மேலும் வலுவாக்கப்படுமா தேசிய அறக்கட்டளை?

அறிவுசார் குறைபாடுடைய மாற்றுத் திறனாளிகளின் நலனுக்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட தேசிய அறக்கட்டளை (National Trust) செய்திருக்கும் காரியங்கள் அளப்பரியவை. முதன்மையாக, இந்த அறக்கட்டளையானது அறிவுசார் வளர்ச்சிக் குறைபாடுடைய மாற்றுத்திறனாளிகளின் நலனுக்கானது. இதில் மனவளர்ச்சி குன்றியோர், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், மூளை முடக்குவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டோர், ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட குறைபாடு உடையோர் போன்றவர்கள் இந்தக் குடைக்குள் வருவார்கள். அறிவுசார் வளர்ச்சிக் குறைபாடுடைய குழந்தைகள் அனைவருக்கும் பொதுவான சிக்கல்கள் சில உண்டு: தகவல் தொடர்பின்மை – சிலரால் அறவே பேசவே முடியாது, பேசும் சிலராலும் நினைப்பதையெல்லாம் அடுத்தவருக்குச் சரியாகப் புரிய வைக்கும் அளவு தெளிவாகப் பேசிவிட முடியாது, சமூகத்தில் கலந்து பழகும் தன்மைக் குறைவு, நடத்தைச் சிக்கல்கள், நரம்பியல் சிக்கல்கள் எனப் பட்டியல் நீளும். இதனால், இவர்கள் எதிர்கொள்ளும் அன்றாடச் சிக்கல்களை நாம் ஓரளவு பேசியிருக்கிறோம். ஆனால், சட்டபூர்வமான சிக்கல்கள்?

எந்தவொரு சட்டபூர்வமான ஒப்பந்தம் அல்லது பத்திரம் என்றாலும் அதில் ‘இன்னாராகிய நான் என் சுயநினைவுடன் இதை ஒப்புக்கொண்டு கையெழுத்திடுகிறேன்’ என்று முடியுமல்லவா, அப்படிச் சுயநினைவுடன் எந்த நிலைப்பாட்டையும் எடுக்கும் இடத்தில் இந்தக் குழந்தைகள் பெரும்பாலும் இருப்பதில்லை. வங்கிக் கணக்கு தொடங்குவதிலிருந்து சொத்துப் பிரச்சினைகள், பல்வேறு முடிவுகள் எடுப்பதில் ஏற்படும் சட்டச் சிக்கல்கள் எனப் பிரச்சினைகளின் பட்டியல் பெரியது.

அறக்கட்டளையின் பங்களிப்புகள்

18 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைகளுக்கு இயல்பாகவே அவர்களின் பெற்றோர்தான் காப்பாளரும். எனவே, பிள்ளைகள் நலன் சார்ந்த முடிவுகளைப் பெற்றோர் தாமாகவே எடுக்க முடியும். ஒரு சராசரியான, நரம்பியல் சிக்கல்கள் ஏதுமில்லாத குழந்தை 18 வயது நிறைவடைந்ததுமே வளர்ச்சியடைந்த நபராக (Adult) அறியப்படுவார். தனக்கான முடிவுகளைத் தாமே எடுக்கும் சட்டபூர்வமான உரிமை அவருக்கு வந்துவிடுகிறது. அறிவுசார் வளர்ச்சிக் குறைபாடுடையவர்கள் ஆயுள் முழுமைக்கும் பெற்றோரோ அல்லது வேறு யாரேனும் காப்பாளராக இருந்தே ஆக வேண்டிய தேவை உள்ளது. இதைச் சட்டபூர்வமாகவும் பதிவுசெய்தாக வேண்டும். இப்படி சட்டபூர்வக் காப்பாளரை நியமிப்பதில் தேசிய அறக்கட்டளையின் பங்களிப்பு மிகவும் முக்கியமானது. மாவட்டம்தோறும் உள்ளூர் குழு (Local Level Committee – LLC) ஒன்றை உருவாக்கி, அதன் மூலம் காப்பாளர் நியமனத்துக்கான விண்ணப்பங்களைப் பெறுவது, அவற்றைப் பற்றி விசாரித்து முடிவெடுத்து காப்பாளரை நியமிப்பது, காப்பாளரின் செயல்பாடுகளில் சந்தேகம் தோன்றினால் உடனடியாக அந்நியமனத்தை ரத்துசெய்வது போன்றவற்றை இந்த அறக்கட்டளை செய்துவருகிறது. இந்தக் குழுவின் தலைவராக மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர் இருப்பார். மாவட்ட அளவில் இந்தச் செயல்பாடுகளுக்குப் பொறுப்பேற்றுக்கொள்ளும் தொண்டு நிறுவனத்தின் பிரதிநிதி ஒருவரும், மாற்றுத்திறனாளி ஒருவரும் உறுப்பினர்களாக இருப்பார்கள். மேலதிகமாக மருத்துவர், வழக்கறிஞர், உளவியலாளர், மாவட்ட நல்வாழ்வுத் துறை அதிகாரி ஆகியோரும் இந்தக் குழுவில் இடம்பெறுவதுண்டு.

அறிவுசார் வளர்ச்சிக் குறைபாடு உடையோர் தம் காப்பாளரின் துணையுடன் தங்களது வங்கிக் கணக்குகளைப் பராமரிக்கத் தேவையான வழிகாட்டுதல்களை ரிசர்வ் வங்கி மூலம் தெளிவாக்கியது தேசிய அறக்கட்டளையின் முக்கியச் சாதனையாகும். பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய, ஏழை எளிய சிறப்புக் குழந்தைகளுக்குப் பல்வேறு உதவிகளைத் தேசிய அறக்கட்டளை வழங்குகிறது. இந்தக் குழந்தைகளுக்குத் தேவையான ஆரம்பக் கட்ட சிகிச்சைகளுக்கான மையங்கள், பகல் நேரப் பாதுகாப்பு மையங்கள் போன்றவற்றைத் தொடங்கி, அவற்றை நடத்தத் தேவையான நிதி உதவி, வழிகாட்டுதல்களை வழங்குகிறது. அனாதையாக விடப்பட்ட சிறப்புக் குழந்தைகளுக்கான இல்லங்களையும் தேசிய அறக்கட்டளை அமைத்துவருகிறது.

‘நிரமயா’ காப்பீடு

உடல் நலத்துக்கான காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் அறிவுசார் குறைபாடுடைய குழந்தைகளுக்கு எட்டாக்கனியாகவே இருந்த நிலையில், ‘நிரமயா’ காப்பீட்டுத் திட்டத்தைத் தேசிய அறக்கட்டளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதன் மூலம் சிறப்புக் குழந்தைகளின் மருத்துவச் செலவு, தெரபிக் கட்டணங்கள் போன்றவற்றை உதவித்தொகையாகப் பெற முடியும். பெரும்பாலான சிறப்புக் குழந்தைகளுக்கு இயல்பிலேயே பல்வேறு நரம்புச் சிக்கல்களும் இருப்பதால், இவர்களின் மருத்துவச் செலவு என்பது நடுத்தர வர்க்கம், ஏழைகளுக்குக் கடும் நெருக்கடியைத் தரக்கூடிய ஒன்று என்பதை மனதில் வைத்துப் பார்த்தால்தான் இந்தக் காப்பீட்டின் முக்கியத்துவம் புரியும்.

சிறப்புக் குழந்தைகளுக்குத் தேவையான தொழில் பயிற்சிகளை அளிப்பது, அவர்களின் உற்பத்திப் பொருட்களை சந்தைப்படுத்த உதவுவது போன்றவற்றிலும் தேசிய அறக்கட்டளையின் வழிகாட்டுதல்களும் நிதி உதவிகளும் முக்கியமானவையாக உள்ளன. 1999-ம் ஆண்டின் நாடாளுமன்றக் கடைசி வேலை நாளில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட தேசிய அறக்கட்டளைக்கான சட்டம், 21-ம் நூற்றாண்டை ஒளிமிக்கதாக ஆக்கியது என்றே சிறப்புக் குழந்தைகளின் பெற்றோரும் சமூகத் தொண்டர்களும் நினைத்திருந்தனர். இந்த அறக்கட்டளைகளின் பணிகளை விரித்தெடுத்து இன்னமும் செய்ய வேண்டிய பணிகள் எவ்வளவோ இருக்கின்றன. ஏற்கெனவே கடந்த ஆறு ஆண்டுகளாக தேசிய அறக்கட்டளையின் தலைவர் பதவி நிரப்பப்படாமலே உள்ளது. நிதிப் பற்றாக்குறையைக் காரணம் காட்டி, பல்வேறு நலத்திட்டங்கள் கிடப்பில் உள்ளன. 2007-ல் ஐ.நா. வழங்கிய மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான விதிமுறைகளை ஏற்று இந்தியா ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டிருக்கிறது. எனவே, அதற்குத் தகுந்தபடி மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான இந்தியச் சட்டங்களை மாற்றியமைக்க வேண்டியது அவசியம். 2016-ல் அதற்கான சட்டம் இயற்றப்பட்டுவிட்டபோதும், அதற்குத் தகுந்தபடி தேசிய அறக்கட்டளைச் சட்டத்திலும் தேவையான மாற்றங்களைச் செய்திருக்க வேண்டும். அது இன்னும் நடக்கவில்லை.

அறக்கட்டளையின் எதிர்காலம்

இந்திய எய்ம்ஸ் மருத்துவமனையின் அறிக்கை ஒன்று, இந்தியாவில் 69 குழந்தைகளில் 1 குழந்தை மனநிலை குன்றியவராகவோ அல்லது ஏதேனும் பிற அறிவுசார் வளர்ச்சிக் குறைபாட்டுடனோ பிறக்கிறது என்கிறது. இந்தியாவில் 2-9 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைகளில் 7.5 – 18.5% வரை நரம்புசார் வளர்ச்சிக் குறைபாடுகள் காணப்படுவதாகச் சமீபத்திய ஆய்வொன்று தெரிவிக்கிறது. நாட்டில் சிறப்புக் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை பெருகிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், அவர்களின் தேவைகளை ஓரளவுக்கேனும் நிறைவேற்றிவரும் ஒரு அமைப்பை வலுப்படுத்த வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

இப்படியெல்லாம் இருக்க, தேசிய அறக்கட்டளையைக் கலைப்பது தொடர்பான செய்திகள் கசியத் தொடங்கியிருப்பது உண்மையில் அதிர்ச்சிகரமானது. தங்கள் முடிவுகளைத் தாங்களே எடுக்க முடியாமல், தங்களின் தேவைகள் என்ன, உரிமைகள் என்னென்ன என்பது போன்ற எந்தவித அறிதல்களும் இல்லாமல் சமூகத்தின் மனசாட்சியை மட்டுமே நம்பி வாழும் சிறப்புக் குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்த வேண்டியது அரசின் முக்கியக் கடமைகளில் ஒன்று. இந்தக் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தில் அரசுக்கு இருக்கும் தார்மீகப் பொறுப்பை விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது.

(15.10.2020 இந்து தமிழ் திசை நாளிதழில் வெளியான கட்டுரை)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

மனநலம் மன்னுயிர்க்கு ஆக்கம்

மனநலம் என்றால் என்ன? ஒரு மனிதன் தன் உணர்வுகளை சரியாகக் கையாள்வதும், சராசரியான அறிவாற்றலுடன் இருப்பதுமே அம்மனிதனின் மனநலத்துக்கான அடிப்படையான அளவு கோல்கள். வாழ்வை மகிழ்வோடு எதிர்கொள்வது, வாழ்வின் பல்வேறு செயல்பாடுகளுக்கு இடையே சமநிலையைப் பேணுவது, உடல் நலம் பேணுவது போன்றவையெல்லாம் ஒருவர் சரியான மனநலத்துடன் வாழ்வதன் அறிகுறிகள்.

உலக மனநல கூட்டமைப்பு(World Federation for Mental Health)1992-ஆம் ஆண்டு முதல் அக்டோபர் 10-ஆம் தேதியை உலக மனநல நாள் ஆகக் கொண்டாடி வருகிறது. மனநலம் குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதும், மக்கள் தங்களின் மனநலத்தை பேணத் தேவையான முயற்சிகளை முன்னெடுப்பதற்கான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதுமே இந்நாளுக்கான நோக்கங்களாகும்.

மன நலம் என்பதை மன நலச் சிக்கல்கள் ஏதுமில்லாத நிலை என்றும் வரையரை செய்யலாம். போதைப் பழக்கம், மனச்சோர்வு, அதீத பதற்றம், கற்பனையான பயங்கள், .  தற்கொலைச் சிந்தனைகள், அடிப்படையற்ற சந்தேகங்கள், உருவெளித் தோற்றங்கள் போன்றவையெல்லாமே மனநலச் சிக்கலின் வெளிப்பாடுகள்தான்.

ஒவ்வொரு வருடமும் இந்த நாளுக்கு மனநலம் சார்ந்த ஏதேனும் ஒரு குறிக்கோள் கருப்பொருளாக அறிவிக்கப்படுவது வழக்கம். தற்கொலை தடுப்பு, இளையோர் மனநலம், பணியிடங்களில் மனநலம், உளவியல் முதலுதவி போன்ற கருத்தாக்கங்களை கடந்த வருடங்களில் கருப்பொருளாக அறிவித்து வந்தனர்.

கொரோனா பெருந்தொற்றினால் உலகம் முழுவதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ள  நிலையில் உலக சுகாதார நிறுவனமும் மனநலத்துக்கான கூட்டமைப்புகளும் இணைந்து உலகெங்கும் மனநலன் மேம்பாட்டுக்கென அதிக நிதி ஒதுக்கீடு செய்வதை ஊக்குவிக்க உள்ளன.

ஏழை என்பதாலோ, தொலைதூரத்தில் வசிக்கிறார் என்பதாலோ யார் ஒருவருக்கும் மனநலம் பேணுவதற்கான உதவிகள் கிடைக்காமல் போய்விடக் கூடாது என்பதுதான் தங்கள் குறிக்கோள் என இக்கூட்டமைப்புகள் தெளிவுபடுத்தியுள்ளன. ”மனநலத் திட்டங்களில் அதிக முதலீடு கோருவது’ என்பதே இவ்வருட மனநல நாளுக்கான முக்கிய கருப்பொருளாகும்.

வீடடங்கு(Lock down), தனி நபர் இடைவெளி (Personal distancing) போன்ற புதிய விஷயங்கள் உலகத்தையே அச்சுறுத்திவரும் இக்காலகட்டத்தில் எல்லோருக்கும் மனநலத்திற்கான உதவிகள் கிடைக்குமாறு செய்வது இன்றியமையாதது.

முறையான மருத்துவ சிகிச்சையும், கவுன்சிலிங்கும் தேவையுள்ள அனைவருக்கும் வழங்கப்பட வேண்டும். மனநலச் சிக்கல்களுக்கான சிகிச்சை அவமானத்துக்குரிய ஒன்றல்ல. அவ்வாறு சிகிச்சை பெறுவோருக்கு அன்பும் ஆதரவும் தர வேண்டியது நம் அனைவரின் கடமை.

(அக்டோபர் 10-ஆம் தேதி உலக மனநல நாள்)

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

கல்விப் புரட்சியாளர் – மரியா மாண்டிசோரி

மரியா மாண்டிசோரி(August 31, 1870 – May 6, 1952)

உலகம் முழுவதிலும் மரபான கல்வி முறைகள் மனப்பாடத் திறனையும், அடி உதவுவது போல் அண்ணன் தம்பி கூட உதவ மாட்டார்கள் என்ற கொள்கையையும் மட்டுமே நம்பி செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்த காலம் அது. அந்நிலையில் கண்டு கேட்டு உண்டுயிர்த்து உற்றறியும் ஐம்புலன்கள் வழியே குழந்தையின் அறிவுத் திறனை மேம்படுத்தும் கல்வி வழிமுறையை அறிமுகப்படுத்தியவர்தான் மரியா மாண்டிசோரி.

இத்தாலியைச் சேர்ந்த மருத்துவரான மரியா மாண்டிசோரி 1896இல் ரோம் பல்கலைக்கழகத்தில் மருத்துவப் பட்டம் பெற்றார். இத்தாலியின் முதல் பெண் மருத்துவர் இவர்தான். அப்பல்கலைக் கழகத்தின் உளவியல் துறையில் துணை மருத்துவராக வேலைக்குச் சேர்ந்த மரியா, சிறப்புக் குழந்தைகளின் கல்வி முறைகளைப் பற்றி ஆர்வம் கொண்டவரானார்.

பயிற்றுவித்தல் தொடர்பான உளவியலில் ஆய்வுகள் மேற்கொண்டு, அவற்றின் மூலம் புதியதொரு கல்விக் கொள்கையை உருவாக்கினார். அது அவரது பெயராலேயே மாண்டிசோரிக் கல்வி முறை என்று அழைக்கப்பட்டு வருகிறது.

ரோம் நகரின் புறநகர் சேரிப் பகுதிகளில் ஒன்றில் காசா தே பாம்பினி (Casa dei Bambini) எனும் மழலையர் பள்ளியைத் துவக்கி, அதில் தனது கல்விக் கொள்கையைப் பயன்படுத்தி குழந்தைகளுக்கு கற்பிக்கத் துவங்கினார். அங்கு கிடைத்த வெற்றியின் பயனாகத் தொடர்ந்து 40 ஆண்டுகளாக உலகெங்கும் பயணித்து அக்கல்வி முறையை பரவச் செய்தார்.

அப்படி மரியா செய்த மாயம்தான் என்ன?

கற்றல் என்பதை எளிதாக்கும் விதத்தில் பல்வேறு கருவிகளை வடிவமைத்தார். குழந்தைகள் அவற்றைப் பயன்படுத்தி தாங்களே கற்றுக் கொள்ளும் சூழலை வகுப்பறைகளில் உருவாக்கினார்.

ஐம்புலன்களின் வழியாகவும் உணர்ந்து கற்கும் முறையை (Multisensory teaching) முன்னிறுத்தினார்.

அன்றாட வாழ்வுக்கான செயல்களையும் வகுப்பறையில் (Essence Of Practical Life – EPL) கற்பிக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினார்.

ஷூ லேஸ் கட்டுவது, பட்டன் போடுவது, வீட்டை சுத்தம் செய்வது, பாட்டில் / டம்ப்ளர் போன்றவற்றில் நீர் நிரப்பி விநியோகிப்பது, காய்கறி பழங்களை தோலுரித்து நறுக்குவது போன்ற வேலைகளுக்கு அந்தந்த வயதுக்கு தகுந்தபடி பயிற்சி அளிப்பது இக்கல்வி முறையின் EPL பகுதியில் வரும். அதே போல மொழியையும், கணிதத்தையும் கூட வாய்ப்பாடுகளாகவும், சூத்திரங்களாகவும் சொல்லித் தராமல், புலன்களால் உணரக் கூடிய வகையில் சொல்லித் தருவதே இம்முறையின் சிறப்பு.

கேட்பதற்கு எளிதானதாகத் தோன்றும் இவற்றை எல்லாம் சிறு குழந்தைகளுக்கு ஏற்ற விதத்தில் அறிமுகப்படுத்தி, கற்றுத் தருவது சாதாரண விஷயம் அல்ல.

பல்கலைக் கழகத்தில் படிக்கும் காலத்தை விடவும் முதல் ஆறு வருடங்களில் ஒரு குழந்தைக்கு கிடைக்கும் கல்வியே அதன் அறிவை வடிவமைக்கும் வல்லமை கொண்டது என்பது மாண்டிசோரி அம்மையாரின் திடமான நம்பிக்கை.

பட்டாம்பூச்சிகளை குண்டூசி கொண்டு ஒரு இடத்தில் குத்தி வைப்பதைப் போன்று வகுப்பறையில் ஒரு இருக்கையில் குழந்தைகளை கட்டிப் போடுவது அநீதி என்று எண்ணியவர் மாண்டிசோரி.

அவர் ஏழை எளிய மக்களின் குழந்தைகளுக்காக வடிவமைத்து உருவாக்கிய மாண்டிசோரி கல்வி முறை இன்று மிகவும் விலையேறிய விஷயமாக தனியார் பள்ளிகளால் முன்னெடுக்கப்படுவது ஒரு நகை முரண் என்றே சொல்லலாம்.

அரசின் ஆரம்பப் பள்ளிகள் அனைத்தும் இத்தகைய அருமையான கல்வி முறைக்கு மாறுவதே மரியா மாண்டிசோரிக்கு நாம் செலுத்தும் மரியாதையாக இருக்க முடியும். ஆனால் நம் அரசுகளோ கால இயந்திரத்தில் பின்னோக்கிப் பயணிக்கும்படியான மாறுதல்களையே கல்விக் களத்தில் செய்கின்றன.

 

Posted in அரசியல், கல்வி, குழந்தை வளர்ப்பு, மாண்டிசோரி | Tagged , , | 1 Comment

பூஜை : நாடகம் வேண்டாம்

’என் சரித்திரம்’ நூலில் உ வே சா தன் குருநாதரான மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் போதெல்லாம் நெகிழ்வுடனும், மட்டற்ற மரியாதையோடுமே விவரிப்பதைக் காணலாம். அவரிடம் தமிழ் கற்கச் சேர்ந்த சில நாட்களிலேயே ”உமக்கு வேறு பெயர் ஏதேனும் உண்டா” என்று கேட்கிறார். “வீட்டில் என்னை சாமா என்று அழைப்பார்கள். சாமிநாதன் என்ற பெயரின் சுருக்கம் அது” என்கிறார் உவேசா. அப்படியானால் இனி நான் உம்மை சாமிநாதன் என்றே அழைக்கிறேன் என்று சொல்லி விடுகிறார் குரு. தீவிர சைவரான மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளைக்கு வேங்கடரமணன் என்ற பெயரை அடிக்கடி சொல்வதற்குக் கூட விருப்பமில்லை என்பது அவரின் ஒரு பக்கம். அதனால் அவரது தமிழ்ப் புலமையையோ, கற்றதை மற்றவருக்குச் சொல்லித் தரும் திறனையோ யாரும் குறைத்து மதிப்பிடப் போவதில்லை.

 

எல்லாத் தரப்பிலும் இது போன்ற ஆட்கள் உண்டு. ஆனால் எனக்குத் தெரிந்தவரை பெரும்பான்மை வைணவர்களிடம் இந்த மறந்தும் புறந்தொழாப் பண்பு சற்றுக் கூடுதலாகவே உண்டு. ’திரண்டருவி பாயும் திருமலைமேல் எந்தைக்கு, இரண்டுருவு மொன்றாய் இசைந்து.’ என்ற சிந்தையுடன் இருக்கும் வைணவ சிகாமணிகளை வெகு அரிதாகவே நான் சந்தித்திருக்கிறேன். அதுவும் கூட குற்றமில்லை. தெய்வப் பற்று என்பது அகவயமானதொரு பாதை. அதில் அடுத்தவர் குறுக்கிட எந்த உரிமையும் இல்லைதான்.

 

ஆனால், ஆன்மீகத்தை அரசியலுக்கான குறுக்குப் பாதையாகக் காட்ட நினைத்து, இல்லாத பக்தியை இருப்பதாகக் காட்டிக் கொண்டு நடிக்கும் போது பார்க்கும் நமக்கு குமட்டிக் கொண்டு வருகிறது

 

நாத்திகர்கள் புதிதாகவா தெய்வங்களையும் புராணங்களையும் இகழ்ந்து பேசுகிறார்கள்? ஆன்மீகவாதிகளே அடுத்தவர் மதத்தை இகழ்ந்தும், தாழ்த்தியும் பேசுவதெல்லாம் தொன்று தொட்டு நம் மரபில் ஊறிய ஒன்றுதானே? சமணராக இருக்கையில் ’மத்தவிலாச பிரஹசனம்’ எழுதி சைவர்களையும், பௌத்தர்களையும் பழித்த மகேந்திரவர்மனே பிற்காலத்தில் சைவனாகிப் சேத்தகாரி(கோவில்களைக் கட்டுபவன்) என்றுப் பெயர் பெற்றதெல்லாம் நம் வரலாற்றில் உள்ளதுதானே? இத்தகைய விமர்சனங்களுக்குப் பதில் சொல்லலாம், அல்லது புறந்தள்ளலாம் – ஆனால் ஒருபோதும் இவை சட்டவிரோதமானவை என்று சொல்வதும், அதுவும் குண்டர் சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யக் கோருவதெல்லாம் உண்மையில் நமக்கு நம் ஆன்மீக நம்பிக்கையின் மீதிருக்கும் தாழ்வுணர்வையே வெளிக்காட்டுவதாக நான் கருதுகிறேன்.

 

சரி, அதையெல்லாம் கூட விட்டுத் தொலைக்கலாம். நாங்கள் எல்லோரும் முருக பக்தர்கள், அதனால் எங்களுக்கெல்லாம் மனம் புண்பட்டுவிட்டது என்று காட்டவும், இதை ஒரு அடையாள அரசியலாக்கி அதன் மூலமேனும் தமிழகத்தில் இந்து வாக்கு வங்கியைத் திரட்டிவிடலாம் என்பதற்காகவும் பாஜக கையில் எடுத்திருக்கும் வேல் அரசியல், சாயத் தொட்டிக்குள் விழுந்த நரியின் கதையைப் போன்றது. இந்த டிஜிட்டல் யுகத்தில் உடனடியாகவே சாயம் வெளுத்துவிடுகிறது.

 

குறிப்பாக திருப்பதி நாராயணன், ராகவன், ஒய்.ஜி. மகேந்திரன் ஆகிய மூவரும் செய்யும் முருக பூஜைப் புகைப்படங்கள் அவ்வை ஷண்முகியில் கமல் அட்டைப் பிள்ளையார் முன் தாலி கட்டும் காட்சியை நினைவுபடுத்துகின்றன. குறிப்பாக ஒய்.ஜி.மகேந்திராவும் அவர் மனைவியும் ஜன்னல் கட்டையில் வைத்திருக்கும் முருகனின் படத்தை வணங்குவதைப் பார்க்கையில் எழும் எரிச்சல் கொஞ்சநஞ்சமல்ல. இப்படியாவது நீங்கள் முருகனை வணங்கவில்லை என்று யார் அழுதார்கள் மகேந்திரன்?

 

என் கணிப்பு சரியாக இருக்குமானால் இந்த மூவரையும் இணைக்கும் புள்ளி – இவர்கள் அனைவருமே வைஷ்ணவர்கள் என்பது. இரண்டாவது பத்தியில் நான் வீரவைஷ்ணவர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டதன் காரணமும் இதுவே. எந்தக் கடவுளையும் வணங்கவோ வணங்காமலிருக்கவோ எல்லோருக்கும் உரிமையுண்டு. ஆனால் மனதுக்குள் மரியாதையில்லாமல், ஓட்டு வங்கியைக் குறிவைத்து நடிக்காதீர்கள், அதைப் பார்க்கவே மிகவும் அருவெறுப்பாக இருக்கிறது.

நான் சொல்வதை ஒருவருக்கு குடும்ப வழியில் பழக்கமில்லாத புதிய வழிபாட்டை செய்யக் கூடாது என்று யாரும் சுருக்கிக் கொள்ள வேண்டாம். அப்படி உள்ளார்ந்த பக்தியோடு ஒரு வழிபாட்டைத் துவங்குபவர்கள் அதை குருமுகமாகவே துவங்க வேண்டும் என்பதுதான் விதி. குரு என்றால் உடனே காவி கட்டிய, ஏதேனும் ஒரு சன்யாசி என்று பொருள் அல்ல. ஏற்கனவே இந்த வழிபாட்டைச் செய்து கொண்டிருக்கும் ஒருவரை (அவர் உங்கள் நண்பராகவோ அக்கம்பக்கத்து வீட்டிலிருப்பவராகவோ கூட இருக்கலாம்) அணுகி, அவரிடமிருந்து வழிபடு முறைகளைத் தெரிந்து கொண்டு அதற்குரிய முறையில் பூஜைகளைச் செய்யுங்கள். வரலெட்சுமி விரதம் போன்றவற்றிற்கு ’எடுத்து வைப்பது’ என்று ஒரு விஷயம் சொல்வார்கள். திருமணத்திற்குப் பின் முதல் முறையாக பூஜை செய்யும் பெண்களுக்கு, ஏற்கனவே அந்த பூஜையைச் செய்து கொண்டிருக்கும் , வயதில் முதிர்ந்த ஒரு பெண்ணே முதல் முறை பூஜை செய்யும் விதத்தைக் கற்றுத் தருவார். அதைப் போல குறைந்த பட்சமான வழிகாட்டுதல்களோடு பூஜைகளைச் செய்வதே சிறப்பு.

 

செருப்பு வைக்குமிடம், வாசல் காம்பவுண்டு சுவற்றில் காக்காய்க்கு சாதம் வைக்குமிடம் போன்ற மகிமை பொருந்திய ஸ்தலங்களில் வைத்து எந்தக் கடவுளையும் வணங்குவதான நாடகங்களை அரங்கேற்றாதீர்கள். இப்படியான செயல்களில்தான் உண்மையான பக்தர்களின் மனம் புண்ணாகிறது.

அதே நேரம் இங்கே பார்ப்பனர்கள் யாருமே முருகனை வணங்க மாட்டார்கள் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். அதுவும் உண்மையில்லை. ஆதி சங்கரர் வரையரை செய்த அறுவகைச் சமயங்களிலேயே குமரனை வழிபடும் கௌமாரம் உண்டு. ஏற்கனவே இருந்த பஞ்சாயதன பூஜை (சிவனுக்கென நர்மதையில் கிடைக்கும் பாண லிங்கம், ஸ்வர்ணமுகி சிலா எனும் பார்வதிக்கான கல், கண்டகி நதியில் கிடைக்கும் விஷ்ணுவுக்கான சாளக்கிராமம், சூரியனுக்கு உரிய ஸ்படிகம், விநாயகருக்கு உரிய சோணபத்ரக் கல் ஆகிய ஐந்து உருவமில்லாத உருவங்களை பூஜிப்பது) அமைப்பிலேயே ஒரு சிறு வேலையும் சேர்த்து பூஜிக்கும் வழிபாட்டு முறையை சங்கரர் உருவாக்கினார்.

 

எங்கள் வீட்டில் இந்த பூஜை செய்யும் வழக்கம் கிடையாது எனினும் அப்பாவுக்கு முருக பக்தி அதிகம். அவர் பெயரே முத்துசாமி. எங்கள் வீட்டிலிருந்து(பாபநாசம்) சுவாமிமலை 10 கி.மீ தூரம். இளைஞராக இருந்த போது மாதந்தோறும் கிருத்திகை அன்று வீட்டிலிருந்து கறந்த பாலை எடுத்துக் கொண்டு நடந்து போய் சுவாமிமலை முருகனுக்குக் கொடுத்துவிட்டு வருவாராம். வருடக்கணக்கில் செய்து கொண்டிருந்த இந்த விஷயத்தை 50 வயதுக்கு மேல் உடல்நலக் காரணங்களால் குறைத்துக் கொண்ட போதும் தினமும் காலையில் கந்தசஷ்டி கவசத்தை கேசட்டில் ஒலிக்க விட்டுக் கேட்காமல் இருந்ததில்லை(கூடவே மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பது அவரது மௌனத்தில் இருந்து புரியும்). இதையெல்லாம் யாருக்கும் நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமோ தேவையோ இல்லை. அதுதான் சொன்னேனே – ஆன்மீகம் என்பது அகவயப் பயணம். அதில் நாம் போகும் பாதை, அடைந்த உயரம், போக வேண்டிய தொலைவு இவற்றையெல்லாம் யாரும் யாருக்கும் சொல்லிப் புரிய வைக்க முடியாது. ஒரே விதிவிலக்கு குருநாதர் மட்டுமே. அவருக்குத்தான் நமது பலம், பலவீனம் இரண்டும் தெரியும் என்பதால் அவரால் மட்டுமே இதிலெல்லாம் இடையீடு செய்து வழி நடத்த முடியும்.

 

எனவே படுக்கையறைக்குள் எப்படி கேமிராவோடு நுழைய மாட்டோமோ அப்படியே பூஜையறைக்குள்ளும் கேமிராவோடு நுழையாதிருக்கப் பழகுவோமாக.

 

 

Aside | Posted on by | Tagged , , , , | 2 Comments

காட்டுமிராண்டிகளிடம் கற்போம்

உலகம் பிறந்தது எனக்காக, ஓடும் நதிகளும் எனக்காக என்பது நாகரீகப் போர்வைக்குள் நம் உள்ளுறையும் சுயநலத்தின் வெளிப்பாடு. பசு பால் தரும், நாய் காவல் காக்கும் என்று ஒன்றாம் வகுப்பு பாட புத்தகத்திலேயே படித்து வளர்ந்த நாம் கொள்ளும் விலங்கு நேசத்திற்கும் பழங்குடியினரின் இயற்கை மீதான ஆன்மீகம் கலந்த அன்பிற்கும் மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள தொலைவு உண்டு.

வேட்டைக்குப் போய் விலங்குகளைக் கொன்று வீரத்தை காட்டிக் கொள்ளும் நகர்ப்புறத்தவர் நாகரீகமானவர்கள் என்றும், உணவுத் தேவைக்கு மேல் எந்த விலங்கையும் கொல்லாதவர்கள் நாகரீகம் அற்ற காட்டுமிராண்டிகள் என்றும் எல்லைக் கோடுகளை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம்.

மரங்களை வெட்ட வேண்டுமானால் முதலில் எங்களை வெட்டுங்கள் என்று அரசரையே எதிர்த்து நின்றவர்கள் பிஷ்னோய் சமூகப் பெண்கள். ஒருவரை வெட்டினால் நான்கு பேர் வந்து மரத்தைக் கட்டியணைத்து நின்று இயற்கையைக் காத்தவர்கள் நாகரீகம் தீண்டாத பழங்குடியினர்தான். தாய் மான் இறந்துவிட்டால் அந்த மான் குட்டிகளை எடுத்து வந்து, அவை வளரும் வரை தாய்ப்பால் புகட்டும் வழக்கமும் இந்த மக்களுக்கு உண்டு.
இப்படி இயற்கையோடு இணைந்து வாழும் மக்களை காட்டுமிராண்டிகள் என்றும், மான் கறி விருந்து வைக்கும் நாமெல்லாம் நாகரீகமானவர்கள் என்றும் நாமாகவே எண்ணிக் கொள்ளும் மடமையிலிருந்து வெளி வருவோம்.

ஆகஸ்ட் 9 சர்வதேச பழங்குடியினர் தினமாக ஐநாவால் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. வனங்களையோ, ஆறுகளையோ வரைமுறையற்று சுரண்டிக் கொள்ள முதலாளிகளுக்கு வாய்ப்பளிக்கும், மத்திய அரசின் சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீட்டு(EIA) வரைவு போன்ற அபாயங்கள் நம்மை நெருக்கித்தள்ளும் சூழலில் இப்பிரபஞ்சவெளியில் மனிதனும் இயற்கையின் ஒரு சிறு கண்ணி மட்டுமே, என்று வலியுறுத்தும் பழங்குடிச் சமூகங்களில் காலடியில் அமர்ந்து ஞானம் பெற வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம்.

காட்டுமிராண்டிகளை மதிப்போம்; இயற்கையோடு இயைந்து வாழ அவர்களிடம் கற்போம்!

Aside | Posted on by | Tagged , , , , , , , | 1 Comment

சீதைக்கு ராமன் சித்தப்பாவா?

கணிதத்தில் ஆரம்பப் பள்ளி அளவிலேயே கற்றுத் தரப்படும் ஒரு விஷயம் – இட மதிப்பு. ஒன்று, பத்து, நூறு என இலக்கங்களின் இடமதிப்பு புரிந்தால்தான் கூட்டல், கழித்தல் என அடிப்படைக் கணிதத்தையே கூட கற்க முடியும்.

அது போலவே வரலாற்றைப் புரிந்து கொள்ளுதல் என்பதும், வரலாற்று மனிதர்களை அவர்களின் காலகட்டத்திற்கேற்ப எடைபோட்டுப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அத்தகைய சிந்தனைப் போக்கு இல்லாதவர்கள் வரலாற்றுப் புனைவுகளை உருவாக்கும் போது அந்தப் படைப்புகள் பிள்ளையார் பிடிக்க குரங்காய் முடிவது போல் வந்து நிற்கின்றன.

என் அம்மாவுக்கு உடன் பிறந்தவர்கள் 7 பேர். மூத்த அக்காவான என் பெரியம்மாவிற்கு 17 வயதில் திருமணமாகும் போது என் அம்மாவிற்கு 3 வயது. என் கடைசி மாமாவோ பாட்டியின் வயிற்றில் இருந்தார். கடைசிப் பிரசவத்தின் பின் பாட்டிக்கு உடல் மிகவும் தளர்ந்துவிட, அம்மா, மாமா இருவரையுமே வளர்த்தது அடுத்தடுத்த பெரியம்மாக்கள்தான்.

என் அப்பாவின் வீட்டிலும் கிட்டத்தட்ட இதே கதைதான். அதிலும் விசேஷமாக அவர்கள் வீட்டில் பெரியப்பாக்கள், அத்தைகள் என எல்லோரும் தங்கள் அப்பா- அம்மாவை அண்ணா – மன்னி என்றுதான் அழைப்பார்கள். ஏனென்றால் விவரம் தெரியாத வயதில் கூடவே வளரும் சித்தப்பாக்கள், அத்தைகளைப் பார்த்து அவர்களைப் போலவே அழைக்கத் தொடங்கிவிட்டதாக சொல்வார்கள்.

ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இப்படி அக்காக்களும், அண்ணன்களும் கடைசி வரிசை வாரிசுகளை வளர்த்தெடுப்பது என்பது 50 வருடங்களுக்கு முன் சகஜமான ஒரு நிகழ்வாகவே இருந்திருக்கிறது.

நமக்கு முந்தைய தலைமுறையினரின் வாழ்கையை சற்று ஊன்றிக் கவனித்தாலே இது போன்ற அவதானிப்புகளை அடைந்துவிட முடியும்.

படிப்பு, வேலை என இன்று நாம் திருமண வயது என்று நிர்ணயித்திருக்கும் காலக் கோடுகள், அதன் பின்னும் இரட்டைப் பிள்ளைகளோடு நிறுத்திக் கொள்ளும் குடும்ப அமைப்பு போன்றவற்றை மனதில் வைத்துக் கொண்டு வரலாற்றைக் கணிப்பது போன்ற மூடத்தனம் வேறில்லை.

பொதுவாகவே காலத்தில் முன்னே செல்லச் செல்ல பெண்ணுக்கும், ஆணுக்குமான திருமண வயது என்பது குறைந்து கொண்டே போவதைக் காணலாம். வால்மீகி ராமாயணத்தின் படி ராமனுக்குத் திருமணத்தின் போது வயது 13, சீதைக்கோ 6. வனவாசத்திற்குத் தான் மட்டும் கிளம்புவதாக ராமன் சொல்லும்போது, சீதை பல்வேறு வாதங்களை முன்வைக்கிறாள். அதில் முக்கியமான ஒன்று – நீயும் நானும் சேர்ந்து விளையாடி வளர்ந்தவர்கள் அல்லவா, என்னை நீ பிரிய நினைக்கலாமா என்பதும். வனவாசம் செல்லும் போது ராமனுக்கு வயது 25, சீதைக்கு 18. அதற்குப் பின்னர் வனம் போய், திரும்பி வந்து பட்டாபிஷேகம் நடக்கும் போது ராமனுக்கு 39, சீதைக்கு 32 வயது. அவ்வயதில்தான் சீதை கருவுறுகிறாள்.

16 வயதிலிருந்து 40 வயது வரை பெண்கள் பிள்ளைப் பேறு அடைய வாய்ப்புள்ளவர்கள் என்பதையும், வயதான பின்னர் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வதையெல்லாம் அவமானமாகக் கருதியவர்கள் அல்ல என்பதையும் புராண இதிகாசங்களில் இருந்து ஆரம்பித்து வயதான பெரியவர்களின் அனுபவ மொழி வரை பல்வேறு தரப்புகளில் இருந்தும் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

இது போன்ற புரிதல்கள் இருந்தால் குந்தவை ராஜராஜனை வளர்த்தாள் என்ற விஷயத்தை ரொம்ப எளிதாகவும், சரியாகவும் புரிந்து கொள்ள நம்மால் முடியும். ஆனால் இன்றைக்கு இருக்கும் நமது குடும்ப அமைப்பை மனதில் வைத்துக் கொண்டு, அதெப்படி குந்தவை ராஜராஜனை வளர்த்திருக்க முடியும்? அப்படி வளர்த்தாள் என்றால் அவள் குந்தியைப் போல கானீகனாக அவனைப் பெற்றெடுத்திருக்கக் கூடும் என்று முடிவு கட்டிக் கொண்டு திருகலாக புனைவுகள் எழுதத் துவங்கினால் அவர்களின் சிந்தனைப் போக்கை என்னவென்று சொல்வது?

இப்படியான தட்டையான புரிதலுடன்தான் காலச்சக்ரா நரசிம்மா – சங்கதாரா என்றொரு வரலாற்றுப் புனைவை எழுதியிருந்தார். அதன் பின்னர் அவரது நாவல்களைப் படிக்கும் ஆர்வமே எனக்கு சுத்தமாகப் போய்விட்டது.

இப்போது மீண்டும் ஆதித்த கரிகாலனின் கொலை வழக்கைப் பற்றியொரு தொடர் எழுத ஆரம்பித்திருப்பதாகக் கேள்வி. என்னென்ன குளறுபடியான அவதானிப்புகளை முன்வைக்கப் போகிறாரோ தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று, முன்னைப் போலில்லாமல் எத்தனை அபத்தமாக இருந்தாலும் பொறுமையாக படிக்குமளவு இப்போது எனக்கு பொறுமை கூடியிருக்கிறது. எனவே மொத்தமாக புத்தகமாக வருகையில் படித்துப் பார்க்கலாம் என்றிருக்கிறேன். 🙂

 

Posted in அனுபவம் | Tagged , , , , , , , | 1 Comment

ஜெயமோகனின் 100 கதைகள் – 4

நற்றுணை மற்றும் சிறகு கதைகளில் பெண் கல்விக்குத் தேவைப்படும் ஊன்று கோல்களைப் பற்றி பேசப்படுகிறது. அம்மணி தங்கச்சிக்கு கேசினி என்ற யட்சியின் இருப்பாகிய அகத்துணையும், ஆனந்தவல்லிக்கு சைக்கிள் எனும் வாகனத்தைக் கையாளும் திறன் தரும் புறத்துணையும் கல்வியில், பொருளாதாரத்தில் மேலே செல்ல உதவுகின்றன.

தமிழ்ச் சூழலில் யட்சி எனும் தொன்மம் குறித்து தொடர்ந்து எழுதி வருபவர் ஜெயமோகன். ஆனாலும் இதுவரையில் அநியாயமாகக் கொல்லப்பட்டு அதனால் யட்சி ஆனவர்களின் கதைகளைத்தான் அதிகமாக இதுவரை படித்திருப்போம். மாறாக பௌத்த, சமண மதங்களில் புனிதர்களைச் சூழந்திருக்கும் காவல் தேவதைகளாக வரும் யட்சிகளும் உண்டு.

 

மஹாயான பௌத்த மரபில் அவலோகிதரின் கண்ணீர்த் துளியாக அவதரித்த தாரா தேவியின் காவல் தேவதைகளில் ஒருத்தியின் பெயர் கேசினி. கேசம் என்றால் முடி. நீள் முடி அவளுக்கான அடையாளங்களுள் ஒன்று. நற்றுணைக் கதையில் கண்டன் நாயர் கண்டடையும் ஆய் வேளிர்களின் கோவிலும் பௌத்த அவலோகிதரின் கோவில்தான். அதன் சுற்று மதிலில் இருந்த பின்னப்பட்ட யட்சினி சிலையாகிய கேசினியைக் கொண்டு வந்து தங்கள் குடும்பக் கோவிலில் வைத்து வழிபடத் துவங்குகின்றார் கண்டன் நாயர். அந்த யட்சியின் உதவியுடன் அவர்கள் வீட்டுப் பெண்ணான அம்மிணி தங்கச்சி கல்வி கற்கத் துவங்குவதுதான் வரலாற்றின் திருப்புமுனை.

நாகர்கோவிலில் பெண்களுக்காக பள்ளி ஆரம்பித்து நடத்திய பியாட்ரீஸ் டதி, அலெக்சாண்டர் கிரைட்டன் மிச்செல் என வரலாற்று மனிதர்களும் வந்து செல்லும் இக்கதை பெண் கல்வியின் வரலாற்றின் ஒரு குறுக்குவெட்டுத் தோற்றம்.

கோட்டைகளை முற்றுகையிட்டு உடைக்க முயலும் போது யானைகளின் மத்தகம் கொண்டு முட்டியும், அவற்றின் கையில் இரும்பு உலக்கைகளைக் கொடுத்தும் கதவுகளை உடைக்கச் செய்வார்கள். அப்படி ஏவுமுன் யானைகளுக்கு சாராயத்தை குடிக்க வைத்து வெறியேற்றுவார்கள். சமூகத் தடைகளை உடைத்து கீழிருந்து மேலே வருபவர்களுக்கும் அதே போன்ற உன்மத்தம் தேவைப்படுகிறது. அது உடனிருக்கும் யட்சியாகவோ இஷ்ட தேவதை உபாசனையாகவோ இருக்கலாம்.

அது போலவே சிறகு கதையில் வரும் ஆனந்தவல்லிக்கும். ஒரு வாகனத்தை சொந்தமாகக் கையாள முடிவதுதான் அவள் வெளியுலகை நோக்கி எடுத்து வைக்கும் முதல் அடி. பீடி சுற்றும் தொழிலாளியின் குடும்பத்திலிருந்து வட்டார வளர்ச்சி அலுவலராக அவளது ஏறுமுகத்திற்கு அடிப்படை அவள் அடையும் தற்சார்புதான். தன்னை மிரட்டும் சங்குவை எதிர்கொள்ள அவனது தந்தையிடம் சென்று முறையிடத் துணிவதற்குப் பிறகு அந்த கிராமத்துப் பண்ணையாரை அவள் ஒரு பொருட்டெனவே நினைப்பதில்லை. குருவிக் குஞ்சுக்கு பூனையே சிறகடித்துப் பறக்கவும் சொல்லிக் கொடுக்கும் அக்கதையும் சிறப்பான ஒன்று.

அதே நேரம் ஆண்பெண் உறவுகளின் நுட்பங்களைப் பேசும் கதைகளில் வரும் பெண் கதாபாத்திரங்களின் வார்ப்புரு பெண் வெறுப்பை நியாயப்படுத்துவதாகவே உள்ளது. சீட்டு, லீலை போன்ற கதைகள் பெண்களை சாகசக்காரர்களாகக் காட்டுகின்றன.

ஆட்டக்கதை கணவன் மனைவி உறவு பற்றியது. மற்றெந்த உறவையும் விட நீண்டு தொடரும் திருமண பந்தத்தில் ஆணும் பெண்ணும் கொள்ளும் விலக்கமும், உறவும் அவர்களது ஆளுமையை வலுவாக பாதிக்கக் கூடியவை. உடலினால் உடலை அறிவது என்பது அந்த உடலினுள் இருக்கும் உயிரின் மீது நமக்கு ஒரு பிடிப்பை, அதிகாரத்தை அளிக்கத்தான் செய்கிறது. இரட்டைப் பிறவிகளாகப் பிறந்த லட்சுமியும் சரஸ்வதியும் ராஜசேகரனின் மீது செலுத்தும் பாதிப்புகளைப் போலவே சரஸ்வதியின் மீதான ராஜசேகரனின் பாதிப்புகளையும் நுட்பமாகப் பேசுகிறது.

 

இன்னொரு கதையான குமிழியில் குயவர்கள் மண்ணால் ஆன சிலைகளைச் செய்வது பற்றிப் பேசும் போது முதலில் குயவர்கள் சிலைகளை வனைந்து முடித்தபின் அவர்கள் வீட்டுப் பெண்கள் தட்டி எடுத்து அதற்கு உருவம் கொடுப்பதை விவரித்திருப்பார். ஆணோ பெண்ணோ அவர்களின் ஆளுமைகளை நாம் நமக்கான உறவில் தட்டி எடுத்து உருவாக்கிக் கொள்கிறோம். அந்த உருமாற்றங்களைப் பேசும் கதை என்ற வகையில் நன்றாக வந்திருக்கிறது.

 

தங்கப்புத்தகம் கதையில் திபெத்திய மடம் ஒன்றில் வைக்கப் பட்டிருக்கும் மூலப் புத்தகம் ஒன்றினைப் பிரதி செய்யச் செல்லும் இருவர் அடையும் அனுபவங்கள் விவரிக்கப் படுகின்றன. ஒரே மூல நூல் – அதைப் பிரதி செய்யும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விளக்கத்தை அளிக்கிறது.

ஒரே மூலப்பிரதியான பகவத் கீதைக்கு சங்கரர், ராமானுஜர், மத்வர் ஆகிய மூவரும் முறையே அத்வைதம், விசிஷ்டாத்வைதம், துவைதம் ஆகிய கருதுகோள்களுக்குட்பட்டு பாஷ்யங்கள் எழுதியிருக்கின்றனர். இளமையில் எனக்கு இது எப்படி சாத்தியம் என்ற கேள்வி எழுந்ததுண்டு. ஆனால் ஆன்மீகம் சார்ந்த விஷயங்களில் ஞானம் என்பது ஐயந்திரிபற ஒரு தத்துவத்தை நம்புவது என்றே பொருள் படுகிறது என்று உணர்ந்தபின்னர் இது போன்ற மூல நூற்களை அவரவர் மனதிற்குகந்த வகையில் வார்த்தெடுப்பதை நன்றாகப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. கலை, இலக்கியம், ஆன்மீகம் போன்ற உள்ளுணர்வுகளையே பெரிதும் சார்ந்து இயங்கும் தளங்களில் இது போன்ற தத்தளிப்புகளை தவிர்க்கவே முடிவதில்லை.

 

முக்தாவும், ’பாட்’டும் மேற்கொள்ளும் பயணம், அந்த மடம் குறித்தான விவரிப்புகள் எல்லாம் பிரமிக்க வைக்கின்றன. ஷம்பாலா பற்றிய கனவுகளைப் போலவே பேச்ச கொம்பா எனும் அந்த அற்புதமான மடாலயமும், அதற்குள் காத்திருக்கும் தங்கப்புத்தகம் எனும் உருவகமும் அபாரமான ஈர்ப்பை அளிக்கிறது.

 

அங்கி கதையும் ஏதேன் கதையும் ஆத்ம தூய்மையின் உச்சம் என்னவாக இருக்க முடியும் என்று பேசுபவை. அவற்றைப் புரிந்து கொள்ள மதம் சார்ந்த குறியீடுகள் ஒரு தடையே இல்லை. குறிப்பாக ஏதேன் கதையில் சாம் ஜெபத்துரையும் சேர்ந்து எட்டு நாட்களாக வாழைக்காயை உண்ணும் சித்திரம் குழந்தைகளுக்கு  மட்டுமே அடையச் சாத்தியமான உச்சம் என்றே சொல்லலாம்.

 

குறைகள்:

  • மொழி கதையில் “நீரு வளந்துபோட்டேரு… சொன்னா புரியாது” என்று போற்றி சொல்லும் இடத்தோடு அக்கதை முடிந்து விடுகிறது. அதற்குப் பின்னர் அது சாமிக்க பாசை, தேவன்மாருக்க பாசை என்பது போன்ற புளங்காகிதங்கள் எல்லாம் தேவையற்ற சுயபெருமிதங்கள் மட்டுமே.
  • பொலிவதும் கலைவதும் கதையில் அதிக அறிமுகமில்லாத புள்ளுவர்களின் களமெழுத்துப் பாட்டு பற்றிய விவரணைகள் தவிர்த்து உள்ளீடு என எதுவுமில்லை. சாதாரணமாக கைதவறிப் போன காதலைப் பற்றிய ஒரு இளைஞனின் வழக்கமான மனப்பதிவுகள் மட்டுமே. ஜெயமோகனின் பாஷையில் சொல்வதானால் தரிசனங்கள் எதுவுமற்ற, சராசரித்தனமான கதை.
  • நிறையக் கதைகள் குடி மேஜையில் ஒரு கதைசொல்லி ஆதௌ கீர்த்தனாரம்பத்திலே என்று ஆரம்பித்து விஸ்தாரமாகக் கதை சொல்லும் பாணியில் பயணிப்பது சலிப்பேற்படுத்துகிறது. குடிமேஜைக்கே உரிய சலம்பல்களுக்கும், அபத்தங்களுக்கும் நடுவில் கதையைத் பிரித்தெடுக்க வேண்டியுள்ளது. (ஒருவேளை இப்பாணி ஆண்களுக்கு உவப்பான ஒன்றாக இருக்குமோ என்னவோ)
  • இசைக்கும் இட ஒதுக்கீடு செய்ததாக இருக்க வேண்டுமே என்று சேர்த்தது போல பிடியும், தேனீயும் ஒட்டாமல் நிற்கின்றன. இரண்டிலுமே நம்பகத்தன்மை குறைவு. வலிந்து செய்யப்பட்டவைகளாக தனித்துத் தெரிகின்றன.
  • தஞ்சைப் பெரியகோவில் கல்வெட்டொன்றில் குந்தவையின் கணவர் என்று வந்தியத்தேவனின் பெயர் இடம் பெற்றிருந்தாலும் வேறெந்த மேலதிக தகவலும் அவரைப் பற்றி ஆதாரபூர்வமாக இல்லை. ஆனாலும் பொன்னியின் செல்வனில் கல்கி அவரை ஒரு இணை கதாநாயகனாகவே உயர்த்தி இருப்பார். அதே நேரம் வந்தியத்தேவன் நந்தினியைப் போலவோ ஆழ்வார்க்கடியானைப் போலவோ ஒரு முழுமுற்றான கற்பனை கதாபாத்திரமும் இல்லைதான். இந்த வித்தியாசத்தை வாசகர்கள் மனதில் நிறுத்துவதை கல்கியே நாவலின் பின்னுரையில் தெளிவாகச் செய்திருப்பார். பொதுவாகவே ஜெயமோகனின் அதிதீவிர வாசகர்களுக்கு ஒரு சுபாவம் உண்டு – அவரின் எழுத்துக்கள் எல்லாமே வேத சத்தியம் என்று தீவிரமாக நம்பும் விசுவாசிகள் அவர்கள். வரலாற்று ஊகங்கள், அதன் அடிப்படையிலான புனைவு என்றெல்லாம் இல்லாமல் திருவிதாங்கூர் அரச வம்சமே பத்மநாபனின் செல்வத்திற்கு அறங்காவலர்களாக இருந்து வந்த தியாகத் திரு உருவங்கள்தான் என்றே இனி  அவர்களில் பலரும் நம்பக் கூடும். எட்டு வீட்டுப் பிள்ளைமாரைக் கொன்ற பாவம் நீக்கவே திருப்படித்தானம் செய்தார் மார்த்தாண்ட வர்மா என்ற கதைகளை விட இந்த ஊகத்திற்கு வலு அதிகம். ஏற்கனவே ஒரு பேட்டியில் திருவிதாங்கூர் அரச வம்சத்து வாரிசு ஒருவர் திருப்படித்தானம் என்பதை அசோகர் போர்க்களத்தில் அடைந்த மனநிலையோடு ஒப்பிட்டுச் சொல்லியிருந்தார். இப்புனைவுகள் அவ்வம்ச வரலாறாகவே மாறக் கூடும்.
  • பல கதைகளில் கதை சொல்லல் முறை மிகவும் பலவீனமானதாக இருக்கிறது. உதாரணமாக ஆயிரம் ஊற்றுக்கள் கதையில் திவான் ஆலெட்டி ரங்கய்யா திருவனந்தபுர அரச வரலாற்றை மொத்தத்தையும் உமையம்மை ராணியின் வேலைக்காரிக்கு விளக்கோ விளக்கு என்று விளக்குகிறார். ஔசேப்பச்சன் கதைகள் முழுக்க கொசுவர்த்தி பாணி கதைகள் என்பதோடு குடி மேஜை சலம்பல்கள் வேறு. ஆட்டக்கதை போன்ற பேட்டியெடுக்கும் பாணிக் கதைகளும் ஒப்பிப்பது போல் உள்ளன.

 

பிரஹத்காயரின் மடியை அடையும் வரை ஜெயத்ரதனின் தலையை கீழே விழாது அம்புகளால் தூக்கி நிறுத்திய அர்ஜுனனைப் போல லாக்டவுன் பொழுதின் வெறுமையைத் தன்னிடமிருந்தும், இக்கதைகளைப் படிப்போரிடமிருந்தும் தூர நிறுத்த தினமும் ஒரு கதையாக அள்ளி இறைத்திருக்கிறார் ஜெயமோகன் என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. இந்தத் தொடர் வாசிப்பனுபவத்திற்காக அவருக்கு நன்றிகள்.

 

(முற்றும்)

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 1

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 2

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 3

 

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – https://www.jeyamohan.in/134072/

Posted in இலக்கியம், கட்டுரை, ஜெயமோகன் | 3 Comments

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 3

திருவிதாங்கூர் வரலாறு சார்ந்த கதைகள் இவ்வரிசையின் உச்சங்கள் என்றே சொல்லலாம். ராஜா கேசவதாஸ், வேலுத்தம்பி தளவாய் ஆகிய திவான்களின் வாழ்வை போழ்வு, இணைவு ஆகிய கதைகள் பேசுகின்றன. ஆயிரம் ஊற்றுக்கள், லட்சுமியும் பார்வதியும், மலையரசி போன்ற கதைகள் பத்மநாப சுவாமியின் கோவில் நிலவறைச் செல்வத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

 

மந்திரவாதம் கற்றுக் கொள்பவர் அனைவரும் எதிர்கொள்ளும் இடர் ஒன்று உண்டு. அவர்களால் உபாசனா மந்திரங்கள் மூலம் எத்தனையோ துர்தேவதைகளை, யட்சிகளை, குட்டிச் சாத்தான்களை கட்டிலடக்கி காரியம் சாதிக்க முடியும். ஆனால் மந்திர உச்சாடனங்கள் தெளிவுடன் இருந்தாக வேண்டும். பல் போனால் சொல் போகும் என்பதால் முதுமையில் மந்திர உச்சாடனம் சரியில்லாது போக, அதே துர்தேவதைகளால் கொன்று வீசப்படுவதும் உண்டு. அதே கதைதான் வெள்ளையரை நம்பிய சிற்றரசர்களுக்கும்.

போழ்வு, இணைவு கதைகளில் பேசப்படும் வேலுத்தம்பி தளவாயின் வரலாறு நமக்கு நன்கு அறிமுகமான வார்ப்புருவில் செல்லும் கதை. வெள்ளையரை நம்பிய பாளையக்காரர்கள் அனைவருக்கும் நடந்த அதே கதைதான். நாட்டு நலனுக்காக கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு கப்பம் கட்டத் துவங்கி, அவர்களின் ரத்த தாகத்தை தன்னால் தீர்க்க இயலாது என்று உணரும் போது போரிட்டு அழியும் ஒரு வீரனின் கதை. ஆனால் இதற்குள் வேலுத்தம்பியின் ஆணவம் பெருகி வரும் வழியையும், அதைச் சுட்டும் மாவிங்கல் கிருஷ்ணப்பிள்ளையின் கொடூரக் கொலையும் வீரத்தின் இன்னொரு பக்கம். இணைவு கதையில் இறக்கும் போது வேலுத்தம்பி சொல்லும் சொற்கள் அவரது குற்ற உணர்வைக் காட்டுகிறது. அதிலும் அந்த அரச உடை அதிகார வெறியின் குறியீடாகவே காட்டப்படுகிறது. கண் முன்னால் ஒரு அழிவைக் கண்டும் கூட விட்டில் போல அதே அதிகார விழைவைத் தவிர்க்க முடியாமல் வேலுத்தம்பி சரிந்திறங்குவதை சொல்லும் கதைகள் இவ்விரண்டும்.

2011ல் பத்மநாப சுவாமி கோவில் நிலவறைச் செல்வங்கள் வெளிப்பட்ட காலம் தொட்டே ஜெயமோகன், அச்செல்வக் களஞ்சியம் திருவிதாங்கூர் அரச வம்சம், பஞ்ச காலத்தில் மக்கள் நலன் காக்கவென்று சேமித்து வைத்திருக்கும் புதையல் என்றே சொல்லி வந்திருக்கிறார். இது அவரது விருப்புக்குரிய ஊகம் என்பதற்கப்பால் வேறெந்த புறவயமான ஆதாரமும் இல்லாத கருத்தாகும். ஆனால் ஒரு புனைவாசிரியராக இந்த ஊகம் அவருக்குப் பெரிய உத்வேகம் அளித்திருப்பதை இக்கதைகளில் காண முடிகிறது.

ராஜராஜ சோழன் காந்தளூர்ச்சாலை கலமறுத்து அருளிய பின் நெடுநாட்களுக்கு கேரளம் சோழ அரசின் ஒரு பகுதியாகவே இருந்தது. ஆனால் சோழர்களின் கைப்பிடி தளரத் தொடங்கியதும் சொரூபங்கள் என்றழைக்கப்பட்ட உள்ளூர் அரசுகள் பலம் பெறத் தொடங்கின. அப்படி வளர்ந்த அரசுகளில் ஒன்றுதான் தென் கேரளத்தையும், நாஞ்சில் நாட்டையும் ஆண்ட திருவிதாங்கூர் அரச வம்சமும்.

சேர வம்சத்தைச் சேர்ந்தவரான குலசேகரப் பெருமாள் கொடுங்கல்லூரிலிருந்து கிளம்பி வருகிறார். வந்த இடதில் தலக்குளம் சொரூபம் அல்லது திருப்பாப்பூர் சொரூபம் என்றழைக்கப்பட்ட சிற்றரசில் ஒரு இளவரசியைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். அப்போது அவ்விளவரசிக்கான கன்யா சுல்கமாகத் தரப்பட்டதே அந்த செல்வக்குவை என்பதே ஜெயமோகன் முன்வைக்கும் ஊகம்.

 

வேணாடு என்றழைக்கப்பட்ட திருவிதாங்கூர் அரசு முழுமையும் மருமக்கள் தாயம் எனும் வாரிசு முறையைப் பின்பற்றுபவை. அதாவது நாடு மகாராணிக்கு சொந்தம். ஆனால் அரசராக அந்த ராணியின் மூத்த அண்ணன் இருப்பார். பிறகு ராணியின் மூத்த மகளுக்கு அரசு செல்லும். அதே நேரம் ராணியின் மூத்த மகனே அரசனாகப் பொறுப்பு ஏற்பார். அதாவது ஒரு அரசனுக்குப் பிறகு அவரது மகன் அரசனாக முடியாது, அவரது மருமகனே அரசனாவான். ஆனால் அரசியாக இருப்பவரது மகளே அடுத்த அரசி. சொத்துடைமை பெண் வழியாக வாரிசுகளுக்குச் செல்ல, அந்த சொத்துக்களுக்கு காவல் காக்கும் உரிமை மட்டுமே ஆண் வாரிசுகளுக்கு இருக்கும் என்பதுதான் இதன் பொருள்.

அரச குடும்பத்தில் மட்டுமல்லாது கேரளத்தின் பல முக்கிய சாதிகளுக்கும் மருமக்கள் தாயமே சொத்துரிமைக்கான விதியாக இருந்தது. நாயர், மேனன், நாஞ்சில் நாட்டு வெள்ளாளர்களில் ஒரு பிரிவினர் என உயர்சாதிகளுக்கு மட்டுமல்லாது புலையர் போன்ற சாதிகளுக்கும் கூட சொத்துரிமை பெண் வழியாக கைமாற, ஆண்கள் காரணவர் எனும் பொறுப்பில் சொத்துக்களின் பாதுகாவலராக மட்டுமே இருந்தனர். தலை எண்ணி பாகம் பிரித்தல் எனும் வித்தியாசமான பாகப் பிரிவினைகளும், காரணவர்கள் தங்கள் சொந்தக் குடும்பத்துக்காகச் செய்யும் ஊழல்களும் என இந்த சொத்துரிமை பிரிட்டிஷ் காலத்தில் கந்தரகோலமாக மாறிய வரலாற்றைப் புரிந்து கொள்ள கவிமணி தேசிய விநாயகம் பிள்ளையின் மருமக்கள் வழி மான்மியம் போன்ற நூல்கள் உதவலாம்.

எனவே திருவிதாங்கூர் அரச வம்சத்தில் சுவீகாரம் எடுத்தல் என்பது பெண் வாரிசுகளையே சுவீகரிப்பதாக இருக்கும். அவ்வகையில் ஆயிரம் ஊற்றுக்கள் கதையின் உமையம்மை ராணியும் சரி, லட்சுமி பாய்(சுவாதித் திருநாள் அரசரின் அன்னை), பார்வதி பாய் ஆகியோரும் சரி தத்தெடுக்கப்பட்டே அரச வம்சத்திற்கு வாரிசாகின்றனர். இந்திய மரபில் வாரிசுரிமை என்பது நேரடியாகக் குருதித் தொடர்பால் மட்டுமே நிர்ணயிக்கப்படுவதில்லை. அதிலும் செல்வம் அதிகமிருக்கும் இடங்களில் எப்போதும் சந்தான பாக்கியம் சற்று தட்டுப்பாடாகத்தான் இருக்கும். எனவே நிறைய அரச வம்சங்களிலும், செல்வந்தர் இல்லங்களிலும் சுவீகாரம் இயல்பான ஒன்று.

இந்த நெறிகளைப் புரிந்து கொள்ளும் போதுதான் ஆதித்ய வர்மா சுவீகாரம் எடுத்த உமையம்மை அவரது மகளாகாமல், மருமகளாக சொல்லப்படுவது ஏன் என்பதில் தொடங்கி ராணி லட்சுமிபாய் இறந்த பின்னர் அவரது கணவர் உயிரோடிருக்கும்போதும் ஏன் அவரது தங்கை பார்வதிபாய் ரீஜண்ட் ராணியாகிறார் என்பது வரையிலான வாரிசுரிமைச் சிக்கல்களைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

மலையரசி என்று ஜெயமோகன் உருவகப்படுத்தும் ராணி பார்வதிபாய் சேரர்களின் கருவூலத்தைக் கொண்டு கஞ்சித் தொட்டிகள் திறந்து திருவிதாங்கூர் அரசை வளம் பெறச் செய்ததை லட்சுமியும், பார்வதியும் கதையில் காணமுடிகிறது. கவிஞனும், பாடகனுமான மென்மையான சுவாதித் திருநாள் ராமவர்மா மகராஜா பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் நசுங்கும்போதும் மீண்டும் அரசைத் தாங்கிக் கொள்பவராக, தனது அடுத்த தயாரிப்பான மார்த்தாண்ட வர்மாவை முன்னிறுத்தி அரசை வலிமைப்படுத்துபவராக பார்வதிபாயின் கதாபாத்திரம் கதையில் விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது.

எல்லா வரலாற்றுப் புனைவுகளையும் போல இதுவும் ”இருந்தா நல்லா இருக்கும்” என்கிற தசாவதார வசனம் போலவே இருக்கிறது. அரசர்களும், அரசிகளும் இத்தனை தொலைநோக்குப் பார்வையும், மானுட நேசமும், அதே நேரம் மன உறுதியும் உள்ளவர்களாக இருந்திருந்தால் நன்றாகத்தான் இருக்கும்.

*******

தொன்மங்களைப் பற்றிய கதைகளில் மூத்தோள் என்னை மிகவும் வசீகரித்த கதை எனலாம்.

நம் மரபில் தவ்வை, மூத்தோள், பழையோள், முகடி, ஜேஷ்டா தேவி என்றெல்லாம் அழைக்கப்படும் தேவியை வணங்குவது காலகாலமாக உள்ள வழக்கம்தான்.

ஜேஷ்டா தேவி வருணனின் மனைவி என்றும் அவளுக்கு குளிகன்/மாந்திகன் என்ற மகனும், மாந்தி என்ற மகளும் உண்டு என்பது ஐதீகம். பழங்குடிகள் வழிபட்ட ஏழன்னை வழிபாடு எனும் வரிசையில் இருப்பவள் ஜேஷ்டா தேவி. குப்பைகளை சேகரிக்கும் துடைப்பம், அழுக்கினை சுமக்கும் கழுதை, காகக் கொடி என அழுக்கின் வடிவமாக ஜேஷ்டை காணப்பட்டாலும் அவளே வளமை தருபவளாக, துயர் நீக்குபவளாகவும் வழிபடப் படுகிறாள். இன்னொரு விதத்தில் பார்த்தால் ஜேஷ்டையோடு தொடர்பு படுத்தப்படும் எல்லாப் பொருட்களுமே உரமாகக் கூடியவை. சாம்பல், குப்பை, மலம் என எல்லாமே உரமாக மாறக் கூடியவை என்பதாலும் விவசாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட நம் மரபில் ஜேஷ்டை வழிபாடு வேரூன்றியிருக்கக் கூடும்.

 

மூத்தோள் கதையில் மாமங்கலையான பகவதியின் கோவில் கும்பாபிஷேகத்திற்காக தந்திரி ஒருவரின் ஆலோசனை கேட்கப் படுகிறது. ஆய்வுக்காக வரும் தந்திரி ஜேஷ்டையின் சன்னிதி அங்கிருப்பதைப் பார்த்து எரிச்சலாகிறார். மந்திரப் பிரதிஷ்டையை நீக்கி, அச்சிலையை பின்னப்படுத்தி குளத்தில் எறிகிறார். ஆனால் அச்சன்னிதியில் பரம்பரையாக உபாசனை செய்துவரும் அணைந்த பெருமாள் தன் குலத்தின் உபாசனா மூர்த்தி அப்படி தூக்கியெறியப்படுவதைக் கண்டு பதைக்கிறார். வெளிச்சமும் இருளும் பிரிக்க முடியாதவை, அமங்கலம் இல்லாத மங்கலம் சாத்தியமே இல்லை என்பதையெல்லாம் தன்னால் ஆன அளவு விளக்கிப் பார்க்கும் அணைஞ்சி, முடிவில் தன் தெய்வத்தை இழந்த விரக்தியில் தற்கொலை செய்து கொள்ள நினைக்கிறார். ஆனால் யதேச்சையாக ஜேஷ்டையின் விஸ்வரூப தரிசனத்தைப் பெறுகிறார். அக்காவின் காலடியில் சிற்றுருவமாக அமர்ந்து கருவறைக்குள் பூசனைகளைப் பெற்றுக் கொள்ளும் தங்கையாகிய பகவதியைக் காணும் பேறு அவருக்குக் கிடைக்கிறது. பரம்பரையாக அவர் குடும்பம் செய்த தவப்பயனே அதுதானோ என்று தோன்றுகிறது.

ஜேஷ்டா தேவியின் மகனாகிய குளிகனுக்கு ஒரு கால் ஊனம் என்று சொல்லும் ஐதீகமுண்டு. இங்கு ஜேஷ்டையின் ஒரே பக்தனாகிய அணைஞ்சிக்கும் ஒரு கால் ஊனம் என்பது பல தளங்களில் விரியும் பொருள் கொள்கிறது. ஆபகந்தியும் இதே திருமகள் – மூதேவி எனும் இணையைப் பற்றிய கதைதான் என்றாலும் முந்தைய கதை தரும் உணர்வெழுச்சியை இக்கதை தருவதில்லை.

 

வரலாற்றுக் காலத்து கேரளத்தைப் பொறுத்தவரை அரசர்கள், திவான்/தளவாய் எனும் பெயர்களில் அழைக்கப்படும் அமைச்சர்கள்/தளபதிகள், பேஷ்கார்கள் என்றழைக்கப்படும் சிற்றமைச்சர்கள் அல்லது காரியஸ்தர்கள், மாடம்பி எனும் உள்ளூர் நிலக்கிழார்கள், அம்ம வீடு எனும் பெயரில் அரசர்களுக்குப் பெண் கொடுத்த தரவாடுகள், நம்பூதிரிகள் என உயர் வர்க்கத்தவர்கள் யார் வேண்டுமானாலும் மற்ற ஜாதியினர் மீது குற்றம் சுமத்தி, அவர்களுக்கு கழுவேற்றம் உள்ளிட்ட எந்த சித்திரவதையும் தண்டனையாக விதிக்க முடியும் என்ற நிலை இருந்தது. அப்படியாக பத்மநாபபுரம் கோட்டைக்கு வெளியே கழுவேற்றப்பட்ட கரியாத்தன் எனும் புலையனின் கதைதான் கழுமாடன்.

 

மருமக்க தாயத்தினால் மட்டுமல்லாது பல்வேறு மேலதிக கட்டுப்பாடுகளாலும் கூட வெளியிலிருந்து பார்க்கும் நமக்கு கேரளத்தின் ஆண் – பெண் உறவுகள் இடியாப்ப சிக்கலாகவே தென்படும். நம்பூதிரி குடும்பங்களில் மூத்த ஆண் மட்டுமே சக நம்பூதிரிக் குடும்பங்களில் இருந்து முறையாகத் திருமணம் செய்து கொள்ள முடியும். சொத்துக்கள் பிரிவினைக்கு ஆளாகமலிருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த ஏற்பாடு. அப்படியானால் மற்ற சகோதரர்கள் பற்றற்ற துறவிகளாகி விட முடியுமா என்ன? அவர்கள் எல்லாம் மருமக்க தாயம் உடைய, தரவாடுகளில் நாயர் பெண்களோடு சம்பந்தம் செய்து கொள்வார்கள். அவர்களுக்கு அத்தரவாட்டில் பிறக்கும் பிள்ளைகளைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் தாயின் சந்ததியினராக மட்டுமே தொடர்வார்கள். நம்பூதிரிகளின் வீட்டுச் சொத்துக்கு எந்தப் பங்கமும் வராது. ஆக நம்பூதிரி ஜாதியில் திருமணங்களே அபூர்வம் என்பதால்  அக்குடும்பங்களில் ஏகப்பட்ட பெண்கள் திருமண வாய்ப்பே இல்லாமல் இருக்க வேண்டியிருக்கும் இல்லையா?  இப்படியான சிக்கலான சமூகப் பொருளாதாரக் காரணங்களால் பொருந்தா மணங்களும், கன்னி கழியாமலே காலம் முழுவதும் வாழும் பெண்களும் எல்லா உயர் குடும்பங்களின் அந்தப்புரங்களிலும் நிறைந்திருப்பார்கள்.

 

தாத்ரிக் குட்டியின் ஸ்மார்த்த விசாரம் போன்ற நூல்கள் இது போன்ற சூழலில் நிகழும் பாலியல் பிறழ்வுகளைப் பற்றியும், அவற்றுக்கான தண்டனைகளைப் பற்றியும் பேசுகின்றன. அத்தகைய பாலியல் பிறழ்வுகளில் பிடிபடுவோர் நாயர், நம்பூதிரி ஜாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தால் அவர்களுக்கு ஜாதி விலக்கமும், நாடு கடத்தலும் தண்டனையாக வழங்கப்படும். குற்றவாளிகள் ஜாதிப்படிநிலையில் கீழே செல்லச் செல்ல தண்டனை தீவிரமாகும். நாயர்களுக்குக் கீழ்ப் படிநிலையில் இருக்கும் யார் ஒருவர் மீதும் குற்றம் சாட்டப்பட்டால் பெரிய விசாரணைகள் ஏதுமின்றி கழுவேற்றம் அல்லது சிரச்சேதம் தண்டனையாக வழங்கப்படும். அப்படியாக தரவாட்டுக் குடும்பம் ஒன்றில் கைக்கிளைத் திருமண பந்தத்தில் சிக்கிய பெண்ணோடு தொடர்பு கொண்டதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு கழுவிலேறும் அப்பாவிதான் கரியாத்தன். கழுவேற்றத்திலிருந்து தப்ப வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதும் கூட தன் உயிரையே ஆயுதமாக்கி தன்னை அநியாயமாய் சிக்க வைத்த குடும்பத்தை அவன் பழிவாங்கும் விதம் மனதை உலுக்குகிறது.

இதற்கு முன் ஜெயமோகன் எழுதிய, அறம் வரிசைக் கதைகளில் ஒன்றான வணங்கான் கதையிலும் ஓர் இடதில் “பாவப்பட்டவன் பழிவாங்கணும்னா அவனுக்கு அவனோட சொந்த உடம்பு மட்டும்தானே இருக்கு” என்றொரு வரி வரும். ஆம், கரியாத்தன் தெய்வமாகி அக்குடியைப் பழிவாங்குவதில் முடிகிறது இக்கதை.

 

கரியாத்தனுக்கான கழு பீடத்தில் அளவு பார்க்க உட்காரும் சுண்டனும் அடுத்த கழுமாடனாகும் ’பீடம்’ கதையில் புலையர் பெண்களை அடிமைகளாக விற்கும் முறையும், அதன் கொடுமையும் பேசப்படுகிறது. ஆனால் அக்கதையின் சொல்லும் முறை ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையின் தொனியில்  இருப்பதால் உணர்வுகளை சரியாகக் கடத்துவதில்லை. அந்தத் கதையில் புள்ளுவர்களின் பாடல்களுக்கும், பெண்களின் பானைப்பாட்டுகளுக்குமான வித்தியாசத்தை சொல்லுமிடம் மட்டுமே மனதில் நிற்கிறது.

(தொடரும்)

************

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – பகுதி 1 

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – பகுதி 2

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – பகுதி 4

ஜெயமோகன் எழுதிய நூறு கதைகளின் தொகுப்புக்கான சுட்டி இங்கே.

நூறு கதைகள்

 

Posted in இலக்கியம், ஜெயமோகன், படித்ததில் பிடித்தது, விமர்சனம் | Tagged , , , , , | 3 Comments

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 2

இந்தக் கதைகளின் வரிசையில் முதல் கதையும், கடைசிக் கதையும் தற்கொலை எண்ணத்தை மையப்படுத்தியவை.  கவிதை, கட்டுரை, மேடைப்பேச்சு, அரசியல் என பலதளங்களிலும் இயங்கிய எம்.கே எனும் மாமனிதரின் இறப்புக்குப் பின் அவர் கேரள அறிவியக்கத்தில் ஏற்படுத்திய புத்தெழுச்சியைப் பற்றியும், அவரது வாழ்வைப் பற்றியும் சில அறிவுஜீவிகள் கூடிப் பேசிக் கொள்ளும் உரையாடலாக ஆரம்பிக்கிறது அவரது முதல் கதை.  எண்ண எண்ணக் குறைவது எனும் இக்கதை பல்வேறு கலை இலக்கியத் துறைப் புள்ளிகளின் உரையாடலாக புனையப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் அனைவருமே எம்.கேவின் சீடர்கள். மெல்ல மெல்ல எம்.கேவின் வரலாற்று இடம் என்னவென்று பேசத் தொடங்கி அவரது மரணம் தற்கொலையாக இருந்திருக்கக் கூடுமோ என்ற சந்தேகத்தை நோக்கி நகர்கிறது உரையாடல்.

 

வாழ்வில் தோல்வியடைந்தவர்களே தற்கொலை செய்து கொள்வார்கள் என்பது பொதுப்புரிதல். ஆனால் எம்.கேவின் வாழ்வு நிறைவான ஒன்று. அவரது உரையாடலின் தெரிப்புகளே அந்த அறையிலிருக்கும் அனைத்துக் கலைஞர்களின் மனதிலும் விதையாய் விழுந்து, அவர்களின் கலைப்படைப்புகளாய் வளர்ந்து செழித்திருக்கிறது. தன் இடமும், சாதனையும் என்னவென்பதை நன்குணர்ந்த எம்.கே ஏன் தற்கொலை முடிவெடுத்திருக்கக் கூடும் என்று அந்த நண்பர் குழாம் அலசுகிறது.

எம்.கே தனது பிறவி நோக்கம் என்று தான் நினைப்பதை சாதித்து முடிந்தபின் இனி செய்வதற்கு ஒன்றுமே இல்லை என்ற மனநிலையை அடைகிறார். இதற்கு மேல் இருந்தால் அது பெருமையடித்தலாக, செய்தவற்றையே திருப்பி நடிக்கும் முதுமையின் அசட்டுத்தனமாக முடிந்துவிடும் என்ற தனது எண்ணங்களை அவர்களில் ஒருவரான பாபுவிடம் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

 

இந்த உரையாடலையும், பிரேதப் பரிசோதனை அறிக்கையை வைத்து முதல்வர் எழுப்பிய கேள்விகளையும் கொண்டு எம்.கேவின் மரணம் தற்கொலைதான் என்றே முடிவுக்கு வருகிறார்கள். அதை அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஏற்பதும், மறுப்பதுமாக விவாதித்துப் பிரிகிறார்கள்.

 

இந்தக் கதையில் பார்வையாளனாக நுழைந்து வெளியேறும் மலையாளம் தெரிந்த தமிழ்நாட்டுக் கதாசிரியனாகிய இளைஞன் வளர்ந்து இன்று தனது செயல் நிறைவுக்குப் பின்னர் கொள்ளும் மனக்குழப்பமாகவே இக்கதை விரிகிறது.

நூறு கதைகளையும் எழுதிய பின்னர் ஜெயமோகன் எழுதியிருக்கும் பதிவொன்றிலும் வெண்முரசென்னும் மாபெரும் பணியை முடித்த பின்னர் தன்னுள் எஞ்சும் வெறுமையைப் பதிவு செய்கிறார். அதிலிருந்து தன்னை திசைதிருப்பிக் கொள்ளவே இக்கதை வரிசையை எழுதத் தொடங்கியதாகச் சொல்கிறார். அந்த தத்தளிப்பை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது இக்கதை.

 

நூறாவது கதை வரம்.  இதில் கதையின் நாயகி தற்கொலையிலிருந்து தப்பி லௌகீக வாழ்வில் வெற்றி காண்பதான கதை. தற்கொலை முயற்சியில் வெற்றியடையும் கதையில் ஆரம்பித்து அம்முயற்சியில் தோல்வியடையும் கதையொன்றோடு, ஜெமோவின் இக்கதைகளின் வரிசை முடிகிறது.  ஆனால் இவ்விரண்டில் எது தோல்வி, எது வெற்றி என்பதை எப்படி நிர்ணயிப்பது என்பதுதான் முக்கியமான கேள்வி.

ஒருவிதத்தில் அறிவுஜீவியான, நிறைவாழ்வு வாழ்ந்து முடித்த எம்.கே தனது களப்பணிகள் குறித்து சிந்தித்துப் பார்த்து நிறைவுடன் வாழ்வை முடித்துக் கொள்ளும் விதமும், ஸ்ரீதேவி அம்பிகையின் தரிசனம் பெற்று தன்னம்பிக்கையோடும், தெளிவோடும் வாழ்வை எதிர்கொள்வதும் இரண்டுமே வெற்றிகள்தான்.

ஸ்ரீதேவியின் வாழ்வு திசை திரும்புவது ஸ்ரீமங்கலையான பகவதியின் வரத்தினால் அல்ல, பெயரில்லாத அந்தத் திருடனின் வரத்தினால்தான். சொல்லப் போனால் அத்திருடனின் வரத்தில் பகவதியின் கோவிலும் கூட வளம் கொழிக்கத் துவங்குகிறது. அத்திருடனுக்குப் பெயரில்லை, முகவரியில்லை, அன்பு ஒன்றைத் தவிர அவனுக்கு எவ்வித அடையாளங்களும் இல்லை.

இந்த நூறு கதைகளின் எல்லைப் புள்ளியாக நின்றிருக்கும் இவ்விரு கதைகளும் இக்கதை வரிசைக்கு வேறொரு அர்த்தத்தை அளிக்கின்றன. இக்கதை வரிசையை மேலும் நன்றாகப் புரிந்து கொள்வதற்காக சில வகை மாதிரிகளாகப் பிரித்துக் கொள்ளலாம்.

இந்தப் பிரிவுகள் ஒன்றும் மிகக் கறாரானவை அல்ல. சில கதைகள் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட வகைமைக்குள் வைத்துப் பார்க்கத் தக்கவை. எனவே ஒரு பொதுப் புரிதலுக்காக இப்படி எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

  • கிளி சொன்ன கதை, தீ அறியும் போன்ற கதைகளில் அறிமுகமான அனந்தன் எனும் சிறுவனின் பால்ய கால கிராமத்தைக் களமாகக் கொண்ட கதைகள். அனந்தன், அவனது அப்பா கரடி நாயர், அம்மா விசாலம், அம்மாவின் தோழியும் வேலைக்காரியுமான தங்கம்மை, அப்பு அண்ணன், தங்கைய்யா பெருவட்டர் என ஜெயமோகனின் வாசகர்களுக்கு நன்கு அறிமுகமான கதாபாத்திரங்களினால் கொண்டு செல்லப்படும் கதைகள்.
  • தொலை தொடர்புத் துறைப் பணி அனுபவம் சார்ந்த, காசர்கோடு வட்டாரக் கதைகள் – வான் கீழ், வான் நெசவு, மலைகளின் உரையாடல், உலகெலாம்
  • திருடர்களை மையப்படுத்திய கதைகள் – வருக்கை, முத்தங்கள், பிறசண்டு, எழுகதிர், வரம்.
  • கிறிஸ்துவ ஆன்மீகத் தளத்தில் உள்ள – லூப், ஏதேன், அங்கி, ஏழாவது போன்ற கதைகள்.
  • பௌத்த ஆன்மீகத் தளத்தில் பயணிக்கும் கரு, தங்கப்புத்தகம், சிந்தே போன்ற கதைகள்.
  • திருவிதாங்கூர் அரச குடும்ப வரலாற்றை மையப்படுத்திய கதைகள் – ஆயிரம் ஊற்றுகள் , போழ்வு, இணைவு, லட்சுமியும் பார்வதியும், மலையரசி
  • இந்து மத ஆன்மீகத் தளத்தில், தொன்மங்களைப் பேசும் கதைகள் – யாதேவி, சர்வபூதேஷு, சக்தி ரூபேண, பீடம், கழுமாடன், ஆபகந்தி, மூத்தோள், சிவம்
  • ஓய்வு பெற்ற காவல் துறை அதிகாரியான ஔசேப்பச்சன் துப்பறியும் கதைகளான ஓநாய் மூக்கு, பத்து லட்சம் காலடிகள், வேரில் திகழ்வது, கைமுக்கு
  • குழந்தைகளை மையப் படுத்திய கதைகள் – பாப்பாவின் சொந்த யானை, கிரீட்டிங்க்ஸ்
  • விலங்குகளை மையப்படுத்திய சிறுகதைகள் – ஆனையில்லா, பூனை, ராஜன், இடம், அமுதம்
  • ஆண் பெண் உறவுச் சிக்கல்களைப் பேசும் கதைகள் – லீலை, செய்தி, ஆட்டக்கதை, முதல் ஆறு, தவளையும் இளவரசனும், வேட்டு, சீட்டு
  • பெண் கல்வி, முன்னேற்றம் தொடர்பான கதைகள் – நற்றுணை, சிறகு, வரம்.

**********

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 1

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 3

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 4

ஜெயமோகன் எழுதிய நூறு கதைகளின் தொகுப்புக்கான சுட்டி இங்கே.

நூறு கதைகள்

Posted in இலக்கியம், கட்டுரை, சிறுகதை, ஜெயமோகன், விமர்சனம் | Tagged , , , | 3 Comments

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 1

கொரோனா காரணமாக எழுந்த ஊரடங்கு உத்தரவும், நோய் குறித்த அச்சமும் ஒரு சாராரை வீட்டுக்குள் முடக்கவும், இன்னொரு பக்கம் மக்களை பசியும் பட்டினியுமாக சாலைகளில் சாரை சாரையாக நடக்கவும் வைத்திருக்கிறது. இதில் வீதியில் விடப்பட்டோரின் வாழ்கை அவர்களின் கையில் இல்லை – அவர்களை நகர்த்திக் கொண்டு போகும் விதியின் வலிய கரங்களே அவர்களை என்ன செய்வதென்பதை முடிவு செய்கிறது. காக்க வேண்டிய அரசுகள் மௌனித்திருக்க, ஆங்காங்கு சில உதிரி மனிதர்கள் சோளப்பொறி கொண்டு யானைப் பசியை ஆற்றும் தளராத முயற்சிகளில் இறங்குகின்றனர்.

அதே நேரம் வீடுகளுக்குள் முடங்கியிருக்கும் மக்களின் நிலை பல விதமாக இருக்கிறது. அதில் பெரும்பான்மையினர் மனதில் எதிர்காலம் குறித்த அச்சமும், நிகழ்காலம் குறித்த தெளிவின்மையுமாக உழன்று நாட்களை நகர்த்தி வருகின்றனர். வெகு சிலரே தங்கள் எல்லைகளுக்குள்ளாக ஆக்கபூர்வமாக என்ன செய்ய முடியுமோ அதை செய்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

 

ஒரு வணிகர் தனது கடைசிக் காலத்தில் தன் மகன்கள் மூவருக்கும் ஒரு தேர்வு வைத்தார். அதில் வெற்றி பெறுபவனுக்கே தனது சொத்துக்கள் முழுமையும் சேரும் என்றார். மகன்களும் ஒப்புக் கொண்டனர்.

மூன்று மகன்களிடமும் ஆளுக்கு ஒரு பொற்காசு மட்டும் தந்து, அக்காசைக் கொண்டு, மாலைக்குள் அவரவர் வசிக்கும் அறையை நிரப்ப வேண்டும் என்பதே போட்டி என்றார். மூவரும் உற்சாகமாக காசை வாங்கிக் கொண்டு சந்தைக்குச் சென்று அவரவர்க்கு வேண்டிய பொருட்களை வாங்கி வந்தனர். மூத்த மகன் வண்டி வண்டியாக விறகு வாங்கி அறை முழுவதும் அடுக்கினான் – அவனது வேலை மதியமே முடிந்து விட்டது. இரண்டாவது மகனோ வைக்கோலை வாங்கி தனது அறை முழுவதும் திணித்து வைத்தான். அவனது வேலையும் மாலைக்குள் முடிந்தது. சந்தையிலிருந்து வந்த மூன்றாவது மகனோ தனது அறைக்கு வெளியே வெறுமனே உட்கார்ந்திருந்தான்.

 

மாலை தந்தை வரும் நேரத்தில் தன் அறைக்குள் சென்ற மூன்றாவது மகன் வாங்கி வந்திருந்த அகல் விளக்குகளைக் ஏற்றி வைக்க, அவனது குடில் முழுமையும் ஒளியால் நிறைந்தது. அத்தந்தை தனது சொத்துக்களை யாரிடம் ஒப்படைத்திருப்பார் என்று சொல்லத் தேவையில்லைதானே?

 

அதைப் போலவே வீட்டுக்குள் அடைபட்டிருக்கும் இக்கொடுங் காலகட்டத்தையும் மிகவும் பயனுள்ளதாக மாற்றிக் கொள்ளும் திறனும், வாய்ப்பும் வெகு சிலருக்கே வாய்க்கிறது. அப்படியான ஒருவரே எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். இந்த சோதனையான காலகட்டத்தில் மார்ச் 17ல் தொடங்கி ஜூலை 10ந்தேதிக்குள் 100 சிறுகதைகளை எழுதித் தள்ளியிருக்கிறார் அவர்.

 

இக்கட்டுரையில் அந்தக் கதைவரிசையில் உள்ள சில கதைகளைப் பற்றிய என்னுடைய பார்வைகளைப் பகிர எண்ணுகிறேன். ஒவ்வொரு கதையையும் பற்றி பேச ஆசைதான் என்றாலும் கட்டுரையின் நீளம் கருதி மிக முக்கியமானவை என்று நான் கருதும் சில கதைகளைப் பற்றி மட்டும் பேசுவதாக இருக்கிறேன்.

***********

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 2

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 3

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 4

ஜெயமோகன் எழுதிய நூறு கதைகளின் தொகுப்புக்கான சுட்டி இங்கே

நூறு கதைகள்

Posted in இலக்கியம், கட்டுரை, ஜெயமோகன் | Tagged , , , , , , | 3 Comments