ஒன்றிய அரசு என்பதே சரி!

அகண்ட பாரதம் என்று சொல்லிக் கொள்ளப்படும் புராண காலத்து பாரத வர்ஷமே ஒரு ஒன்றியம்தான். அதில் 56 தேசங்கள் உண்டு.   புராணங்களில் எந்த அரசன் திக்விஜயம் செய்ய ஆரம்பித்தாலும் அவன் 56 தேசங்களையும் வென்ற பிறகுதான் ஓய முடியும். எந்த இளவரசிக்கு சுயம்வரம் வைத்தாலும் 56 தேசத்து அரசர்களும் வந்து வரிசையில் நின்றார்கள் என்பார்கள்.  நமது மொழிவாரி மாநிலங்களுக்கு முன்னோடியாக இருந்த இந்த 56 தேசங்களின் பட்டியல் கொண்ட விக்கி பக்கத்தின் சுட்டியைக் கட்டுரையின் கடைசியில் கொடுத்திருக்கிறேன்.

56 தேசங்களுக்கும் ஒற்றை அரசன் எப்போதுமே இருந்ததில்லை – புராண காலகட்டங்களிலும் கூட. அப்போதும் அஸ்வமேதமோ ராஜசூயமோ செய்த சக்ரவர்த்தி அவன் நாட்டை மட்டுமே ஆளுவான். பிற அரசர்கள் அவருக்கு கப்பம் கட்டுவதாக ஒப்புக் கொண்டு, தத்தம் நிலப்பரப்பை தாமே ஆளுவதுதான் வழக்கம். பாரதம் ஒரு பண்பாட்டுத் தேசியமாக, பல்வேறு கலாச்சார பரிவர்த்தனைகளோடு வாழ்ந்து வந்த ஒரு நிலப்பரப்பு – அவ்வளவுதான்.

இந்த 56 தேசங்களுக்குள்ளும் அங்கங்கே கொத்துக் கொத்தாக சில கூட்டமைப்புகள் உண்டு. அங்கம், வங்கம், கலிங்கம் எல்லாம் ஒரு குழு. அது போலவே திராவிட தேசம்(ஆந்திராவின் ஒரு பகுதியும், வட தமிழகமும் சேர்ந்த பகுதி), சோழ நாடு, பாண்டிய நாடு, கேரள நாடு ஆகியவை இணைந்த நாடுதான் நமது இன்றைய தமிழ்நாடு. அதாவது தொல்காப்பியத்தின் சிறப்புப் பாயிரத்தில் ‘வடவேங்கடம் தென்குமரி ஆயிடைத் தமிழ்கூறு நல்லுலகம்’ என்று குறிப்பிடப்படும், சிலம்பில் ‘நெடியோன் குன்றமும் தொடியோள் பௌவமும் தமிழ் வரம்பறுத்த தண்புனல் நல்நாட்டு’ என்று குறிப்பிடப்படும் பகுதியே தமிழ்நாடு.

மேலை நாடுகளிலிருந்து தரைவழியாக நம் நாட்டிற்கு வருவதானால் சிந்து நதியைக் கடந்தே வர வேண்டியிருந்தது. சிந்து நதியை இந்து நதி என்று அழைத்த ஐரோப்பியர்களே அதையொட்டிய நமது ஒன்றியத்திற்கும் இந்தியா என்ற பெயரை நல்கினார்கள். கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் மூலம் இந்த இந்திய அரசுகள் அனைத்தையும் வென்றெடுத்த ஆங்கிலேயர்கள் உருவாக்கிய தேசம்தான் இந்தியா. அதற்கு முன் எந்த இந்திய அரசரும் முழுமையாக இப்படி இந்தியாவைக் கைப்பற்றியதோ, அப்படியே வென்றிருந்தாலும் கூட மொத்த நிலப்பரப்பையும் நேரடியாக ஆண்டதோ கிடையாது.

ஆங்கிலேயர்கள் கல்கத்தா, சென்னை, மும்பை ஆகிய கடற்கரை நகரங்களைத்தான் முதன்மையாகக் கருதினர் என்பதால் அவர்களின் ஆரம்ப கால ஆட்சியில் மதராஸ் மாகாணம், வங்காள மாகாணம் மற்றும் மும்பை மாகாணம் என்று மூன்றே மூன்று மாகாணங்கள்தான் இருந்தன.

உண்மையில் ஆங்கிலேய ஆட்சிக்காலத்திலேயே இங்கே மொழிவாரி மாநிலங்களுக்கான குரல் எழுந்துவிட்டிருந்தது. அதுவும் வடக்கிலேயே அக்குரல் ஆரம்பித்தது. கல்கத்தா என்ற பெரிய மாநிலத்திலிருந்து ஒரிய மொழி பேசும் ஒடிசா மாநிலமும், பீஹாரி மொழிகளை(போஜ்புரி, மைத்திலி போன்றவை) பேசும் பீஹார் மாநிலமும் தனியாகப் பிரியப் போராடின.

அப்போராட்டங்களின் வலிமையை உணர்ந்து ஆங்கிலேய அரசு ஒரிசா, பீஹார், பஞ்சாப் என மேலும் சில மாநிலங்களைப் பிரித்தது. இப்படியாக, விடுதலையின் போது நேரடியாக பிரிட்டீஷ் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த 17 மாகாணங்களும், சில நூறு சுதேச சமஸ்தானங்களுமாக கந்தர கோலமாக வந்து சேர்ந்த இந்தியாவை மீளுருவாக்கம் செய்தது நேருவின் தலைமையிலான அரசு.

ஆனால் பல்வேறு இனங்களின், கலாச்சாரங்களின் தொகுப்புதான் இந்த ஒன்றியம் என்பதில் நமது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை வடிவமைத்த மாமேதைகளுக்கு சந்தேகம் எதுவும் இல்லை. எனவே அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் யூனியன் ஆஃப் ஸ்டேட்ஸ்(Union of States) என்றே இந்திய அரசு குறிப்பிடப்படுகிறது.

ஆக நமது தொன்மையான மரபின்படியும், நமது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படியும் ஒன்றிய அரசு என்ற பிரயோகம் சரியான ஒன்றுதான்.

56 தேசங்களின் பட்டியல்

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , | 1 Comment

பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள் ஜெயமோகன்!

மீனாட்சி திருக்கல்யாணமும், அழகர் ஆற்றில் இறங்குவதும் தமிழகத்தின் பண்பாட்டு வரலாற்றில் தவிர்க்கவியலா பொன்னொளிர் மைல் கற்கள்.


வீட்டை விட்டு அதிகம் வெளியில் இறங்காதவர்கள் என தன்னைக் காட்டிக் கொள்ள‘நான் ஆத்தைக் கண்டேனா, அழகரைக் கண்டேனா’ என்றொரு சொலவடையைச் சொல்வார்கள். பாமர மக்களுக்குமே கூட திருவிழா என்றால் சித்திரைத் திருவிழாதான் என்பதை இது போன்ற சொலவடைகள் காட்டும்.

வீர கம்பராய சரித்திரம் என்றும் மதுரா விஜயம் என்றும் அழைக்கப்படும் ராணி கங்கம்மாவின் நூல் தொடங்கி எத்தனையோ நூல்களின் பேசு பொருள் இது. வெகுஜன எழுத்தாளராக அறியப்படும் புஷ்பா தங்கதுரை, ஸ்ரீவேணுகோபாலன் எனும் பெயரில் எழுதிய திருவரங்கன் உலா தொடங்கி, சாகித்ய அகாடமி விருது வென்ற காவல் கோட்டம் வரை எண்ணற்ற நூல்களில் பேசப்படும்

விஷயம்தான் மீனாள் தனது அஞ்ஞாத வாசம் முடித்து மதுரை மீண்ட தருணம்.
பொதுவாக சொல்லிச் சொல்லித் தீராத பெருமைகளை ஆயிரம் நா கொண்ட ஆதிசேஷனாலும் கூட சொல்ல முடியாது என்று சொல்வது வழக்கம். இந்தக் காவியத் தருணமும் அப்படி யாராலும் சொல்லி முடித்துவிட முடியாத பெருமை கொண்டதுதான்.

அத்தருணத்தை நாஞ்சில் நாட்டுப் பக்கமிருந்து பார்க்கவைக்கும் ‘குமரித்துறைவி’ எனும் குறுநாவலை ஜெமோ தனது பிறந்த நாள் பரிசாக இன்று வெளியிட்டிருக்கிறார். இப்போதுதான் முழுவதுமாகப் படித்து முடித்தேன்.

வழக்கம் போல அவரது புனைதிறம் வியந்து, செயல் மறந்து வாழ்த்துதுமே!
இனிய பிறந்த நாள் நல்வாழ்த்துகள் ஜெயமோகன்.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

காற்றில் கரையும் கற்பூர வாழ்கை

மும்பை கொலாபா பகுதியில் நடந்த சம்பவம் இது. தன்வீட்டு வாசலில் அமர்ந்து, அங்கே விளையாடிக்கொண்டிருந்த சிறுவர்களை வேடிக்கை பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான் தருண். அவனுக்கு வயது பதினாறு. அப்போது அந்த வழியாக மேளதாளங்கள் முழங்கியபடி சென்ற ஒரு ஊர்வலத்தைப் பார்த்ததும் உற்சாகமான தருண்,  தன்னையறியாமல் ஆடியபடியே அந்த ஊர்வலத்தில் ஐக்கியமானான். ஊர்வலம் சத்ரபதி சிவாஜி ரயில் நிலையத்தில் முடிந்ததும் அதிலிருந்தவர்கள் கலைந்து போனார்கள். வீட்டுக்குத் திரும்பி வர வழி தெரியாத தருண் குடும்பத்தினருடனான தொடர்பை முற்றிலும் இழந்தான். இச்சம்பவம் நடந்தது 2019ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் ஒன்றாம் தேதி. இதோ, ஒன்னரை வருடம் கடந்த நிலையில் இன்று வரை அவனைத் தேடி அலைந்தபடி இருக்கிறது அந்தக் குடும்பம்.

அதெப்படி 16 வயது சிறுவனுக்கு தனது முகவரியைச் சொல்லி, உதவி கேட்டு வீடு வந்து சேர முடியாமல் போகும் என்ற எண்ணம் எழுகிறதா? அச்சிறுவன் ஆட்டிச குறைபாட்டால் பாதிக்கபப்ட்டவன். சரிவர பேசவோ தன் நிலையை பிறருக்கு உணர்த்தவோ முடியாதவனாக அவன் இருந்தால் வேறென்ன நடக்கும்?

தருணின் தந்தை கொஞ்சம் பொருளாதார செல்வாக்கு மிக்கவர் என்பதால் காவல்துறை, ரயில்வே பாதுகாப்பு படை, தனியார் துப்பறியும் நிபுணர்கள் என பல்வேறு தரப்புகளின் வழியையும் தேடி அலைந்தார். இன்று மெல்ல மெல்ல இவ்வனைத்து அமைப்புகளின் மீதும் நம்பிக்கை இழந்து இப்போது ஜோசியக்காரர்கள், குறி சொல்பவர்கள் சொல்லும் இடத்திலெல்லாம் சென்று தேடிப் பார்க்க ஆரம்பித்துள்ளார்.

ஜோசியக்காரர் ஒருவர் ”உன் மகன் உன் வீட்டிலிருந்து வெகுதூரத்தில் உள்ளான். சுமாராக மும்பையிலிருந்து 150 முதல் 200 கிமீ  தூரத்தில் பத்திரமாக உள்ளான். அது எந்த திசையில் வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். எனவே சுற்று வட்டாரம் முழுமையும் தேடு” என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

எனவே வரைபடத்தை பரப்பி, மும்பையிலிருந்து ஒவ்வொரு திசையிலும் 150 கிமீ தாண்டியுள்ள இடங்களாகத் தேர்ந்தெடுத்து, அங்கெல்லாம் காரில் தன் நண்பர்களோடு சென்று தேடுதல் வேட்டையை நடத்தி வருகிறார். ஒவ்வொரு முறையும் கிட்டத்தட்ட 4000 கிமீ பயணித்துவிட்டு தோல்வியுடன் திரும்பி வந்தாலும் இப்போது ஓரளவு நம்பிக்கையோடிருக்கிறார். ”எங்கோ ஒரு இடத்தில் என் மகன் உயிரோடு இருக்கிறான் என்ற நம்பிக்கையே எனக்குப் போதும், இன்னமும் நான் தேடத் தயார்” என்று சமீபத்திய பேட்டி ஒன்றில் கூறி இருந்தார். அந்தத் தந்தையின் மூட நம்பிக்கையைக் கண்டு சிரிப்பதற்கு முன்னர் அந்நிலைக்கு அவரைத் தள்ளிய சூழல் எதுவென பார்க்கலாம்.

சத்ரபதி சிவாஜி ரயில் நிலையத்தில் திசையைத் தொலைத்து நின்ற தருண் முதலில் கண்ணில்பட்ட ரயிலில் ஏறி பன்வேல் எனும் மும்பையின் புறநகர் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கினான். இரண்டு நாட்கள் வரை அந்த ரயில் நிலையத்துக்குள்ளேயே சுற்றி வந்துள்ளான். அங்கிருந்த ரயில்வே பாதுகாப்புப் படையினரிடம் உணவுக்கும், தண்ணீருக்குமாய் பலமுறை கையேந்தி உள்ளான் தருண்.

பார்வைக் குறைபாட்டுக்காக அணிந்த பெரிய கண்ணாடி, திக்கித் திணறி பேசும் விதம், போக்கிடம் தெரியாது அங்கேயே சுற்றி வருவது இவை அனைத்தையும் வைத்துப் பார்த்தாலே அச்சிறுவனின் குறைபாடு வெளிப்படையாகத் தெரிந்திருக்கும் அல்லவா? குறைந்த பட்சமாய அருகாமையிலுள்ள காவல் நிலையத்தில் ஒப்படைக்கும் பொறுப்பு கூட இல்லாமல் அந்த நிலையத்தின் பாதுகாப்புப் படையினர் அவனை இரண்டு நாட்கள் கண்டுகொள்ளக் கூட இல்லை.

மூன்றாவது நாளும் தருண் அழுதபடியே உணவு கேட்டுக் கையேந்த, தொல்லையாகிப்போச்சே என்று இவன் மீது கோபம் கொண்டு, கடுப்பான ஒரு இளம் ரயில்வே கான்ஸ்டபிள் தருணை கைப்பிடியாக இழுத்துக்கொண்டுப்போய்,  கோவா பக்கம் செல்லும் ஒரு ரயிலில், சரக்குகள் ஏற்றும் பகுதியில் கொண்டு போய் உட்கார வைத்திருக்கிறார். இதுதான் கடைசியாகக் கிடைத்துள்ள சிசிடிவி கேமிரா பதிவின் படியான தகவல்.

அதற்குப் பிறகு வினோத் குப்தாவின் தொலைபேசி எண்ணுக்கு எண்ணற்ற அழைப்புகள் – தருணை அங்கே பார்த்தேன், இங்கே பார்த்தேன் என்று. சொன்ன இடத்திற்கெல்லாம் ஓடினார் அவர். ஆனால் தருணின் தடம் இன்றுவரை தெரியவில்லை.

தருண் அப்பா கொடுத்த புகாரின் அடிப்படையில் தருணை ஏதோவொரு ரயிலில் ஏற்றியதற்காக அந்தக் காவலர் மீது ரயில்வே பாதுகாப்புப் படை விசாரணை மேற்கொண்டு வருகிறது. ஆனால் இதனால் எல்லாம் தருண் திரும்பக் கிடைப்பானா?

இங்கே தவறு அந்த ஒரு காவலரின் மீது மட்டும்தானா? இல்லை, விழிப்புணர்வும் புரிதலும் இல்லாத நம் ஒட்டுமொத்த சமூகமும் இத்தகைய அவலத்திற்கு காரணம்தான்.

எங்கோ வெகுதூரத்தில் மும்பை வரை போக வேண்டாம். நம் தமிழகத்தில் சென்னையிலும் இதுபோன்றதொரு சம்பவங்கள் அடிக்கடி நிகழ்கின்றன. அப்படி ஒரு சம்பவம் இது. விக்கி, பதினாறு வயது இளைஞன், சைக்கிள் ஓட்டத் தெரிந்தவன், கையில் தொடுதிரை கொண்ட கைபேசியும் உண்டு. ஒரளவுக்கு பேசக் கூடியவன். ஆனாலும் சிறப்புத் தேவைகள் உள்ள நபர்தான்.

ஒரு நாள் வீட்டில் ஏதோ கோபம், எரிச்சலில் தனக்கு பரிச்சயம் இல்லாத ஏரியாவிலெல்லாம் சைக்கிளில் திரிய ஆரம்பித்தான். அடிக்கடி இப்படி அவன் வெளியே போய்விட்டு வந்துவிடுவான் என்பதால் வீட்டினரும் காத்திருக்கின்றனர். ஆனால் நேரம் அதிகமாக அதிகமாக குடும்பத்தினர் பையன் தொலைந்ததை உணர்ந்து விட்டனர். அவனது தொலைபேசிக்கு அழைக்க, தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே இருக்கிறார் என்ற பதிலே கிடைக்கிறது. பரபரப்பாக சுற்று வட்டாரப் பகுதிகளைத் தேடவும், சமூக வலைத்தளங்களில் விக்கியின் புகைப்படத்தோடு செய்தியைப் பரப்பவும் ஆரம்பித்தனர்.

விக்கியின் வீட்டிலிருந்து 15 கிமீ தொலைவில் அந்த ஐஸ்கிரீம் பார்லர் உள்ளது. சைக்கிளில் சுற்றிக்கொண்டிருந்த விக்கிக்கு, அக்கடை கண்ணில்படுகிறது. கையில் காசிருக்கிறதா, அது தனக்கு வேண்டிய ஐஸ்கிரீமை வாங்கப் போதுமா என்றெல்லாம் கணக்கிடும் அளவுக்கு அவன் விவரமனவன் அல்ல. கேட்பதை வாங்கித் தரும் பெற்றோர் உற்றோர் துணையுடனே சென்று பழகியவன். வழக்கம் போல வேண்டியதை ஆர்டர் செய்து வாங்கி உண்கிறான். பில் கைக்கு வந்ததும் தான் அடுத்து என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. கடை உரிமையாளர் அவனிடம் பேசிப் பார்க்கிறார். பில்லுக்கு பணம் தரத் தெரியாதவனுக்கு செல் ஒரு கேடா என்றபடி அவனது செல்லைப் பிடுங்கி வைத்துக் கொண்டு அவனை அடித்து விரட்டி விட்டார். உச்சபட்சமாக அந்த செல்லை அணைத்து கல்லாப் பெட்டியிலும் போட்டுவிட்டார்.

வேறென்ன, அதே கதைதான். பையன் தெருத்தெருவாக வெய்யிலில் நடக்கிறான். யாரிடமும் உதவி கேட்கத் தெரியாது. பெற்றோரைத் தொடர்பு கொள்ள கையில் தொலைபேசியும் இல்லை. இரவு பத்து மணிவாக்கில், சென்னை நந்தனம் பகுதியில் இருந்த ஒரு பெட்ரோல் பங்கின் அருகில் பேந்தப் பேந்த நின்றிருந்த காவலர் ஒருவர் கண்டுபிடித்துவிட்டார். ஏற்கனவே சென்னை காவல்துறையினர் அனைவருக்கும் பையனின் படம் வாட்சப்பில் அனுப்பப்பட்டிருந்ததால் நம் காவலரால் எளிதில் அடையாளம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு குடும்பத்தைச் சென்றடைந்தன் அந்த சிறுவன்.

இங்கே அப்பெற்றோரின் நல்லூழ், நம் காவலர்களின் விழிப்புணர்வு எல்லாம் சேர்ந்து, சுமார் 18 மணி நேர அலைக்கழிப்பிற்கு பின்னர் ஒருவழியாகப் விக்கியை, அவனது பெற்றோரிடம் சேர்த்துவிட்டன. ஆனால் மதியமே எளிதாக அவன் வீடு சென்றிருக்க முடியும். அந்த ஐஸ்கிரீம் கடை உரிமையாளர் அவனிடமே பெற்றோருக்கு போன் பேசி, வரவழை என்று சொல்லியிருக்கலாம். அல்லது தானே கூட தொலைபேசியை வாங்கி, பெற்றோரின் எண்ணைப் பார்த்து பேசியிருக்கலாம். ஓடி வந்து உரிய பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, நன்றியும் சொல்லியபடி பையனைக் கூட்டிப் போயிருப்பார்கள். ஆனால் அந்தப் பையன் சாப்பிட்ட ஐஸ்கிரீமுக்கு பணம் தராதது பஞ்சமகா பாவங்களில் ஒன்றெனவும், 100 ரூபாய் ஐஸ்கிரீமுக்கு பதிலாக 10000 ரூபாய் தொலைபேசியை தான் வாங்கி வைத்துக் கொள்வது சரி என்றும் எண்ணும்படியான ஒரு சிந்தனைப் போக்குத்தான் இங்கே சிக்கல்.

இதைப் போன்றே காணாமல் போய், இன்றும் வீடு திரும்பாதவர்களின் பட்டியலும் சாலை விபத்துகளில் மரணமடைந்து சடலமாக மீட்கப்பட்டவர்களின் பட்டியலும் நீண்டது.

திக்கற்றவர்களுக்கு தெய்வம் மட்டுமல்ல சற்றே நல்ல உள்ளம் இருந்தாலே போதும் நாமும் உதவ முடியும் என்ற எண்ணம் எல்லாத் தரப்பினருக்கும் வர வேண்டும். பெற்றோர்கள் ஒரு புறம் ஜிபிஎஸ் பொருத்திய சாதனங்களை எப்போதும் அணிவிப்பது போன்ற முயற்சிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். சமூக ஊடகங்களில் உள்ளோரும் இது போன்ற செய்திகளை, புகைப்படங்களை தெளிவாக தேதியுடன் வெளியிட்டு பரப்ப வழிவகை செய்கின்றனர். ஆனால் இதெல்லாவற்றையும் ஒருங்கிணைக்க அரசின் முன்னெடுப்புகள்தான் இன்றைய அவசரத் தேவை.

நமது சுற்றுப்புறத்தில் ஒரு விலங்கிற்கோ பறவைக்கோ ஆபத்து ஏற்பட்டால் அழைத்துச்சொல்ல புளுகிராஸ் என்ற அமைப்பு இருப்பதையும் அதற்கு தனி எண் இருப்பதையும் நம்மில் பலரும் அறிந்து வைத்துள்ளோம். குறைபாடுள்ள, தன்னைத் தானே பார்த்துக் கொள்ள முடியாத மனிதர்களைக் கண்டாலும் அழைத்துச் சொல்வதற்கு ஒரு அமைப்பு நமக்குத் தேவை அல்லவா?

சமூக நலத்துறை இதற்கான ஒரு தொடர்பு எண்ணை, அமைப்பை உருவாக்குதல் அவசியம் என்பதைத்தான் காற்றில் கரைந்த கற்பூரமாய் காணாமல் போகும் சிறப்புக் குழந்தைகளின் துயர் நம்மிடம் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறது.

தருணைப் போல கூடிழந்த பறவையாய், காற்றில் கரையும் கற்பூரமாய் வேறெந்த சிறப்புக் குழந்தையின் வாழ்வும் சிதறிவிடாமலிருக்க அனைவரும் நம்மாலான முயற்சிகளைச் செய்வோம். அரசும் சில நல்ல முன்னெடுப்புகளைச் செய்யவேண்டும்.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

பெண்ணுரிமை போற்றிய அண்ணல் அம்பேத்கர்

பழைய கதைகள், படங்களில் எல்லாம் மைனர் என்கிற பொதுப்பெயரில் சில கதாபாத்திரங்கள் உலவுவதை படித்திருப்போம் அல்லது பார்த்திருப்போம். அந்த மைனர்கள் எல்லோருமே மது, மாது ,சூது என சகலவித கெட்ட பழக்கங்களுக்கும் புகலிடமாக மோசமான நடத்தை உள்ளவர்களாக உலாவுவார்கள். உண்மையில் மைனர் என்றால் 18 வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள் என்பது பொருள். அந்த வார்த்தை எங்கனம் துர்நடத்தைகளோடு சம்பந்தப்படுகிறது?

நிறைய சொத்துள்ள மனிதர்கள் அகால மரணமடையும் போது, அவர்களின் குழந்தைகள் குறிப்பாக ஆண் வாரிசு 18 வயதுக்குக் கீழ்ப்பட்ட வராக இருக்கும் பட்சத்தில் அந்த சொத்துக்கள் மைனர் சொத்துக்கள் என்று ஆகிவிடும். அக்குழந்தையின் நெருங்கிய உறவினர் ஒருவர் சொத்துக்களுக்கு கார்டியனாக இருப்பார்.இந்தக் கார்டியன் ஆகப்பட்டவர் பெரும்பாலும் சித்தப்பா பெரியப்பா என பங்காளி முறையாகத்தான் இருப்பார். எனவே இந்த மைனரின் சொத்துக்களை, தான் கபளீகரம் செய்வதற்கு இலகுவாக எல்லா கெட்ட பழக்கங்களையும் அறிமுகம் செய்வித்தோ , அல்லது தானாகவே பையன் அப்படியெல்லாம் திசைதிரும்புகையில் கண்டிக்காமலோ வளர்ப்பார்கள். அப்போதுதான் அவன் பண்ணையம் பார்ப்பதில் கவனம் செலுத்தாமல், நிலம் பணமாகக் காய்க்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பான். கார்டியன் நீட்டும் இடத்திலெல்லாம் கையெழுத்துப் போடுவான். ஊரில் கெட்ட பெயரெடுத்து விடுவான் என்பதால் நல்லவர்கள் யாரும் அவனுக்கு அருகில் கூட வரமாட்டார்கள்.

இந்த நிலையில் உள்ள மைனர்களைத்தான் நாம் பழைய கதைகளின் வில்லனாகப் பார்ப்போம். ஆனால் உண்மையில் அவர்களின் வாழ்கை பரிதாபகரமான ஒன்றுதான். பெரும்பாலான மைனர்கள் சொத்துக்களை இழந்து, வாழ்ந்து கெட்டவன் என்ற புதிய நாமகரணத்தைத்தான் அடைவார்கள்.குழந்தைகளின் வளர்ச்சியில், நல்வாழ்கையில் பெற்றவர்களை விட அதிக அக்கறை உள்ளவர்கள் இருக்க முடியாது. பெற்றோரில் ஒருவர் இறந்தால் மற்றொருவர் அப்பொறுப்புகளை ஏற்றுக் கொள்வதுதானே நன்மை தரும் முறையாக இருக்க முடியும்? ஆனாலும் இப்படியான தலையைச் சுற்றி மூக்கைத் தொடும் அமைப்பு ஏன் நம் சமூகத்தில் புழக்கத்திலிருந்தது?
ஏனெனில் அப்போதெல்லாம் பெண்களுக்கு சொத்துரிமை கிடையாது. அது மட்டுமல்ல சொத்துக்களை நிர்வகிக்கும் உரிமையும் கூட பெண்களுக்கு கிடையாது. அதை யார் சொன்னது? இந்து தர்மம்தான் சொன்னது. பிரிட்டிஷ் அரசு மதமாற்றத்தை ஊக்குவித்தது என்றாலும் கூட மாற்று மதத்தவரின் உரிமைகளில் ஒரு போதும் சட்டபூர்வமாகத் தலையிட்டதும் இல்லை. எனவே இந்து சட்டமா, கூப்பிடு வைதீகர்களை, அவர்கள் சொல்லை அப்படியே சட்டமாக்கிவிடு என்பதுதான் அவர்களின் வழக்கம். சதி ஒழிப்பு, சாரதா சட்டம் என ஒவ்வொரு மாற்றத்திற்கும் அவர்களிடம் போராட வேண்டியிருந்ததே இந்த நடுநிலைத் தன்மையினால்தான்.

சரி, அன்னியர் ஆட்சியில்தான் இந்த நிலை. நாடு சுதந்திரம் பெற்ற பிறகாவது நிலை மாறியதா என்று பார்த்தால் ஏமாற்றம்தான். பெண்களுக்கே இதெல்லாம் தங்களுக்குத் தேவை என்ற எண்ணம் எழாமலும், எழுந்தாலும் போராட முடியாமலும் இருந்த நிலையில் பெண்களுக்கு சொத்துரிமை வேண்டும் என்கிற சட்டத் திருத்தத்தை முன் வைத்தவர் அம்பேத்கர். அந்த சட்டம் தோற்கடிக்கப் பட்டபோது அதை தனது சொந்தத் தோல்வியாகக் கருதி தனது அமைச்சர் பதவியை உதறி எறிந்தவர் அவர்.

பிறகு மெல்ல மெல்ல பல்வேறு காலகட்டங்களில் பெண்களின் சொத்துரிமை குறித்த சட்டத் தெளிவுகள் ஏற்பட்ட போதும் அதற்கான அடிப்படை விதையை இம்மண்ணில் ஊன்றியவர், அதற்கு தனது பதவியையே உரமாக இட்டவர் அண்ணல் அம்பேத்கர்தான்.

இன்று மட்டுமல்ல அன்றாடமுமே பெண்கள் அனைவரும் நன்றியோடு அவரை நினைத்துக் கொள்ள கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்.
#அம்பேத்கர்#டிசம்பர்6

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

வலியறிவோம்

பிறர் வலியை உணர்வது என்பதே இன்று கொஞ்சங் கொஞ்சமாகக் குறைந்து வருகிறது. குடும்ப உறவுகளுக்குள் கூட மற்றவரின் தேவைகளை, சிரமங்களைப் புரிந்து கொண்டு அனுசரித்துப் போக முடியாத ஒரு தலைமுறையை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம்.

அடுத்தவர்களின் வலியைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்வதே கூட நமக்குத் தேவையற்ற சுமை என்று நினைக்கிறோம். நெருங்கிய தோழி ஒருத்தியிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது ஆட்டிசம் குறித்த என்னுடைய பதிவொன்றைப் பற்றி குறிப்பிட்டு பேசினேன். அப்படியா என்று கேட்டாள் அவள். இத்தனைக்கும் அதில் விருப்பக்குறி(லைக்) இட்டிருந்தாள். அதைப் பற்றிக் கேட்டதற்கு, நீ எழுதற இந்த மாதிரி விஷயங்களை ஸ்கிப் பண்ணிடுவேன், படிச்சா மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கும்ல என்று ஒரு விளக்கம் வேறு.

அடுத்தவர்களின் குடும்ப உறவுச் சிக்கல்களை, அவர்களின் உணர்ச்சிக் குழப்பங்களை ரியாலிட்டி ஷோக்கள் வழியாக மாய்ந்து மாய்ந்து பார்க்கும் இதே சமூகம்தான் சொல்கிறது – உன் சமூக விழிப்புணர்வு பிரச்சாரம் ரொம்ப உணர்ச்சிகரமாக இருக்குமோ, அதைப் படித்தாலே என் அனிச்ச மலர் இதயம் குழைந்துவிடுமோ என்று நான் படிப்பதில்லை என்று.

கடந்த சில வருடங்களாகவே நானும் சரி பாலாவும் சரி ஆட்டிசம் குறித்து மட்டுமே பெரும்பாலும் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆயினும் நெருங்கிய நண்பர்களில் கூட பெரும்பான்மையினர் அவ்வகை பதிவுகளை முழுவதாக படிப்பதும் இல்லை, உள்வாங்கிக் கொள்வதுமில்லை. லைக்குகளுக்கும், கமெண்டுகளுக்கும் குறைவில்லைதான். ஆனால் சொல்லும் விஷயங்கள் அவர்களின் மனதை தைப்பதில்லை என்பதை பல்வேறு சம்பவங்களில் புரிந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆயினும் என்கடன் பணி செய்து கிடப்பதே எனும் கொள்கையின்படி தொடர்ந்து இப்பாதையில் பயணிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

இன்று சர்வதேச மாற்றுத்திறனாளிகள் தினம் – International Day of Persons with Disabilities(IDPD).நம்மில் குறைகள் இல்லாத மாமனிதர் என்று எவருமே இல்லை. படங்களிலும் கதைகளிலும் செதுக்கி உருவாக்கப்படும் அப்பழுக்கற்ற குறைகளே இல்லாத, தோல்வியே காணாத கதாபாத்திரங்கள் யாரும் நிஜத்தில் உயிர் வாழ்வதில்லை. எனவே எவ்வகைக் குறையையும் எள்ளி நகையாடவோ இடக்கையால் ஒதுக்கவோ செய்யாதீர்கள்.

நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லையெனும் பெருமை கொண்டதிவ்வுலகு என்கிறார் வள்ளுவர். ஆனால் நேற்று நன்றாக இருந்த ஒருவர் இன்றும், என்றும் அவ்வண்ணமே இருப்பார் என்று கூட உறுதியில்லாத சூழலில் வாழ்கிறோம் நாம். முதுமையில் அல்சைமரோ பார்கின்சனோ வராது என்பதற்கு எந்தவித உறுதியும் கிடையாது. அவ்வளவு ஏன், அமைதியாக உங்கள் இருசக்கர வாகனத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கையில் முறிந்து விழும் ஒரு கொடிக்கம்பம் உங்களை மாற்றுத்திறனாளியாக்கி ஓரத்தில் உட்கார வைத்துவிட முடியும் எனுமளவுக்கு நிலையாமை நிறைந்த உலகில் வாழ்கிறோம் இன்று.

எனவே அடுத்தவரின் குறைகளை – அது வெளித்தெரியும் படியான உடற்குறையோ, அல்லது அறிவுசார் குறைபாடோ, உடற் பருமனோ, திக்குவாயோ, தலைமுடி கொட்டி வழுக்கையாவதோ எதுவாக இருப்பினும் அக்குறைகளை தவிர்த்து அந்த மனிதரின் மற்ற பக்கங்களைப் பாருங்கள். குறைகளை வைத்து செய்யும் கேலிகளை நகைச்சுவை என்று எண்ணி சிரிக்காதீர்கள். கருப்பாக இருப்பதோ, குண்டாக இருப்பதோ, பார்வைக் குறைவோ நகைச்சுவையான விஷயம் அல்ல.

முக்கியமாக இப்படியான உருவக் கேலிகளை, இயலாமையை கிண்டல் செய்வதை நகைச்சுவை என்று குழந்தைகளுக்குச் சொல்லித் தராதீர்கள். அப்படி யாரேனும் சொல்வதை நம்பி அவர்கள் சிரித்தாலும் அவர்களிடம் பக்குவமாகப் பேசி குறைகள் குற்றங்கள் அல்ல என்று புரிய வையுங்கள். குறைபாடுகள் இயற்கையின் ஒரு அங்கம். அதை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு வாழ்வதே நம் மனமுதிர்ச்சியைக் காட்டும் செயல்.

எல்லோருக்குமான உலகு இது. அதை நாம் உணர்வது போலவே மற்றவரையும் உணரச் செய்ய வேண்டும். தனியொருவனுக்கு உணவில்லை என்பது மட்டுமல்ல நாம் இச்சமூகத்திற்கு பாரமாக இருக்கிறோமோ என்று சிலர் மனம் வாடும் சூழல் இருந்தாலும் கூட ஒரு சமூகமாக நாம் தோற்றுவிட்டோம் என்றே பொருள். எல்லோரும் எல்லாமும் பெற்று வாழ்வது நம் கருணையால் அல்ல அவர்களின் உரிமையால் என்ற எண்ணம் கொண்டு எல்லோருடனும் ஒன்றுபட்டு வாழ இந்நாளில் உறுதி கொள்வோம்.

*************

2020ஆம் ஆண்டிற்கான ஐநாவின் மாற்றுத் திறனாளிகள் தினக் கருப்பொருள் ”கோவிட் 19ற்குப் பிறகான புதிய உலகில் மாற்றுத்திறனாளிகளின் உரிமைகள் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்(Building Back Better: toward a disability-inclusive, accessible and sustainable post COVID-19 World)” என்பதாகும்.

#December3

#disabilityday

#IDPD

#autism

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , | 2 Comments

மேலும் வலுவாக்கப்படுமா தேசிய அறக்கட்டளை?

அறிவுசார் குறைபாடுடைய மாற்றுத் திறனாளிகளின் நலனுக்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட தேசிய அறக்கட்டளை (National Trust) செய்திருக்கும் காரியங்கள் அளப்பரியவை. முதன்மையாக, இந்த அறக்கட்டளையானது அறிவுசார் வளர்ச்சிக் குறைபாடுடைய மாற்றுத்திறனாளிகளின் நலனுக்கானது. இதில் மனவளர்ச்சி குன்றியோர், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், மூளை முடக்குவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டோர், ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட குறைபாடு உடையோர் போன்றவர்கள் இந்தக் குடைக்குள் வருவார்கள். அறிவுசார் வளர்ச்சிக் குறைபாடுடைய குழந்தைகள் அனைவருக்கும் பொதுவான சிக்கல்கள் சில உண்டு: தகவல் தொடர்பின்மை – சிலரால் அறவே பேசவே முடியாது, பேசும் சிலராலும் நினைப்பதையெல்லாம் அடுத்தவருக்குச் சரியாகப் புரிய வைக்கும் அளவு தெளிவாகப் பேசிவிட முடியாது, சமூகத்தில் கலந்து பழகும் தன்மைக் குறைவு, நடத்தைச் சிக்கல்கள், நரம்பியல் சிக்கல்கள் எனப் பட்டியல் நீளும். இதனால், இவர்கள் எதிர்கொள்ளும் அன்றாடச் சிக்கல்களை நாம் ஓரளவு பேசியிருக்கிறோம். ஆனால், சட்டபூர்வமான சிக்கல்கள்?

எந்தவொரு சட்டபூர்வமான ஒப்பந்தம் அல்லது பத்திரம் என்றாலும் அதில் ‘இன்னாராகிய நான் என் சுயநினைவுடன் இதை ஒப்புக்கொண்டு கையெழுத்திடுகிறேன்’ என்று முடியுமல்லவா, அப்படிச் சுயநினைவுடன் எந்த நிலைப்பாட்டையும் எடுக்கும் இடத்தில் இந்தக் குழந்தைகள் பெரும்பாலும் இருப்பதில்லை. வங்கிக் கணக்கு தொடங்குவதிலிருந்து சொத்துப் பிரச்சினைகள், பல்வேறு முடிவுகள் எடுப்பதில் ஏற்படும் சட்டச் சிக்கல்கள் எனப் பிரச்சினைகளின் பட்டியல் பெரியது.

அறக்கட்டளையின் பங்களிப்புகள்

18 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைகளுக்கு இயல்பாகவே அவர்களின் பெற்றோர்தான் காப்பாளரும். எனவே, பிள்ளைகள் நலன் சார்ந்த முடிவுகளைப் பெற்றோர் தாமாகவே எடுக்க முடியும். ஒரு சராசரியான, நரம்பியல் சிக்கல்கள் ஏதுமில்லாத குழந்தை 18 வயது நிறைவடைந்ததுமே வளர்ச்சியடைந்த நபராக (Adult) அறியப்படுவார். தனக்கான முடிவுகளைத் தாமே எடுக்கும் சட்டபூர்வமான உரிமை அவருக்கு வந்துவிடுகிறது. அறிவுசார் வளர்ச்சிக் குறைபாடுடையவர்கள் ஆயுள் முழுமைக்கும் பெற்றோரோ அல்லது வேறு யாரேனும் காப்பாளராக இருந்தே ஆக வேண்டிய தேவை உள்ளது. இதைச் சட்டபூர்வமாகவும் பதிவுசெய்தாக வேண்டும். இப்படி சட்டபூர்வக் காப்பாளரை நியமிப்பதில் தேசிய அறக்கட்டளையின் பங்களிப்பு மிகவும் முக்கியமானது. மாவட்டம்தோறும் உள்ளூர் குழு (Local Level Committee – LLC) ஒன்றை உருவாக்கி, அதன் மூலம் காப்பாளர் நியமனத்துக்கான விண்ணப்பங்களைப் பெறுவது, அவற்றைப் பற்றி விசாரித்து முடிவெடுத்து காப்பாளரை நியமிப்பது, காப்பாளரின் செயல்பாடுகளில் சந்தேகம் தோன்றினால் உடனடியாக அந்நியமனத்தை ரத்துசெய்வது போன்றவற்றை இந்த அறக்கட்டளை செய்துவருகிறது. இந்தக் குழுவின் தலைவராக மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர் இருப்பார். மாவட்ட அளவில் இந்தச் செயல்பாடுகளுக்குப் பொறுப்பேற்றுக்கொள்ளும் தொண்டு நிறுவனத்தின் பிரதிநிதி ஒருவரும், மாற்றுத்திறனாளி ஒருவரும் உறுப்பினர்களாக இருப்பார்கள். மேலதிகமாக மருத்துவர், வழக்கறிஞர், உளவியலாளர், மாவட்ட நல்வாழ்வுத் துறை அதிகாரி ஆகியோரும் இந்தக் குழுவில் இடம்பெறுவதுண்டு.

அறிவுசார் வளர்ச்சிக் குறைபாடு உடையோர் தம் காப்பாளரின் துணையுடன் தங்களது வங்கிக் கணக்குகளைப் பராமரிக்கத் தேவையான வழிகாட்டுதல்களை ரிசர்வ் வங்கி மூலம் தெளிவாக்கியது தேசிய அறக்கட்டளையின் முக்கியச் சாதனையாகும். பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய, ஏழை எளிய சிறப்புக் குழந்தைகளுக்குப் பல்வேறு உதவிகளைத் தேசிய அறக்கட்டளை வழங்குகிறது. இந்தக் குழந்தைகளுக்குத் தேவையான ஆரம்பக் கட்ட சிகிச்சைகளுக்கான மையங்கள், பகல் நேரப் பாதுகாப்பு மையங்கள் போன்றவற்றைத் தொடங்கி, அவற்றை நடத்தத் தேவையான நிதி உதவி, வழிகாட்டுதல்களை வழங்குகிறது. அனாதையாக விடப்பட்ட சிறப்புக் குழந்தைகளுக்கான இல்லங்களையும் தேசிய அறக்கட்டளை அமைத்துவருகிறது.

‘நிரமயா’ காப்பீடு

உடல் நலத்துக்கான காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் அறிவுசார் குறைபாடுடைய குழந்தைகளுக்கு எட்டாக்கனியாகவே இருந்த நிலையில், ‘நிரமயா’ காப்பீட்டுத் திட்டத்தைத் தேசிய அறக்கட்டளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதன் மூலம் சிறப்புக் குழந்தைகளின் மருத்துவச் செலவு, தெரபிக் கட்டணங்கள் போன்றவற்றை உதவித்தொகையாகப் பெற முடியும். பெரும்பாலான சிறப்புக் குழந்தைகளுக்கு இயல்பிலேயே பல்வேறு நரம்புச் சிக்கல்களும் இருப்பதால், இவர்களின் மருத்துவச் செலவு என்பது நடுத்தர வர்க்கம், ஏழைகளுக்குக் கடும் நெருக்கடியைத் தரக்கூடிய ஒன்று என்பதை மனதில் வைத்துப் பார்த்தால்தான் இந்தக் காப்பீட்டின் முக்கியத்துவம் புரியும்.

சிறப்புக் குழந்தைகளுக்குத் தேவையான தொழில் பயிற்சிகளை அளிப்பது, அவர்களின் உற்பத்திப் பொருட்களை சந்தைப்படுத்த உதவுவது போன்றவற்றிலும் தேசிய அறக்கட்டளையின் வழிகாட்டுதல்களும் நிதி உதவிகளும் முக்கியமானவையாக உள்ளன. 1999-ம் ஆண்டின் நாடாளுமன்றக் கடைசி வேலை நாளில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட தேசிய அறக்கட்டளைக்கான சட்டம், 21-ம் நூற்றாண்டை ஒளிமிக்கதாக ஆக்கியது என்றே சிறப்புக் குழந்தைகளின் பெற்றோரும் சமூகத் தொண்டர்களும் நினைத்திருந்தனர். இந்த அறக்கட்டளைகளின் பணிகளை விரித்தெடுத்து இன்னமும் செய்ய வேண்டிய பணிகள் எவ்வளவோ இருக்கின்றன. ஏற்கெனவே கடந்த ஆறு ஆண்டுகளாக தேசிய அறக்கட்டளையின் தலைவர் பதவி நிரப்பப்படாமலே உள்ளது. நிதிப் பற்றாக்குறையைக் காரணம் காட்டி, பல்வேறு நலத்திட்டங்கள் கிடப்பில் உள்ளன. 2007-ல் ஐ.நா. வழங்கிய மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான விதிமுறைகளை ஏற்று இந்தியா ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டிருக்கிறது. எனவே, அதற்குத் தகுந்தபடி மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான இந்தியச் சட்டங்களை மாற்றியமைக்க வேண்டியது அவசியம். 2016-ல் அதற்கான சட்டம் இயற்றப்பட்டுவிட்டபோதும், அதற்குத் தகுந்தபடி தேசிய அறக்கட்டளைச் சட்டத்திலும் தேவையான மாற்றங்களைச் செய்திருக்க வேண்டும். அது இன்னும் நடக்கவில்லை.

அறக்கட்டளையின் எதிர்காலம்

இந்திய எய்ம்ஸ் மருத்துவமனையின் அறிக்கை ஒன்று, இந்தியாவில் 69 குழந்தைகளில் 1 குழந்தை மனநிலை குன்றியவராகவோ அல்லது ஏதேனும் பிற அறிவுசார் வளர்ச்சிக் குறைபாட்டுடனோ பிறக்கிறது என்கிறது. இந்தியாவில் 2-9 வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தைகளில் 7.5 – 18.5% வரை நரம்புசார் வளர்ச்சிக் குறைபாடுகள் காணப்படுவதாகச் சமீபத்திய ஆய்வொன்று தெரிவிக்கிறது. நாட்டில் சிறப்புக் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை பெருகிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், அவர்களின் தேவைகளை ஓரளவுக்கேனும் நிறைவேற்றிவரும் ஒரு அமைப்பை வலுப்படுத்த வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.

இப்படியெல்லாம் இருக்க, தேசிய அறக்கட்டளையைக் கலைப்பது தொடர்பான செய்திகள் கசியத் தொடங்கியிருப்பது உண்மையில் அதிர்ச்சிகரமானது. தங்கள் முடிவுகளைத் தாங்களே எடுக்க முடியாமல், தங்களின் தேவைகள் என்ன, உரிமைகள் என்னென்ன என்பது போன்ற எந்தவித அறிதல்களும் இல்லாமல் சமூகத்தின் மனசாட்சியை மட்டுமே நம்பி வாழும் சிறப்புக் குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்த வேண்டியது அரசின் முக்கியக் கடமைகளில் ஒன்று. இந்தக் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தில் அரசுக்கு இருக்கும் தார்மீகப் பொறுப்பை விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது.

(15.10.2020 இந்து தமிழ் திசை நாளிதழில் வெளியான கட்டுரை)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

மனநலம் மன்னுயிர்க்கு ஆக்கம்

மனநலம் என்றால் என்ன? ஒரு மனிதன் தன் உணர்வுகளை சரியாகக் கையாள்வதும், சராசரியான அறிவாற்றலுடன் இருப்பதுமே அம்மனிதனின் மனநலத்துக்கான அடிப்படையான அளவு கோல்கள். வாழ்வை மகிழ்வோடு எதிர்கொள்வது, வாழ்வின் பல்வேறு செயல்பாடுகளுக்கு இடையே சமநிலையைப் பேணுவது, உடல் நலம் பேணுவது போன்றவையெல்லாம் ஒருவர் சரியான மனநலத்துடன் வாழ்வதன் அறிகுறிகள்.

உலக மனநல கூட்டமைப்பு(World Federation for Mental Health)1992-ஆம் ஆண்டு முதல் அக்டோபர் 10-ஆம் தேதியை உலக மனநல நாள் ஆகக் கொண்டாடி வருகிறது. மனநலம் குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதும், மக்கள் தங்களின் மனநலத்தை பேணத் தேவையான முயற்சிகளை முன்னெடுப்பதற்கான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதுமே இந்நாளுக்கான நோக்கங்களாகும்.

மன நலம் என்பதை மன நலச் சிக்கல்கள் ஏதுமில்லாத நிலை என்றும் வரையரை செய்யலாம். போதைப் பழக்கம், மனச்சோர்வு, அதீத பதற்றம், கற்பனையான பயங்கள், .  தற்கொலைச் சிந்தனைகள், அடிப்படையற்ற சந்தேகங்கள், உருவெளித் தோற்றங்கள் போன்றவையெல்லாமே மனநலச் சிக்கலின் வெளிப்பாடுகள்தான்.

ஒவ்வொரு வருடமும் இந்த நாளுக்கு மனநலம் சார்ந்த ஏதேனும் ஒரு குறிக்கோள் கருப்பொருளாக அறிவிக்கப்படுவது வழக்கம். தற்கொலை தடுப்பு, இளையோர் மனநலம், பணியிடங்களில் மனநலம், உளவியல் முதலுதவி போன்ற கருத்தாக்கங்களை கடந்த வருடங்களில் கருப்பொருளாக அறிவித்து வந்தனர்.

கொரோனா பெருந்தொற்றினால் உலகம் முழுவதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ள  நிலையில் உலக சுகாதார நிறுவனமும் மனநலத்துக்கான கூட்டமைப்புகளும் இணைந்து உலகெங்கும் மனநலன் மேம்பாட்டுக்கென அதிக நிதி ஒதுக்கீடு செய்வதை ஊக்குவிக்க உள்ளன.

ஏழை என்பதாலோ, தொலைதூரத்தில் வசிக்கிறார் என்பதாலோ யார் ஒருவருக்கும் மனநலம் பேணுவதற்கான உதவிகள் கிடைக்காமல் போய்விடக் கூடாது என்பதுதான் தங்கள் குறிக்கோள் என இக்கூட்டமைப்புகள் தெளிவுபடுத்தியுள்ளன. ”மனநலத் திட்டங்களில் அதிக முதலீடு கோருவது’ என்பதே இவ்வருட மனநல நாளுக்கான முக்கிய கருப்பொருளாகும்.

வீடடங்கு(Lock down), தனி நபர் இடைவெளி (Personal distancing) போன்ற புதிய விஷயங்கள் உலகத்தையே அச்சுறுத்திவரும் இக்காலகட்டத்தில் எல்லோருக்கும் மனநலத்திற்கான உதவிகள் கிடைக்குமாறு செய்வது இன்றியமையாதது.

முறையான மருத்துவ சிகிச்சையும், கவுன்சிலிங்கும் தேவையுள்ள அனைவருக்கும் வழங்கப்பட வேண்டும். மனநலச் சிக்கல்களுக்கான சிகிச்சை அவமானத்துக்குரிய ஒன்றல்ல. அவ்வாறு சிகிச்சை பெறுவோருக்கு அன்பும் ஆதரவும் தர வேண்டியது நம் அனைவரின் கடமை.

(அக்டோபர் 10-ஆம் தேதி உலக மனநல நாள்)

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

கல்விப் புரட்சியாளர் – மரியா மாண்டிசோரி

மரியா மாண்டிசோரி(August 31, 1870 – May 6, 1952)

உலகம் முழுவதிலும் மரபான கல்வி முறைகள் மனப்பாடத் திறனையும், அடி உதவுவது போல் அண்ணன் தம்பி கூட உதவ மாட்டார்கள் என்ற கொள்கையையும் மட்டுமே நம்பி செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்த காலம் அது. அந்நிலையில் கண்டு கேட்டு உண்டுயிர்த்து உற்றறியும் ஐம்புலன்கள் வழியே குழந்தையின் அறிவுத் திறனை மேம்படுத்தும் கல்வி வழிமுறையை அறிமுகப்படுத்தியவர்தான் மரியா மாண்டிசோரி.

இத்தாலியைச் சேர்ந்த மருத்துவரான மரியா மாண்டிசோரி 1896இல் ரோம் பல்கலைக்கழகத்தில் மருத்துவப் பட்டம் பெற்றார். இத்தாலியின் முதல் பெண் மருத்துவர் இவர்தான். அப்பல்கலைக் கழகத்தின் உளவியல் துறையில் துணை மருத்துவராக வேலைக்குச் சேர்ந்த மரியா, சிறப்புக் குழந்தைகளின் கல்வி முறைகளைப் பற்றி ஆர்வம் கொண்டவரானார்.

பயிற்றுவித்தல் தொடர்பான உளவியலில் ஆய்வுகள் மேற்கொண்டு, அவற்றின் மூலம் புதியதொரு கல்விக் கொள்கையை உருவாக்கினார். அது அவரது பெயராலேயே மாண்டிசோரிக் கல்வி முறை என்று அழைக்கப்பட்டு வருகிறது.

ரோம் நகரின் புறநகர் சேரிப் பகுதிகளில் ஒன்றில் காசா தே பாம்பினி (Casa dei Bambini) எனும் மழலையர் பள்ளியைத் துவக்கி, அதில் தனது கல்விக் கொள்கையைப் பயன்படுத்தி குழந்தைகளுக்கு கற்பிக்கத் துவங்கினார். அங்கு கிடைத்த வெற்றியின் பயனாகத் தொடர்ந்து 40 ஆண்டுகளாக உலகெங்கும் பயணித்து அக்கல்வி முறையை பரவச் செய்தார்.

அப்படி மரியா செய்த மாயம்தான் என்ன?

கற்றல் என்பதை எளிதாக்கும் விதத்தில் பல்வேறு கருவிகளை வடிவமைத்தார். குழந்தைகள் அவற்றைப் பயன்படுத்தி தாங்களே கற்றுக் கொள்ளும் சூழலை வகுப்பறைகளில் உருவாக்கினார்.

ஐம்புலன்களின் வழியாகவும் உணர்ந்து கற்கும் முறையை (Multisensory teaching) முன்னிறுத்தினார்.

அன்றாட வாழ்வுக்கான செயல்களையும் வகுப்பறையில் (Essence Of Practical Life – EPL) கற்பிக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினார்.

ஷூ லேஸ் கட்டுவது, பட்டன் போடுவது, வீட்டை சுத்தம் செய்வது, பாட்டில் / டம்ப்ளர் போன்றவற்றில் நீர் நிரப்பி விநியோகிப்பது, காய்கறி பழங்களை தோலுரித்து நறுக்குவது போன்ற வேலைகளுக்கு அந்தந்த வயதுக்கு தகுந்தபடி பயிற்சி அளிப்பது இக்கல்வி முறையின் EPL பகுதியில் வரும். அதே போல மொழியையும், கணிதத்தையும் கூட வாய்ப்பாடுகளாகவும், சூத்திரங்களாகவும் சொல்லித் தராமல், புலன்களால் உணரக் கூடிய வகையில் சொல்லித் தருவதே இம்முறையின் சிறப்பு.

கேட்பதற்கு எளிதானதாகத் தோன்றும் இவற்றை எல்லாம் சிறு குழந்தைகளுக்கு ஏற்ற விதத்தில் அறிமுகப்படுத்தி, கற்றுத் தருவது சாதாரண விஷயம் அல்ல.

பல்கலைக் கழகத்தில் படிக்கும் காலத்தை விடவும் முதல் ஆறு வருடங்களில் ஒரு குழந்தைக்கு கிடைக்கும் கல்வியே அதன் அறிவை வடிவமைக்கும் வல்லமை கொண்டது என்பது மாண்டிசோரி அம்மையாரின் திடமான நம்பிக்கை.

பட்டாம்பூச்சிகளை குண்டூசி கொண்டு ஒரு இடத்தில் குத்தி வைப்பதைப் போன்று வகுப்பறையில் ஒரு இருக்கையில் குழந்தைகளை கட்டிப் போடுவது அநீதி என்று எண்ணியவர் மாண்டிசோரி.

அவர் ஏழை எளிய மக்களின் குழந்தைகளுக்காக வடிவமைத்து உருவாக்கிய மாண்டிசோரி கல்வி முறை இன்று மிகவும் விலையேறிய விஷயமாக தனியார் பள்ளிகளால் முன்னெடுக்கப்படுவது ஒரு நகை முரண் என்றே சொல்லலாம்.

அரசின் ஆரம்பப் பள்ளிகள் அனைத்தும் இத்தகைய அருமையான கல்வி முறைக்கு மாறுவதே மரியா மாண்டிசோரிக்கு நாம் செலுத்தும் மரியாதையாக இருக்க முடியும். ஆனால் நம் அரசுகளோ கால இயந்திரத்தில் பின்னோக்கிப் பயணிக்கும்படியான மாறுதல்களையே கல்விக் களத்தில் செய்கின்றன.

 

Posted in அரசியல், கல்வி, குழந்தை வளர்ப்பு, மாண்டிசோரி | Tagged , , | 1 Comment

’என் சரித்திரம்’ நூலில் உ வே சா தன் குருநாதரான மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் போதெல்லாம் நெகிழ்வுடனும், மட்டற்ற மரியாதையோடுமே விவரிப்பதைக் காணலாம். அவரிடம் தமிழ் கற்கச் சேர்ந்த சில நாட்களிலேயே ”உமக்கு வேறு பெயர் ஏதேனும் உண்டா” என்று கேட்கிறார். “வீட்டில் என்னை சாமா என்று அழைப்பார்கள். சாமிநாதன் என்ற பெயரின் சுருக்கம் அது” என்கிறார் உவேசா. அப்படியானால் இனி நான் உம்மை சாமிநாதன் என்றே அழைக்கிறேன் என்று சொல்லி விடுகிறார் குரு. தீவிர சைவரான மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளைக்கு வேங்கடரமணன் என்ற பெயரை அடிக்கடி சொல்வதற்குக் கூட விருப்பமில்லை என்பது அவரின் ஒரு பக்கம். அதனால் அவரது தமிழ்ப் புலமையையோ, கற்றதை மற்றவருக்குச் சொல்லித் தரும் திறனையோ யாரும் குறைத்து மதிப்பிடப் போவதில்லை.

 

எல்லாத் தரப்பிலும் இது போன்ற ஆட்கள் உண்டு. ஆனால் எனக்குத் தெரிந்தவரை பெரும்பான்மை வைணவர்களிடம் இந்த மறந்தும் புறந்தொழாப் பண்பு சற்றுக் கூடுதலாகவே உண்டு. ’திரண்டருவி பாயும் திருமலைமேல் எந்தைக்கு, இரண்டுருவு மொன்றாய் இசைந்து.’ என்ற சிந்தையுடன் இருக்கும் வைணவ சிகாமணிகளை வெகு அரிதாகவே நான் சந்தித்திருக்கிறேன். அதுவும் கூட குற்றமில்லை. தெய்வப் பற்று என்பது அகவயமானதொரு பாதை. அதில் அடுத்தவர் குறுக்கிட எந்த உரிமையும் இல்லைதான்.

 

ஆனால், ஆன்மீகத்தை அரசியலுக்கான குறுக்குப் பாதையாகக் காட்ட நினைத்து, இல்லாத பக்தியை இருப்பதாகக் காட்டிக் கொண்டு நடிக்கும் போது பார்க்கும் நமக்கு குமட்டிக் கொண்டு வருகிறது

 

நாத்திகர்கள் புதிதாகவா தெய்வங்களையும் புராணங்களையும் இகழ்ந்து பேசுகிறார்கள்? ஆன்மீகவாதிகளே அடுத்தவர் மதத்தை இகழ்ந்தும், தாழ்த்தியும் பேசுவதெல்லாம் தொன்று தொட்டு நம் மரபில் ஊறிய ஒன்றுதானே? சமணராக இருக்கையில் ’மத்தவிலாச பிரஹசனம்’ எழுதி சைவர்களையும், பௌத்தர்களையும் பழித்த மகேந்திரவர்மனே பிற்காலத்தில் சைவனாகிப் சேத்தகாரி(கோவில்களைக் கட்டுபவன்) என்றுப் பெயர் பெற்றதெல்லாம் நம் வரலாற்றில் உள்ளதுதானே? இத்தகைய விமர்சனங்களுக்குப் பதில் சொல்லலாம், அல்லது புறந்தள்ளலாம் – ஆனால் ஒருபோதும் இவை சட்டவிரோதமானவை என்று சொல்வதும், அதுவும் குண்டர் சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யக் கோருவதெல்லாம் உண்மையில் நமக்கு நம் ஆன்மீக நம்பிக்கையின் மீதிருக்கும் தாழ்வுணர்வையே வெளிக்காட்டுவதாக நான் கருதுகிறேன்.

 

சரி, அதையெல்லாம் கூட விட்டுத் தொலைக்கலாம். நாங்கள் எல்லோரும் முருக பக்தர்கள், அதனால் எங்களுக்கெல்லாம் மனம் புண்பட்டுவிட்டது என்று காட்டவும், இதை ஒரு அடையாள அரசியலாக்கி அதன் மூலமேனும் தமிழகத்தில் இந்து வாக்கு வங்கியைத் திரட்டிவிடலாம் என்பதற்காகவும் பாஜக கையில் எடுத்திருக்கும் வேல் அரசியல், சாயத் தொட்டிக்குள் விழுந்த நரியின் கதையைப் போன்றது. இந்த டிஜிட்டல் யுகத்தில் உடனடியாகவே சாயம் வெளுத்துவிடுகிறது.

 

குறிப்பாக திருப்பதி நாராயணன், ராகவன், ஒய்.ஜி. மகேந்திரன் ஆகிய மூவரும் செய்யும் முருக பூஜைப் புகைப்படங்கள் அவ்வை ஷண்முகியில் கமல் அட்டைப் பிள்ளையார் முன் தாலி கட்டும் காட்சியை நினைவுபடுத்துகின்றன. குறிப்பாக ஒய்.ஜி.மகேந்திராவும் அவர் மனைவியும் ஜன்னல் கட்டையில் வைத்திருக்கும் முருகனின் படத்தை வணங்குவதைப் பார்க்கையில் எழும் எரிச்சல் கொஞ்சநஞ்சமல்ல. இப்படியாவது நீங்கள் முருகனை வணங்கவில்லை என்று யார் அழுதார்கள் மகேந்திரன்?

 

என் கணிப்பு சரியாக இருக்குமானால் இந்த மூவரையும் இணைக்கும் புள்ளி – இவர்கள் அனைவருமே வைஷ்ணவர்கள் என்பது. இரண்டாவது பத்தியில் நான் வீரவைஷ்ணவர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டதன் காரணமும் இதுவே. எந்தக் கடவுளையும் வணங்கவோ வணங்காமலிருக்கவோ எல்லோருக்கும் உரிமையுண்டு. ஆனால் மனதுக்குள் மரியாதையில்லாமல், ஓட்டு வங்கியைக் குறிவைத்து நடிக்காதீர்கள், அதைப் பார்க்கவே மிகவும் அருவெறுப்பாக இருக்கிறது.

நான் சொல்வதை ஒருவருக்கு குடும்ப வழியில் பழக்கமில்லாத புதிய வழிபாட்டை செய்யக் கூடாது என்று யாரும் சுருக்கிக் கொள்ள வேண்டாம். அப்படி உள்ளார்ந்த பக்தியோடு ஒரு வழிபாட்டைத் துவங்குபவர்கள் அதை குருமுகமாகவே துவங்க வேண்டும் என்பதுதான் விதி. குரு என்றால் உடனே காவி கட்டிய, ஏதேனும் ஒரு சன்யாசி என்று பொருள் அல்ல. ஏற்கனவே இந்த வழிபாட்டைச் செய்து கொண்டிருக்கும் ஒருவரை (அவர் உங்கள் நண்பராகவோ அக்கம்பக்கத்து வீட்டிலிருப்பவராகவோ கூட இருக்கலாம்) அணுகி, அவரிடமிருந்து வழிபடு முறைகளைத் தெரிந்து கொண்டு அதற்குரிய முறையில் பூஜைகளைச் செய்யுங்கள். வரலெட்சுமி விரதம் போன்றவற்றிற்கு ’எடுத்து வைப்பது’ என்று ஒரு விஷயம் சொல்வார்கள். திருமணத்திற்குப் பின் முதல் முறையாக பூஜை செய்யும் பெண்களுக்கு, ஏற்கனவே அந்த பூஜையைச் செய்து கொண்டிருக்கும் , வயதில் முதிர்ந்த ஒரு பெண்ணே முதல் முறை பூஜை செய்யும் விதத்தைக் கற்றுத் தருவார். அதைப் போல குறைந்த பட்சமான வழிகாட்டுதல்களோடு பூஜைகளைச் செய்வதே சிறப்பு.

 

செருப்பு வைக்குமிடம், வாசல் காம்பவுண்டு சுவற்றில் காக்காய்க்கு சாதம் வைக்குமிடம் போன்ற மகிமை பொருந்திய ஸ்தலங்களில் வைத்து எந்தக் கடவுளையும் வணங்குவதான நாடகங்களை அரங்கேற்றாதீர்கள். இப்படியான செயல்களில்தான் உண்மையான பக்தர்களின் மனம் புண்ணாகிறது.

அதே நேரம் இங்கே பார்ப்பனர்கள் யாருமே முருகனை வணங்க மாட்டார்கள் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். அதுவும் உண்மையில்லை. ஆதி சங்கரர் வரையரை செய்த அறுவகைச் சமயங்களிலேயே குமரனை வழிபடும் கௌமாரம் உண்டு. ஏற்கனவே இருந்த பஞ்சாயதன பூஜை (சிவனுக்கென நர்மதையில் கிடைக்கும் பாண லிங்கம், ஸ்வர்ணமுகி சிலா எனும் பார்வதிக்கான கல், கண்டகி நதியில் கிடைக்கும் விஷ்ணுவுக்கான சாளக்கிராமம், சூரியனுக்கு உரிய ஸ்படிகம், விநாயகருக்கு உரிய சோணபத்ரக் கல் ஆகிய ஐந்து உருவமில்லாத உருவங்களை பூஜிப்பது) அமைப்பிலேயே ஒரு சிறு வேலையும் சேர்த்து பூஜிக்கும் வழிபாட்டு முறையை சங்கரர் உருவாக்கினார்.

 

எங்கள் வீட்டில் இந்த பூஜை செய்யும் வழக்கம் கிடையாது எனினும் அப்பாவுக்கு முருக பக்தி அதிகம். அவர் பெயரே முத்துசாமி. எங்கள் வீட்டிலிருந்து(பாபநாசம்) சுவாமிமலை 10 கி.மீ தூரம். இளைஞராக இருந்த போது மாதந்தோறும் கிருத்திகை அன்று வீட்டிலிருந்து கறந்த பாலை எடுத்துக் கொண்டு நடந்து போய் சுவாமிமலை முருகனுக்குக் கொடுத்துவிட்டு வருவாராம். வருடக்கணக்கில் செய்து கொண்டிருந்த இந்த விஷயத்தை 50 வயதுக்கு மேல் உடல்நலக் காரணங்களால் குறைத்துக் கொண்ட போதும் தினமும் காலையில் கந்தசஷ்டி கவசத்தை கேசட்டில் ஒலிக்க விட்டுக் கேட்காமல் இருந்ததில்லை(கூடவே மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பது அவரது மௌனத்தில் இருந்து புரியும்). இதையெல்லாம் யாருக்கும் நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமோ தேவையோ இல்லை. அதுதான் சொன்னேனே – ஆன்மீகம் என்பது அகவயப் பயணம். அதில் நாம் போகும் பாதை, அடைந்த உயரம், போக வேண்டிய தொலைவு இவற்றையெல்லாம் யாரும் யாருக்கும் சொல்லிப் புரிய வைக்க முடியாது. ஒரே விதிவிலக்கு குருநாதர் மட்டுமே. அவருக்குத்தான் நமது பலம், பலவீனம் இரண்டும் தெரியும் என்பதால் அவரால் மட்டுமே இதிலெல்லாம் இடையீடு செய்து வழி நடத்த முடியும்.

 

எனவே படுக்கையறைக்குள் எப்படி கேமிராவோடு நுழைய மாட்டோமோ அப்படியே பூஜையறைக்குள்ளும் கேமிராவோடு நுழையாதிருக்கப் பழகுவோமாக.

 

 

Posted on by லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணன் | 2 Comments

உலகம் பிறந்தது எனக்காக, ஓடும் நதிகளும் எனக்காக என்பது நாகரீகப் போர்வைக்குள் நம் உள்ளுறையும் சுயநலத்தின் வெளிப்பாடு. பசு பால் தரும், நாய் காவல் காக்கும் என்று ஒன்றாம் வகுப்பு பாட புத்தகத்திலேயே படித்து வளர்ந்த நாம் கொள்ளும் விலங்கு நேசத்திற்கும் பழங்குடியினரின் இயற்கை மீதான ஆன்மீகம் கலந்த அன்பிற்கும் மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள தொலைவு உண்டு.

வேட்டைக்குப் போய் விலங்குகளைக் கொன்று வீரத்தை காட்டிக் கொள்ளும் நகர்ப்புறத்தவர் நாகரீகமானவர்கள் என்றும், உணவுத் தேவைக்கு மேல் எந்த விலங்கையும் கொல்லாதவர்கள் நாகரீகம் அற்ற காட்டுமிராண்டிகள் என்றும் எல்லைக் கோடுகளை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம்.

மரங்களை வெட்ட வேண்டுமானால் முதலில் எங்களை வெட்டுங்கள் என்று அரசரையே எதிர்த்து நின்றவர்கள் பிஷ்னோய் சமூகப் பெண்கள். ஒருவரை வெட்டினால் நான்கு பேர் வந்து மரத்தைக் கட்டியணைத்து நின்று இயற்கையைக் காத்தவர்கள் நாகரீகம் தீண்டாத பழங்குடியினர்தான். தாய் மான் இறந்துவிட்டால் அந்த மான் குட்டிகளை எடுத்து வந்து, அவை வளரும் வரை தாய்ப்பால் புகட்டும் வழக்கமும் இந்த மக்களுக்கு உண்டு.
இப்படி இயற்கையோடு இணைந்து வாழும் மக்களை காட்டுமிராண்டிகள் என்றும், மான் கறி விருந்து வைக்கும் நாமெல்லாம் நாகரீகமானவர்கள் என்றும் நாமாகவே எண்ணிக் கொள்ளும் மடமையிலிருந்து வெளி வருவோம்.

ஆகஸ்ட் 9 சர்வதேச பழங்குடியினர் தினமாக ஐநாவால் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. வனங்களையோ, ஆறுகளையோ வரைமுறையற்று சுரண்டிக் கொள்ள முதலாளிகளுக்கு வாய்ப்பளிக்கும், மத்திய அரசின் சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீட்டு(EIA) வரைவு போன்ற அபாயங்கள் நம்மை நெருக்கித்தள்ளும் சூழலில் இப்பிரபஞ்சவெளியில் மனிதனும் இயற்கையின் ஒரு சிறு கண்ணி மட்டுமே, என்று வலியுறுத்தும் பழங்குடிச் சமூகங்களில் காலடியில் அமர்ந்து ஞானம் பெற வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம்.

காட்டுமிராண்டிகளை மதிப்போம்; இயற்கையோடு இயைந்து வாழ அவர்களிடம் கற்போம்!

Posted on by லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணன் | 1 Comment