தேவி மகிமைகள்

மனுஷ்ய புத்திரனின் தேவி கவிதையை குறித்த என் எதிர் வினைகளின் தொகுப்பு

*********

மனுஷ்யபுத்திரனின் தேவி கவிதையை அது அகிலாண்ட கோடி பிரம்மாண்ட நாயகியான ஆதி பராசக்தியை குறித்து எழுதியது எனும் பட்சத்தில் மட்டுமே ஆதரிக்கிறேன். தெய்வ நிலையில் இருக்கும் தேவியைக் குறிக்கையில் மட்டுமே அது கவிதையாக இருக்கும். இப்போது பிரச்சனையான பின்னர் மனுஷ் ஜகா வாங்கிச் சொல்லும் சப்பைக்கட்டின் படி ஏதோ ஒரு மனிதப் பெண்ணான தேவியை குறிப்பதாகக் கொண்டால் ஒரு கவிதை எனும் வகையில் அது படு அபத்தம். ஆனாலும் கூட அந்த அபத்த கவிதையை எழுதவும் அவருக்கு உரிமையுண்டு – ஃபேஸ்புக் மொக்கைகளையே புத்தகமாக்கி தள்ளும் இந்த உலகில் மனுஷுக்கு மட்டும் அந்த உரிமையில்லையா என்ன?

ஏற்கனவே மனுஷ் நடிகை கஸ்தூரியை கிண்டலடித்து ஒரு கவிதையை எழுத, அவரும் பதிலுக்கு கவிதை எனும் பெயரில் கமல் போல எதையோ எழுதி வைக்க, உடனே இவர் கஸ்தூரி என்பது பொதுவான பெயர்தானே என்று ஜகா வாங்கினார். இப்படியே போனால் காக்கை பாடினியார், வெள்ளிவீதியார் போல பழம் பெரும் பெயர் கொண்டவர்களை மட்டும்தான் மனுஷ் விட்டு வைப்பார் போல..

தனக்கு வீரன் எனும் பிம்பமும் வேண்டும், கோர்ட் கேஸ் என்று போனால் மாட்டிக் கொண்டுவிடவும் கூடாது என்று விலாங்கு மீனாக இவர் செய்யும் சர்க்கஸ் வேலைகளுக்கு இலக்கியம் என்று பெயர் வேறு.

முகம்மது நபி கார்ட்டூன் விவகாரத்தில் மத சுதந்திரம், மெல்லுணர்வு என்றெல்லாம் பேசியவர் இப்போது கருத்துரிமையைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்திருக்கிறார். நல்லதுதான் என்றாலும் அவ்வுரிமை எப்போதும் அடுத்தவரை உள் குத்தாக குத்தவே அவருக்கு தேவைப் படுகிறது என்பதுதான் எரிச்சல்.

இருந்தாலும் ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் அதை அவருக்கு கொடுப்பதே ஒரு நல்ல அரசின் கடமை. ஆனால் நமக்கு மாநிலத்திலும் சரி மத்தியிலும் சரி அந்தக் கொடுப்பினை இல்லையே.. என்ன செய்வது?

அதைவிட மிகப் பெரிய அபாயம் – இந்த பிரச்சனையில் ஸ்டாலினோ கனிமொழியோ அவரை ஆதரித்து இன்னமும் அதிகம் பேசாமலிருப்பதுதான். வட்டமிடும் கழுகுகள் கட்டியம் கூறும் இழவெடுத்த கூட்டணி வந்தே தொலைந்து விடுமோ என்று ஒரு கிலியைத் தருது இந்த மௌனம்.

******************

ஆதி சக்தியாகிய தேவியின் அல்குல், கொங்கை பற்றி எல்லாம் விதவிதமாக வர்ணித்து எழுதித் தள்ளியிருக்கும் அயோக்கியப் பயல்களின் லிஸ்ட் ஒன்றைத் தயார் செய்து கொண்டிருக்கிறேன் – இந்து மதம் காக்கப் புறப்பட்டிருக்கும் போர்வாள் எச். ராஜா வசம் சேர்ப்பிக்க. அப்புறம் அவர் பாத்து நடவடிக்கைக எடுத்துட்டார்னா இந்து மதம் உய்யோ உய்னு உய்வடைந்துரும். :)))

#தேவி_மகிமைகள்

பிகு: இந்த டேகில் இடுகைகள் தொடரும்

******************

கருத்தன, எந்தை தன் கண்ணன், வண்ணக் கனகவெற்பில்
பெருத்தன, பால்அழும் பிள்ளைக்கு நல்கின, பேரருள்கூர்
திருத்தன பாரமும் ஆரமும், செங்கைச் சிலையும், அம்பும்
முருத்தனமூரலும், நீயும், அம்மே! வந்துஎன்முன் நிற்கவே.

==========
பவளக் கொடியில் பழுத்த செவ்வாயும், பனிமுறுவல்
தவளத் திருநகையும் துணையா எங்கள் சங்கரனைத்
துவளப் பொருது துடியிடை சாய்க்கும் துணை முலையாள்
அவளைப் பணிமின் கண்டீர் அமராவதி ஆளுகைக்கே.
===========
இடம் கொண்டு விம்மி, இணைகொண்டு இறுகி, இளகி, முத்து
வடம்கொண்ட கொங்கை மலை கொண்டு, இறைவர் வலிய நெஞ்சை
நடம்கொண்ட கொள்கை நலங்கொண்ட நாயகி நல்லரவின்
படங்கொண்ட அல்குல் பனிமொழி வேதப்பரிபுரையே.
==============

சின்னஞ்சிறிய மருங்கினில் சாத்திய செய்யபட்டும்
பென்னம்பெரிய முலையும் முத்தாரமும் பிச்சி மொய்த்த
கன்னங்கரிய குழலும் கண் மூன்றும் கருத்தில் வைத்துத்
தன்னந்தனியிருப்பார்க்கு இது போலும் தவமில்லையே

=============

தவளே! இவள் எங்கள் சங்கரனார் மனை மங்கலமாம்
அவளே, அவர் தமக்கு அன்னையும் ஆயினள்; ஆகையினால்
இவளே, கடவுளர் யாவர்க்கும் மேலை இறைவியுமாம்
துவளேன், இனியொரு தெய்வம் உண்டாக மெய்த்தொண்டு செய்தே.

இந்த ஒரு பாட்டுக்கு அர்த்தம் சொல்லிட்டு இந்து மதத்தை காக்க புறப்பட்டு தொலைங்கப்பா போர்வாளுகளா…

இலக்கியமும் தெரியாது, பக்தியும் கிடையாது, தத்துவங்களும் புரியாது.. ஆனா மதத்தை காக்க கிளம்பிர வேண்டியது.. போய் பிரியாணி அண்டாக்களை தூக்கற வேலைய ஒழுங்கா பாருங்க.. அவங்கவங்க மனசிலிருக்கும் தேவிய அவங்கவங்களே காப்பாத்திப்போம் அல்லது வைஸ் வெர்சாவா நடந்துட்டு போவுது..

==============

இதெல்லாம் அபிராமி பட்டரின் அபிராமி அந்தாதியிலிருந்து எடுக்கப் பட்ட பாடல்கள்.

*********************

அடுத்து எங்காளு – பாரதியின் தோத்திர பாடல்களில் சில.

தோத்திரப் பாடல்கள்

மூன்று காதல்

முதலாவது — சரஸ்வதி காதல்

[ராகம் — சரஸ்வதி மனோஹரி] [தாளம் — திஸ்ர ஏகம்]

பிள்ளைப் பிராயத்திலே — அவள்
பெண்மையைக் கண்டு மயங்கிவிட் டேனங்குப்
பள்ளிப் படிப்பினிலே — மதி
பற்றிட வில்லை யெனிலுந் தனிப்பட
வெள்ளை மலரணைமேல் — அவள்
வீணையுங் கையும் விரிந்த முகமலர்
விள்ளும் பொருளமுதும் — கண்டேன்
வெள்ளை மனது பறிகொடுத் தேனம்மா! 1

ஆடிவரு கையிலே — அவள்
அங்கொரு வீதி முனையில் நிற்பாள்; கையில்
ஏடு தரித்திருப்பாள், — அதில்
இங்கித மாகப் பதம்படிப் பாள், அதை
நாடி யருகணைந்தால், — பல
ஞானங்கள் சொல்லி இனிமைசெய்வாள்; ?இன்று
கூடி மகிழ்வ? மென்றால், — விழிக்
கோணத்தி லேநகை காட்டிச்செல் வாளம்மா!
2

ஆற்றங் கரைதனிலே — தனி்
யானதோர் மண்டப மீதினிலே, தென்றற்
காற்றை நுகர்ந்திருந்தேன், — அங்குக்
கன்னிக் கவிதை கொணர்ந்து தந்தாள்; அதை
ஏற்று மனமகிழ்ந்தே ?அடி
என்னோ டிணங்கி மணம்புரிவாய்? என்று
போற்றிய போதினிலே, — இளம்
புன்னகை பூத்து மறைந்துவிட் டாளம்மா! 3

சித்தந் தளர்ந்ததுண்டோ? — கலைத்
தேவியின் மீது விருப்பம் வளர்ந்தொரு
பித்துப் பிடித்ததுபோல் — பகற்
பேச்சும் இரவிற் கனவும் அவளிடை
வைத்த நினைவை யல்லால் — பிற
வாஞ்சை யுண்டோ? வய தங்ஙன மேயிரு
பத்திரண் டாமளவும் — வெள்ளைப்
பண்மகள் காதலைப் பற்றிநின் றேனம்மா! 4

இரண்டாவது — லக்ஷ்மி காதல்

[ராகம்-ஸ்ரீ ராகம்] [தாளம்-திஸ்ர ஏகம்]

இந்த நிலையினிலே — அங்கொர்
இன்பப் பொழிலி னிடையினில் வேறொரு
சுந்தரி வந்துநின்றாள் — அவள்
சோதி முகத்தின் அழகினைக் கண்டென்றன்
சிந்தை திறைகொடுத்தேன் — அவள்
செந்திரு வென்று பெயர்சொல்லி னாள்;மற்றும்
அந்தத் தின முதலா — நெஞ்சம்
ஆரத் தழுவிட வேண்டுகின் றேனம்மா! 5

புன்னகை செய்திடுவாள், — அற்றைப்
போது முழுதும் மகிழ்ந்திருப்பேன்; சறறென்
முன்னின்று பார்த்திடுவாள், — அந்த
மோகத்தி லேதலை சுற்றிடுங் காண்; பின்னர்
என்ன பிழைகள் கண்டோ — அவள்
என்னைப் புறக்கணித் தேகிடு வாள் அங்கு
சின்னமும் பின்னமுமா — மனஞ்
சிந்தியுளமிக நொந்திடு வேனம்மா! 6

காட்டு வழிகளிலே, — மலைக்
காட்சியிலே, புனல் வீழ்ச்சி யிலே
நாட்டுப் புறங்களிலே, நகர்
நண்ணு சிலசுடர் மாடத்தி லே சில
வேட்டுவர் சார்பினிலே, — சில
வீரரிடத்திலும், வேந்தரிடத்திலும்,
மீட்டு மவள் வருவாள் — கண்ட
விந்தை யிலேயின்ப மேற்கொண்டு போமம்மா! 7

மூன்றாவது — காளி காதல்

[ராகம் — புன்னாகவராளி] [தாளம்-திஸ்ர ஏகம்]

பின்னொர் இராவினிலே — கரும்
பெண்மை யழகொன்று வந்தது கண்முன்பு;
கன்னி வடிவமென்றே — களி
கண்டு சற்றேயரு கிற்சென்று பார்க்கையில்,
அன்னை வடிவமடா! — இவள்
ஆதி பராசக்தி தேவியடா! இவள்
இன்னருள் வேண்டுமடா! — பின்னர்
யாவு முலகில் வசப்பட்டுப் போமடா! 8

செல்வங்கள் பொங்கிவரும்; — நல்ல
தெள்ளறி வெய்தி நலம்பல சார்ந்திடும்;
அல்லும் பகலுமிங்கே — இவை
அத்தனை கோடிப் பொருளினுள்ளே நின்று
வில்லை யசைப்பவளை — இந்த
வேலை யனைத்தையும் செய்யும் வினைச்சியைத்
தொல்லை தவிர்ப்பவளை — நித்தம்
தோத்திரம் பாடித் தொழுதிடு வோமடா!

===========================

தோத்திரப் பாடல்கள்

திருவே நினைக்காதல் கொண்டேனே — நினது திரு
உருவே மறவா திருந்தேனே — பல திசையில்
தேடித் திரிந்திளைத் தேனே — நினக்கும் மனம்
வாடித் தினங்களைத் தேனே — அடி, நினது
பருவம் பொறுத்திருந் தேனே — மிகவும்நம்பிக்
கருவம் படைத்திருந் தேனே — இடைம்நடுவில்
பையச் சதிகள்செய் தாயே — அதனிலுமென்
மையல் வளர்தல்கண் டாயே — அமுதமழை
பெய்யக் கடைக்கண்நல் காயே — நினதருளில்
உய்யக் கருணைசெய் வாயே — பெருமைகொண்டு
வையந் தழைக்கவைப் பேனே — அமரயுகஞ்
செய்யத் துணிந்துநிற் பேனே — அடியெனது
தேனே, எனதிரு கண்ணே, — எனையுகந்து
தானே வருந்திருப் — பெண்ணே!

(இந்தக் காதல் மட்டும் அந்தாளுக்கு கடைசி வரை கைகூடவே இல்லை.. அது இந்த நாட்டின் துர்பாக்கியம். வேறென்ன?)

******************

Advertisements
Posted in அரசியல், இலக்கியம், எண்ணம், சமூகம், பெண்ணியம், மூட நம்பிக்கை, விமர்சனம் | Tagged , , , , | 1 பின்னூட்டம்

எப்பொருள் யார் யார் வாய் கேட்பினும்

குழந்தைப் பருவத்தில் நம் அனைவருக்கும் மாயாஜாலக் கதைகள் மிகவும் பிடிக்கும்தான். பௌதீக விதிகளுக்கு உட்பட்டு இயங்கும் இந்த உலகின் பிடிவாதமான உண்மைகளை ஒரு சூ மந்திரகாளி அல்லது அண்டாகா கசம் போன்ற மந்திர வார்த்தைகளின் மூலம் ஒரு நொடியில் மாற்றியமைக்க முடியுமென்றால் யாருக்குத்தான் பிடிக்காது? விளக்கை தேய்த்ததும் வந்து நிற்கும் பூதம் எதை வேண்டுமானாலும் வரவழைத்துக் கொடுக்கும். எந்திரங்கள் ஏதுமற்ற கம்பளம் ஒன்றில் வானில் பறக்கலாம் என்றால் சின்னக் குழந்தை நம்பி கண்ணை விரிக்கலாம். வளர்ந்த பிறகும் அதற்கெல்லாம் ஆசைப்பட்டால் நாம் ஏமாளி ஆகிவிடுவோம்தானே?

1943ல் லியோ கார்னர் எனும் மருத்துவர் ஆட்டிச நிலை என்பதை முதன்முதலாக வரையரை செய்த காலத்திலிருந்து இன்று, நீங்கள் இக்கட்டுரையை வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த விநாடி வரை ஆட்டிசம் எனும் குறைபாட்டுக்கு எந்தவிதமான முழுமையான மருந்தும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. அப்படியொரு அதிசயத்தை யாரேனும் சாதித்திருந்தால் அவரே இன்று இவ்வுலகின் மிகப் பெரிய கோடீஸ்வரராக இருக்க முடியும். நோபல் உட்பட பல விருதுகளும் அவரைத்தேடிச் சென்றிருக்கும். உண்மை நிலை இப்படி இருக்க, நம் நாட்டில் ஆட்டிச நிலையாளர்களைக் குறிவைத்து, பணம் பண்ணும் முயற்சியில் போலி மருத்துவர்கள் பலர் இறங்கி உள்ளனர்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த சம்பவம் இது. ஆட்டிச நிலையிலிருக்கும் நடுவயது மகனொருவனைக் கொண்ட தாய் அவர். அவரது கணவர் வெளிநாட்டில் மிகப் பெரிய பதவியில் இருந்தார்.(தற்போது பணி ஓய்வு பெற்று அவரும் இங்கேயே வந்துவிட்டார்) குடும்பத்தினரின் உதவியோடு மகனை வளர்க்கலாம் என்கிற சௌகரியத்திற்காக அவர் தன் மகனோடு சென்னையில் தங்கியிருக்கிறார். என் பணி நிமித்தம் அவரை சந்தித்தேன். அப்போது அவரிடம், “ ஏன் இப்படி பிரிந்து வசிக்க வேண்டும், பேசாமல் உங்கள் கணவரையும் இங்கே வந்துவிடச் சொல்லலாமே? அங்கு கிடைக்குமளவு இல்லையென்றாலும் ஒரளவு நல்ல வருமானம் கிடைக்கும், எல்லோரும் சேர்ந்து இருக்கலாமே!” என்று நான் சொன்னதற்கு அந்தப் பெண்மணி சொன்ன பதில் இது “எனக்கும் பணம் பெருசில்லைதான்மா. ஆனா நாளைக்கே ஆட்டிசத்துக்கு ஒரு மருந்து கண்டுபிடிச்சுட்டாங்கன்னு வை, 50 லட்சம் இருந்தால் உன் பிள்ளைய குணமாக்கிருவோம்னு சொன்னா அப்ப நாம வாய்ப்பை தவற விட்ரக் கூடாதே? அதுக்காகத்தான் அவரோட கேரியர்ல நான் குறுக்கிடறதே இல்ல. என் அப்பாம்மா உதவியோட அவன நல்லா வளத்துகிட்டிருக்கேன்” என்றார்.

இதுதான் யதார்த்தம். நடுவயதை அடைந்துவிட்ட பிள்ளை, நாளை ஆட்டிசத்திற்கு மருந்து கண்டுபிடித்துவிட்டால் முழுச்சொத்தையும் செலவளித்து, அவனை அதிலிருந்து மீட்டுவிட துடிக்கும் அந்த்தாய் போல பலரும் ஏங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

உண்மையில் தங்கள் குழந்தை குணமாகி விடும் என்ற உறுதி மட்டும் கிடைத்தால் 50 லட்சமென்ன, தங்களது உடல், பொருள், ஆவியையும் சேர்த்தே கொடுக்க பெற்றோர்கள் தயார்தான். ஆனால் உண்மையிலேயே இக்குறைபாட்டை 100% குணமளிக்கக் கூடிய மருந்துகள் ஏதேனும் கண்டுபிடிக்கப் பட்டிருக்கிறதா என்ற கேள்விக்கு பதில் இல்லை என்பதுதான்.

ஒரு நோய்க்கு தீர்வாக மருந்தை கண்டுபிடிக்கும் வழி என்ன? நவீன உலகில்  அறிவியல்துறை அதற்கென வகுத்து வைத்திருக்கும் வழிமுறைகளுக்குள் நுழையும் முன்னர் வள்ளுவரின் வாய்மொழியில் இதற்கு விடையிருக்கிறதா என்று பார்ப்போம்.

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி அதுதணிக்கும்

வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல். (984)

இக்குறளில் சொல்லப்பட்டிருப்பவற்றை 4 பகுதிகளாக பிரிக்கலாம்.

அறிகுறிகளைக் கொண்டு நோய் இன்னதென்று கண்டறிதல், நோயை ஏற்படுத்திய காரணியைக் கண்டறிதல், சிகிச்சை முறையினை கண்டறிவது பின்னர், அதை பிழைகளின்றி நடைமுறைப்படுத்துவது.

ஆட்டிசம் எனும் நரம்பியல் சார்ந்த வளர்ச்சிக் குறைபாட்டை இந்த குறளின் அமைப்புக்குள் பொருத்திப் பார்க்கையில் அதில் இதுவரை முதற்பகுதி மட்டுமே சாத்தியமாகி உள்ளது. அதாவது ஆட்டிசம் எனும் குறைபாட்டிற்கான அறிகுறிகளை மட்டுமே துல்லியமாக வரையரை செய்துள்ளோம். ஆட்டிச பாதிப்பு ஏற்படுவதற்கான காரணங்களாக மரபணுக்கள், தடுப்பூசிகள், கர்ப்ப காலத்தில் தாய்க்கு ஏற்பட்ட நோய் தாக்குதல்கள், சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகள் வரை எத்தனையோ காரணிகள் யூகிக்கப்பட்டாலும் துல்லியமாக இதுதான் ஆட்டிசத்திற்கான காரணம் என்று எதுவும் நிரூபணமாகவில்லை.

காரணமே துல்லியமாக வரையறுக்கப்படவில்லையென்றால் அதற்கான மருந்துகளுக்கு என்ன செய்வது? இப்போதுவரை நாம் செய்து கொண்டிருப்பது என்னவென்றால் இந்த அறிகுறிகளை வைத்துக்கொண்டு அவற்றை சீராக்க என்ன செய்யலாம் என்ற அறிதல்களை தொகுத்து பயன்படுத்துகிறோம்.

பேச்சுப் பயிற்சி(speech therapy), வாழ்கை முறைக்கான பயிற்சி(occupational therapy), நடத்தை சீராக்கல் பயிற்சி(behavioral therapy), சிறப்புக் கல்வி(special education) போன்ற பயிற்சிகளின் மூலம் ஆட்டிச நிலையாளர்களின் வாழ்வை மேம்படுத்தும் வேலைகளை மட்டுமே இதுவரை மருத்துவத் துறை கண்டடைந்துள்ளது.

அதிகப்படியான நடத்தை பிரச்சனைகளை(Behavioural issues) எதிர்கொள்ளும் ஆட்டிச நிலையாளர்களுக்கு அவர்களின் ஆக்ரோஷம் – பொங்குசினத்தை (Agressivness) குறைப்பதற்கான மருந்துகள், தூக்கத்தை சீராக்குவதற்கான மருந்துகள் போன்றவற்றையும் மருத்துவர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர். கூடுதலாக வலிப்பு நோய் இருப்பின் அதற்கான மருந்துகளும் தேவைக்கேற்ப வழங்கப்படுகிறது.

ஆட்டிசத்திற்கு நவீன மருத்துவம் பரிந்துரைப்பது பெரும்பாலும் பயிற்சிகளை மட்டும் தான். அதிலும் ஒரு குழந்தைக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்பின் தீவிரத்தன்மை(severity), குழந்தையை சரியாக, தொடர்ச்சியாக அவதானித்து அதற்கேற்ப பயிற்சி முறைகளை வடிவமைத்துக் கொள்ளும் நெகிழ்வுத் தன்மை (individualized plan), குறைபாட்டைக் கண்டடைந்து பயிற்சிகளை ஆரம்பிக்கும் வயது(early intervention) ஆகிய காரணிகளைப் பொறுத்தே நமக்கு கிடைக்கும் முன்னேற்றமும் இருக்கும்.

இந்த பயிற்சிகளின் மூலம் கிடைக்கும் முன்னேற்றம் ஆராய்ச்சிபூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்ட ஒன்று. முன்னேற்றத்தின் அளவு நான் மேலே மேற்சொன்ன காரணிகளை பொறுத்து கூடக்குறைய இருக்கலாமே ஒழிய, இவற்றால் எந்தவொரு பலனுமில்லை என்று சொல்லும் பெற்றோர்கள் யாருமில்லை.

ஆட்டிசம் என்றில்லை – நவீன மருத்துவத்தில் ஒரு மருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட நோயைத் தீர்க்கிறது என்பதை உறுதிப்படுத்த பல படிநிலைகளில் பரிசோதனைகள் நடத்தப்படும். விலங்குகளில் செயற்கையாக அந்த நோயை உருவாக்கி அவற்றின் மீது மருந்துகளை பரிசோதித்துப் பார்ப்பதில் தொடங்கி, படிப்படியாக பல்வேறு வகைமாதிரியான நோயாளிகளிடம் அவர்களின் அனுமதியோடு பரிசோதித்துப் பார்ப்பது வரை மருந்துகள் அங்கீகரிக்கப்படுவதற்கான நடை முறை மிகவும் சிக்கலானது. இத்தகைய நடைமுறைகளின் படி அங்கீகாரம் பெற்ற மருந்துகள் எதுவும் ஆட்டிச நிலையாளர்களை முழுமையாக குணப்படுத்தக் கூடியதென இன்று வரை பட்டியலிடப்படவில்லை.

நவீன மருத்துவம் முட்டி நிற்கும் இடங்களில் நாம் மாற்று மருத்துவம் என்று சொல்லப்படும் சித்தா, ஆயுர்வேதம், ஹோமியோபதி, யுனானி, ஹீலிங் போன்ற முறைகளை முயற்சித்து பார்ப்பதில் தவறில்லைதான். சிக்கன் குனியா முதலாக இப்போதைய டெங்கு வரையிலான காய்ச்சல்களுக்கு அரசே, நிலவேம்புக் கஷாயத்தையும், பப்பாளி இலையையும் அதிகாரபூர்வமாக பரிந்துரைக்கவே செய்கிறது.

சரி, இப்போது இந்த மாற்று மருத்துவ முறைகள் இந்த விஷயங்களுக்கு பரிந்துரைக்கும் விஷயங்கள் என்னவென்று பார்ப்போம். மருத்துவ குணம் கொண்ட எண்ணெய்கள் மூலம் செய்யப்படும் மசாஜ், ஜீரண சக்தியையும், நரம்பு மண்டலங்களையும் வலுவூட்டும் மருந்துகள், பத்திய உணவு முறை ஆகியவை. இவை தவிர யோகா, இசை போன்ற பயிற்சிகளையும் சேர்த்துக் கொள்ளும் போது இம்முறைகளிலும் ஒரளவு நல்ல முன்னேற்றம் சிலருக்கு கிடைக்கிறது. இதிலும் பேச்சுப் பயிற்சி, சிறப்புக் கல்வி ஆகியவற்றுக்கு நிகரான மாற்று ஏற்பாடுகள் ஏதுமில்லை. ஆனால் அவற்றை மட்டும் நாம் நவீன முறையில் தொடர்ந்து கொள்வதை இந்த சிகிச்சை முறைகள் கட்டுப்படுத்துவதில்லை. இதெல்லாம் ஆக்கபூர்வமாக மாற்று மருத்துவத்தை உபயோகிக்கும் மருத்துவர்களின் முறைகள். ஆனால் இவர்களின் சதவீதம் மிகவும் குறைவு.

இன்னொரு கொள்ளைக் கும்பல் இருக்கிறது. இவர்களின் அணுகுமுறையே வேறு. வார, மாத இதழ்களில், அதிலும் பெண்கள் அதிகம் படிக்கும் இதழ்களாக தேர்ந்தெடுத்து முழுப்பக்க விளம்பரங்களை வெளியிடுவார்கள் – ஆட்டிசத்தை குணப்படுத்துகிறோம் என்று. ஆம், முழுமையாக, 100 சதவீதம் குணப்படுத்திவிடுவதாகவே கூசாமல் சொல்கின்றனர்.

இவர்களிடம் போனால் என்ன நடக்கும் தெரியுமா? குழந்தையின் குறைபாட்டின் தன்மையை கண்டறிய எந்தவிதமான அணுகுமுறையும் இல்லாது, எல்லோருக்கும் கோவிலில் பிரசாதம் தருவது போல் ஒரே செட் மருந்துகளை சில ஆயிரங்களில் விலை சொல்லி விற்றுவிடுகின்றனர். ஒவ்வொரு பெற்றோரும் ஒன்றிரண்டு முறை சென்றதுமே இவர்கள் போலியானவர்கள் என்று கண்டுணர்ந்து, அங்கு செல்வதை தவிர்த்துவிடுகின்றனர். அப்படிச் சென்றவர்களுக்கு ஏற்படுவது பண இழப்பு மட்டுமல்ல, உண்டாகும் மன உளைச்சலும், ஏமாற்றமும் சொல்லில் வடிக்க முடியாத அளவு பெரிது. எனவே நாம் ஏமாறாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதே இங்கு முக்கியம். இங்கு தனிநபர்கள் உஷாராக இருந்தால் மட்டும் போதாது – இத்துறையில் அரசின் கவனமும் தேவை.

தனது தேவைகளையும் வேதனைகளையும் சொல்லமுடியாத எந்தவொரு மாற்றுத்திறனுடைய குழந்தையின் குரலாக, அவர்களின் வழக்குரைஞராக பெற்றோரே இருக்கமுடியும். எனவே இந்த விஷயத்தில் அரசின் தலையீட்டைக் கோரி குரல் எழுப்ப வேண்டியது அவர்களது கடமை. இன்றைய நவீன வசதிகளான வாட்சப், ஃபேஸ்புக் என பல்வேறு தளங்களில் சிறப்புக் குழந்தைகளின் பெற்றோர்கள் தங்களுக்கென பல்வேறு குழுக்களை அமைத்து தகவல்களை பரிமாறிக் கொண்டு வருகின்றனர். அத்தளங்களிலும் இது போன்ற மோசடிகள் குறித்து பேச வேண்டும். நாம் ஏமாற்றப் பட்டோம் என்பதை உணரும் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் சக பெற்றோர்களிடம் அதைப் பகிர்ந்து கொள்வதன் மூலம் மற்றவர்களும் ஏமாற்றப்படுவதை தடுக்கலாம். விழிப்புணர்வை பரப்புவதே மோசடிகளை தடுப்பதற்கான முதன்மையான வழி.

மாற்றுத்திறனாளிகளின் மறுவாழ்வு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் துறை சார்ந்த நிபுணர்களுக்கு அரசின் மறுவாழ்வு வாரியம்(Rehabilitation Council of India-RCI) அங்கீகாரம் வழங்குகிறது. சிறப்புக் கல்வி ஆசிரியர்கள் தொடங்கி எல்லா வகை தெரப்பிஸ்டுகளும் இவ்வாரியத்தில் தங்கள் தகுதிகளை பதிவு செய்து கொள்வதோடு தொடர்ச்சியாக தங்கள் அங்கீகாரத்தை புதுபித்துக் கொண்டும் இருக்க வேண்டும். இவ்வகையான கண்காணிப்பு இத்துறையில் ஈடுபடும் அனைவரையும் உயிர்ப்போடும், தொடர்ச்சியான தேடலோடும் இயங்கச் செய்கிறது.

அதே நேரம் ஆட்டிசத்தை குணப்படுத்துவதாக அறிவித்துக் கொள்ளும் எந்த ஒரு போலி மருத்துவரையும், மருத்துவமனையையும் கேள்விக்கு உட்படுத்தி, நிரூபணமாகாத மருந்துகளை குழந்தைகளுக்கு கொடுப்பதாகத் தெரிந்தால் கடும் நடவடிக்கை எடுக்கும் அதிகாரத்தை அரசு, ஆர்.சி.ஐக்கு வழங்க வேண்டும்.

மக்களின் விழிப்புணர்வும், அரசின் நடவடிக்கைகளும் இணையும் போது மட்டுமே வெளிச்சம் பிறக்கும்.

Posted in அனுபவம், ஆட்டிசம், எண்ணம், கட்டுரை, சமூகம், சிறப்பியல்புக் குழந்தைகள், மாற்று மருத்துவம், மாற்றுத் திறனாளிகள் | Tagged , , , , | 1 பின்னூட்டம்

ஆண்டாளும், அவதூறுகளும்

ஆண்டாளை எனக்கு ரொம்பவே பிடிக்கும். சின்ன வயதில் ஆண்டாள் வேடமிட்டு ஒருத்தி மகனாய் பிறந்து பாடலைப் பாடி, மாறுவேடப் போட்டியில் பரிசு பெற்ற காலத்திலிருந்து பிடிக்கும். இறுகப் போடப்பட்ட கொண்டையினாலும், சுவாமி மலையிலிருந்து வாங்கி வந்த (அந்த வயதுக்கு மெகா சைசாக தெரிந்த) பெரிய மாலையின் கனத்தாலும், அடர்த்தியான வாசத்தாலும் அன்றிரவு தலைவலி வந்து அவதிப் பட்டேன்தான். ஆனாலும் அவள் மீதான பாசம் ஒருதுளியும் குறையவில்லை.

அவள் ஐயங்கார் பெண்ணாகவோ, தேவதாசியாகவோ, ,அவளே சொல்லிக் கொண்டபடி இடைச்சியாகவோ, ஏன் ஒரு ஆப்பிரிக்கப் பெண்ணாகவோ இருந்தாலும் ஒன்றுமில்லை – அவள் பெண், காதலி, கவிதை எழுதியவள், வேதம் தமிழ் செய்த ஆழ்வார்கள் வரிசையில் பெண்ணுக்கு இட ஒதுக்கீடு பெற்றுத் தந்த ஒரே புண்ணியவதி, பாதகங்கள் தீர்க்கும் பரமனடி காட்டும்
வேதமனைத்துக்கும் வித்தாகும் தமிழை படைத்தவள், இப்படி அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். காதல், கவிதை, பக்தி என மூன்று பேராறுகளை கங்காதரன் போல தனக்குள் அடக்கி நாச்சியார் திருமொழி எனும் ஒற்றை கங்கையாக உலவ விட்டுப் போனவள்.

அவளைப் பற்றிய ஒரு தகராறில் என் கருத்தை பதிவு செய்யாமலிருக்கலாமா? எனவே ஆறின சரக்காக இருந்தாலும் என் கருத்துக்களை எழுதியே தீருவது என்றிருக்கிறேன். இந்த விஷயத்தில் என் கருத்து – வைரமுத்து சொன்னது தவறு, ஆனால் தவறில்லை. நகைச்சுவைக்காக சொல்லவில்லை. தேவரடியாராக இருந்திருக்கலாம் என்ற ஊகத்திற்கு அடிப்படை இல்லை என்பது என் கருத்து. அதே நேரம் அப்படி ஒரு ஊகத்தை முன் வைத்ததாலேயே வைரமுத்து ஆண்டாளை கேவலப்படுத்தி விட்டதாக சொல்வது தவறு. முதலில் இந்த விவகாரத்தில் இருக்கும் அடிப்படையான தரப்புகள் மூன்று.

1. உண்மையிலேயே இப்படி ஒரு கருத்தை மனதால் நினைப்பது கூட பாவம் என்று எண்ணி மருகும் உண்மையான பக்தரகள்(சாமி கும்பிடறவங்க எல்லாருமே பாவிகள், அயோக்கியர்கள், அல்லது அடி முட்டாள்கள் என்று எண்ணுபவர் என்றால் டேக் டைவர்ஷன் ப்ளீஸ், இந்த பதிவு உங்களுக்கானதில்லை)

2. வரலாற்றை அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தில், சமூகவியல் பற்றி புரிந்து கொள்ளும் எண்ணத்தில் இந்த விஷயத்தை பார்ப்பவர்கள், பக்தியை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு ஆண்டாளின் தமிழை மட்டும் ரசிப்பவர்கள்.

3. இது எவற்றுக்குமே சம்பந்தமே இல்லாது வெறுப்பை விதைக்க இது ஒரு வாய்ப்பு என்று மட்டும் எண்ணி இவ்விவகாரத்தை கையிலெடுத்திருக்கும் தரப்பு

முதலில் தேவதாசி, தேவரடியார், பேச்சு வழக்கில் தேவடியாள் – இந்த மரபினரைப் பற்றி என்ன புரிதல் நம் பொதுவெளியில் இருக்கிறது? இன்றைய பாலியல் தொழிலாளர்களின் அன்றைய வடிவம், ஆனால் பிறப்பினடிப்படையில் தனி சாதியாக இருந்தவர்கள், அவர்கள் எல்லோருமே இதை மட்டுமே தொழிலாகக் கொண்டவர்கள்…. இது போன்ற பல்வேறு பொதுப் புரிதல்கள் தவறானவை. அதற்காக முன்னாள் முதல்வர் பக்தவத்சலம் சொன்னது போல் நேரடியாக மோட்சத்திற்கு போவதற்கான வி.ஐ.பி பாஸ் எடுத்துக் கொண்டு பெருமிதத்தோடு வாழ்ந்தவர்களா என்றால் அதுவுமில்லை.

மன்னராட்சி காலகட்டத்தில் பெண் கல்வி வழக்கிலிருந்தது இரண்டே சாதிகளில் மட்டும்தான் – அரச குடும்பத்தினரும், தேவதாசி இனத்துப் பெண்களும் மட்டுமே மொழி, கலை என பல தளங்களிலும் கல்வி கற்க அனுமதிக்கப் பட்டிருந்தனர். இந்தியாவின் முதல் பெண் மருத்துவரான முத்துலெட்சுமி ரெட்டி அவர்கள் தேவதாசி இனத்தை சேர்ந்தவர்தான். ஆனால் கல்வி கற்கும் வாய்ப்பிருந்தும், அவரே ஏன் இந்த முறையை ஒழிக்கப் போராடினார்? ஏனெனில் மற்றெந்த மரபான விஷயங்களையும் போலவே இந்த அமைப்பிலும் நல்லவையும், அல்லாதவையும் கலந்தே இருந்தன – முத்துலெட்சுமி அம்மா கண்விழித்துப் பார்த்த நேரத்தில் அல்லாதவை மட்டுமே பெருகி வளர்ந்து அந்த அமைப்பே நோய்மை கொண்டு அழுகி, அழித்தொழிக்க வேண்டியதொன்றாக மாறியிருந்தது என்பதே உண்மை.

தேவதாசி முறை என்பது கோவிலில் இருக்கும் இறைவனுக்கே தங்களை முழுதுடைமையாக்கிக் கொண்டு, ஆடல், பாடல் என கலைகளின் மூலம் உபாசிக்கும் உரிமையைக் கடமையாக மேற்கொள்பவர்கள் என்பதுதான் ஏட்டில் இருக்கும் பொருள். இவ்வினத்துப் பெண்களுக்கு கல்வி கற்கும் உரிமை, சொத்துரிமை என பல்வேறு உரிமைகளும் இருந்தன. அவர்களுக்கு பாலியல் சுதந்திரமும் இருந்தது. எனவே தங்களுக்கான துணைவர்களை தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டார்கள். ஒவ்வொரு உறவுக்கும் இவ்வளவு என்று கூலி பெற்றுக் கொள்ளும் நிலையில் இருக்கவில்லை. ஒரு நேரத்தில் ஒருவரோடு மட்டுமே வாழ்வது என்பதே அவர்களின் நியதி. ஆனால் நிச்சயம் பணம் அதைத் தீர்மானிக்கும் ஒரு முக்கிய கருவியாக இருந்தது என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை. அபூர்வமாக வெகுசில பெண்கள் அரசர்களை மணந்ததாக வரலாறு காட்டுகிறது(ராஜராஜன், ஜடாவர்மன்). ஒருவேளை அரசனும் இறைவனே என்ற கணக்கில் அது அனுமதிக்கப் பட்டிருக்கலாம். ஆனால் நிச்சயம் முறையான திருமண வாழ்வு பெறவில்லை. ஆனால் சமூக அந்தஸ்து என்ற ஒன்றிருந்தது. கலையில் எவ்வளவுக்கு உச்சம் தொடுகிறார்களோ அவ்வளவுக்கு அவர்கள் விடுதலை பெற்றார்கள் – தங்களுக்கான புரவலர்களைத் தாங்களே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும் உரிமை கொண்டிருந்தார்கள். மாதவி கோவலனுக்கு மாலையிட்ட நிகழ்வு ஒரு சுயம்வரத்திற்கு ஒப்பானது என்பதை நினைவு கூரலாம். அல்லாதவர்கள் அம்மா & மாமா கூட்டணியின் பேரங்களை பொறுத்து பொருளியல் லாபங்களை பெற்றார்கள்.

பொதுவாகவே கலைஞர்களின் புகழ், பொருளாதாரம் போன்றவை மேல் கொள்ளும் பொறாமையாலும், அவர்களின் மேதைமையின் முன் சிறுத்துப் போகும் தங்களது சுயமுனைப்பாலும் சமூகத்தின் பெரும்பான்மை அவர்களிடம் விருப்பும் வெறுப்பும் ஒருசேரக் கொள்வது என்றைக்குமான வழக்கம்தானே? ஆனால் அவர்களுக்கு கோவில் நடைமுறைகளில் முக்கியத்துவம் இருந்தது – எனவே ஒரளவு சமூக மதிப்பு இருந்தது. கோவில் மான்யம் எனும் நிலையான வருவாய் இருந்தது – எனவே பொருளாதார பாதுகாப்பும் இருந்தது. இன்றிருக்கும் பாலியல் தொழிலாளர்களின் மோசமான நிலையில் நிச்சயம் அவர்கள் இருக்கவில்லை. அவர்கள் பாலியல் சுதந்திரம் கொண்டிருந்த ஒரு வகுப்பினரே தவிர பாலியல் தொழிலாளிகள் அல்ல. பிரிட்டீஷ் ஆட்சி காலத்தில் கோவில்களின் மானியம் கேள்விக்குரியான போது கலையும், உடலும் மட்டுமே தங்கள் சொத்து என்ற நிலைக்கு அவர்கள் தள்ளப்பட்டார்கள். அதனாலேயே 90% தேவதாசி இனப் பெண்கள் நிலச்சுவாந்தார்களின் ஆசை நாயகியராக மாறினர். நடனமோ, இசையோ கச்சேரியை முடித்தபின் தங்களுக்கான சன்மானத்தைப் பெறுவதற்குக் கூட அவர்கள் சந்தனம் பூசுவது போன்ற இழி செயல்களை செய்ய நிர்ப்பந்திக்கப் பட்டனர். ஆனால் அதே பிரிட்டீஷ் கல்வி முறையில் கல்வி பெற்ற முத்துலெட்சுமி அம்மையார் போன்ற அவ்வினத்துப் பெண்கள் இந்த அவமரியாதைகள் அனைத்துக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கவும் முடிந்தது. இந்தப் புரிதல்களோடு ஆண்டாள் தேவதாசியாக இருந்திருக்கலாம் என்ற வைரமுத்துவின் மேற்கோளை அணுகலாம்.

உண்மையான பக்தர்கள்:

ஆண்டாளின் பாசுரங்களை அப்படியே நம்பும் பக்தர்கள், அவளது காதலின் உறுதியை நன்றாகவே உணர முடியும். எனவே அவளது குலத்தை பற்றிய ஆராய்ச்சி பக்தர்களுக்கு தேவையேயில்லை. வைரமுத்து கூறியது சரியோ, தவறோ அதைப்பற்றிய கவலையே உங்களுக்கு தேவையில்லை – யார் பெற்ற மகளாயினும் அவளைப் பெரியாழ்வார் பெற்ற பெண் பிள்ளையாகவே எண்ணி பக்தி செய்துகொண்டிருப்பதில் ஒரு சிக்கலுமில்லை. சீதையைப் பற்றி அவதூறு சொன்ன அயோத்தியின் குடிமக்களைக் கூட ராமன் தண்டித்துவிடவில்லை. அவதூறுகள் என்றும், யாரைப் பற்றியும் எழுந்தவண்ணம்தான் இருக்கும். அதற்கெல்லாம் வருத்தப்படுவதானால் நாட்டுக்குள் வாழவே முடியாது. எனவே அவரவர் கர்மாவின் பலன் அவரவருக்கு என்று எண்ணி தங்கள் இயல்பு வாழ்கைக்குத் திரும்புவதே உகந்த செயல்.

வரலாற்று நோக்கில் ஆண்டாளின் வரலாறு குறித்து தேடல் உள்ளவர்கள்:

ஆண்டாள் தேவதாசி குலத்துப் பிறந்தவளாக இருக்கலாம் என்ற கருதுகோளை முன்வைப்பவர்கள் அவள் துளசிச் செடியின் அடியிலிருந்து கண்டெடுக்கப்பட்ட குழந்தை என்ற ஒற்றை காரணத்தையே முன்வைக்கிறார்கள். ஆனால் சீதை, திரௌபதி, மீனாக்ஷி, அலர்மேல்மங்கை உட்பட இந்த மண்ணில் பிறந்து வாழ்ந்து, பின் தெய்வ நிலையடைந்த அனைவருக்குமே இதே போன்ற கதைகளே கூறப்படுவதை காணலாம். நிலத்தில் கிடைத்த குழந்தை, நெருப்பில் எழுந்து வந்த குழந்தை, பொய்கையில் தாமரையில் கிடைத்த குழந்தை என்றெல்லாம் சொல்லப்படுவது ஆணும் பெண்ணும் முயங்கி உருவான சராசரிப் பெண்ணல்ல என்று காட்டுவதற்கும், தெய்வீகத்தை நிலைநிறுத்துவதற்குமான உத்தியே அன்றி உண்மையாகவே அவர்கள் அப்படி கண்டெடுக்கப் பட்டவர்களாகத்தான் இருந்தாக வேண்டுமென்பதில்லை. மேலும் நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருந்தபடி தேவதாசி இனத்தவரை இன்றைய பாலியல் தொழிலாளிகளுடன் ஒப்பிட்டுக் குழப்பிக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. பாலியல் சுரண்டல் உண்டு என்றாலும் கூட ஒரு வகையான சமூக அந்தஸ்தும், புகழும், பொருளாதாரத்தில் குறைந்தபட்ச பாதுகாப்பும் இருந்தது. எனவே ஒருபோதும் ஒரு பெண் குழந்தையை கைவிட வேண்டுமென்ற எண்ணம் அவர்களுக்கு எழ வாய்ப்பில்லை. மேலும் தேவதாசி குலத்தினர் அனைவருமே கோவில் பணிக்கும், கலைவாழ்வுக்கும் வந்துவிடுவதில்லை. அவர்களுக்குப் பிறக்கும் ஆண்கள் அச்சாதிக்குள்ளேயே மணமுடித்து முறையான குடும்ப வாழ்வையே வாழ்வர். அந்தக் குடும்பங்களில் பிறக்கும் பெண்கள் பொதுவாழ்வுக்கு வருவதில்லை – மாறாக பிற தேவதாசியருக்கு பிறக்கும் ஆண்களுக்கு மனைவியாகி குடும்ப வாழ்வை வாழ்வர். அண்ணன் தம்பிகளுக்குப் பிறக்கும் பெண் குழந்தைகளில் அபூர்வமான அழகும், கலைத்திறனும் வாய்த்திருப்பது கண்டால் அத்தைமார்கள் அக்குழந்தைகளை சுவீகாரம் எடுத்துக் கொள்வதும் உண்டு(வைதீக முறைப்படி குழந்தைகளை ஸ்வீகாரம் கொள்ளும் உரிமையும் பிற எந்த வகுப்பு பெண்களுக்கும் கிடையாது – தேவதாசியினருக்கும், அரசகுலப் பெண்களுக்கும் மட்டுமே உரித்தான உரிமையது). மூவலூர் ராமாமிர்தம் அம்மையார் இத்தகைய ஆண்வழிக் குடும்பத்தில் பிறந்தாலும் அழகின் காரணமாக அத்தையால் ஸ்வீகாரம் கொள்ளப்பட்டவரே. எனவே மன்னர்களின் காலகட்டத்தில் எந்தவொரு தேவதாசிப் பெண்ணும் இவ்வளவு அழகான பெண் குழந்தையை அனாதையாக்கி இருக்க மாட்டார். எனவே ஆண்டாள் தேவதாசி இனத்துப் பெண்ணாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஊகத்தின் அடிப்படையே தவறு.

இப்பிரச்சனையில் குளிர்காய நினைக்கும் வெறுப்பரசியல் வியாதிகள்

இவர்களுக்கு தமிழும் தெரியாது, கவிதையும் புரியாது, பக்தியும் சுட்டுப் போட்டாலும் வராது. வெறுமனே தங்களுக்கு முக்கியத்துவம் தேடிக் கொள்ளவே இவ்விவகாரத்தை கையிலெடுத்திருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவு. இரண்டொரு நாள் முன்பு நியூஸ் 7 விவாதத்தில் வந்த ஒரு ஆண்டாள் பக்தர் ’ஆண்டாள் தமிழை’ என்ற கட்டுரையை என்று ஆரம்பித்தார். நெறியாளர் குறுக்கிட்டு அந்த கட்டுரையின் தலைப்பு ‘தமிழை ஆண்டாள்’ என்று திருத்தியபோது அதுக்கென்னா இப்போ என்பது போல ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு தன் மொக்கை வாதத்தை தொடர்ந்தார். ஒரு போதும் இவர்களது மண்டை ஓட்டை தாண்டி எந்த விவாதமும் உள்நுழையப் போவதில்லை. இப்போது ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் ஆண்டாள் சன்னதிக்கு வந்து வைரமுத்து மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை எழுகிறதாம். இதெல்லாம் மெல்ல மெல்ல ஃபத்வா மனநிலைக்கு சமூகத்தை இழுத்துச் செல்லும் வேலை. வைரமுத்து இன்னமும் சற்று கடினமாக இவர்களுக்கு பதிலளித்திருக்க வேண்டும். பெருமாள் முருகன் போல சட்டரீதியாக எதிர்கொண்டிருக்கலாம். அவரோ விருதுகளுக்கு ஆபத்து வந்துவிடுமோ என்று கோலும் உடையாமல், பாம்பும் சாகாமல் மன்னிப்பு கேட்கும் படலத்தை தொடர்கிறார். அவரே குனிந்து போகும் நிலையில் மற்றவர்களும் அவருக்காக குரல் கொடுக்க முடியாது போகிறது. இப்படியே போனால் பத்திரிக்கைகளுக்கு அனுப்பும் முன் கட்டுரைகளையும், புனைவுகளையும் திருமடங்களுக்கு அனுப்பி ஒப்புதல் பெறவேண்டியாதாகி வரும்.

Posted in அரசியல், இலக்கியம், விமர்சனம் | Tagged , , , , , , | 2 பின்னூட்டங்கள்

தெளிவாய்ப் பேசுவோம்

இலங்கை மன்னன் ராவணனின் தம்பியான கும்பகர்ணன் தவமிருந்து பிரம்மாவிடம் வரம் கேட்கப் போகையில் ‘நித்யத்துவம்’(மரணமற்ற நிரந்தர வாழ்வு) வேண்டும் என்று கேட்க எண்ணி வாய் தவறி ‘நித்ரத்துவம்’(எப்போதும் தூங்கும் நிலை) கேட்டுவிட, அவரது வாழ்வே மாறிப் போன கதையை ராமாயண காவியம் கூறுகிறது. எந்த மொழியாக இருப்பினும் உச்சரிப்பு சுத்தம் என்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை இந்தக் கதை விளக்குகிறது.

பொதுவாக மொழிபெயர்ப்பில் பெயர்ச் சொற்களை(nouns) அப்படியேதான் உபயோகிக்க வேண்டும் என்பது விதி. அதாவது மனிதர்களின் பெயர்கள், ஊர்ப் பெயர்கள் போன்றவற்றை மொழிபெயர்க்கக் கூடாது, அப்படியே பயன்படுத்த வேண்டியதுதான். ஆனால் திருச்சி, தூத்துக்குடி, திருவல்லிக்கேணி போன்ற ஊர்ப்பெயர்களை ஆங்கிலத்தில் ட்ரிச்சி(Trichy), டூட்டுக்குரைன்(Tuticorin), ட்ரிப்ளிகேன்(Triplicane) என்றே எழுதுகிறோம். ஏனென்றால் குளிர்ப்பிரதேசத்தில் பிறந்து வளர்ந்த ஆங்கிலேயர்களால் தமிழ் மொழிப் பெயர்களை இந்தளவுக்குத்தான் உச்சரிக்க முடிந்தது. அதில் தவறொன்றும் இல்லை. ஆனால் அவர்கள் கிளம்பிப் போய் 60 வருடம் கழித்தும் நாமும் அது போன்றே உச்சரித்தாக வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம். அது சரியா தவறா என்ற கேள்விக்குள் போவது இக்கட்டுரையின் நோக்கம் அல்ல. இப்படி அடுத்தவர்களின் மொழியையே அவர்களைப் போல உச்சரிப்பு சுத்தத்தோடு பேச வேண்டும் என்று எண்ணும் நாம், நமது தாய் மொழியையும் அப்படியே பேச வேண்டும் அல்லவா?

தொலைக்காட்சி தொகுப்பாளர்கள் தொடங்கி சாதாரணர் வரை இன்று பெரும்பகுதி ஆங்கிலம் வார்த்தைகளைக் கலந்தும், உச்சரிப்புக் குறைபாடுகளுடனும்தான் தமிழைப் பேசுகின்றனர். தமிழ் உயர்தனிச் செம்மொழியாகக் கருதப் படுவதன் முக்கியக் காரணங்கள் இரண்டு. ஒன்று அது பல்லாயிரம் ஆண்டுப் பழமையான இலக்கண, இலக்கிய செழுமை கொண்ட மொழி. மற்றொரு முக்கியக் காரணி அத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தும் இன்றும் பெருமளவு வேறுபாடுகளின்றி புரிந்து கொள்ளும் அளவுக்கு நம் மொழி கொண்டுள்ள தொடர்ச்சி ஆகும். உச்சரிப்பில் கோட்டை விட்டு பெயரளவுக்கு தமிழ் டாக் பண்ணிக் கொண்டிருந்தால் அடுத்த தலைமுறையினரிடம் இத்தொடர்ச்சி விட்டுப் போகக் கூடும். எனவே குழந்தைகளுக்கு தமிழ் வார்த்தைகளைச் சொல்லிக் கொடுப்பதோடு உச்சரிப்பையும் சரியாகச் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டியது பெற்றோராகிய நமது கடமை.

தமிழ் எழுத்துக்களுக்கும் உச்சரிப்புக்க்கும் நேரடித் தொடர்பு உள்ள மொழி – அதாவது பொனிட்டிக் என்று முழுமையாகச் சொல்லத் தக்க மொழி. எனவே இங்கு உச்சரிப்புகளைக் கற்றுக் கொள்வது மிகவும் எளிது. எழுத்துக்களையும், அதன் உச்சரிப்பு உருவாகும் முறையையும் எளிதாகப் புரிந்து கொள்ள அந்த எழுத்துக்களின் உச்சரிப்பு உருவாகும் இடத்தையும், வெளிப்படுத்தும் இடத்தையும் அறிய வேண்டும். இந்த அட்டவணை ஒவ்வொரு எழுத்தும் எப்படி உருவாகிறது என்பதை விளக்கும்.

எழுத்துக்கள் உருவாகும் இடம் வெளிப்படும் இடம்
வல்லின மெய்யெழுத்துக்கள் மார்பு க – அடி நாக்கு, அடி அண்ணத்தைத் தொடவேண்டும்
ச – நாக்கின் நடுப்பகுதி, அண்ணத்தின் நடுப்பகுதியைத் தொடவேண்டும்
ட – நாக்கின் நுனிப்பகுதி, அண்ணத்தின் நுனிப்பகுதியைத் தொடவேண்டும்
த – மேல் பல்லின் அடிப்பாகத்தை, நாக்கின் நுனி அழுத்தவேண்டும்
ப – உதடுகள் இரண்டும் அழுந்தப் பொருந்தவேண்டும்
ற : நாக்கின் நுனிப்பகுதி அண்ணத்தில் நன்றாகப் பொருந்தவேண்டும்
உயிரெழுத்துக்கள்
இடையின மெய்யெழுத்துக்கள்
கழுத்து உயிரெழுத்துக்கள்:
அ, ஆ – உதடுகளை நன்கு பிரித்து வாயை திறக்க வேண்டும்.
இ, ஈ,  எ, ஏ, ஐ – உதடுகளை நன்கு பிரிக்கவேண்டும், அதேசமயம், நாக்கு மேல்பல்லின் அடியைத் தொடவேண்டும்
உ, ஊ, ஒ, ஓ, ஔ – உதடுகளைக் குவிக்க வேண்டும்.
இடையின  மெய்யெழுத்துக்கள்:
ய : நாக்கின் அடிப்பகுதி, அண்ணத்தின் அடிப்பகுதியைத் தொடவேண்டும்
ர, ழ : நாக்கின் நுனிப்பகுதி அண்ணத்தைத் தடவவேண்டும்
ல : நாக்கின் விளிம்பு தடித்துக்கொண்டு, மேல் பல்லின் அடியைத் தொடவேண்டும்
ள : நாக்கின் விளிம்பு  மடித்துக்கொண்டு, அண்ணத்தைத் தொடவேண்டும்
வ : மேல் பல் கீழ் உதட்டைத் தொடவேண்டும்
மெல்லின மெய்யெழுத்துக்கள் மூக்கு  ங : அடி நாக்கு, அடி அண்ணத்தைத் தொடவேண்டும்
ஞ : நாக்கின் நடுப்பகுதி, அண்ணத்தின் நடுப்பகுதியைத் தொடவேண்டும்
ண : நாக்கின் நுனிப்பகுதி, அண்ணத்தின் நுனிப்பகுதியைத் தொடவேண்டும்
ந : மேல் பல்லின் அடிப்பாகத்தை, நாக்கின் நுனி அழுத்தவேண்டும்
ம : உதடுகள் இரண்டும் அழுந்தப் பொருந்தவேண்டும்
ன : நாக்கின் நுனிப்பகுதி அண்ணத்தில் நன்றாகப் பொருந்தவேண்டும்
ஆய்த எழுத்து தலை  ஃ – உதடுகளைத் திறந்து, நாக்கை சற்று வளைத்து தூக்க வேண்டும்.

 

தமிழில் எல்லா எழுத்துக்களையும் விட அதிகமும் உச்சரிப்புக் குழப்பத்துக்கு ஆளாகும் எழுத்துக்கள் ல,ள, ழ ஆகிய மூன்றும்தான். இந்த படம் அந்த உச்சரிப்புக் குழப்பத்தைப் போக்கும்.

மேலும் ல, ள இரண்டிற்கும் வேறுபடுத்த குண்டு ள, ஒல்லி ல என்று சிலர் கூறுவர். அதற்கு பதிலாக அதன் சரியான பெயர்களை நினைவு வைத்துக் கொண்டாலே உச்சரிப்பு சரியாகி விடும். ஆம்..

ல – நா நுனி ல

ள – நா மடி ள

என்ற பெயர்களை நினைவில் கொண்டாலே உச்சரிப்பும் சரியாக அமைந்துவிடும் அல்லவா?

மேலும் குழந்தைகளுக்கு உச்சரிப்பு மேம்பட சில பயிற்சி சொலவடைகள் உண்டு. ஆங்கிலத்தில் டங் ட்விஸ்டர் என்று அழைக்கப்படும் இது போன்றவற்றை அடிக்கடி விளையாட்டாக சொல்ல வைத்தாலே குழந்தைகளின் உச்சரிப்பு தெளிவாகும். உதாரணத்திற்கு சில நா சுழற்றிகள் இங்கே:

  • ஏழைக் கிழவன் வாழைப் பழத்தோல் வழுக்கிக் கீழே விழுந்தான்
  • ஓடுற நரியில ஒரு நரி கிழ நரி, கிழ நரி முதுகுல ஒரு முடி நரை முடி
  • கடலோரம் உரல் உருளுது.
  • யாரு தெச்ச சட்டை தாத்தா தெச்ச சட்டை

இது போன்ற விளையாட்டுக்களின் மூலம் நம் பிள்ளைகளின் உச்சரிப்புகளைச் சீராக்கி தமிழின் இனிமையைக் காப்போம் என்ற உறுதி மொழியை இந்த தாய் மொழி தினத்தில் மேற்கொள்வோம்.

Posted in உச்சரிப்பு, கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, மொழி | Tagged | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

விசாரணைகள்

ஒரு தந்தை தனது விவரமில்லாத மகனை நடைமுறை வாழ்கைக்குத் தயார் செய்ய முடிவு செய்தார். முதல் முயற்சியாக உடல்நலமில்லாது இருந்த பெரியவர் ஒருவரைக் கண்டு நலம் விசாரித்து வரச் சொல்லி தன் மகனை அனுப்பினார். முன் அனுபவம் இல்லாத மகனுக்கு நலம் விசாரித்தல் எனும் சம்பிரதாயச் சந்திப்பில் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள் குறித்து கொஞ்சம் சொல்லிக் கொடுத்து அனுப்பி வைத்தார்.

”உடம்புக்கு என்ன தாத்தா பண்ணுது?” என்று கேள், அதற்கு அவர் என்ன சொன்னாலும் “அதெல்லாம் ஒன்னும் பெரிய விஷயமில்ல, சரியாகிடும்” என்று பதில் சொல். அடுத்து ”எந்த டாக்டர்கிட்ட காண்பிக்கறீங்க?” என்று கேள். அவர் என்ன பதில் சொன்னாலும் “அவரா, ரொம்ப கைராசியான டாக்டராச்சே, அவர்ட்டயே தொடர்ந்து பாத்துக்குங்க” என்று சொல். அடுத்து ”என்ன மருந்து கொடுத்திருக்கார்?”என்ற கேள்விக்கு அவர் என்ன பதில் சொன்னாலும் “ரொம்ப நல்ல மருந்தாச்சே, நல்லா கேக்கும், விடாம சாப்பிடுங்க”  என்று சொல்லிவிட்டு வந்துவிடு என்று சொல்லியனுப்பினார்.

அந்த பெரியவரோ சற்று விரக்தியான மனநிலையில் இருந்தார். எனவே அந்த உரையாடல் இப்படிப் போனது.

”உடம்புக்கு என்ன தாத்தா பண்ணுது?”

”என்னத்த உடம்பு, சாவுதான் வரமாட்டாம படுத்துது”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் பெரிய விஷயமில்ல, சீக்கிரம் சரியாகிடும்”

”எந்த டாக்டர்கிட்ட காண்பிக்கறீங்க?”

“டாக்டரா, இனி யமன்கிட்டத்தான் காமிக்கணும்”

“அவரா, ரொம்ப கைராசியான டாக்டராச்சே, அவர்ட்டயே தொடர்ந்து பாத்துக்குங்க”

”என்ன மருந்து கொடுத்திருக்கார்?”

“மருந்தென்ன மருந்து, விஷந்தான் இனி எனக்கு மருந்து”

“ரொம்ப நல்ல மருந்தாச்சே, நல்லா கேக்கும், விடாம சாப்பிடுங்க”

இதற்கு மேல் அந்தக் கதை நமக்கு வேண்டாம். இது போன்ற நலம் விசாரிப்புகள் கற்பனைக் கதைகளில் மட்டுந்தான் நடக்கும் என்று நினைக்காதீர்கள். எதிராளியின் மனநிலை புரியாது, அவர் சொல்லும் பதிலின் தீவிரம் உணராது மேலும் மேலும் சம்பிரதாயக் கேள்விகளும், தங்களுக்குத் தெரிந்ததையே பிரதானமாகப் பேசும் மனநிலையும் கொண்ட அந்த இளைஞனைப் போன்ற பலரையும் நாங்கள் தினமும் சந்திக்கிறோம். நாங்கள் என்ற பதத்திற்குள் சிறப்புக் குழந்தைகளைப் பெற்ற எல்லோரும் அடங்குவர். அதிலும் குறிப்பாக ஆட்டிச நிலையாளரான குழந்தைகளைப் பெற்ற நாங்கள் எதிர்கொண்டிருக்கும் விசாரணைகளை எழுதினால் மேற்சொன்ன கதை மிகச் சாதாரணமான ஒன்று என்று தோன்றுமளவுக்கு இருக்கும்.

நாளொன்றுக்கு இரண்டு அல்லது மூன்று தெரப்பிகளுக்கு வெவ்வேறு இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்வது, பார்த்துப் பார்த்து திட்டமிட்டு டயட்டை பின்பற்றுவது, வீட்டில் செய்ய வேண்டிய பயிற்சிகளை செய்வது, இதுதவிர  சாதாரணமான வீட்டு வேலைகள், மற்ற குழந்தைகள் இருந்தால் அவர்களின் வளர்ப்பு என்று மண்டையைப் பிய்த்துக் கொண்டு அலைந்து கொண்டிருக்கும் பெற்றோரிடம் ”இன்னும் பேச்சு வரலயா, தினமும் காலைல ஒரு முறை சாயந்தரம் ஒரு முறை தேனைத் தொட்டு நாக்குல தடவினீங்கன்னா போதும், புள்ள கடகடன்னு பேச ஆரம்பிச்சுரும்” என்பது போன்ற அறிவுரைகளைச் சொல்வது மேற்சொன்ன கதையில் வரும் இளைஞனனது செயலைப் போன்றது என்பதை நலம் விரும்பிகள் உணர்வதே இல்லை. உண்மையில் அவர்களின் அக்கறையும் அன்புமே இப்படியெல்லாம் பேச வைக்கிறது என்று புரிந்தாலும் எங்களால் அதை இலகுவாக எடுத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை. சிலர் கோபப்பட்டும், சிலர் உடைந்து அழுதும் அந்த சிக்கலை கடக்கிறோம்.

அக்கறையோடு சொல்லப்படும் அறிவுரைக்குக் கூட ஏன் இப்படி வித்யாசமாக எதிர்வினையாற்றுகின்றோம் என்று பலருக்கும் கேள்விகள் எழக்கூடும். அதற்கு முன் எங்களது வாழ்வின் சில சிக்கல்களை இங்கு முன்வைக்க விரும்புகிறேன்.

சாதாரணக் குழந்தைகளுக்கு இந்தப் பள்ளி இல்லையென்றால் அடுத்த தெருவிலிருக்கும் பள்ளி என்பது போல் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்புகள் அதிகம். பள்ளி என்றில்லை இசை வகுப்போ கணிணி வகுப்போ எதுவானாலும் சுற்றுவட்டாரத்திற்குள்ளேயே பொருத்தமானதாக அமைந்து விடும். ஆனால் சிறப்புக் குழந்தைகளைப் பொறுத்தவரை நல்ல பள்ளி மோசமான பள்ளி என்றோ நல்ல தெரப்பிஸ்ட் மோசமான தெரப்பிஸ்ட் என்றோ பிரிவினைகளே கிடையாது. என் குழந்தைக்கு மிகப் பொருத்தமாக இருக்கும் பள்ளி அவன் வயதொத்த இன்னொரு ஆட்டிசக் குழந்தைக்கு சரி வரும் என்று சொல்ல முடியாது. அவனுக்கு அருமையான முன்னேற்றங்களை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த தெரப்பிஸ்டின் அருமை என் மகனிடம் செல்லுபடியாகாது. எனவே தூரம், நேரம், பணம் என எதைப் பற்றியும் பொருட்படுத்தாமல் அவரவர் குழந்தைக்குப் பொருத்தமான பள்ளி மற்றும் இன்னபிற வகுப்புகளை தொடர் தேடல் மூலமே கண்டடைந்தாக வேண்டும். ப்ரீக்கேஜியில் சேர்த்தால் பன்னிரண்டாவது முடியும் வரை ஒரே பள்ளி என்ற விளையாட்டெல்லாம் சாத்தியமே இல்லை. எனவே எந்நேரமும் ஏதேனும் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி தேடிக் கொண்டும், விசாரித்துக் கொண்டும்தான் வாழ்கை கழிகிறது.

 

ஜாண் ஏறினால் முழம் சறுக்கும் வாழ்கை என்பதற்கு மிகச் சரியான எடுத்துக்காட்டு வேண்டுமென்றால் எந்த ஒரு சிறப்புக் குழந்தையிருக்கும் குடும்பத்தையும் நீங்கள் பார்த்தாலே போதும். ஒரு முறை வலிப்பு வந்தாலோ அல்லது தினசரி வாழ்வின் ஒழுங்குகள் வேறு ஏதேனும் சிக்கலினால் மாறிப் போனாலோ போதும் அதுவரை கற்றுத் தந்திருந்த விஷயங்கள் கூட அக்குழந்தையிடமிருந்து பறிபோகக் கூடும். எங்கள் வாழ்விலிருந்தே ஒரு சின்ன எடுத்துக் காட்டு. 2015 மழை வெள்ளத்தின் போது தொடர்ந்து ஐந்து நாட்களுக்கு மின்சாரம் இல்லாத சூழல். எங்கள் மகன் பிறந்ததிலிருந்தே இன்வர்ட்டர் உதவியுடன் வீட்டில் எப்போதும் வெளிச்சம் இருப்பதையே உணர்ந்து வந்தவன். இரண்டாம் நாள் முதல் சுவிட்சைப் போட்டாலும் விளக்கெரியாது என்ற யதார்த்தத்தை அவனால் தாங்கிக் கொள்ளவே முடியவில்லை. ஐந்து நாட்களுக்கும் இரவு ஏழு மணிக்கு மேல் இருட்டுக்குப் பழகிக் கொள்ள வேண்டிய நிலை. வெள்ளம் வடிந்த பின்னும் கூட கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதம் வரை எந்த வகுப்புகளுக்கும் போக முடியாத சூழல். இது போன்ற கை மீறிய நிலைகளை அவனால் புரிந்து கொள்ளவே முடியாது போனதில் அது வரை பயிற்சியின் மூலம் அடைந்திருந்த பேச்சும், பாட்டும் காணாமல் போனது. மீண்டும் கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதங்களாயின அவன் பேச்சு மீண்டு வருவதற்கு.

இப்படியாக வாழ்வென்பதே ஒரு பரமபதம் போன்றதுதான் – என்ன இங்கே ஏணிகளின் எண்னிக்கை மிகவும் குறைவு. எனவே நீங்கள் எதிர்பார்க்கும் சமூக முறைமைகளை அந்தக் குடும்பத்தால் கடைபிடிக்க முடியாமலிருக்கலாம். ”ஒழுங்காக போன் பண்ணுறதே இல்ல, நாம பண்ணினாலும் பிசின்னு சொல்லிக்கறாங்க, அப்படி என்ன நாமெல்லாம் வெட்டியாவா இருக்கோம்”, எந்த நிகழ்வுக்கும் வருவதில்லை, வீட்டுக்கு விருந்தினர்களை அடிக்கடி அழைத்து உபசரிப்பதில்லை, அப்படியே அழைத்தாலும் வீட்டிலிருக்கையில் சின்னப் பயலுக்கு மூட் பாத்து நாம இருந்துக்கணுமாம் என்பது போன்ற உள்ளக் குமுறல்கள் உறவினர் மத்தியில் வெகு சகஜம்.

ஏதேனும் இயற்கைச் சீற்றங்கள் வரும் போது “போர்க்கால அடிப்படையில் மீட்புப் பணிகள் நடந்துவருகிறது” என்பது அரசு தரப்பிலிருந்து வழமையாக வரும் ஒரு செய்திக் குறிப்பு. போர்க்காலத்தில் சாதாரண நாட்களில் செல்லுபடியாகும் சட்ட திட்டங்கள் மாறிவிடும். அங்கு போரில் ஜெயிப்பது என்ற ஒன்றே முக்கியமாகி பிற எல்லா விஷயங்களும் பின்னுக்குத் தள்ளப்படும். உணவுப் பொருட்களுக்கு கட்டுப்பாடுகள், கள்ள மார்க்கெட் போன்ற அதிமுக்கிய விஷயங்கள் கூட பின்னுக்கு தள்ளப்பட்டு போர் முனைக்கு உணவும் இன்னபிற தளவாடங்களும் தட்டுப்பாடின்றி செல்வது ஒன்றே குறியாக அரசு இயந்திரம் இயங்கும். இது போலவே நாங்களும் எங்களது குறுகிய வாழ்நாளுக்குள் எங்கள் குழந்தைகளை முடிந்த அளவு தன்னிச்சையான, சராசரிக்கு நிகரானதொரு வாழ்வுக்கு தயார் செய்யும் ஓயாத போரொன்றில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம்.

எல்லோரும் தினசரி வாழ்வுக்குத் தேவையான பொருள், குழந்தைகளின் எதிர்காலத்திற்கான முதலீடுகள்(இது பெரும்பாலும் அவர்களது கல்வி/திருமணம் வரையிலானது மட்டுமே), தங்களது ஓய்வுக்கால வாழ்கைக்கான முதலீடு என திட்டமிட்டு சம்பாதித்தால் அதிலும் நாங்கள் பன்மடங்கு அதிக சுமையை சுமக்க வேண்டியிருக்கிறது. குடும்பத்தின் அன்றாடத் தேவைகள், மேலதிகமாக குழந்தைக்கான தெரப்பிக் கட்டணங்கள், அவர்களது எதிர்காலத்திற்கு தேவையான முதலீடு(அவர்களின் ஆயுள் முழுமைக்கும் யோசித்தாக வேண்டும்), எங்களது ஓய்வுக்கால வாழ்விற்கு தேவையான முதலீடுகள் என எல்லாவற்றையும் ஈடுகட்ட ஓடியாக வேண்டும்.

எனவே உங்களுடனான நட்பில்/உறவில் வழக்கமான எதிர்பார்ப்புகளை எங்களால் பூர்த்தி செய்ய முடியாது போகலாம். அவற்றைப் பொறுத்துப் போக வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை என்றாலும் கூட அவற்றை நாங்கள் ஆணவம் காரணமாக செய்வதாக தவறாகப் புரிந்து கொண்டு விடாதீர்கள் என்பதே எங்கள் கோரிக்கை.

ஆட்டிசமோ அல்லது இன்னபிற அறிவுசார் குறைபாடுகள் எதுவுமே நிச்சயமாக தொட்டால் ஒட்டிக் கொள்ளும் வியாதியல்ல என்பது அறிவியல் பூர்வமான உண்மை. எனவே பள்ளிகளிலும், பூங்காக்களிலும் உங்கள் குழந்தைகளோடு மாற்றுத்திறானாளிக் குழந்தைகள் யாரேனும் விளையாடும், உறவாடும் பட்சத்தில் அதை தவிர்க்க முயற்சிக்காதீர்கள். குழந்தைகளுக்கும் சிறப்புக் குழந்தைகளைப் பற்றிச் சொல்லித்தந்து அவர்களது நட்பு வட்டத்தை விரிவடையச் செய்யுங்கள்.

உங்கள் வீட்டிற்கு வர நினைக்கிறோம், வந்தால் உங்கள் குழந்தையிடம் எப்படியெல்லாம் நடந்து கொள்ள வேண்டும், என்ன வாங்கி வரலாம் என்பது போன்ற விஷயங்களை அப்பெற்றோரிடம் கலந்து பேசிவிட்டு அவர்களைப் பார்க்கப் போனால் எல்லோருக்குமே மகிழ்ச்சி பன்மடங்கு பெருகும்.

சிலபல வருடங்களாக குழந்தைக்காக உழைத்துக் கொண்டிருக்கும் பெற்றோரிடம் மிகவும் எளிய, சாதாரணமான உண்மைகளை அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது என்ற எண்ணத்தில் ஆலோசனையாக முன்வைக்காதீர்கள். பத்திரிக்கையில் ஏதேனும் படித்தால் அவர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ள எண்ணுவது நல்ல எண்ணம்தான். ஆனால் முடிவெடுக்கும் உரிமை அவர்களுடையது என்பதை மறவாதீர்கள்.

உங்களது அக்கறையும், அன்பும் எங்களுக்கு நிறையவே தேவைதான். ஆனால் எந்த வழியில் காட்டினால் எங்களுக்குப் பயன்படும் என்று அறிந்து கொண்டு அந்த வகையில் காட்டினால் எல்லோருக்கும் இதமாக இருக்கும்.

Posted in ஆட்டிசம் | Tagged , | 1 பின்னூட்டம்

பெண் விடுதலைக்குத் தமிழ்ப் பெண்கள் செய்யத்தக்கது யாது? – பாரதி

புதுச்சேரியில் ஸ்ரீ சி. சுப்பிரமணிய பாரதியின் குமாரிஸ்ரீ தங்கம்மாவால் ஒரு பெண்கள் கூட்டத்தில் படிக்கப் பெற்ற கட்டுரையின் சுருங்கிய வடிவம். முழுக் கட்டுரையும் படிக்க விரும்புபவர்கள் இங்கே பார்க்கவும்.

ஆறிலும் சாவு; நூறிலும் சாவு; ஆணுக்கு மட்டு மன்று,பெண்ணுக்கும் அப்படியே.

ஆதலால் உயிருள்ளவரை இன்பத்துடன் வாழ விரும்புதல் மனுஷ்ய ஜீவனுடைய கடமை. இன்பத்துக்கு முதல் அவசியம்விடுதலை. அடிமைகளுக்கு இன்பம் கிடையாது.

சகோதரிகளே, நாம் விடுதலை பெறுவதற்கும் இதுவே உபாயம். நமக்கு அநீதி செய்யும் ஆண் மக்களுடனே நாம் அன்புத் தளைகளால் கட்டுண்டிருக்கிறோம். நமக்கு அவர்கள் அண்ணன் தம்பிகளாகவும், மாமன் மைத்துனராகவும், தந்தை பாட்டனாராகவும், கணவர் காதலராகவும், வாய்த்திருக்கின்றனர். இவர்களே நமக்குப் பகைவராகவும் மூண்டிருக்கையிலே, இவர்களை எதிர்த்துப் போர் செய்ய வேண்டுமென்பதை நினைக்கும்போது, என்னுடைய மனம், குருக்ஷேத்திரத்தில் போர் தொடங்கிய போது அர்ஜுனனுடைய மனது திகைத்தது போல, திகைக்கிறது. ஆண் மக்களை நாம் ஆயுதங்களால் எதிர்த்தல் நினைக்கத் தகாத காரியம். அதுபற்றியே, ”சாத்வீக எதிர்ப்பி”னால் இவர்களுக்கு நல்ல புத்தி வரும்படி செய்ய வேண்டுமென்று நான் சொல்லுகிறேன்.

ஒரு ஸ்திரீயானவள் இந்த ஸாத்வீக எதிர்ப்புமுறையை அனுசரிக்க விரும்பினால் தனது கணவனிடம்சொல்லத் தக்கது யாதெனில்:-

‘நான் எல்லா வகையிலும் உனக்குச் சமமாக வாழ்வதில் உனக்குச் சம்மதமுண்டானால் உன்னுடன்”வாழ்வேன். இல்லாவிட்டால் இன்று இராத்திரி சமையல்செய்யமாட்டேன். எனக்கு வேண்டியதைப் பண்ணித் தின்று கொண்டிருப்பேன். உனக்குச் சோறு போடமாட்டேன். நீஅடித்து வெளியே தள்ளினால் ரஸ்தாவில் கிடந்து சாவேன்.இந்த வீடு என்னுடையது. இதை விட்டு வெளியேறவும் மாட்டேன்’ என்று கண்டிப்பாகச் சொல்லி விடவும் வேண்டும்.இங்ஙனம் கூறும் தீர்மான வார்த்தையை, இந்திரிய இன்பங்களை விரும்பியேனும், நகை, துணி முதலிய வீண் டம்பங்களை இச்சித்தேனும், நிலையற்ற உயிர் வாழ்வைப் பெரிதாகப் பாராட்டியேனும் மாற்றக்கூடாது. ”சிறிது சிறிதாக,படிப்படியாக ஞானத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்வோம்” என்னும் கோழை நிதானக் கட்சியாரின் மூடத்தனத்தை நாம்கைக்கொள்ளக் கூடாது. நமக்கு ஞாயம் வேண்டும்.அதுவும் இந்த க்ஷணத்தில் வேண்டும்.

இங்ஙனம், ”பரிபூர்ண ஸமத்வ மில்லாத இடத்திலேஆண் மக்களுடன் நாம் வாழமாட்டோம்” என்று சொல்வதனால்,நமக்கு நம்முடைய புருஷர்களாலும் புருஷ சமூகத்தாராலும் ஏற்படக்கூடிய கொடுமைகள் எத்தனையோயாயினும், எத்தன்மையுடையனவாயினும், அவற்றால் நமக்கு மரணமே”நேரிடினும், நாம் அஞ்சக்கூடாது. ஸஹோதரிகளே! ஆறிலும்சாவு; நூறிலும் சாவு. தர்மத்துக்காக மடிகிறவர்களும் மடியத்தான்செய்கிறார்கள்; ஸாமான்ய ஜனங்களும் மடியத்தான் செய்கிறார்கள். ஆதலால் ஸஹோதரிகளே, பெண் விடுதலைக்காக இந்த க்ஷணத்திலேயே தர்ம யுத்தம்தொடங்குங்கள். நாம் வெற்றி பெறுவோம். நமக்கு மஹாசக்திதுணை செய்வாள். வந்தே மாதரம்.

Posted in இலக்கியம், கட்டுரை, படித்ததில் பிடித்தது, பெண்ணியம் | Tagged , , , | 1 பின்னூட்டம்

புதிரும் புத்தகமும்

நீங்கள் ஒரு படைப்பாளி என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஒரு கவிதைப் புத்தகமோ கதைப் புத்தகமோ வெளியிடுகிறீர்கள். வெளியீட்டு விழா நிகழ்வு. அல்லது நீங்கள் ஒரு ஓவியர் எனில் உங்களது ஓவியங்களின் கண்காட்சி. அந்த நிகழ்வுக்கு எல் & டியின் ஜி.எம்மோ அல்லது கெவின்கேர் சி ஈ ஓவோ அல்லது ஒரு பெரிய திரைத்துறை பிரபலமோ வருகிறார் என்று வையுங்கள். நாம் என்ன செய்வோம்? கையிலிருப்பதை போட்டுவிட்டு அவரை வரவேற்கப் போய் நிற்போம். மனங்கொள்ளா மகிழ்வுடன் நம் படைப்பை அவர் பாராட்டுவதை எதிர்நோக்கி நிற்போம். அந்த பாராட்டை காது குளிர கேட்டு ரசிப்போம். அவரை சரியாக உபசரித்து, விடை கொடுத்து அனுப்புவோம்.

மாறாக ஒருவர் அப்படி பெரிய பெரிய ஆட்கள் எல்லாம் வந்ததையோ போனதையோ லட்சியம் செய்யாமல் கம்பீரமாய் ஒரு இடத்தில் உட்கார்ந்திருந்தால் அதை வித்யா கர்வம் என்போம். அப்படி உட்கார்ந்திருப்பவர் அச்சமயம் டீயோ இல்லை சமோசாவோ வேண்டும் என்று அடம்பிடித்துக் கொண்டிருந்தால்? அவரை என்னவென்று சொல்வீர்கள்? புதிரானவர் என்றா? ஆம்… அப்படியான ஒரு புதிர்ப் பெண்ணைப் பற்றிய புத்தகம்தான் இது.

பீச். பீட்டர் சார். லாலிபாப்… இந்த மூன்று வார்த்தைகளைத் தலைப்பாகக் கொண்ட ஒரு க்ரைம் நாவல். 90 பக்கங்களில் சுருக்கமாகவும், நேரடியாகவும், விறுவிறுப்பாகவும் செல்லும் கதை. குறுநாவல் என்றே சொல்லும்படியான அளவுக்கு அளவான கதாபாத்திரங்களுடன் ரொம்பவும் பரந்து விரியாமல் இரண்டு இணைகோடுகளாக பயணிக்கும் நேரடியான கதை.

எனில் இந்நூலின் முக்கியத்துவம் என்ன? எத்தனையோ த்ரில்லர், க்ரைம் கதைகளை நாம் படித்திருக்க முடியும். இதையும் அது போன்றதொரு சாதாரணக் கதை என ஒதுக்கிவிட முடியாது போவது ஏன்?

வாழ்வில் வளர்ச்சி என்பது ஒவ்வொரு நாளும் அனுபவங்களின் வழி நாம் கற்றுக்கொள்வதைப் பொறுத்தது. எல்லாவகை அனுபவங்களையும் சொந்தமாக அனுபவித்தே கற்றுக் கொள்வது என்பது மனிதனின் வாழ்நாளுக்குள் சாத்தியமில்லை எனும் பேராவலே அவனை அடுத்தவரின் அனுபவங்களையும் கடன் வாங்கிக் கற்றுக் கொள்ளச் செய்கிறது. நமது தாத்தா பாட்டியிடம் இருந்து கதை கேட்டு அதன் மூலம் அவர்களது அனுபவத்தின் சாரத்தைப் பெற்றுக் கொள்வதில் துவங்கும் இந்தத் தேடலே நம்மை இலக்கியத்தை நோக்கி நகர்த்துகிறது.

எல்லா அனுபவங்களும் முக்கியத்துவம் பெற்ற படைப்புகளாக ஆகிவிடுமா என்றால் இல்லை. எல்லோருக்கும் ஒன்று போல் ஏற்படும் அனுபவங்களை அப்படியே பேசும் நாவல்களோ சினிமாவோ வெறும் கேளிக்கை அம்சத்துடன் நின்றுவிடும். ஐந்து பாடல், இரண்டு சண்டை, ஒர் உணர்ச்சி மயமான சுபம் போடும் க்ளைமாக்ஸ் என இருக்கும் சினிமாக்களும், அதற்கொப்பான டெம்ப்ளேட் மாத/வார நாவல்களும் இவ்வகை. இவையும் தேவைதானென்றாலும் தனித்துவமின்மை காரணமாக அவற்றுக்கு கிடைக்கும் உடனடி வரவேற்பு காற்றில் கரைந்துவிட நாட்கள் அதிகம் ஆவதில்லை. மாறாக தனித்துவம் மிக்க ஒரு அனுபவத்தை படைப்பாக ஆக்கும் போதே அது சிறப்பான அந்தஸ்தைப் பெறுகிறது.

அந்த வகையில் இந்த நாவலில் திருமதி. லக்ஷ்மி மோகன் ஆட்டிச நிலையாளர் ஒருவரின் வாழ்வையும், அக்குழந்தையை அரவணைக்கும் குடும்பத்தின் அனுபவங்களையும் கதையின் சாரமாக்கி வைத்திருக்கிறார். ஊடாக அக்குழந்தையின் அபரிமிதமான புதிர்களை கோர்க்கும் திறனை இந்த சமூகம் எப்படி பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும் என்றொரு கற்பனையை விறுவிறுப்புக்காக சேர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். அந்த துப்பறியும் பகுதியை ஒரு மாத்திரையின் சர்க்கரைப் பூச்சாக கொண்டால் அந்த மாத்திரையின் உள்ளீடாக ஆட்டிச நிலையாளர்களின் வாழ்வும், அவர்களை வீடும், சமூகமும் அரவணைக்க வேண்டிய விதத்தையும் அழகாக விவரிக்கிறார். ரத்தமும் சதமுமாக நம்முடன் நடமாடும் ஐஸ்வர்யா எனும் புதிர் ராணியின் வாழ்விலிருந்து சாரத்தை எடுத்து அதனுடன் தன் கற்பனை கொஞ்சம் கலந்து இப்புத்தகத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார் லக்ஷ்மி.

பிரபல கார்ட்டூனிஸ்ட் மதன் இப்புத்தகத்தின் முன்னுரையில் சொல்லியிருப்பது போல பிரச்சாரம் என்பது இலக்கியத்துக்கு ஆகாத வேலையாக இன்று நிறுவப்பட்டிருக்கிறது. ஆனாலும் நாம் சிறுவயதில் கேட்ட பஞ்சதந்திரக் கதை முதல் நம் மண்ணின் மகா காவியங்களான ராமாயண மகாபாரதம் வரை காலம் தாண்டி நிற்கும் எல்லா படைப்புகளுமே ஏதேனும் கருத்தைச் சொல்லியே வந்திருக்கின்றன. அந்த வகையில் ஆட்டிச நிலையாளர்கள் பற்றிய அதிக புனைகதைகள் இல்லாத சூழலில் இப்புத்தகம் ஒரு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இன்று இச்சமூகத்திற்கு தேவையான ஒரு அவசியமான கருத்தை தன் கதையின் வாயிலாக சொல்ல முனைந்திருக்கிறார் நூலாசிரியர்.

நம் மாநிலத்தின் ஊனமுற்றோருக்கான நலவாரிய அலுவலகம் லிஃப்ட் இல்லாத ஒரு கட்டிடத்தின் இரண்டாவது தளத்தில் செயல்படுகிறது என்று சில வருடங்களுக்கு முன்பு படித்த ஒரு செய்தி நினைவுக்கு வருகிறது. என்ன செய்வது, நம் பொது புத்தியில் சராசரியான ஒரு மனிதனின் தேவையைத் தாண்டி, ஒரு சின்ன வித்யாசம் இருக்கும் மனிதர்களின் தேவையைப் பற்றிய பிரக்ஞை கூட நமக்கு கிடையாது. சக்கரநாற்காலிகள் புழங்க வசதியான சாய்வுப் பாதைகள் உள்ள கட்டிடங்கள் மொத்தம் எத்தனை இது வரை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்கள்? விரல் விட்டு எண்ணிவிட முடியுமில்லையா? ஆனால் பொதுமக்கள் புழங்கும் படியான கட்டிடங்கள், வணிக வளாகங்களில் சாய்வுப்பாதைகள் கண்டிப்பாக இருக்கவேண்டும் என்பது அரசின் விதி. இந்த அரசு தான் இவர்களுக்கான அலுவகத்தை இரண்டாம் தளத்தில் வைத்து செயல்படுத்தி வந்தது. வெளிப்படையாகத் தெரியும், அனுதாபத்தைத் தூண்டக்கூடிய புற உடல் சார்ந்த ஊனங்களுக்கே இந்த நிலை என்றால்.. பார்வைக்கு எந்த வித்யாசமும் இல்லாத, ஆனால் நடவடிக்கைகளில் மட்டும் மாறுபாடான ஆட்டிச நிலையாளர்களின் நிலை எப்படி இருக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்?

இவ்ளோ வாலா இருக்கானே, புள்ள வளக்கத் தெரியாட்டி வெளீல கூட்டி வந்து எங்க உயிர ஏன் சார் வாங்கறீங்க என்பது போன்ற வார்த்தைகளை தினம் தினம் கேட்டு நொந்திருக்கும் எத்தனையோ பெற்றோர்கள் இங்கே உண்டு. ஆட்டிசம் என்று சொன்னால், ஓ… லூஸா, அப்ப ஏன் சார் வெளீல கூட்டிட்டு வர்ரீங்க, இவங்களுக்குன்னு ஆஸ்பிட்டல் இருக்குமில்ல, அங்க கொண்டு போய் சேத்துர வேண்டியதுதானே என்பது போன்ற ஆலோசனை மூட்டைகளை அள்ளி வீசுவதற்கு தயாராக உள்ளனர். சொல்லிப் புரியவைக்கவும் முடியாமல், பேசாது போனால் திமிர்ப் பட்டங்கள் என்று ஆட்டிச நிலைக்குழந்தைகளை அரவணைத்து நிற்கும் குடும்பத்தினர் எதிர் கொள்ளும் எத்தனையோ சிக்கல்கள் உண்டு. இதற்கு காரணம் சுற்றியிருப்போர் எல்லோரும் கல் நெஞ்சுக்காரர்கள் என்பதல்ல, அவர்களுக்கு இப்படியான மனிதர்களைப் பற்றிய புரிதல் இல்லை என்பதுதான்.

இப்படியான நிலையிலிருந்து நம் சமூகமும் குடிமையுணர்வுள்ள ஒன்றாக மாறி, எல்லாவகை மனிதர்களுக்கும் வாழ்வுரிமை உண்டு என்று உணர்ந்து, எல்லாருக்கும் ஏற்ற வகையில் கட்டமைப்புகளோடும், அவர்களை வித்யாசமாக பார்க்காத புரிந்துணர்வோடும் முன்னேற வேண்டுமானால், பிரச்சாரம் இருந்தாலும் இது போன்ற நூல்கள் அதிகமாக வந்தாக வேண்டும்.

Posted in அனுபவம், இலக்கியம், கட்டுரை, படித்ததில் பிடித்தது, விமர்சனம் | Tagged , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக