எழுதாப் பயணம் – எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் நூலறிமுகம்

எழுதாப்பயணம் நூல் வாங்க

 

ஆட்டிச வளர்ச்சிக் குறைபாடு  கொண்ட சிறுவனாகிய கனியை ஒரு தனியார் பராமரிப்பாளரிடம் சிலநாள் அனுப்புகிறார்கள் அவன் பெற்றோர். அதன்பின் ‘அடி’ என ஒலிக்கும் எச்சொல்லைக் கேட்டாலும் அவன் வெறிகொண்டு  ’அடி! அடி! அடி!’ என கூவியபடி தன்னைத்தானே கைகளால் அடித்துக்கொள்கிறான். அங்கே அவனை அவர்கள் அடித்திருக்கிறார்கள். அடி என்னும் சொல்லுடன் அவன் அச்செயலை இணைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். அதன்பொருள் அவனுக்குத்தெரியவில்லை

 

லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணனின் எழுதாப்பயணம் ஓர் அன்னையின் பார்வையில் ஆட்டிச உலகம் என்னும் நூலில் அந்தக் காட்சியை வாசித்தபோது கைகள் நடுங்கியது. நம் இன்றைய கல்விமுறை, நமது உணர்வற்ற மொண்ணைத்தனம் ஆகிய அனைத்தையும் காட்டும் ஒரு நிகழ்வு. ஒரு புனிதர் மலையுச்சியிலிருந்து இறங்கி  நம் இல்லத்து வாயிலில் வந்து நின்று நம் பழிகளின் பொருட்டு தன்னை அடித்துக்கொள்வதுபோலத் தோன்றியது. .

 

ஆட்டிசம் பற்றி இப்போது பரவலாகவே விழிப்புணர்வு உருவாகியிருக்கிறது. அதற்கு தாரே ஜமீன்பர் என்னும் படம் ஒரு காரணம். நாளிதழ்கள் செய்திக்கட்டுரைகளை வெளியிடுகின்றன. சிறிய அளவிலேனும் நடுத்தரவர்க்கத்தினர் ஆட்டிசம் உடைய குழந்தைகளை தனியாகக் கவனிக்கவும் பயிற்றுவிக்கவும் முயற்சிகள் எடுத்துக்கொள்கின்றனர்.

 

ஆனால் ஆட்டிஸம் உடைய குழந்தைகள் மீதான பொதுச்சமூகத்தின் உளநிலை பெரிய மாற்றத்தை அடைந்திருப்பதாகச் சொல்லமுடியாது. ஆட்டிஸக்குழந்தைகளின் பெற்றோர் அடையும் போராட்டங்களும் உற்றார் உறவினரிடமிருந்து அவர்களுக்கு ஏற்படும் சங்கடங்களும் புறக்கணிப்புகளும் அப்படியேதான் தொடர்கின்றன. அவை அகல ஒரு தலைமுறைக்காலம் ஆகும்

 

ஆனால் ஆட்டிசம் பற்றிய இந்த விழிப்புணர்வே பொதுவான வாசிப்புப் பழக்கம் இல்லாத நம் சமூகத்தில் மிக அரிதான ஒரு நிகழ்வுதான். அதற்குக் காரணம் கூட்டுக்க்குடும்ப அமைப்பு சிதைந்து குழந்தைகளை மையமாகக் கொண்ட குறுங்குடும்ப அமைப்பு உருவானதும், குழந்தைகளின் படிப்பை ஒரு வகையான போட்டியாக நாம் உருமாற்றிக்கொண்டிருப்பதும்தான்.

 

ஆகவே ஒவ்வொரு பெற்றோரும் குழந்தைகளைப் பற்றி தேவைக்குமேல் பதற்றம் கொண்டிருக்கிறார்கள். சிறிய சிக்கல்களுக்கே கொந்தளிப்படைகிறார்கள். தங்கள் குழந்தை சற்றே வேறுமாதிரி இருந்தால்கூட ஐயம் கொண்டு அலைக்கழிகிறார்கள். அந்தக் கற்பனைப் பதற்றம் வழியாகவே ஆட்டிஸம் மற்றும் கற்றல்குறைபாடுகள் கொண்ட குழந்தைகளைப் பற்றிய செய்திகள் சென்றுசேர்கின்றன என நினைக்கிறேன்

 

ஆட்டிஸம் பற்றிய விழிப்புணர்வை தமிழில் உருவாக்கியமைக்கு எஸ்.பாலபாரதி அவர்களுக்குப் பெரும்பங்குண்டு. அதன்பொருட்டு சென்ற ஆண்டு விகடன் விருதும் பெற்றிருக்கிறார். அடிப்படையில் எழுத்தாளரும் இதழாளருமான பாலபாரதியின் குழந்தையான கனி ஆட்டிஸம் கொண்டவர். தன் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைச்சிக்கலை ஒரு சமூகச்சிக்கலாக புரிந்துகொண்டு தன் மீட்புக்காக மட்டுமன்றி சமூகத்தின் மீட்புக்காகவும் போராடுபவர்கள் மிக அரிதானவர்கள். பாலபாரதி அத்தகையவர்.

 

கனியின் அம்மா லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணன் எழுதிய சிறுநூல்  ‘எழுதாப்பயணம் – ஓர் அன்னையின் பார்வையில் ஆட்டிச உலகம்’. ஆட்டிசம் பற்றி எழுதப்பட்ட தன்கதை. இந்நூலின் முதன்மையான சிறப்பே இது ஓர் அன்னையின் அனுபவம் என்பதுதான். சிக்கலில்லாத நடையில், செயற்கையான சொல்லாட்சிகளோ பாவனைகளோ இல்லாமல். நேரடியாக உணர்வுபூர்வமாக எழுதப்பட்டுள்ளது. ஆகவே ஆட்டிசம் பற்றிய நூல் என்பதற்கு அப்பால் ஒரு வாழ்க்கைச்சித்திரம் என்றவகையிலும் முக்கியமானது இந்நூல்

 

இத்தகைய நூல்களின் முதன்மைத்தேவை இதை பொதுவான வாசகர்கள் வாசிக்கமுடியும் என்பதே, ஏனென்றால் இது ஒரு வாழ்க்கைக்கதை. ஆட்டிசக் குழந்தையின்பெற்றோர் கூடுதல் செய்திகள் கொண்ட நூல்களை விரும்பக்கூடும். ஆனால் பொதுவானவர்களும் ஆட்டிசம் பற்றி அறிந்திருக்கவேண்டும். அது ஓர் ஆட்டிசக்குழந்தையை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்று காட்டும். ஆட்டிசக்குழந்தையை அடையாளம் கண்டுகொள்வது பெரும்பாலும் கொஞ்சம் விலகிநின்று பார்க்கும் பிறர்தான்.

 

ஆட்டிஸம் கொண்ட குழந்தையின் அன்னையின் முதற்சிக்கலே தன் குழந்தைக்கு ஒரு சிக்கல் உள்ளது என்பதை ஒப்புக்கொள்வதுதான். அது உருவாக்கும் கொந்தளிப்பை சுருக்கமாக என்றாலும் ஆழமாகப் பதிவுசெய்திருக்கிறார் லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணன். அதை அறியும்போது முதலில் உருவாவது தாழ்வுணர்ச்சி. பிறர் முன் தன்குழந்தையை முன்வைக்கத் தயங்குதல் ஊரார் பார்வை பற்றிய எண்ணம். அதன்பின் குற்றவுணர்ச்சி.

 

அதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கும்போது மேலும் பெரிய சிக்கல். அந்த அன்னையும் தந்தையும் தங்கள் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும், தங்கள் முழு ஆளுமையையும் மறுவரையறை செய்யவேண்டியிருக்கிறது. வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை அந்தக் குழந்தைக்காகவே செலவழிக்கவேண்டியிருக்கிறது. அது உருவாக்கும் உணர்வு அழுத்தங்களை தாங்கவும் அது பிறசெயல்களைப் பாதிக்காமலிருக்கவும் பயிலவேண்டியிருக்கிறது

 

லக்ஷ்மி தன் மகனைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறார். ஆட்டிசம் பற்றி நிறையப் படிக்கிறார். பயிற்சிவகுப்புகளுக்குச் செல்கிறார். குழந்தையின் ஆட்டிஸத்தையும், அதைமீறி வெளிப்படும் அதன் தனித்தன்மைகளையும் உள்வாங்கிக்கொள்கிறார். இந்நூலின் மிகச்சிறப்பான பகுதி அவர் மெல்லமெல்ல தன் குழந்தையை வரையறைசெய்துகொள்வதுதான். ஆட்டிசம் குறித்த நூல் இது என்பதையும் கடந்து இந்நூலை எழச்செய்வது இந்தக் கூறு.

 

உண்மையில் அத்தனை அன்னையரும் தந்தையரும் இதேயளவுக்கு கூர்ந்துநோக்கி  தங்கள் குழந்தைகளைப் புரிந்துகொண்டு வரையறைசெய்ய முயலவேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. கனி ஆட்டிசம் கொண்ட குழந்தை என்பதனால்தான் அம்னையின் கூர்நோக்கு இந்த அளவுக்கு கிடைக்கிறது. அவனை தன்னைநோக்கி இழுக்காமல் தான் அவனைநோக்கிச் செல்ல லக்ஷ்மி முயல்கிறார். அவ்வாறன்றி அவன் ஒரு ‘சாதாரண’ குழந்தையாக இருந்தானென்றால் இந்த கவனம் அவனுக்குக் கிடைத்திருக்காது. ஏற்கனவே அன்னையும் தந்தையும் வைத்திருக்கும் சட்டகங்களுக்குள் அவனை கொண்டுசென்று அழுத்தி உருமாற்றிப் பூட்டவே நம் குடும்ப அமைப்பும் கல்வியமைப்பும் புரிந்திருக்கும்

 

ஆட்டிஸக் குழந்தையின் சற்றே வேறுபட்ட மூளை வெளியுலகை வேறு ஒரு கோணத்தில் அணுகிப்புரிந்துகொள்வதிலிருக்கும் விந்தைகளை, புதிய வாய்ப்புகளை இந்நூல் அறிமுகம் செய்கிறது. உதாரணமாக, சொற்களை மிகவிரைவாகக் கற்றுக்கொள்ளும் திறனாகிய ‘ஹைப்பர்லெக்ஸிக். கனிக்கு உள்ளது. அது ஒரு குறைபாடு, ஏனென்றால் அவன் கற்றுக்கொள்வது சொற்கள்தான், சொற்களுடன் பொருளும் சொற்களுக்கிடையேயான தொடர்புகளும் பிடிகிடைப்பதில்லை.

 

இந்நூலில் நம் அமைப்புக்கள் சற்றே வேறுபட்ட குடிமகன்கள்மேல் எத்தனை புறக்கணிப்பான நோக்கு கொண்டிருக்கின்றன என்பதை மீண்டும் மீண்டும் காண்கிறோம். இன்றுகூட சற்று உடல்குறைபாடுள்ளவர், முதியவர் ஏறமுடியாதவையாகவே நம் பேருந்துகள் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. பள்ளிகள் கல்லூரிகள் அனைத்துமே முந்துபவர்களுக்கு மட்டும் உரியவை. சற்று கறுப்புநிறம் கொண்டவர்களே கல்லூரிகளில் சிறுமையடைகிறார்கள். குள்ளமானவர்கள் திக்குவாய்கொண்டவர்கள் தூக்கி மூலையில் வீசப்படுகிறார்கள். ஆட்டிஸம் கொண்டவர்களின் நிலை எதிர்பார்க்கத்தக்கதே

 

பாலகிருஷ்ணனும் லக்ஷ்மியும் பலதொடர்புகள் கொண்டவர்கள். ஆட்டிஸக் குழந்தைகளுக்காக பொதுவாகவே போராடுபவர்கள். சட்டம் அறிந்தவர்கள். ஆகவே அவர்கள் கனியை வெவ்வேறு திறன்வாய்ந்த ஆய்வாளர்களிடமும் பயிற்சியாளர்களிடமும் கொண்டுசெல்கிறார்கள். பல்வேறு பள்ளிகளில் சேர்க்கிறார்கள். ஒவ்வொரு இடத்திலும் அவர்கள் புறக்கணிப்பை, பொறுப்பின்மையை, கூர்மையின்மையையே சந்திக்கிறார்கள்.

 

உதாரணமாக, தனித்தன்மை கொண்ட குழந்தையாகிய கனி தாயிடமிருந்து பிரித்து எடுத்துக்கொண்டுசென்று பயிற்சி அளிக்கப்படுவதை விரும்பவில்லை. அவன் கதறி அழுகிறான். அன்னை உடனிருக்கையில் இயல்பாக இருக்கிறான். அன்னையும் பயிற்சியில் உடனிருப்பதில் பிழையில்லை, அது மிக உதவியானதும்கூட. ஆனால் பல பயிற்சியாளர்கள் இந்தச் சிறிய விஷயத்தைக்கூட கவனிப்பதில்லை. அவனை வலுக்கட்டாயமாகக் கொண்டுசென்று கதறி அழச்செய்து திருப்பியளிக்கிறார்கள். அந்த அழுகைக்கான காரணத்தைக்கூட புரிந்துகொள்ளவில்லை. இதில் பெரும்பணம் பெற்றுக்கொள்ளும் உயர்நிலை பயிற்சியாளர்களும் உண்டு

லக்ஷ்மியும் பாலகிருஷ்ணனும் கனியை தொடர்ந்து கவனிக்கிறார்கள். அவன் மெய்யாகவே கற்றுக்கொள்கிறானா, அவனைத் துன்புறுத்துகிறார்களா என்பதை அறிந்து அவனை இடமாற்றம் செய்கிறார்கள். அது பல பெற்றோர் செய்யாதது. மெல்லமெல்ல சரியாகிவிடும் என நினைத்து குழந்தைகளை அப்படியே விட்டுவிடுவார்கள். ஏனென்றால் உள்ளத்தின் அழுதத்தில் இருந்து விலகிக்கொள்ளவே பெரும்பாலும் மானுடர் முயல்கிறார்கள்.

 

இந்நூல் தனியார்பள்ளிகள் எந்த அளவுக்கு இரக்கமற்றவையாக, பயிற்சியற்ற ஆசிரியர்கள் கொண்டதாக இருக்கின்றன என்பதை காட்டுகிறது. அரசுப்பள்ளிகளில் கனி பயில்கிறான். அங்கே ஆசிரியைகள் பொறுமையின்மை கொண்டிருந்தாலும் குழந்தைகள் அன்பாக இருக்கின்றன.

 

சர்வ சிக்ஷா அப்யான் என்னும் திட்டம் அனைவருக்கும் கல்வி என்னும் இலக்கை கொள்கையாகக் கொண்டது. அதனடிப்படையில் எவருக்கும் எந்நிலையிலும் கல்வி மறுக்கப்படலாகாது. தனித்தன்மைகொண்ட குழந்தைகளுக்கு அனைத்துப் பள்ளிகளும் இடமளித்தாகவேண்டும், அவர்கள் கற்பிக்கத்தேவையான அனைத்தையும் செய்தாகவேண்டும். ஆனால் தனியார்பள்ளிகள் சட்டத்தைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. அரசுப்பள்ளிகள் ஓரளவு ஒத்துழைக்கின்றன

 

இந்நூல் கனி மெல்லமெல்ல எழுவதைச் சித்தரிக்கிறது. மிகமிக மெதுவாக சிறகு கொள்ளும் பறவை. அதற்குப்பின்னால் கிட்டத்தட்ட ஒரு தவம்போல நிகழும் அன்னையின் தந்தையின் அக்கறையும் பேரன்பும் உள்ளது. எந்தத் தவமும் அதற்கான பெறுமதி கொண்டதே. இக்குழந்தையினூடாக அவர்கள் எவ்வகையிலோ தாங்களும் வாழ்க்கையை பொருள்பொதிந்ததாக ஆக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று தோன்றியது

அடி!அடி!அடி!

 

Advertisements
Posted in ஆட்டிசம், விமர்சனம் | Tagged , , , , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

மௌனம் கலைத்தல்

ஆட்டிசம் என்பது ஒரு குழந்தையின் முதல் மூன்று வருடங்களுக்குள் உருவாகி, வாழ்நாள் முழுமைக்கும் நீடித்து இருக்கக் கூடிய ஒரு வளர்ச்சி நிலைக் குறைபாடு. புறஉலகைப் புரிந்து கொள்ளும் விதம், தகவல் தொடர்பு, கற்பனை வளம் ஆகியவற்றை பாதிக்கும் இக்குறைபாட்டினை குழந்தையின் 18வது மாதத்திலிருந்து கண்டுபிடிக்க முடியும்.

இவர்களுக்கு பார்த்தல், கேட்டல், தொடு உணர்ச்சி போன்ற உணர்வுகளின் மூலம் பெறும் தகவல்களை தொகுத்து புரிந்து கொள்வதில் (sensory processing) இவர்களுக்கு பெரும் சிக்கல்கள் இருக்கும். எனவே எந்த வகையிலும் மற்றவர்களோடு தகவல் தொடர்பு கொள்வது இவர்களுக்கு மிகவும் கடினமான விஷயமாக இருக்கும். மற்றவர்களை கவனிக்காது தங்களது உலகிலேயே மூழ்கியிருக்க விரும்பும் இவர்களுக்கு உலகுடன் தொடர்பை ஏற்படுத்தும் பொறுப்பு முழுமையும் பெற்றோரின் கையில்தான் இருக்கிறது.

 

சராசரியான குழந்தை(Neuro Typical) வளர்ப்பு என்பதிலும் நிறைய படிநிலைகள் உண்டு. அவர்களின் உடல் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான உணவு தர வேண்டும். நல்ல பள்ளியில் சேர்க்க வேண்டும். படிப்பில் பின் தங்கியிருந்தால் தனிப்பயிற்சி வகுப்புகள் அனுப்பலாம். இசை, ஓவியம், விளையாட்டு என ஏதேனும் துறையில் ஆர்வமிருந்தால் அதற்கான பயிற்சி வகுப்புகள் அனுப்பலாம். அதே போல சிறப்புக் குழந்தைகள், அதிலும் ஆட்டிச நிலையாளர்களான குழந்தைகளை வளர்ப்பதிலும் பல்வேறு படிநிலைகள் உள்ளன. எல்லாக் குழந்தைகளையும் போல உடல்நலம் பேணுதல் தவிர்த்து அவர்களுக்கு நாம் அளிக்க வேண்டிய வழிகாட்டல்களை நான்காகப் பிரிக்கலாம்.

  • தகவல் தொடர்பு திறனை வலிமையாக்குதல்
  • தினசரி வாழ்வுக்குத் தேவையான செயல்களில் தற்சார்பு ஏற்படுத்துதல்
  • அறிவு வளர்ச்சிக்குத் தேவையான கல்வி அளித்தல்.
  • எதிர்கால வாழ்வுக்கு ஆதாரமாக தொழிற்பயிற்சி அளித்தல்

இவற்றில் தகவல் தொடர்புத் திறனை வலிமையாக்குதல் என்பதே மற்ற மூன்று செயல்களுக்கும் கூட அடிப்படையாக அமையும் என்பதால் அதில் வெற்றி பெற்ற சில பெற்றோரின் வழிமுறைகளைப் பகிர்ந்து கொள்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

ஆட்டிச நிலையாளர்களுக்கு மொழிப்பயிற்சி என்பது தனியாக ஒரு மணி நேரமோ, அரை மணி நேரமோ போர்டு/பேப்பர் மற்றும் பென்சில் என்று அமர்ந்து சொல்லித்தரும் விஷயம் அல்ல. அது ஒரு தொடர் செயல்.

 

உதாரணத்திற்கு ஆங்கிலம் தெரியாத ஓர் ஊருக்குச் சென்று அங்கு பேசப்படும் மொழியை நீங்கள் கற்பதை நினைத்துப் பாருங்கள். அதாவது அவர்கள் மொழி உங்களுக்கும், உங்கள் மொழி அவர்களுக்கும் தெரியாது. பொதுவான மொழியும் எதுவுமில்லாத சூழலில்  முதலில் பொருட்களைப் பார்த்து அதற்கு அவர்கள் என்ன பெயர் சொல்கிறார்கள் என்று கண்டுபிடிப்பீர்கள். அதாவது தண்ணீருக்கு அம்மொழியில் என்ன பெயர், பாலுக்கு என்ன பெயர் என்றெல்லாம் வரிசையாக கண்டுபிடித்துக் கொள்வோம். பிறகு செயல்களுக்கு அவர்கள் சொல்லும் வார்த்தைகளைக் கண்டுபிடிப்போம். அதன்பிறகு உணர்வுகளைச் சொல்லும் வார்த்தைகளைக் ஒரளவு கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

 

இதே நிலைதான் ஆட்டிச நிலையாளர்களுடையதும். முதலில் அவர்களுக்குப் பொருள் – பெயர் தொடர்பைக் கற்றுத்தரலாம் . ஒவ்வொரு பொருளையும் காட்டி அதன் பெயர்களை சொல்லிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். எல்லாப் பொருட்களையும் நேரடியாகக் காட்டி சொல்லித் தர முடியாது என்பதால் படங்களைக் காட்டி பெயர்களை சொல்லித் தரலாம். இதற்கு Picture book,flash card போன்றவற்றை பயன்படுத்தலாம். அல்லது நாமே நோட்டுப் புத்தகத்தில் வரைந்தும் சொல்லித்தரலாம்.

 

அடுத்தது வினைச்சொற்கள், அதற்குப் பிறகு உணர்ச்சிகளைச் சொல்வதற்கும் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும். இதற்கு இணை பேச்சு(Parllael Talk) என்ற முறை பயனுள்ளது. அதாவது எல்லா செயல்களின் போதும் பின்னணியில் பேசிக் கொண்டே இருப்பது. அதாவது குளிப்பாட்டுவது, சாப்பாடு கொடுப்பது என எல்லாச் செயல்களின்போதும் அச்செயல்களின் வர்ணனையை கொடுத்துக் கொண்டே இருப்பது குழந்தைகளின் மொழி வளர்ச்சியை அதிகரிக்கும்.

 

குரல் எழும்பாத ஆட்டிச நிலையாளர்களுக்கும் (non verbal) இதே வரிசையில் மொழியை கற்பித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். ஒரு கட்டத்தில் அவர்கள் எழுதவோ, தட்டச்சு செய்யவோ கற்றுக்கொள்ளும்போது இந்த மொழியறிவைக்கொண்டு அவர்கள் நம்முடன் உரையாடத் தொடங்குவர்.

முற்றிலும் பேச முடியாத, ஆனால் எழுதியோ,தட்டச்சு செய்வதன் மூலமோ தன் உணர்வுகளைப் பதிவுசெய்யும் பல சாதனையாளர்கள் இங்குண்டு. எனவே மொழிப்பயிற்சி என்பதை இடைவிடாத ஒரு செயலாக தளராத நம்பிக்கையோடு நாம் செய்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்.

 

ஒரளவு மொழியின் அடிப்படைகளை கற்பித்த பின்னர் படம்காட்டிக் கதைசொல்லும் முறையில் மொழிப் பயிற்சியினைத் தொடரலாம்.  அடுத்த கட்டமாக நேரடியாக அவர்களையே புத்தகங்களை படிக்க ஊக்குவிக்கலாம். அல்லது நாம் புத்தகத்தை அவர்களுக்குப் படித்துக் காட்டலாம்.

 

பேசத் துவங்கினாலும் கூட ஆரம்ப நிலையில் ஆட்டிச நிலையாளர்கள் பெரும்பாலும் பெயர் சொற்களாகவே பேசுவர். அப்படி ஒற்றை வார்த்தையாகப் பேசினாலும் நாம் இடைவிடாமல் முழு வாக்கியத்தையும் சொல்லிய பின்னரே அப்பொருளை அவர்களுக்குக் கிடைக்கும்படி செய்ய வேண்டும். ”தண்ணி” என்று குழந்தை சொன்னால் உடனே நாம் நீரை எடுத்து கொடுத்துவிடும் போது அவர்கள் இந்த ஒற்றை வார்த்தையே போதும் என்று நினைப்பர். எனவே “கண்ணனுக்கு தண்ணி வேணுமா? இரு, அம்மா எடுத்துத் தரேன்” என்பதாக நீளமாகப் பேசுவதன் மூலம் அவர்களின் பேச்சை வளப்படுத்தலாம். அடுத்த கட்டத்தில் அவர்கள் நாம் சொல்வதை அப்படியே பிரதிபலிப்பர். “கண்ணாவுக்கு தண்ணி வேணுமா?”, “கண்ணாவுக்கு மூச்சா வருதா?” என்பது போல சொல்லுவார்கள். அப்போது மீண்டும் வார்த்தைகளை திருத்த வேண்டும். ”எனக்கு தண்ணி வேணும்”, “மூச்சா போகணும்” என்று சொல்ல வைப்பதன் மூலம் அவர்களின் பேச்சை செம்மைப்படுத்தலாம்.

 

வெவ்வேறு கதைகளைப் படித்துக் காட்டுவதன் மூலம் வாழ்வில் ஏற்படக் கூடிய பல்வேறு சந்தர்ப்ப சூழல்கள், அவற்றில் நாம் பேச வேண்டிய வாக்கியங்கள் போன்றவற்றை அறிமுகம் செய்கிறோம். எனவே இதுவும் அவர்களின் மொழி வளர்ச்சிக்கு இன்றியமையாத செயலாகும்.

அமெரிக்காவில் பிறந்த  இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த ஆட்டிச நிலையாளர் கிருஷ்ணா நாராயணனுக்கு பேச முடியாத போதும் இது வரை 4 புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். அவர் தனது சுயசரிதை நூலில் 23வது வயதில் தான் எழுத ஆரம்பித்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால் அந்த 23 ஆண்டுகளும அவரது பெற்றோர் அவரது கல்வியை நிறுத்தவே இல்லை என்பதுதான் அவர் இன்று அடைந்துள்ள உயரத்திற்குக் காரணம். எழுத்துக்களையும், வார்த்தைகளையும் கற்பித்த அவரது தாய் ஒரு கட்டத்திற்குப் பின் கதைப் புத்தகங்களைத் தொடர்ந்து படித்துக் காண்பிக்க ஆரம்பித்தார். ராமாயணம், மகாபாரதம் போன்ற இந்தியக் காவியங்களையும், சமகால இலக்கியங்களையும் படித்துக் காண்பித்த போது தன் மகனின் கண்களில் தெரியும் ஒளியே அவனுக்குப் புரிகிறது என்று காட்டியது என்கிறார் அவரது தாய் ஜலஜா நாராயணன். அந்தக் கல்வியே நீண்ட முயற்சிக்குப் பின் எழுதும் திறன் பெற்ற கிருஷ்ணாவை ஒரு எழுத்தாளராக மாற்றியது.

எனக்குத் தெரிந்த தாய் ஒருவர் கல்வியில் ஆர்வம் காட்டாத தன் மகனுக்கு கணிணியில் கேம் விளையாடுவதில் இருக்கும் ஆர்வத்தை எப்படி உபயோகப்படுத்துவது என்று யோசித்து ஒரு வழி கண்டுபிடித்தார். அவனுக்கு கணிணி தேவைப்படுகையில் அதற்கான கடவுச் சொல்லை அம்மாவிடம் கேட்பான். அதை ஒரு காகிதத்தில் எழுதி, சுவற்றில் ஒட்டினார் அந்தத் தாய். முதலில் ஒரு 10 நாட்களுக்கு அவனது பெயரே கடவுச் சொல்லாக இருந்தது. அவ்வார்த்தையின் ஸ்பெல்லிங்கை அவன் கற்றுக் கொண்டபிறகு அடுத்து ஆப்பிள், பால் என அகர வரிசையில் புதுப் புது வார்த்தைகளாக கடவுச் சொற்களை மாற்றியே வாசிக்கும் அளவுக்கு அவனை மாற்றியிருக்கிறார் அவனது தாய்.

எனவே கற்பனை வளத்தோடும், குழந்தை எப்படியும் கற்றுக் கொள்வான் என்ற நம்பிக்கையோடும் இடைவிடாது கற்பித்துக் கொண்டே இருப்பது நம் கடமை. அது போலவே முழுமையாக அவர்கள் தொடர்பு கொள்ளும் நிலை வரும் வரையில் அவர்களது பேச்சற்ற மொழியை நாமும் நன்கு புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அவர்களின் உடல் மொழியைப் புரிந்து கொள்வது, வார்த்தைகளை அரைகுறையாக அவர்கள் சொன்னாலும் பின்னணியை வைத்து அதை ஊகிப்பது என்று அவர்களைத் மனதால் பின் தொடர்வது அவர்களின் தன்னம்பிக்கையை அதிகரிக்கும்.

ஐஸ்வர்யா ஸ்ரீராம் எனும் ஆட்டிச நிலையாளர் புதிர்(puzzle)களை அடுக்குவதில் தனித்துவமான திறன் கொண்டவர். 500, 1000 துண்டுகளாக்கப்பட்ட புதிர்களையும் சில மணி நேரங்களில் அனாயசமாகப் பொருத்திவிடும் திறன் பெற்றவர். இவரது அன்றாடச் செயல்பாடுகளை நாட்குறிப்பாக எழுதும்படி அவரது பெற்றோர் தூண்டினர். ஆரம்பத்தில் தினசரி நடவடிக்கைகளை வாக்கியங்களாக அவரது அம்மாவோ அப்பாவோ சொல்லச் சொல்ல எழுதியவர், பின்னர் தானாகவே தனது நாட்குறிப்பை எழுதத் தொடங்கினார். அவளுக்கென்று ஒரு மனம் என்ற பெயரில் இந்நூல் இரு வருடங்களுக்கு முன்பு வெளியிடப் பட்டு பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றுள்ள இந்நூல் ஆட்டிச நிலையாளர்களுக்கு உணர்ச்சிகள் இல்லை என்ற மாயையை அடித்து நொறுக்குகிறது. அப்பெண்ணின் நகைச்சுவை, கோபம், வருத்தம் போன்றவையும், நம் உலகில் பயனற்றவை என்று நாம் நினைக்கும் சின்னஞ்சிறு பொருட்கள் அவளுக்கு எவ்வளவு அருமையானவையாக உள்ளது என்பதையும் இந்நூல தன் மழலை மொழியில் விவரிக்கிறது.

இவர்களைப் போன்று எழுத/பேசத் தெரிந்தவர்கள் மட்டுமல்ல,  எவ்வித சிறப்பான ஆற்றலையும் வெளிப்படுத்தாத சராசரியான ஆட்டிச நிலையாளர்களும் கூட நம் எல்லோரையும் போன்றே ரத்தமும் சதையுமான மனிதர்கள்தான். எனவே நமக்கிருக்கும் எல்லா உணர்வுகளும், ஆசாபாசங்களும் அவர்களுக்கும் உண்டு என்பதை உணர்ந்து அவர்கள் தங்களை வெளிப்படுத்திக் கொள்ள வாய்ப்பளிப்பதன் மூலம் மௌனம் கலைப்போம்.

2019 ஏப்ரல் மாத செல்லமே இதழ்

Posted in அனுபவம், ஆட்டிசம், கட்டுரை, சிறப்பியல்புக் குழந்தைகள், மாற்றுத் திறனாளிகள் | Tagged , , , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

அறிவு வளர்க்கும் தீபாவளி

பள்ளி வேனிலிருந்து இறங்கி வீட்டுக்குள் நுழைந்த சுதாவை நெய் மணம் வரவேற்றது. வேக வேகமாய் ஷூவை கழற்றி வீசிவிட்டு கிச்சனுக்குள் தலையை நீட்டி, “பாட்டி,, இன்னிக்கு என்ன ஸ்பெஷல், ஸ்வீட்டா காரமா” என்று கத்தினாள்.

”ஸ்வீட்தான் குட்டிம்மா. மைசூர்பாகு கிளறியிருக்கேன்” என்றவாறே தட்டில் பரத்திய மாவுக் கலவையில் துண்டமிட வாகாக கோடுகளை கத்தி கொண்டு கீறி விட்டார் பாட்டி.

”நீ மட்டும் எப்படி பாட்டி ஸ்கேல் இல்லாமலே இவ்ளோ ஸ்ட்ரெயிட்டா கோடு போடற” என்று கேட்டவாறே கட்டிக் கொள்ள வந்த சுதாவை சிரித்துக் கொண்டே விலக்கினார் பாட்டி. ”சரிதான், உன் அளப்பெல்லாம் அப்புறம். முதலில் போய் ட்ரெஸ் மாத்தி, கைகால் அலம்பிட்டு, ஸ்வாமி நமஸ்காரம் பண்ணுவயாம். நான் நேத்து செஞ்ச பட்சணமெல்லாம் எடுத்து தருவேனாம், சரியா?” என்றார்.

”அப்ப மைசூர்பாகு” என்றாள் சுதா. ”அது ஆறினப்புறம்தான் வில்லை போட முடியும். எப்படியும் இன்னும் அரைமணி நேரமாவது ஆகும்” என்றார் பாட்டி.

பாட்டி சொன்னபடி தயாராகி வந்தவள் தட்டில் பலகாரங்களுடன் ஹால் சோபாவில் வந்து உட்கார்ந்தாள். அங்கே உட்கார்ந்து அமைதியாக புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்த தாத்தாவை பாத்து “வருஷம் முழுக்க வர ஃபங்கஷன்ஸ்லயே எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சது இந்த தீபாவளிதான் தாத்தா” என்றாள். புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டு ”ஏண்டாம்மா அப்படி?” என்றார் தாத்தா.

“ஆமா, இப்ப பொங்கல்னா… பொங்கல் மட்டும்தான் செய்வாங்க. கார்த்திகைன்னா பொரி உருண்டை மட்டுந்தான். ஆனா தீபாவளின்னா எவ்ளோ வெரைட்டி ஸ்வீட்ஸ், காரம் எல்லாம் செய்யறாங்க. அது மட்டும் இல்ல தாத்தா. மத்த பண்டிகைக்கெல்லாம் ரொம்ப நேரம் நீங்க பூஜை பண்ணுவீங்க. அதெல்லாம் முடிச்சப்பறம்தான் சாப்பிடவே முடியும். அதுக்குள்ள சாப்பிடற இண்ட்ரஸ்டே போயிடும். ஆனா தீபாவளிக்கு பாருங்க, அப்பப்ப செஞ்சு, அப்பப்ப சாப்டுகிட்டே இருக்கலாம். ரொம்ப பெரிய பூஜைலாம் கிடையாது. செமயான பண்டிகைன்னா அது இதான் தாத்தா.” என்று பலகாரங்களை ரசித்து சாப்பிட்டபடியே சுதா சொல்வதைக் கேட்டு சிரித்தபடி தலையாட்டினார் தாத்தா.

“தாத்தா, எனக்கொரு சந்தேகம்.. என் கிளாஸ்ல, ஒரு வடநட்டுப் பொண்ணு இருக்கா, டில்லிலேர்ந்து வந்தா. அவ சொல்றா தீபாவளி அன்னிக்கு வீடு முழுக்க விளக்கேத்தி வச்சிருப்பாங்கன்னு.. அப்படியா? நாமெல்லாம் கார்த்திகைக்குத்தானே வீடு முழுக்க விளக்கேத்தி வைப்போம்?”

”ஆமாம்மா… வட இந்தியாவுல தீபாவளி அன்னிக்கு நிறைய விளக்குகளை ஏத்தி வைக்கற வழக்கம் இருக்கு. சொல்லப் போனா இதை நம்மூர் கார்த்திகை மாதிரியே ரெண்டு மூனு நாள் கொண்டாடுவாங்க.”

”அது ஏன் தாத்தா அப்படி? அவங்க மட்டும் ஏன் வித்தியாசமா கொண்டாடறாங்க? அதோட அவ எதோ ராமருக்காக கொண்டாடற பண்டிகைன்னு வேற சொன்னாளே? நாம கிருஷ்ணர் நரகாசுரனை கொன்னதுக்காகத்தானே தீபாவளி கொண்டாடறோம்?”

”வட இந்தியர்களைப்  பொறுத்தவரை, ராமர் சீதையை மீட்டுகிட்டு, தன் வனவாசத்தையும் முடிச்சுட்டு அயோத்திக்கு திரும்பி வந்த நாள் இது. அதுனால ராஜாவை வரவேற்க அயோத்தில இருந்த ஜனங்க எல்லாம் வீட்டுல வரிசையா விளேக்கித்தி அலங்காரம் பண்ணினாப்பல இப்பவும் விளக்கேத்தி அலங்காரம் பண்ணி கொண்டாடறாங்க.

இந்துக்கள் மட்டும் இல்ல, சீக்கிய மதத்துக்காரங்களும், சமண மதத்துக்காரங்களும் கூட தீபாவளிய வேறு காரணங்களுக்காக கொண்டாடறாங்க.”

”அப்படியா?”

”ஆமா செல்லம், சீக்கியர்களை பொறுத்தவரைக்கும் ஹர்மந்திர் சாஹிப் அப்படின்ற அவங்களோட புனிதமான கோவில் கட்டத் துவங்கின நாள்னு தீபாவளிய கொண்டாடறாங்க. அந்தக் கோவிலைத்தான் நாம இப்ப பொற்கோவில்னு சொல்றோம். அமிர்தசர்ல இருக்கற இந்தக் கோவில் அவங்களுக்கு ரொம்ப முக்கியமான புனிதத் தலம்.

அதே மாதிரி சமணர்கள்; அதாவது ஜெயின்கள் அவங்களோட 24வது தீர்த்தங்கரரான மகாவீர் முக்தியடைந்த நாள்னு இந்த நாளை கொண்டாடறாங்க.

அன்னிக்குத்தான் மகாலக்ஷ்மி பாற்கடலில் இருந்து பிறந்தாங்க, அதுனால லக்ஷ்மி பூஜை செய்யறது விசேஷம்னும் சொல்வாங்க. கேதார கௌரி விரதம்னு ஒரு பூஜைய பார்வதி செஞ்சு அதன் மூலம் சிவன் உடம்பில் பாதி இடம் வாங்கி அர்த்தநாரீஸ்வரர் ஆனதும் இன்னிக்குத்தான்னும் சில புராணங்கள் சொல்லுது.”

“ஒரே திருவிழாவுக்கு எத்தனை கதைங்க..”

”ஆமா! பொதுவா தீபாவளி வரக்கூடிய ஐப்பசி மாசமும் சரி, திருக்கார்த்திகை வரக்கூடிய கார்த்திகை மாசமும் சரி, நல்ல அடைமழைக்கான மாசங்கள். அந்த சமயத்துல நிறைய தொற்று நோய்கள் எல்லாம் வரும். அந்த நோய்களை தீய சக்திகள்னு உருவகிச்சு, நிறைய விளக்கு ஏற்றி வைக்கறதால அதைத் தடுக்கலாம்ன்ற எண்ணத்தில் ஏற்படுத்தப்பட்ட பண்டிகைகள்தான் இதெல்லாமே.

அறிவியல் முன்னேறி, கொள்ளை நோய்கள் எல்லாமே ஒழிஞ்சாச்சு.  இரவுக்கும் பகலுக்கும் அதிக வித்தியாசம் இல்லாத அளவுக்கு விளக்குகள் வந்தாச்சு. இருந்தாலும் இப்பவும் நாம அந்த பண்டிகைகளைக் கொண்டாடறோம். நீ சொன்னியே, விதவிதமான பலகாரம் சாப்பிட ஜாலியா இருக்குன்னு, அது ஒரு காரணம். அடுத்தது அந்த சந்தோஷத்தை மத்தவங்களோட பகிர்ந்துக்கலாம்ன்றது இன்னொரு காரணம். வாரம் முழுக்க ஓடிக்கிட்டு இருக்கோம், இந்த மாதிரி பண்டிகைக் கொண்டாட்டங்கள் எல்லாருக்கும் ஒரு மாறுதலையும், உற்சாகத்தையும் தரதுக்குத்தான் கொண்டாடறோம்.”

”அப்படின்னா நாம் ஏன் அடிக்கடி தீபாவளியையே கொண்டாடி உற்சாகமாகிக்க கூடாது? ரொம்ப நேரம் வெயிட் பண்ணி சாப்பிடறா மாதிரி பண்டிகையெல்லாம் கூட தீபாவளியா மாத்திடலாமா தாத்தா?” சுதா எதிர்பார்ப்போடு கேட்ட விதத்தில் தாத்தாவுக்கு புரையேறிவிடும் அளவுக்கு சிரிப்பு வந்தது.

சிரித்து முடித்துவிட்டு, ”சரிடா செல்லம். நீ சொல்ல வரது எனக்கு புரியுது. இனி எந்த பூஜைன்னாலும் அதை காலைல சீக்கிரமா முடிச்சுடறேன். நீ ரெடியானதும் உடனே சாப்பிடறா மாதிரி மாத்திக்கறேன், சரியா?” என்றார்.

அதற்குள் தட்டு காலியாகி விட்டிருக்க சந்தோஷமாய் ”சூப்பர் தாத்தா” என்று சொல்லி விட்டு விளையாட பூங்காவுக்கு செல்ல தயாரானாள் சுதா.

 

***********

டிவியை வெறித்துக் கொண்டிருந்த விஜயின் அருகில் வந்து உட்கார்ந்து கொண்டு கேட்டார் “என்னடா கண்ணு, உன் ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாம் விளையாடிட்டு இருக்காங்க. நீ மட்டும் ஏன் போகல?”

“போங்க தாத்தா. எல்லாரும் விளையாடிட்டு இருட்டினதும் பட்டாசு எடுத்துட்டு வருவாங்க. நான் மட்டும் அப்ப வீட்டுக்கு வந்து உக்காந்துக்கணும். ஏண்டா, உன்கிட்ட இல்லைன்னா நாங்க தரோம்னெல்லாம் சொல்வாங்க. எனக்கு ரொம்ப சங்கடமா இருக்கு” என்று சொன்ன பேரனின் தலையை கோதினார்.

“நீ அவங்களுக்கு நாம ஏன் வாங்கறதில்லனு சொல்றதுதானே?” என்றவுடன் சூள் கொட்டிவிட்டு டிவியை வெறித்தான் விஜய்.

“ரொம்ப முக்கியமா டிவில எதுவும் இல்லனா நாம கொஞ்சம் பேசலாமா விஜய்?” என்று மென்மையாக கேட்டார் தாத்தா.

“பேசலாம் தாத்தா. நானும் ரொம்ப நேரமா போரடிச்சுப் போய்தான் உக்காந்திருக்கேன். அந்த பசங்கல்லாம் க்ராக்கர்ஸ் வெடிச்சு முடிச்சுட்டு போனப்புறம்தான் நான் போய் கொஞ்ச நேரம் சைக்கிள் ஓட்டலாம்னு இருக்கேன்” என்றபடி டிவியை ரிமொட்டால் அணைத்து விட்டு தாத்தா பக்கம் திரும்பி உட்கார்ந்தான்.

”பேச ஆரம்பிக்கறதுக்கு முன்னாடி நீ ஒரு சின்ன வேலை செய்யணுமே. ஒரு நாலைஞ்சு மாசம் முன்னாடி, சரியா சொல்லணும்னா ஜூன் மாசம் 5ந்தேதி உலக சுற்றுச் சூழல் நாளுக்காக உங்க ஸ்கூலில் ஒரு ப்ராஜக்ட் செய்ய சொல்லியிருந்தாங்களே, உன் சார்ட்டுக்கு கூட உங்க மிஸ் ஸ்டார் கொடுத்திருந்தாங்களே, அதை தேடி எடுத்துட்டு வரியா? ”

”இதோ எடுத்துட்டு வரேன் தாத்தா” என்றபடி தன் ஸ்டடி ரூமிற்கு சென்று பத்து நிமிடத் தேடலுக்குப் பின்  குழல் போல சுருட்டப் பட்டிருந்த மஞ்சள் நிற சார்ட் அட்டையொன்றை எடுத்துக் கொண்டு வந்தான் விஜய்.

”இதுதான் தாத்தா அந்த world environment dayக்கான ப்ராஜக்ட்” என்று தாத்தாவிடம் நீட்டினான்.

அந்த சார்ட்டை சுருள் விரித்து, நேராக்கி, ஓர் அட்டையில் வைத்து ஓரங்களில் கிளிப்புகளைப் போட்டார். இப்போது அதில் இருந்த எழுத்துக்களும், வெட்டி ஒட்டப்பட்டிருந்த படங்களும் தெளிவாக தெரிந்தது.

”சரி, இப்ப இதுல என்ன எழுதிருக்குன்னு பாக்கலாமா” என்று ஆரம்பித்த தாத்தாவிடம் “ஐயோ தாத்தா, இதெல்லாமே எனக்கு நல்லாத் தெரியுமே. நானும் அம்மாவும் சேர்ந்துதானே இந்த சார்ட்டே ரெடி பண்ணினோம். ஒன்னொன்னுத்தையும் அப்பவே அம்மா டீட்டெயிலா எக்ஸ்ப்ளெயின் பண்ணிட்டாங்க, திரும்ப அதையே சொல்லி போரடிக்காதீங்க.” என்று சொல்லிக் கொண்டே எழப் போனான் விஜய்.

”இதுல இருக்கற எல்லாம் ஏற்கனவே உனக்கு தெரியும்னா நீ இப்படி அப்செட் ஆகி கீழ விளையாடப் போகாம போரடிச்சு உக்கார அவசியமே இல்லையே?” என்று சின்ன சிரிப்போடு கேட்டார் தாத்தா.

“இதுல இருக்கறதுக்கும், நான் விளையாட போகாம இருக்கறதுக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்க முடியும்?” என்று தாத்தாவிடம் கேட்டுக் கொண்டே குழப்பமாக சார்ட்டை பார்த்தான் விஜய்.

”அதுல காற்று மாசு, நீர் மாசு, இப்படி வரிசையாக போட்டிருக்கும் தலைப்புகளில் ஒலி மாசு(noise pollution) அப்படின்றதுக்கு கீழ என்ன போட்ருக்குன்னு பாரு. எதெல்லாம் ஒலி மாசை அதிகரிக்குதுன்னு படி” என்றார் தாத்தா.

“தொழிற்சாலைகளில் ஓடும் இயந்திரங்களின் ஓசை, விமானம், கார் போன்றவற்றின் ஓசை, ஒலிப் பெருக்கிகள், பட்டாசு” என்று படித்து வந்தவன் “ஓ.. இதை காமிக்கத்தான் இந்த ப்ராஜெக்ட எடுத்துட்டு வர சொன்னீங்களா… இதெல்லாம்தான் அன்னிக்கே அப்பா சொல்லிட்டாரே.. வெடிக்கும் போது சத்தம் வரதால நாய்ஸ் பொல்யூஷன், புகை வரதால ஏர் பொல்யூஷன் எல்லாந்தான் அன்னிக்கே  விளக்கிட்டாரே.. நீங்க வேற அதையே சொல்லி போர் அடிக்காதீங்க தாத்தா. பொல்யூஷன்னா அதுக்காக நான் மட்டும் பட்டாசு வெடிக்காம இருந்தா சரியா போயிடுமா? எல்லாரும் செய்யறப்ப நான் மட்டும் செய்யாம இருந்தா என்ன பிரயோஜனமாம்?” செல்ல சிணுங்கலாக பேசிக் கொண்டிருந்த பேரன் முடிக்கும் வரைக்கும் பொறுமையாக காத்திருந்த தாத்தா “நான் ஒரு கதை சொல்லவா” என்றார். கதை என்றதும் உற்சாகமாக பட்டாசு, சார்ட் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டு தலையாட்டினான் விஜய்.

“ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா இருந்தானாம். நாட்ல ஒரு திருவிழா வந்தது. அதுக்கு நிறைய பால் தேவைப்பட்டது. அதுனால ராஜா என்ன செஞ்சானாம் ரெண்டு ஆள் உயரத்துக்கு ஒரு பெரிய அண்டா செய்ய சொன்னானாம். அதை எடுத்து அரண்மணைக்கு வெளில வச்சானாம். நாட்ல இருக்கற ஒவ்வொரு குடும்பத்துலேர்ந்தும் ஒரு லிட்டர் பால் கொண்டு வந்து அந்த அண்டால ஊத்தணும்னு ஜனங்க மத்தில தண்டோரா போட சொன்னானாம்.”

“ம், எல்லாரும் கொண்டு வந்து ஊத்தினாங்களா?”

”ஆமா, அங்க பெரிய ஏணி ஒன்னு அந்த அண்டா பக்கத்துல சாத்தி வச்சிருந்தாங்க. ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் ஒருத்தர் ஒரு சொம்புல பால் எடுத்துட்டுபோய் அந்த ஏணி மேல ஏறி, அண்டாக்குள்ள எட்டி பாக்காம சொம்புல கொண்டு வந்த பாலை ஊத்திட்டு வந்தாங்களாம். யார் யார் வந்து ஊத்தறாங்கன்னு ஒரு அமைச்சர் உக்காந்து பதிவு பண்ணிகிட்டிருந்தராம்”

“வாவ், சூப்பர். அப்ப அண்டா நிறைய பால் சேர்ந்திருக்குமே?”

“இரு, அவசரப் படாதே. எல்லாரும் கொண்டு வந்து ஊத்திட்டு போனதும் ராஜா அமைச்சர்கிட்ட கேட்டாராம், நம்ம குடிமக்களில் யாரும் பாக்கி இல்லயேன்னு. இல்ல ராஜா, எல்லாரும் வந்து அண்டால பால ஊத்திட்டாங்கன்னு அமைச்சர் சொன்னதும் சந்தோஷமா ராஜா அரண்மணைல இருந்த உப்பரிகைக்குப் போனாராம்”

“உப்பரிகைன்னா என்ன தாத்தா?”

“நம்ம பால்கனி மாதிரிப்பா.” என்று அவன் சந்தேகத்தை களைந்துவிட்டு கதையைத் தொடர்ந்தார் தாத்தா. “மேலேர்ந்து பெருமிதமா அண்டாவ எட்டிப் பார்த்த ராஜாவுக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. ஏன்னா அண்டா முழுக்க தண்ணிதான் ரொம்பியிருந்தது. ஒரு சொட்டு பால் கூட இல்ல”

“ஐயோ, ஏன் அப்படி?”

”ஊர்ல ஒவ்வொருத்தரையா கூப்பிட்டு கேட்டப்ப, எல்லாருமே மத்தவங்க எல்லாரும் பால்தானே ஊத்துவாங்க, நாம மட்டும் ஒரு சொம்பு தண்ணி ஊத்தினா தெரியவா போகுதுன்னுதான் அப்படி செஞ்சோம்னு சொன்னாங்களாம்.”

அமைதியாக யோசித்துக் கொண்டிருந்த பேரனின் முகம் தாத்தாவுக்கு தான் நினைத்ததை அவன் புரிந்து கொண்டுவிட்டான் என்று உணர்த்தியது.

“நான் மட்டும் வெடிச்சுக்கறேனே, அதுனால கொஞ்சூண்டு புகைதானே காத்துல கலக்கும், கொஞ்சூண்டு சத்தம்தானேன்னு எல்லாருமே நினைச்சுகிட்டிருந்தா எப்பத்தான் அதுக்கெல்லாம் முற்றுப் புள்ளி வைக்கறது விஜய்? அது மட்டுமில்லாம பெரும்பாலான பட்டாசு தொழிற்சாலைகளில் சின்னக் குழந்தைகள்தான் வேலை பாக்கறாங்களாம். உன் வயசு, இல்லாட்டி உன்னை விட சின்ன பிள்ளைங்க படிக்கப் போகாம, உழைக்கறத தடுக்க வேண்டியது ரொம்ப முக்கியம் இல்லயா?”

“இதெல்லாம் வேண்டா வெறுப்பா இல்லாம மகிழ்சியோட செய்யணும் கண்ணு. மனசார இதெல்லாம் தப்புன்னு நினைச்சாக்க, நாளைலேர்ந்து தைரியமா கீழ விளையாட போ.  விளையாடி முடிச்சதும் கிளம்பும் போது உன் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கிட்ட நாங்க பட்டாசு வாங்கலைன்னு கூசிகிட்டே சொல்லாம அப்பா சொன்ன காரணங்கள் எல்லாத்தையும் அவங்களுக்கும் விளக்கமா சொல்லு. அடுத்தடுத்த வருஷங்களில் அவங்களும் கூட உன்னை மாதிரி மாறும் போது அண்டா முழுக்க பாலா மாறும்டா கண்ணு” என்றார் தாத்தா.

”சரி, தாத்தா நான் அப்ப நாளைக்கு சந்தோஷமா விளையாட போறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு தனது சார்ட்டை மீண்டும் சுருட்டி எடுத்த இடத்தில் கொண்டுபோய் வைக்கப் போனான் விஜய்.

நவம்பர் 2018 செல்லமே இதழில் வெளியான கட்டுரை

Posted in கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, செல்லமே | Tagged , , | 1 பின்னூட்டம்

தேவி மகிமைகள்

மனுஷ்ய புத்திரனின் தேவி கவிதையை குறித்த என் எதிர் வினைகளின் தொகுப்பு

*********

மனுஷ்யபுத்திரனின் தேவி கவிதையை அது அகிலாண்ட கோடி பிரம்மாண்ட நாயகியான ஆதி பராசக்தியை குறித்து எழுதியது எனும் பட்சத்தில் மட்டுமே ஆதரிக்கிறேன். தெய்வ நிலையில் இருக்கும் தேவியைக் குறிக்கையில் மட்டுமே அது கவிதையாக இருக்கும். இப்போது பிரச்சனையான பின்னர் மனுஷ் ஜகா வாங்கிச் சொல்லும் சப்பைக்கட்டின் படி ஏதோ ஒரு மனிதப் பெண்ணான தேவியை குறிப்பதாகக் கொண்டால் ஒரு கவிதை எனும் வகையில் அது படு அபத்தம். ஆனாலும் கூட அந்த அபத்த கவிதையை எழுதவும் அவருக்கு உரிமையுண்டு – ஃபேஸ்புக் மொக்கைகளையே புத்தகமாக்கி தள்ளும் இந்த உலகில் மனுஷுக்கு மட்டும் அந்த உரிமையில்லையா என்ன?

ஏற்கனவே மனுஷ் நடிகை கஸ்தூரியை கிண்டலடித்து ஒரு கவிதையை எழுத, அவரும் பதிலுக்கு கவிதை எனும் பெயரில் கமல் போல எதையோ எழுதி வைக்க, உடனே இவர் கஸ்தூரி என்பது பொதுவான பெயர்தானே என்று ஜகா வாங்கினார். இப்படியே போனால் காக்கை பாடினியார், வெள்ளிவீதியார் போல பழம் பெரும் பெயர் கொண்டவர்களை மட்டும்தான் மனுஷ் விட்டு வைப்பார் போல..

தனக்கு வீரன் எனும் பிம்பமும் வேண்டும், கோர்ட் கேஸ் என்று போனால் மாட்டிக் கொண்டுவிடவும் கூடாது என்று விலாங்கு மீனாக இவர் செய்யும் சர்க்கஸ் வேலைகளுக்கு இலக்கியம் என்று பெயர் வேறு.

முகம்மது நபி கார்ட்டூன் விவகாரத்தில் மத சுதந்திரம், மெல்லுணர்வு என்றெல்லாம் பேசியவர் இப்போது கருத்துரிமையைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்திருக்கிறார். நல்லதுதான் என்றாலும் அவ்வுரிமை எப்போதும் அடுத்தவரை உள் குத்தாக குத்தவே அவருக்கு தேவைப் படுகிறது என்பதுதான் எரிச்சல்.

இருந்தாலும் ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் அதை அவருக்கு கொடுப்பதே ஒரு நல்ல அரசின் கடமை. ஆனால் நமக்கு மாநிலத்திலும் சரி மத்தியிலும் சரி அந்தக் கொடுப்பினை இல்லையே.. என்ன செய்வது?

அதைவிட மிகப் பெரிய அபாயம் – இந்த பிரச்சனையில் ஸ்டாலினோ கனிமொழியோ அவரை ஆதரித்து இன்னமும் அதிகம் பேசாமலிருப்பதுதான். வட்டமிடும் கழுகுகள் கட்டியம் கூறும் இழவெடுத்த கூட்டணி வந்தே தொலைந்து விடுமோ என்று ஒரு கிலியைத் தருது இந்த மௌனம்.

******************

ஆதி சக்தியாகிய தேவியின் அல்குல், கொங்கை பற்றி எல்லாம் விதவிதமாக வர்ணித்து எழுதித் தள்ளியிருக்கும் அயோக்கியப் பயல்களின் லிஸ்ட் ஒன்றைத் தயார் செய்து கொண்டிருக்கிறேன் – இந்து மதம் காக்கப் புறப்பட்டிருக்கும் போர்வாள் எச். ராஜா வசம் சேர்ப்பிக்க. அப்புறம் அவர் பாத்து நடவடிக்கைக எடுத்துட்டார்னா இந்து மதம் உய்யோ உய்னு உய்வடைந்துரும். :)))

#தேவி_மகிமைகள்

பிகு: இந்த டேகில் இடுகைகள் தொடரும்

******************

கருத்தன, எந்தை தன் கண்ணன், வண்ணக் கனகவெற்பில்
பெருத்தன, பால்அழும் பிள்ளைக்கு நல்கின, பேரருள்கூர்
திருத்தன பாரமும் ஆரமும், செங்கைச் சிலையும், அம்பும்
முருத்தனமூரலும், நீயும், அம்மே! வந்துஎன்முன் நிற்கவே.

==========
பவளக் கொடியில் பழுத்த செவ்வாயும், பனிமுறுவல்
தவளத் திருநகையும் துணையா எங்கள் சங்கரனைத்
துவளப் பொருது துடியிடை சாய்க்கும் துணை முலையாள்
அவளைப் பணிமின் கண்டீர் அமராவதி ஆளுகைக்கே.
===========
இடம் கொண்டு விம்மி, இணைகொண்டு இறுகி, இளகி, முத்து
வடம்கொண்ட கொங்கை மலை கொண்டு, இறைவர் வலிய நெஞ்சை
நடம்கொண்ட கொள்கை நலங்கொண்ட நாயகி நல்லரவின்
படங்கொண்ட அல்குல் பனிமொழி வேதப்பரிபுரையே.
==============

சின்னஞ்சிறிய மருங்கினில் சாத்திய செய்யபட்டும்
பென்னம்பெரிய முலையும் முத்தாரமும் பிச்சி மொய்த்த
கன்னங்கரிய குழலும் கண் மூன்றும் கருத்தில் வைத்துத்
தன்னந்தனியிருப்பார்க்கு இது போலும் தவமில்லையே

=============

தவளே! இவள் எங்கள் சங்கரனார் மனை மங்கலமாம்
அவளே, அவர் தமக்கு அன்னையும் ஆயினள்; ஆகையினால்
இவளே, கடவுளர் யாவர்க்கும் மேலை இறைவியுமாம்
துவளேன், இனியொரு தெய்வம் உண்டாக மெய்த்தொண்டு செய்தே.

இந்த ஒரு பாட்டுக்கு அர்த்தம் சொல்லிட்டு இந்து மதத்தை காக்க புறப்பட்டு தொலைங்கப்பா போர்வாளுகளா…

இலக்கியமும் தெரியாது, பக்தியும் கிடையாது, தத்துவங்களும் புரியாது.. ஆனா மதத்தை காக்க கிளம்பிர வேண்டியது.. போய் பிரியாணி அண்டாக்களை தூக்கற வேலைய ஒழுங்கா பாருங்க.. அவங்கவங்க மனசிலிருக்கும் தேவிய அவங்கவங்களே காப்பாத்திப்போம் அல்லது வைஸ் வெர்சாவா நடந்துட்டு போவுது..

==============

இதெல்லாம் அபிராமி பட்டரின் அபிராமி அந்தாதியிலிருந்து எடுக்கப் பட்ட பாடல்கள்.

*********************

அடுத்து எங்காளு – பாரதியின் தோத்திர பாடல்களில் சில.

தோத்திரப் பாடல்கள்

மூன்று காதல்

முதலாவது — சரஸ்வதி காதல்

[ராகம் — சரஸ்வதி மனோஹரி] [தாளம் — திஸ்ர ஏகம்]

பிள்ளைப் பிராயத்திலே — அவள்
பெண்மையைக் கண்டு மயங்கிவிட் டேனங்குப்
பள்ளிப் படிப்பினிலே — மதி
பற்றிட வில்லை யெனிலுந் தனிப்பட
வெள்ளை மலரணைமேல் — அவள்
வீணையுங் கையும் விரிந்த முகமலர்
விள்ளும் பொருளமுதும் — கண்டேன்
வெள்ளை மனது பறிகொடுத் தேனம்மா! 1

ஆடிவரு கையிலே — அவள்
அங்கொரு வீதி முனையில் நிற்பாள்; கையில்
ஏடு தரித்திருப்பாள், — அதில்
இங்கித மாகப் பதம்படிப் பாள், அதை
நாடி யருகணைந்தால், — பல
ஞானங்கள் சொல்லி இனிமைசெய்வாள்; ?இன்று
கூடி மகிழ்வ? மென்றால், — விழிக்
கோணத்தி லேநகை காட்டிச்செல் வாளம்மா!
2

ஆற்றங் கரைதனிலே — தனி்
யானதோர் மண்டப மீதினிலே, தென்றற்
காற்றை நுகர்ந்திருந்தேன், — அங்குக்
கன்னிக் கவிதை கொணர்ந்து தந்தாள்; அதை
ஏற்று மனமகிழ்ந்தே ?அடி
என்னோ டிணங்கி மணம்புரிவாய்? என்று
போற்றிய போதினிலே, — இளம்
புன்னகை பூத்து மறைந்துவிட் டாளம்மா! 3

சித்தந் தளர்ந்ததுண்டோ? — கலைத்
தேவியின் மீது விருப்பம் வளர்ந்தொரு
பித்துப் பிடித்ததுபோல் — பகற்
பேச்சும் இரவிற் கனவும் அவளிடை
வைத்த நினைவை யல்லால் — பிற
வாஞ்சை யுண்டோ? வய தங்ஙன மேயிரு
பத்திரண் டாமளவும் — வெள்ளைப்
பண்மகள் காதலைப் பற்றிநின் றேனம்மா! 4

இரண்டாவது — லக்ஷ்மி காதல்

[ராகம்-ஸ்ரீ ராகம்] [தாளம்-திஸ்ர ஏகம்]

இந்த நிலையினிலே — அங்கொர்
இன்பப் பொழிலி னிடையினில் வேறொரு
சுந்தரி வந்துநின்றாள் — அவள்
சோதி முகத்தின் அழகினைக் கண்டென்றன்
சிந்தை திறைகொடுத்தேன் — அவள்
செந்திரு வென்று பெயர்சொல்லி னாள்;மற்றும்
அந்தத் தின முதலா — நெஞ்சம்
ஆரத் தழுவிட வேண்டுகின் றேனம்மா! 5

புன்னகை செய்திடுவாள், — அற்றைப்
போது முழுதும் மகிழ்ந்திருப்பேன்; சறறென்
முன்னின்று பார்த்திடுவாள், — அந்த
மோகத்தி லேதலை சுற்றிடுங் காண்; பின்னர்
என்ன பிழைகள் கண்டோ — அவள்
என்னைப் புறக்கணித் தேகிடு வாள் அங்கு
சின்னமும் பின்னமுமா — மனஞ்
சிந்தியுளமிக நொந்திடு வேனம்மா! 6

காட்டு வழிகளிலே, — மலைக்
காட்சியிலே, புனல் வீழ்ச்சி யிலே
நாட்டுப் புறங்களிலே, நகர்
நண்ணு சிலசுடர் மாடத்தி லே சில
வேட்டுவர் சார்பினிலே, — சில
வீரரிடத்திலும், வேந்தரிடத்திலும்,
மீட்டு மவள் வருவாள் — கண்ட
விந்தை யிலேயின்ப மேற்கொண்டு போமம்மா! 7

மூன்றாவது — காளி காதல்

[ராகம் — புன்னாகவராளி] [தாளம்-திஸ்ர ஏகம்]

பின்னொர் இராவினிலே — கரும்
பெண்மை யழகொன்று வந்தது கண்முன்பு;
கன்னி வடிவமென்றே — களி
கண்டு சற்றேயரு கிற்சென்று பார்க்கையில்,
அன்னை வடிவமடா! — இவள்
ஆதி பராசக்தி தேவியடா! இவள்
இன்னருள் வேண்டுமடா! — பின்னர்
யாவு முலகில் வசப்பட்டுப் போமடா! 8

செல்வங்கள் பொங்கிவரும்; — நல்ல
தெள்ளறி வெய்தி நலம்பல சார்ந்திடும்;
அல்லும் பகலுமிங்கே — இவை
அத்தனை கோடிப் பொருளினுள்ளே நின்று
வில்லை யசைப்பவளை — இந்த
வேலை யனைத்தையும் செய்யும் வினைச்சியைத்
தொல்லை தவிர்ப்பவளை — நித்தம்
தோத்திரம் பாடித் தொழுதிடு வோமடா!

===========================

தோத்திரப் பாடல்கள்

திருவே நினைக்காதல் கொண்டேனே — நினது திரு
உருவே மறவா திருந்தேனே — பல திசையில்
தேடித் திரிந்திளைத் தேனே — நினக்கும் மனம்
வாடித் தினங்களைத் தேனே — அடி, நினது
பருவம் பொறுத்திருந் தேனே — மிகவும்நம்பிக்
கருவம் படைத்திருந் தேனே — இடைம்நடுவில்
பையச் சதிகள்செய் தாயே — அதனிலுமென்
மையல் வளர்தல்கண் டாயே — அமுதமழை
பெய்யக் கடைக்கண்நல் காயே — நினதருளில்
உய்யக் கருணைசெய் வாயே — பெருமைகொண்டு
வையந் தழைக்கவைப் பேனே — அமரயுகஞ்
செய்யத் துணிந்துநிற் பேனே — அடியெனது
தேனே, எனதிரு கண்ணே, — எனையுகந்து
தானே வருந்திருப் — பெண்ணே!

(இந்தக் காதல் மட்டும் அந்தாளுக்கு கடைசி வரை கைகூடவே இல்லை.. அது இந்த நாட்டின் துர்பாக்கியம். வேறென்ன?)

******************

Posted in அரசியல், இலக்கியம், எண்ணம், சமூகம், பெண்ணியம், மூட நம்பிக்கை, விமர்சனம் | Tagged , , , , | 1 பின்னூட்டம்

எப்பொருள் யார் யார் வாய் கேட்பினும்

குழந்தைப் பருவத்தில் நம் அனைவருக்கும் மாயாஜாலக் கதைகள் மிகவும் பிடிக்கும்தான். பௌதீக விதிகளுக்கு உட்பட்டு இயங்கும் இந்த உலகின் பிடிவாதமான உண்மைகளை ஒரு சூ மந்திரகாளி அல்லது அண்டாகா கசம் போன்ற மந்திர வார்த்தைகளின் மூலம் ஒரு நொடியில் மாற்றியமைக்க முடியுமென்றால் யாருக்குத்தான் பிடிக்காது? விளக்கை தேய்த்ததும் வந்து நிற்கும் பூதம் எதை வேண்டுமானாலும் வரவழைத்துக் கொடுக்கும். எந்திரங்கள் ஏதுமற்ற கம்பளம் ஒன்றில் வானில் பறக்கலாம் என்றால் சின்னக் குழந்தை நம்பி கண்ணை விரிக்கலாம். வளர்ந்த பிறகும் அதற்கெல்லாம் ஆசைப்பட்டால் நாம் ஏமாளி ஆகிவிடுவோம்தானே?

1943ல் லியோ கார்னர் எனும் மருத்துவர் ஆட்டிச நிலை என்பதை முதன்முதலாக வரையரை செய்த காலத்திலிருந்து இன்று, நீங்கள் இக்கட்டுரையை வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த விநாடி வரை ஆட்டிசம் எனும் குறைபாட்டுக்கு எந்தவிதமான முழுமையான மருந்தும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. அப்படியொரு அதிசயத்தை யாரேனும் சாதித்திருந்தால் அவரே இன்று இவ்வுலகின் மிகப் பெரிய கோடீஸ்வரராக இருக்க முடியும். நோபல் உட்பட பல விருதுகளும் அவரைத்தேடிச் சென்றிருக்கும். உண்மை நிலை இப்படி இருக்க, நம் நாட்டில் ஆட்டிச நிலையாளர்களைக் குறிவைத்து, பணம் பண்ணும் முயற்சியில் போலி மருத்துவர்கள் பலர் இறங்கி உள்ளனர்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த சம்பவம் இது. ஆட்டிச நிலையிலிருக்கும் நடுவயது மகனொருவனைக் கொண்ட தாய் அவர். அவரது கணவர் வெளிநாட்டில் மிகப் பெரிய பதவியில் இருந்தார்.(தற்போது பணி ஓய்வு பெற்று அவரும் இங்கேயே வந்துவிட்டார்) குடும்பத்தினரின் உதவியோடு மகனை வளர்க்கலாம் என்கிற சௌகரியத்திற்காக அவர் தன் மகனோடு சென்னையில் தங்கியிருக்கிறார். என் பணி நிமித்தம் அவரை சந்தித்தேன். அப்போது அவரிடம், “ ஏன் இப்படி பிரிந்து வசிக்க வேண்டும், பேசாமல் உங்கள் கணவரையும் இங்கே வந்துவிடச் சொல்லலாமே? அங்கு கிடைக்குமளவு இல்லையென்றாலும் ஒரளவு நல்ல வருமானம் கிடைக்கும், எல்லோரும் சேர்ந்து இருக்கலாமே!” என்று நான் சொன்னதற்கு அந்தப் பெண்மணி சொன்ன பதில் இது “எனக்கும் பணம் பெருசில்லைதான்மா. ஆனா நாளைக்கே ஆட்டிசத்துக்கு ஒரு மருந்து கண்டுபிடிச்சுட்டாங்கன்னு வை, 50 லட்சம் இருந்தால் உன் பிள்ளைய குணமாக்கிருவோம்னு சொன்னா அப்ப நாம வாய்ப்பை தவற விட்ரக் கூடாதே? அதுக்காகத்தான் அவரோட கேரியர்ல நான் குறுக்கிடறதே இல்ல. என் அப்பாம்மா உதவியோட அவன நல்லா வளத்துகிட்டிருக்கேன்” என்றார்.

இதுதான் யதார்த்தம். நடுவயதை அடைந்துவிட்ட பிள்ளை, நாளை ஆட்டிசத்திற்கு மருந்து கண்டுபிடித்துவிட்டால் முழுச்சொத்தையும் செலவளித்து, அவனை அதிலிருந்து மீட்டுவிட துடிக்கும் அந்த்தாய் போல பலரும் ஏங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

உண்மையில் தங்கள் குழந்தை குணமாகி விடும் என்ற உறுதி மட்டும் கிடைத்தால் 50 லட்சமென்ன, தங்களது உடல், பொருள், ஆவியையும் சேர்த்தே கொடுக்க பெற்றோர்கள் தயார்தான். ஆனால் உண்மையிலேயே இக்குறைபாட்டை 100% குணமளிக்கக் கூடிய மருந்துகள் ஏதேனும் கண்டுபிடிக்கப் பட்டிருக்கிறதா என்ற கேள்விக்கு பதில் இல்லை என்பதுதான்.

ஒரு நோய்க்கு தீர்வாக மருந்தை கண்டுபிடிக்கும் வழி என்ன? நவீன உலகில்  அறிவியல்துறை அதற்கென வகுத்து வைத்திருக்கும் வழிமுறைகளுக்குள் நுழையும் முன்னர் வள்ளுவரின் வாய்மொழியில் இதற்கு விடையிருக்கிறதா என்று பார்ப்போம்.

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி அதுதணிக்கும்

வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல். (984)

இக்குறளில் சொல்லப்பட்டிருப்பவற்றை 4 பகுதிகளாக பிரிக்கலாம்.

அறிகுறிகளைக் கொண்டு நோய் இன்னதென்று கண்டறிதல், நோயை ஏற்படுத்திய காரணியைக் கண்டறிதல், சிகிச்சை முறையினை கண்டறிவது பின்னர், அதை பிழைகளின்றி நடைமுறைப்படுத்துவது.

ஆட்டிசம் எனும் நரம்பியல் சார்ந்த வளர்ச்சிக் குறைபாட்டை இந்த குறளின் அமைப்புக்குள் பொருத்திப் பார்க்கையில் அதில் இதுவரை முதற்பகுதி மட்டுமே சாத்தியமாகி உள்ளது. அதாவது ஆட்டிசம் எனும் குறைபாட்டிற்கான அறிகுறிகளை மட்டுமே துல்லியமாக வரையரை செய்துள்ளோம். ஆட்டிச பாதிப்பு ஏற்படுவதற்கான காரணங்களாக மரபணுக்கள், தடுப்பூசிகள், கர்ப்ப காலத்தில் தாய்க்கு ஏற்பட்ட நோய் தாக்குதல்கள், சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகள் வரை எத்தனையோ காரணிகள் யூகிக்கப்பட்டாலும் துல்லியமாக இதுதான் ஆட்டிசத்திற்கான காரணம் என்று எதுவும் நிரூபணமாகவில்லை.

காரணமே துல்லியமாக வரையறுக்கப்படவில்லையென்றால் அதற்கான மருந்துகளுக்கு என்ன செய்வது? இப்போதுவரை நாம் செய்து கொண்டிருப்பது என்னவென்றால் இந்த அறிகுறிகளை வைத்துக்கொண்டு அவற்றை சீராக்க என்ன செய்யலாம் என்ற அறிதல்களை தொகுத்து பயன்படுத்துகிறோம்.

பேச்சுப் பயிற்சி(speech therapy), வாழ்கை முறைக்கான பயிற்சி(occupational therapy), நடத்தை சீராக்கல் பயிற்சி(behavioral therapy), சிறப்புக் கல்வி(special education) போன்ற பயிற்சிகளின் மூலம் ஆட்டிச நிலையாளர்களின் வாழ்வை மேம்படுத்தும் வேலைகளை மட்டுமே இதுவரை மருத்துவத் துறை கண்டடைந்துள்ளது.

அதிகப்படியான நடத்தை பிரச்சனைகளை(Behavioural issues) எதிர்கொள்ளும் ஆட்டிச நிலையாளர்களுக்கு அவர்களின் ஆக்ரோஷம் – பொங்குசினத்தை (Agressivness) குறைப்பதற்கான மருந்துகள், தூக்கத்தை சீராக்குவதற்கான மருந்துகள் போன்றவற்றையும் மருத்துவர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர். கூடுதலாக வலிப்பு நோய் இருப்பின் அதற்கான மருந்துகளும் தேவைக்கேற்ப வழங்கப்படுகிறது.

ஆட்டிசத்திற்கு நவீன மருத்துவம் பரிந்துரைப்பது பெரும்பாலும் பயிற்சிகளை மட்டும் தான். அதிலும் ஒரு குழந்தைக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பாதிப்பின் தீவிரத்தன்மை(severity), குழந்தையை சரியாக, தொடர்ச்சியாக அவதானித்து அதற்கேற்ப பயிற்சி முறைகளை வடிவமைத்துக் கொள்ளும் நெகிழ்வுத் தன்மை (individualized plan), குறைபாட்டைக் கண்டடைந்து பயிற்சிகளை ஆரம்பிக்கும் வயது(early intervention) ஆகிய காரணிகளைப் பொறுத்தே நமக்கு கிடைக்கும் முன்னேற்றமும் இருக்கும்.

இந்த பயிற்சிகளின் மூலம் கிடைக்கும் முன்னேற்றம் ஆராய்ச்சிபூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்ட ஒன்று. முன்னேற்றத்தின் அளவு நான் மேலே மேற்சொன்ன காரணிகளை பொறுத்து கூடக்குறைய இருக்கலாமே ஒழிய, இவற்றால் எந்தவொரு பலனுமில்லை என்று சொல்லும் பெற்றோர்கள் யாருமில்லை.

ஆட்டிசம் என்றில்லை – நவீன மருத்துவத்தில் ஒரு மருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட நோயைத் தீர்க்கிறது என்பதை உறுதிப்படுத்த பல படிநிலைகளில் பரிசோதனைகள் நடத்தப்படும். விலங்குகளில் செயற்கையாக அந்த நோயை உருவாக்கி அவற்றின் மீது மருந்துகளை பரிசோதித்துப் பார்ப்பதில் தொடங்கி, படிப்படியாக பல்வேறு வகைமாதிரியான நோயாளிகளிடம் அவர்களின் அனுமதியோடு பரிசோதித்துப் பார்ப்பது வரை மருந்துகள் அங்கீகரிக்கப்படுவதற்கான நடை முறை மிகவும் சிக்கலானது. இத்தகைய நடைமுறைகளின் படி அங்கீகாரம் பெற்ற மருந்துகள் எதுவும் ஆட்டிச நிலையாளர்களை முழுமையாக குணப்படுத்தக் கூடியதென இன்று வரை பட்டியலிடப்படவில்லை.

நவீன மருத்துவம் முட்டி நிற்கும் இடங்களில் நாம் மாற்று மருத்துவம் என்று சொல்லப்படும் சித்தா, ஆயுர்வேதம், ஹோமியோபதி, யுனானி, ஹீலிங் போன்ற முறைகளை முயற்சித்து பார்ப்பதில் தவறில்லைதான். சிக்கன் குனியா முதலாக இப்போதைய டெங்கு வரையிலான காய்ச்சல்களுக்கு அரசே, நிலவேம்புக் கஷாயத்தையும், பப்பாளி இலையையும் அதிகாரபூர்வமாக பரிந்துரைக்கவே செய்கிறது.

சரி, இப்போது இந்த மாற்று மருத்துவ முறைகள் இந்த விஷயங்களுக்கு பரிந்துரைக்கும் விஷயங்கள் என்னவென்று பார்ப்போம். மருத்துவ குணம் கொண்ட எண்ணெய்கள் மூலம் செய்யப்படும் மசாஜ், ஜீரண சக்தியையும், நரம்பு மண்டலங்களையும் வலுவூட்டும் மருந்துகள், பத்திய உணவு முறை ஆகியவை. இவை தவிர யோகா, இசை போன்ற பயிற்சிகளையும் சேர்த்துக் கொள்ளும் போது இம்முறைகளிலும் ஒரளவு நல்ல முன்னேற்றம் சிலருக்கு கிடைக்கிறது. இதிலும் பேச்சுப் பயிற்சி, சிறப்புக் கல்வி ஆகியவற்றுக்கு நிகரான மாற்று ஏற்பாடுகள் ஏதுமில்லை. ஆனால் அவற்றை மட்டும் நாம் நவீன முறையில் தொடர்ந்து கொள்வதை இந்த சிகிச்சை முறைகள் கட்டுப்படுத்துவதில்லை. இதெல்லாம் ஆக்கபூர்வமாக மாற்று மருத்துவத்தை உபயோகிக்கும் மருத்துவர்களின் முறைகள். ஆனால் இவர்களின் சதவீதம் மிகவும் குறைவு.

இன்னொரு கொள்ளைக் கும்பல் இருக்கிறது. இவர்களின் அணுகுமுறையே வேறு. வார, மாத இதழ்களில், அதிலும் பெண்கள் அதிகம் படிக்கும் இதழ்களாக தேர்ந்தெடுத்து முழுப்பக்க விளம்பரங்களை வெளியிடுவார்கள் – ஆட்டிசத்தை குணப்படுத்துகிறோம் என்று. ஆம், முழுமையாக, 100 சதவீதம் குணப்படுத்திவிடுவதாகவே கூசாமல் சொல்கின்றனர்.

இவர்களிடம் போனால் என்ன நடக்கும் தெரியுமா? குழந்தையின் குறைபாட்டின் தன்மையை கண்டறிய எந்தவிதமான அணுகுமுறையும் இல்லாது, எல்லோருக்கும் கோவிலில் பிரசாதம் தருவது போல் ஒரே செட் மருந்துகளை சில ஆயிரங்களில் விலை சொல்லி விற்றுவிடுகின்றனர். ஒவ்வொரு பெற்றோரும் ஒன்றிரண்டு முறை சென்றதுமே இவர்கள் போலியானவர்கள் என்று கண்டுணர்ந்து, அங்கு செல்வதை தவிர்த்துவிடுகின்றனர். அப்படிச் சென்றவர்களுக்கு ஏற்படுவது பண இழப்பு மட்டுமல்ல, உண்டாகும் மன உளைச்சலும், ஏமாற்றமும் சொல்லில் வடிக்க முடியாத அளவு பெரிது. எனவே நாம் ஏமாறாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதே இங்கு முக்கியம். இங்கு தனிநபர்கள் உஷாராக இருந்தால் மட்டும் போதாது – இத்துறையில் அரசின் கவனமும் தேவை.

தனது தேவைகளையும் வேதனைகளையும் சொல்லமுடியாத எந்தவொரு மாற்றுத்திறனுடைய குழந்தையின் குரலாக, அவர்களின் வழக்குரைஞராக பெற்றோரே இருக்கமுடியும். எனவே இந்த விஷயத்தில் அரசின் தலையீட்டைக் கோரி குரல் எழுப்ப வேண்டியது அவர்களது கடமை. இன்றைய நவீன வசதிகளான வாட்சப், ஃபேஸ்புக் என பல்வேறு தளங்களில் சிறப்புக் குழந்தைகளின் பெற்றோர்கள் தங்களுக்கென பல்வேறு குழுக்களை அமைத்து தகவல்களை பரிமாறிக் கொண்டு வருகின்றனர். அத்தளங்களிலும் இது போன்ற மோசடிகள் குறித்து பேச வேண்டும். நாம் ஏமாற்றப் பட்டோம் என்பதை உணரும் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் சக பெற்றோர்களிடம் அதைப் பகிர்ந்து கொள்வதன் மூலம் மற்றவர்களும் ஏமாற்றப்படுவதை தடுக்கலாம். விழிப்புணர்வை பரப்புவதே மோசடிகளை தடுப்பதற்கான முதன்மையான வழி.

மாற்றுத்திறனாளிகளின் மறுவாழ்வு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் துறை சார்ந்த நிபுணர்களுக்கு அரசின் மறுவாழ்வு வாரியம்(Rehabilitation Council of India-RCI) அங்கீகாரம் வழங்குகிறது. சிறப்புக் கல்வி ஆசிரியர்கள் தொடங்கி எல்லா வகை தெரப்பிஸ்டுகளும் இவ்வாரியத்தில் தங்கள் தகுதிகளை பதிவு செய்து கொள்வதோடு தொடர்ச்சியாக தங்கள் அங்கீகாரத்தை புதுபித்துக் கொண்டும் இருக்க வேண்டும். இவ்வகையான கண்காணிப்பு இத்துறையில் ஈடுபடும் அனைவரையும் உயிர்ப்போடும், தொடர்ச்சியான தேடலோடும் இயங்கச் செய்கிறது.

அதே நேரம் ஆட்டிசத்தை குணப்படுத்துவதாக அறிவித்துக் கொள்ளும் எந்த ஒரு போலி மருத்துவரையும், மருத்துவமனையையும் கேள்விக்கு உட்படுத்தி, நிரூபணமாகாத மருந்துகளை குழந்தைகளுக்கு கொடுப்பதாகத் தெரிந்தால் கடும் நடவடிக்கை எடுக்கும் அதிகாரத்தை அரசு, ஆர்.சி.ஐக்கு வழங்க வேண்டும்.

மக்களின் விழிப்புணர்வும், அரசின் நடவடிக்கைகளும் இணையும் போது மட்டுமே வெளிச்சம் பிறக்கும்.

Posted in அனுபவம், ஆட்டிசம், எண்ணம், கட்டுரை, சமூகம், சிறப்பியல்புக் குழந்தைகள், மாற்று மருத்துவம், மாற்றுத் திறனாளிகள் | Tagged , , , , | 1 பின்னூட்டம்

ஆண்டாளும், அவதூறுகளும்

ஆண்டாளை எனக்கு ரொம்பவே பிடிக்கும். சின்ன வயதில் ஆண்டாள் வேடமிட்டு ஒருத்தி மகனாய் பிறந்து பாடலைப் பாடி, மாறுவேடப் போட்டியில் பரிசு பெற்ற காலத்திலிருந்து பிடிக்கும். இறுகப் போடப்பட்ட கொண்டையினாலும், சுவாமி மலையிலிருந்து வாங்கி வந்த (அந்த வயதுக்கு மெகா சைசாக தெரிந்த) பெரிய மாலையின் கனத்தாலும், அடர்த்தியான வாசத்தாலும் அன்றிரவு தலைவலி வந்து அவதிப் பட்டேன்தான். ஆனாலும் அவள் மீதான பாசம் ஒருதுளியும் குறையவில்லை.

அவள் ஐயங்கார் பெண்ணாகவோ, தேவதாசியாகவோ, ,அவளே சொல்லிக் கொண்டபடி இடைச்சியாகவோ, ஏன் ஒரு ஆப்பிரிக்கப் பெண்ணாகவோ இருந்தாலும் ஒன்றுமில்லை – அவள் பெண், காதலி, கவிதை எழுதியவள், வேதம் தமிழ் செய்த ஆழ்வார்கள் வரிசையில் பெண்ணுக்கு இட ஒதுக்கீடு பெற்றுத் தந்த ஒரே புண்ணியவதி, பாதகங்கள் தீர்க்கும் பரமனடி காட்டும்
வேதமனைத்துக்கும் வித்தாகும் தமிழை படைத்தவள், இப்படி அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். காதல், கவிதை, பக்தி என மூன்று பேராறுகளை கங்காதரன் போல தனக்குள் அடக்கி நாச்சியார் திருமொழி எனும் ஒற்றை கங்கையாக உலவ விட்டுப் போனவள்.

அவளைப் பற்றிய ஒரு தகராறில் என் கருத்தை பதிவு செய்யாமலிருக்கலாமா? எனவே ஆறின சரக்காக இருந்தாலும் என் கருத்துக்களை எழுதியே தீருவது என்றிருக்கிறேன். இந்த விஷயத்தில் என் கருத்து – வைரமுத்து சொன்னது தவறு, ஆனால் தவறில்லை. நகைச்சுவைக்காக சொல்லவில்லை. தேவரடியாராக இருந்திருக்கலாம் என்ற ஊகத்திற்கு அடிப்படை இல்லை என்பது என் கருத்து. அதே நேரம் அப்படி ஒரு ஊகத்தை முன் வைத்ததாலேயே வைரமுத்து ஆண்டாளை கேவலப்படுத்தி விட்டதாக சொல்வது தவறு. முதலில் இந்த விவகாரத்தில் இருக்கும் அடிப்படையான தரப்புகள் மூன்று.

1. உண்மையிலேயே இப்படி ஒரு கருத்தை மனதால் நினைப்பது கூட பாவம் என்று எண்ணி மருகும் உண்மையான பக்தரகள்(சாமி கும்பிடறவங்க எல்லாருமே பாவிகள், அயோக்கியர்கள், அல்லது அடி முட்டாள்கள் என்று எண்ணுபவர் என்றால் டேக் டைவர்ஷன் ப்ளீஸ், இந்த பதிவு உங்களுக்கானதில்லை)

2. வரலாற்றை அறிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தில், சமூகவியல் பற்றி புரிந்து கொள்ளும் எண்ணத்தில் இந்த விஷயத்தை பார்ப்பவர்கள், பக்தியை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு ஆண்டாளின் தமிழை மட்டும் ரசிப்பவர்கள்.

3. இது எவற்றுக்குமே சம்பந்தமே இல்லாது வெறுப்பை விதைக்க இது ஒரு வாய்ப்பு என்று மட்டும் எண்ணி இவ்விவகாரத்தை கையிலெடுத்திருக்கும் தரப்பு

முதலில் தேவதாசி, தேவரடியார், பேச்சு வழக்கில் தேவடியாள் – இந்த மரபினரைப் பற்றி என்ன புரிதல் நம் பொதுவெளியில் இருக்கிறது? இன்றைய பாலியல் தொழிலாளர்களின் அன்றைய வடிவம், ஆனால் பிறப்பினடிப்படையில் தனி சாதியாக இருந்தவர்கள், அவர்கள் எல்லோருமே இதை மட்டுமே தொழிலாகக் கொண்டவர்கள்…. இது போன்ற பல்வேறு பொதுப் புரிதல்கள் தவறானவை. அதற்காக முன்னாள் முதல்வர் பக்தவத்சலம் சொன்னது போல் நேரடியாக மோட்சத்திற்கு போவதற்கான வி.ஐ.பி பாஸ் எடுத்துக் கொண்டு பெருமிதத்தோடு வாழ்ந்தவர்களா என்றால் அதுவுமில்லை.

மன்னராட்சி காலகட்டத்தில் பெண் கல்வி வழக்கிலிருந்தது இரண்டே சாதிகளில் மட்டும்தான் – அரச குடும்பத்தினரும், தேவதாசி இனத்துப் பெண்களும் மட்டுமே மொழி, கலை என பல தளங்களிலும் கல்வி கற்க அனுமதிக்கப் பட்டிருந்தனர். இந்தியாவின் முதல் பெண் மருத்துவரான முத்துலெட்சுமி ரெட்டி அவர்கள் தேவதாசி இனத்தை சேர்ந்தவர்தான். ஆனால் கல்வி கற்கும் வாய்ப்பிருந்தும், அவரே ஏன் இந்த முறையை ஒழிக்கப் போராடினார்? ஏனெனில் மற்றெந்த மரபான விஷயங்களையும் போலவே இந்த அமைப்பிலும் நல்லவையும், அல்லாதவையும் கலந்தே இருந்தன – முத்துலெட்சுமி அம்மா கண்விழித்துப் பார்த்த நேரத்தில் அல்லாதவை மட்டுமே பெருகி வளர்ந்து அந்த அமைப்பே நோய்மை கொண்டு அழுகி, அழித்தொழிக்க வேண்டியதொன்றாக மாறியிருந்தது என்பதே உண்மை.

தேவதாசி முறை என்பது கோவிலில் இருக்கும் இறைவனுக்கே தங்களை முழுதுடைமையாக்கிக் கொண்டு, ஆடல், பாடல் என கலைகளின் மூலம் உபாசிக்கும் உரிமையைக் கடமையாக மேற்கொள்பவர்கள் என்பதுதான் ஏட்டில் இருக்கும் பொருள். இவ்வினத்துப் பெண்களுக்கு கல்வி கற்கும் உரிமை, சொத்துரிமை என பல்வேறு உரிமைகளும் இருந்தன. அவர்களுக்கு பாலியல் சுதந்திரமும் இருந்தது. எனவே தங்களுக்கான துணைவர்களை தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டார்கள். ஒவ்வொரு உறவுக்கும் இவ்வளவு என்று கூலி பெற்றுக் கொள்ளும் நிலையில் இருக்கவில்லை. ஒரு நேரத்தில் ஒருவரோடு மட்டுமே வாழ்வது என்பதே அவர்களின் நியதி. ஆனால் நிச்சயம் பணம் அதைத் தீர்மானிக்கும் ஒரு முக்கிய கருவியாக இருந்தது என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை. அபூர்வமாக வெகுசில பெண்கள் அரசர்களை மணந்ததாக வரலாறு காட்டுகிறது(ராஜராஜன், ஜடாவர்மன்). ஒருவேளை அரசனும் இறைவனே என்ற கணக்கில் அது அனுமதிக்கப் பட்டிருக்கலாம். ஆனால் நிச்சயம் முறையான திருமண வாழ்வு பெறவில்லை. ஆனால் சமூக அந்தஸ்து என்ற ஒன்றிருந்தது. கலையில் எவ்வளவுக்கு உச்சம் தொடுகிறார்களோ அவ்வளவுக்கு அவர்கள் விடுதலை பெற்றார்கள் – தங்களுக்கான புரவலர்களைத் தாங்களே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும் உரிமை கொண்டிருந்தார்கள். மாதவி கோவலனுக்கு மாலையிட்ட நிகழ்வு ஒரு சுயம்வரத்திற்கு ஒப்பானது என்பதை நினைவு கூரலாம். அல்லாதவர்கள் அம்மா & மாமா கூட்டணியின் பேரங்களை பொறுத்து பொருளியல் லாபங்களை பெற்றார்கள்.

பொதுவாகவே கலைஞர்களின் புகழ், பொருளாதாரம் போன்றவை மேல் கொள்ளும் பொறாமையாலும், அவர்களின் மேதைமையின் முன் சிறுத்துப் போகும் தங்களது சுயமுனைப்பாலும் சமூகத்தின் பெரும்பான்மை அவர்களிடம் விருப்பும் வெறுப்பும் ஒருசேரக் கொள்வது என்றைக்குமான வழக்கம்தானே? ஆனால் அவர்களுக்கு கோவில் நடைமுறைகளில் முக்கியத்துவம் இருந்தது – எனவே ஒரளவு சமூக மதிப்பு இருந்தது. கோவில் மான்யம் எனும் நிலையான வருவாய் இருந்தது – எனவே பொருளாதார பாதுகாப்பும் இருந்தது. இன்றிருக்கும் பாலியல் தொழிலாளர்களின் மோசமான நிலையில் நிச்சயம் அவர்கள் இருக்கவில்லை. அவர்கள் பாலியல் சுதந்திரம் கொண்டிருந்த ஒரு வகுப்பினரே தவிர பாலியல் தொழிலாளிகள் அல்ல. பிரிட்டீஷ் ஆட்சி காலத்தில் கோவில்களின் மானியம் கேள்விக்குரியான போது கலையும், உடலும் மட்டுமே தங்கள் சொத்து என்ற நிலைக்கு அவர்கள் தள்ளப்பட்டார்கள். அதனாலேயே 90% தேவதாசி இனப் பெண்கள் நிலச்சுவாந்தார்களின் ஆசை நாயகியராக மாறினர். நடனமோ, இசையோ கச்சேரியை முடித்தபின் தங்களுக்கான சன்மானத்தைப் பெறுவதற்குக் கூட அவர்கள் சந்தனம் பூசுவது போன்ற இழி செயல்களை செய்ய நிர்ப்பந்திக்கப் பட்டனர். ஆனால் அதே பிரிட்டீஷ் கல்வி முறையில் கல்வி பெற்ற முத்துலெட்சுமி அம்மையார் போன்ற அவ்வினத்துப் பெண்கள் இந்த அவமரியாதைகள் அனைத்துக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கவும் முடிந்தது. இந்தப் புரிதல்களோடு ஆண்டாள் தேவதாசியாக இருந்திருக்கலாம் என்ற வைரமுத்துவின் மேற்கோளை அணுகலாம்.

உண்மையான பக்தர்கள்:

ஆண்டாளின் பாசுரங்களை அப்படியே நம்பும் பக்தர்கள், அவளது காதலின் உறுதியை நன்றாகவே உணர முடியும். எனவே அவளது குலத்தை பற்றிய ஆராய்ச்சி பக்தர்களுக்கு தேவையேயில்லை. வைரமுத்து கூறியது சரியோ, தவறோ அதைப்பற்றிய கவலையே உங்களுக்கு தேவையில்லை – யார் பெற்ற மகளாயினும் அவளைப் பெரியாழ்வார் பெற்ற பெண் பிள்ளையாகவே எண்ணி பக்தி செய்துகொண்டிருப்பதில் ஒரு சிக்கலுமில்லை. சீதையைப் பற்றி அவதூறு சொன்ன அயோத்தியின் குடிமக்களைக் கூட ராமன் தண்டித்துவிடவில்லை. அவதூறுகள் என்றும், யாரைப் பற்றியும் எழுந்தவண்ணம்தான் இருக்கும். அதற்கெல்லாம் வருத்தப்படுவதானால் நாட்டுக்குள் வாழவே முடியாது. எனவே அவரவர் கர்மாவின் பலன் அவரவருக்கு என்று எண்ணி தங்கள் இயல்பு வாழ்கைக்குத் திரும்புவதே உகந்த செயல்.

வரலாற்று நோக்கில் ஆண்டாளின் வரலாறு குறித்து தேடல் உள்ளவர்கள்:

ஆண்டாள் தேவதாசி குலத்துப் பிறந்தவளாக இருக்கலாம் என்ற கருதுகோளை முன்வைப்பவர்கள் அவள் துளசிச் செடியின் அடியிலிருந்து கண்டெடுக்கப்பட்ட குழந்தை என்ற ஒற்றை காரணத்தையே முன்வைக்கிறார்கள். ஆனால் சீதை, திரௌபதி, மீனாக்ஷி, அலர்மேல்மங்கை உட்பட இந்த மண்ணில் பிறந்து வாழ்ந்து, பின் தெய்வ நிலையடைந்த அனைவருக்குமே இதே போன்ற கதைகளே கூறப்படுவதை காணலாம். நிலத்தில் கிடைத்த குழந்தை, நெருப்பில் எழுந்து வந்த குழந்தை, பொய்கையில் தாமரையில் கிடைத்த குழந்தை என்றெல்லாம் சொல்லப்படுவது ஆணும் பெண்ணும் முயங்கி உருவான சராசரிப் பெண்ணல்ல என்று காட்டுவதற்கும், தெய்வீகத்தை நிலைநிறுத்துவதற்குமான உத்தியே அன்றி உண்மையாகவே அவர்கள் அப்படி கண்டெடுக்கப் பட்டவர்களாகத்தான் இருந்தாக வேண்டுமென்பதில்லை. மேலும் நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டிருந்தபடி தேவதாசி இனத்தவரை இன்றைய பாலியல் தொழிலாளிகளுடன் ஒப்பிட்டுக் குழப்பிக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. பாலியல் சுரண்டல் உண்டு என்றாலும் கூட ஒரு வகையான சமூக அந்தஸ்தும், புகழும், பொருளாதாரத்தில் குறைந்தபட்ச பாதுகாப்பும் இருந்தது. எனவே ஒருபோதும் ஒரு பெண் குழந்தையை கைவிட வேண்டுமென்ற எண்ணம் அவர்களுக்கு எழ வாய்ப்பில்லை. மேலும் தேவதாசி குலத்தினர் அனைவருமே கோவில் பணிக்கும், கலைவாழ்வுக்கும் வந்துவிடுவதில்லை. அவர்களுக்குப் பிறக்கும் ஆண்கள் அச்சாதிக்குள்ளேயே மணமுடித்து முறையான குடும்ப வாழ்வையே வாழ்வர். அந்தக் குடும்பங்களில் பிறக்கும் பெண்கள் பொதுவாழ்வுக்கு வருவதில்லை – மாறாக பிற தேவதாசியருக்கு பிறக்கும் ஆண்களுக்கு மனைவியாகி குடும்ப வாழ்வை வாழ்வர். அண்ணன் தம்பிகளுக்குப் பிறக்கும் பெண் குழந்தைகளில் அபூர்வமான அழகும், கலைத்திறனும் வாய்த்திருப்பது கண்டால் அத்தைமார்கள் அக்குழந்தைகளை சுவீகாரம் எடுத்துக் கொள்வதும் உண்டு(வைதீக முறைப்படி குழந்தைகளை ஸ்வீகாரம் கொள்ளும் உரிமையும் பிற எந்த வகுப்பு பெண்களுக்கும் கிடையாது – தேவதாசியினருக்கும், அரசகுலப் பெண்களுக்கும் மட்டுமே உரித்தான உரிமையது). மூவலூர் ராமாமிர்தம் அம்மையார் இத்தகைய ஆண்வழிக் குடும்பத்தில் பிறந்தாலும் அழகின் காரணமாக அத்தையால் ஸ்வீகாரம் கொள்ளப்பட்டவரே. எனவே மன்னர்களின் காலகட்டத்தில் எந்தவொரு தேவதாசிப் பெண்ணும் இவ்வளவு அழகான பெண் குழந்தையை அனாதையாக்கி இருக்க மாட்டார். எனவே ஆண்டாள் தேவதாசி இனத்துப் பெண்ணாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஊகத்தின் அடிப்படையே தவறு.

இப்பிரச்சனையில் குளிர்காய நினைக்கும் வெறுப்பரசியல் வியாதிகள்

இவர்களுக்கு தமிழும் தெரியாது, கவிதையும் புரியாது, பக்தியும் சுட்டுப் போட்டாலும் வராது. வெறுமனே தங்களுக்கு முக்கியத்துவம் தேடிக் கொள்ளவே இவ்விவகாரத்தை கையிலெடுத்திருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவு. இரண்டொரு நாள் முன்பு நியூஸ் 7 விவாதத்தில் வந்த ஒரு ஆண்டாள் பக்தர் ’ஆண்டாள் தமிழை’ என்ற கட்டுரையை என்று ஆரம்பித்தார். நெறியாளர் குறுக்கிட்டு அந்த கட்டுரையின் தலைப்பு ‘தமிழை ஆண்டாள்’ என்று திருத்தியபோது அதுக்கென்னா இப்போ என்பது போல ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு தன் மொக்கை வாதத்தை தொடர்ந்தார். ஒரு போதும் இவர்களது மண்டை ஓட்டை தாண்டி எந்த விவாதமும் உள்நுழையப் போவதில்லை. இப்போது ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் ஆண்டாள் சன்னதிக்கு வந்து வைரமுத்து மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை எழுகிறதாம். இதெல்லாம் மெல்ல மெல்ல ஃபத்வா மனநிலைக்கு சமூகத்தை இழுத்துச் செல்லும் வேலை. வைரமுத்து இன்னமும் சற்று கடினமாக இவர்களுக்கு பதிலளித்திருக்க வேண்டும். பெருமாள் முருகன் போல சட்டரீதியாக எதிர்கொண்டிருக்கலாம். அவரோ விருதுகளுக்கு ஆபத்து வந்துவிடுமோ என்று கோலும் உடையாமல், பாம்பும் சாகாமல் மன்னிப்பு கேட்கும் படலத்தை தொடர்கிறார். அவரே குனிந்து போகும் நிலையில் மற்றவர்களும் அவருக்காக குரல் கொடுக்க முடியாது போகிறது. இப்படியே போனால் பத்திரிக்கைகளுக்கு அனுப்பும் முன் கட்டுரைகளையும், புனைவுகளையும் திருமடங்களுக்கு அனுப்பி ஒப்புதல் பெறவேண்டியாதாகி வரும்.

Posted in அரசியல், இலக்கியம், விமர்சனம் | Tagged , , , , , , | 2 பின்னூட்டங்கள்

தெளிவாய்ப் பேசுவோம்

இலங்கை மன்னன் ராவணனின் தம்பியான கும்பகர்ணன் தவமிருந்து பிரம்மாவிடம் வரம் கேட்கப் போகையில் ‘நித்யத்துவம்’(மரணமற்ற நிரந்தர வாழ்வு) வேண்டும் என்று கேட்க எண்ணி வாய் தவறி ‘நித்ரத்துவம்’(எப்போதும் தூங்கும் நிலை) கேட்டுவிட, அவரது வாழ்வே மாறிப் போன கதையை ராமாயண காவியம் கூறுகிறது. எந்த மொழியாக இருப்பினும் உச்சரிப்பு சுத்தம் என்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை இந்தக் கதை விளக்குகிறது.

பொதுவாக மொழிபெயர்ப்பில் பெயர்ச் சொற்களை(nouns) அப்படியேதான் உபயோகிக்க வேண்டும் என்பது விதி. அதாவது மனிதர்களின் பெயர்கள், ஊர்ப் பெயர்கள் போன்றவற்றை மொழிபெயர்க்கக் கூடாது, அப்படியே பயன்படுத்த வேண்டியதுதான். ஆனால் திருச்சி, தூத்துக்குடி, திருவல்லிக்கேணி போன்ற ஊர்ப்பெயர்களை ஆங்கிலத்தில் ட்ரிச்சி(Trichy), டூட்டுக்குரைன்(Tuticorin), ட்ரிப்ளிகேன்(Triplicane) என்றே எழுதுகிறோம். ஏனென்றால் குளிர்ப்பிரதேசத்தில் பிறந்து வளர்ந்த ஆங்கிலேயர்களால் தமிழ் மொழிப் பெயர்களை இந்தளவுக்குத்தான் உச்சரிக்க முடிந்தது. அதில் தவறொன்றும் இல்லை. ஆனால் அவர்கள் கிளம்பிப் போய் 60 வருடம் கழித்தும் நாமும் அது போன்றே உச்சரித்தாக வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம். அது சரியா தவறா என்ற கேள்விக்குள் போவது இக்கட்டுரையின் நோக்கம் அல்ல. இப்படி அடுத்தவர்களின் மொழியையே அவர்களைப் போல உச்சரிப்பு சுத்தத்தோடு பேச வேண்டும் என்று எண்ணும் நாம், நமது தாய் மொழியையும் அப்படியே பேச வேண்டும் அல்லவா?

தொலைக்காட்சி தொகுப்பாளர்கள் தொடங்கி சாதாரணர் வரை இன்று பெரும்பகுதி ஆங்கிலம் வார்த்தைகளைக் கலந்தும், உச்சரிப்புக் குறைபாடுகளுடனும்தான் தமிழைப் பேசுகின்றனர். தமிழ் உயர்தனிச் செம்மொழியாகக் கருதப் படுவதன் முக்கியக் காரணங்கள் இரண்டு. ஒன்று அது பல்லாயிரம் ஆண்டுப் பழமையான இலக்கண, இலக்கிய செழுமை கொண்ட மொழி. மற்றொரு முக்கியக் காரணி அத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தும் இன்றும் பெருமளவு வேறுபாடுகளின்றி புரிந்து கொள்ளும் அளவுக்கு நம் மொழி கொண்டுள்ள தொடர்ச்சி ஆகும். உச்சரிப்பில் கோட்டை விட்டு பெயரளவுக்கு தமிழ் டாக் பண்ணிக் கொண்டிருந்தால் அடுத்த தலைமுறையினரிடம் இத்தொடர்ச்சி விட்டுப் போகக் கூடும். எனவே குழந்தைகளுக்கு தமிழ் வார்த்தைகளைச் சொல்லிக் கொடுப்பதோடு உச்சரிப்பையும் சரியாகச் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டியது பெற்றோராகிய நமது கடமை.

தமிழ் எழுத்துக்களுக்கும் உச்சரிப்புக்க்கும் நேரடித் தொடர்பு உள்ள மொழி – அதாவது பொனிட்டிக் என்று முழுமையாகச் சொல்லத் தக்க மொழி. எனவே இங்கு உச்சரிப்புகளைக் கற்றுக் கொள்வது மிகவும் எளிது. எழுத்துக்களையும், அதன் உச்சரிப்பு உருவாகும் முறையையும் எளிதாகப் புரிந்து கொள்ள அந்த எழுத்துக்களின் உச்சரிப்பு உருவாகும் இடத்தையும், வெளிப்படுத்தும் இடத்தையும் அறிய வேண்டும். இந்த அட்டவணை ஒவ்வொரு எழுத்தும் எப்படி உருவாகிறது என்பதை விளக்கும்.

எழுத்துக்கள் உருவாகும் இடம் வெளிப்படும் இடம்
வல்லின மெய்யெழுத்துக்கள் மார்பு க – அடி நாக்கு, அடி அண்ணத்தைத் தொடவேண்டும்
ச – நாக்கின் நடுப்பகுதி, அண்ணத்தின் நடுப்பகுதியைத் தொடவேண்டும்
ட – நாக்கின் நுனிப்பகுதி, அண்ணத்தின் நுனிப்பகுதியைத் தொடவேண்டும்
த – மேல் பல்லின் அடிப்பாகத்தை, நாக்கின் நுனி அழுத்தவேண்டும்
ப – உதடுகள் இரண்டும் அழுந்தப் பொருந்தவேண்டும்
ற : நாக்கின் நுனிப்பகுதி அண்ணத்தில் நன்றாகப் பொருந்தவேண்டும்
உயிரெழுத்துக்கள்
இடையின மெய்யெழுத்துக்கள்
கழுத்து உயிரெழுத்துக்கள்:
அ, ஆ – உதடுகளை நன்கு பிரித்து வாயை திறக்க வேண்டும்.
இ, ஈ,  எ, ஏ, ஐ – உதடுகளை நன்கு பிரிக்கவேண்டும், அதேசமயம், நாக்கு மேல்பல்லின் அடியைத் தொடவேண்டும்
உ, ஊ, ஒ, ஓ, ஔ – உதடுகளைக் குவிக்க வேண்டும்.
இடையின  மெய்யெழுத்துக்கள்:
ய : நாக்கின் அடிப்பகுதி, அண்ணத்தின் அடிப்பகுதியைத் தொடவேண்டும்
ர, ழ : நாக்கின் நுனிப்பகுதி அண்ணத்தைத் தடவவேண்டும்
ல : நாக்கின் விளிம்பு தடித்துக்கொண்டு, மேல் பல்லின் அடியைத் தொடவேண்டும்
ள : நாக்கின் விளிம்பு  மடித்துக்கொண்டு, அண்ணத்தைத் தொடவேண்டும்
வ : மேல் பல் கீழ் உதட்டைத் தொடவேண்டும்
மெல்லின மெய்யெழுத்துக்கள் மூக்கு  ங : அடி நாக்கு, அடி அண்ணத்தைத் தொடவேண்டும்
ஞ : நாக்கின் நடுப்பகுதி, அண்ணத்தின் நடுப்பகுதியைத் தொடவேண்டும்
ண : நாக்கின் நுனிப்பகுதி, அண்ணத்தின் நுனிப்பகுதியைத் தொடவேண்டும்
ந : மேல் பல்லின் அடிப்பாகத்தை, நாக்கின் நுனி அழுத்தவேண்டும்
ம : உதடுகள் இரண்டும் அழுந்தப் பொருந்தவேண்டும்
ன : நாக்கின் நுனிப்பகுதி அண்ணத்தில் நன்றாகப் பொருந்தவேண்டும்
ஆய்த எழுத்து தலை  ஃ – உதடுகளைத் திறந்து, நாக்கை சற்று வளைத்து தூக்க வேண்டும்.

 

தமிழில் எல்லா எழுத்துக்களையும் விட அதிகமும் உச்சரிப்புக் குழப்பத்துக்கு ஆளாகும் எழுத்துக்கள் ல,ள, ழ ஆகிய மூன்றும்தான். இந்த படம் அந்த உச்சரிப்புக் குழப்பத்தைப் போக்கும்.

மேலும் ல, ள இரண்டிற்கும் வேறுபடுத்த குண்டு ள, ஒல்லி ல என்று சிலர் கூறுவர். அதற்கு பதிலாக அதன் சரியான பெயர்களை நினைவு வைத்துக் கொண்டாலே உச்சரிப்பு சரியாகி விடும். ஆம்..

ல – நா நுனி ல

ள – நா மடி ள

என்ற பெயர்களை நினைவில் கொண்டாலே உச்சரிப்பும் சரியாக அமைந்துவிடும் அல்லவா?

மேலும் குழந்தைகளுக்கு உச்சரிப்பு மேம்பட சில பயிற்சி சொலவடைகள் உண்டு. ஆங்கிலத்தில் டங் ட்விஸ்டர் என்று அழைக்கப்படும் இது போன்றவற்றை அடிக்கடி விளையாட்டாக சொல்ல வைத்தாலே குழந்தைகளின் உச்சரிப்பு தெளிவாகும். உதாரணத்திற்கு சில நா சுழற்றிகள் இங்கே:

  • ஏழைக் கிழவன் வாழைப் பழத்தோல் வழுக்கிக் கீழே விழுந்தான்
  • ஓடுற நரியில ஒரு நரி கிழ நரி, கிழ நரி முதுகுல ஒரு முடி நரை முடி
  • கடலோரம் உரல் உருளுது.
  • யாரு தெச்ச சட்டை தாத்தா தெச்ச சட்டை

இது போன்ற விளையாட்டுக்களின் மூலம் நம் பிள்ளைகளின் உச்சரிப்புகளைச் சீராக்கி தமிழின் இனிமையைக் காப்போம் என்ற உறுதி மொழியை இந்த தாய் மொழி தினத்தில் மேற்கொள்வோம்.

Posted in உச்சரிப்பு, கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, மொழி | Tagged | பின்னூட்டமொன்றை இடுக