மானசா – நூல் விமர்சனம் – அபுல் கலாம் ஆசாத்

மானசா – குறுநாவல்

ஆசிரியர்: லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணன்

பாரதி புத்தகாலயம்

விலை: ரூ.130

மகாபாரதத்திலிருந்து பிறந்த கிளைக்கதை மானசா, ஜரத்காரு என்னும் மானசா என்னும் நாக கன்னிகை. அவரை இயக்கியவர் இருவர்.

முதலாவதாக, தன்னுடைய குலம் தொடர வாரிசு வேண்டி குழந்தைப்பேறுக்கு மட்டும் மனைவியைத் தேடி, மானசாவை மணந்து, குழந்தை உண்டானதும் அற்ப காரணத்துக்காக அவரைப் பிரிந்து செல்லும் ஜரத்காரு முனிவர்.

இரண்டாவதாக, காண்டவ வன எரிப்பிலிருந்து அர்ஜுனனுக்கும் நாகர் குலத்துக்கும் இடையில் பகைமை துவங்கி அது அவர்களுடைய மகன்கள் கொள்ளுப் பேரன்கள் எனக் குலப்பகையாகச் செல்லும் சங்கிலியை அறுக்க முற்படும் அண்ணன் வாசுகி (ஆண், நாகர்).

ஜரத்காரு முனிவர் மானசாவைப் பிரிந்த பின், தங்கை மானசாவை எந்தக் குறையும் இல்லாமல் காப்பாற்றுகிறார், அண்ணன் வாசுகி. மானசா பெற்றெடுக்கப் போகும் ஆண் குழந்தை வளர்ந்து பெரியவனாகி குலப்பகைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து நாகர் குலத்தைக் காப்பான் என்பதில் நம்பிக்கை கொண்டவர். அதுதான் மூத்தோர் வாக்கும்.

கணவன் என்னும் முன்னாள் கணவன், அண்ணன், இவர்கள் இருவருடைய விருப்பத்துக்காகவும் மகனைப் பெற்று ஆளாக்கி நாகர்களைப் பேரழிவிலிருந்து காக்கிறார் மானசா.

தனித்தாய் என்பவள் தனித்தாய்தான். அவளுடைய அண்ணன் நாகர்களின் அரசனாக இருந்தாலும், அண்ணனின் நிழலில் அவள் வாழ்ந்தாலும், அழைத்த குரலுக்கு ஓடிவரத் தோழியும் பணிப்பெண்களும் இருந்தாலும், மகனைப் பெற்று வளர்க்கும் தனித்தாயின் வலியை யாராலும் உணர முடியாது.

சில வரிகளை ஒற்றி ஒட்டுகிறேன்.

// அவன் சொல்லிக்கொள்ள கோத்திரம் கொடுத்ததைத் தவிர, தந்தையென்பதற்கு வேறெந்தப் பொறுப்பும் கிடையாது என்பது இவர்களுக்கெல்லாம் அநியாயம் என்று புரியவே போவதில்லை. அது பற்றி எனக்கும் கவலை இல்லை. ஆனால், என் அச்சமெல்லாம் வேறடி. ஆஸ்திகன் திடமானவனாக வளரவேண்டும் என்பதிலேயே இவ்வளவு காலம் அக்கறை கொண்டிருந்தேன். அவனும், ஓர் ஆண்மகனாக எழுந்து நிற்கையில், அவனது தந்தையைப் போலவே சிந்திப்பானோ என்று இப்போது அஞ்சுகிறேன். //

தன்னுடைய வாழ்க்கையின் பொருள் குலம் தழைக்கவும், குலப்பகை நீங்கவும் ஒரு மகனைப் பெற்றுத் தருவது மட்டுமே என்பதை உணர்ந்த பின், அந்த நோக்கத்தைத் தவிர வேறெதிலும் பற்றற்று இருக்கும் தனித்தாய் மானசா.

கணவன் தன்னைப் பிரிந்ததும் தான் கணவனுடன் வாழ்ந்த குடிலை எரித்து சாம்பலாக்கச் சொல்கிறார்.

மகனுடையை திருமணப் பேச்சில், ‘பிரம்மச்சாரியாக வாழ், திருமணம் செய்துகொண்டால் மணமுடித்த மனைவியை எப்பொழுதும் பிரியாதே’ என்னும் வாக்குறுதியை மகனிடமிருந்து பெறும் தனித்தாய்.

மகனுடைய திருமணத்துக்குப் பின் ஒரு அரசனின் தங்கையாக, ஒரு வைதீகனின் தாயாக, ஒரு அத்தையாக, மானசா வாழ்ந்தாரா?

*

முனிவர்களின் நாகர்களின் வழிபாடுகளைச் சொல்லும்போது நாவலாசிரியர் அங்கங்கே பயன்படுத்தியிருக்கும் வடமொழிச் சொற்கள் என்னைப் போன்ற வாசகனுக்கு வேகத்தடையை உண்டாக்கும் என்னும் ஒரே ஒரு சுட்டிக்காட்டலைத் தவிர, வேறெந்தக் குறையும் இல்லாத தெளிவான நடை.

அந்தத் தெளிவான நடைதான் கதைக்குள் கதையாக நொடியில் கதைமாந்தர் வந்து அறிமுகமாகி மறையும் ஓட்டத்திலும் வாசகனை கதைக்குள் இழுத்து வைத்து அமர்த்துகிறது.

சகோதரி லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணனின் மானசா பெருவாரியான வாசகர்களைச் சென்றடைய வாழ்த்துகள்!

*

Posted in இலக்கிய விமர்சனம், இலக்கியம், நாவல், பெண்ணியம், மகாபாரதம், மானசா நாவல், விமர்சனம் | Tagged , , , , , | Leave a comment

மானசா – நூல் விமர்சனம் – சரவணன் மாணிக்கவாசகம்

ஆசிரியர் குறிப்பு:

சென்னையில் பிறந்து தஞ்சையில் வளர்ந்தவர். மென்பொருள் துறையில் பணிபுரிந்தவர். சிறப்புக் கல்வி ஆசிரியராகவும், மனநல ஆலோசகராகவும் இயங்கி வரும் இவர் ஏற்கனவே எழுதாப்பயணம், ஆனந்தவல்லி ஆகிய நூல்களை எழுதியுள்ளார். ஆனந்தவல்லி சிறந்த வரவேற்பைப் பெற்ற வரலாற்று புதினம். இது இவரது இரண்டாவது நாவல்.

நூலிலிருந்து:

” காலச்சக்கரம் மாயத்திறன் கொண்டது. அழிவை அறியாதது. அனைத்து உயிரினங்களின் செயல்களுக்கான பலனை முடிவு செய்வது அந்தக் காலச்சக்கரமே. ஒரு போதும் அயராமல் சுழலும் அந்தச் சக்கரத்தின் சுழற்சியே காலமெனும் வெளி. அந்தக் காலவெள்ளத்தில் நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் அதன் காரணகாரியங்கள் எங்குள்ளது என்பதை நம்மால் அவ்வளவு எளிதில் உணர்ந்து விட முடியாது. காரணமின்றி காரியங்கள் இல்லை. நன்றோ, தீதோ எப்படியிருப்பினும் செய்யும் கர்மங்களுக்கு விளைவுகள் இல்லாமல் போவதுமில்லை.”

மகாபாரதத்தைப் போல இந்தியா முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கில் மீட்டுருவாக்கம் செய்யப்பட்ட இலக்கியம் வேறொன்றில்லை.

மகாஸ்வேதா தேவி, எம்.டி.வி, கார்வே, பைரப்பா போல ஏராளமானோர் எழுதி இருக்கிறார்கள். சசிதரூரின் Great Indian Novel மகாபாரத கதாபாத்திரங்கள் இன்றைய அரசியல் உருவங்களாக நடமாடும் புனைவு. லஷ்மி பாலகிருஷ்ணனும் மகாபாரதத்தின் ஒரு கண்ணியை எடுத்து மாலையாக்கும் முயற்சியை செய்திருக்கிறார். சித்ரா திவாகருணியின் மாஸ்டர்பீஸான The Palace of Illusion திரௌபதியின் கண்ணோட்டத்தில் மகாபாரதம். லஷ்மி, தன் நூல்களுக்கு பின்னால் வைக்கும் உழைப்பு, ஆய்வில் எனக்கு சித்ராவையே நினைவுறுத்துகிறார்.

இருவரும் வரலாற்றுப் புதினங்கள் எழுதுபவர்கள்.

வரலாற்றுப் புதினங்களுக்கும், புராணக்கதைகளுக்கும் பலவேறுபாடுகள் இருந்தாலும் முக்கியமான ஒற்றுமை ஏற்கனவே பதியப்பட்ட ஒரு விஷயத்தின் மீது புனைவு கோபுரத்தை எழுப்புவது. அர்ஜூனனால் காண்டவவனம் எரிக்கப்பட்டு, ஆயிரக்கணக்கான நாகங்கள் அழிக்கப்படுகின்றன. அவனைப் பழிவாங்க கர்ணனை உபயோகிக்கிறான் அஸ்வசேனன். அர்ஜூனனின் வம்சாவளி பரிச்சித்து மகாராஜா நாகத்தால் கொல்லப்படுகிறான். இரு இனங்களுக்கிடையேயான பழிவாங்கலைச் சுற்றிப் பின்னப்பட்டது இந்த நாவல்.

மானசா, பாற்கடலில் கயிறாக உதவிய வாசுகியின் தங்கை. அவள் மூலம் பிறக்கும் மகன், நாககுலத்தைக் காக்கிறான் என்பது மகாபாரதம் சொல்வது. மானசாவை அப்படி பிள்ளைபெறும் கருவி என்ற சிறிய வட்டத்தில் அடைக்காமல், அவளது விஸ்வரூபத்தைப் புனைவின் மூலம் காட்டியிருக்கிறார் லஷ்மி. மானசாவிற்கு வடக்கே கோயில்கள் ஏராளம்.

சிறிய நாவல் இது. அநேகமாக எல்லோருக்கும் தெரிந்த கதை. தெளிவான மொழியாலும், சேகரித்து வைத்த தகவல்களைத் திறனாக உபயோகிப்பதாலும் சுவாரசியமானதாக மாற்றியிருக்கிறார் லஷ்மி பாலகிருஷ்ணன்.

“ஆண்பெண் உறவென்பது துல்லியமான நியாய அநியாய நிர்ணயங்களுக்குள் அடங்குவதில்லை” என்று இவருக்குள் இருக்கும் உளவியலாளர் இடையிடை எட்டிப் பார்க்கிறார். வயதான பிராமணர் நூறு நிபந்தனைகளைப் போட்டு இளம்பெண்ணை மணக்கிறார். கருவைக் கொடுத்துக் காணாமல் போகிறார். கதை ஒன்றே. ஆனால் அது அங்கே முடிவதில்லை. பார்வைகளும் அதே போல் இருப்பதில்லை. அதற்குத்தான் பெண்கள் எழுத வரவேண்டும் என்று சொல்வது. லஷ்மியின் உழைப்பு நூலில் தெரிகிறது.

பிரதிக்கு:

பாரதி புத்தகாலயம் 044-24332424

முதல்பதிப்பு டிசம்பர் 2022

விலை ரூ. 130.

#நாவல்கள்

http://saravananmanickavasagam.in/…/%e0%ae%ae%e0%ae%be…/

Posted in இலக்கிய விமர்சனம், இலக்கியம், மானசா நாவல், விமர்சனம் | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறிகளும் நிமிர்வும் கொண்டவளின் கதை

காவிய மீள் உருவாக்கங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு விதம். காவியத்தில் இருந்து ஒரு கதாபாத்திரத்தினை எடுத்துக் கொண்டு, அப்பாத்திரத்தின் நிலையில் நின்று பேசும், மாற்று உண்மைகளை நிறுவிப் பார்க்கும் பல்வேறு கதைகள் இங்குண்டு. எழுத்து வடிவிலான கதைகளில் மட்டுமல்ல கூத்து, பொம்மலாட்டம் போன்ற வடிவங்களில் கூட காவியங்களின் மீள் பார்வைகள் சர்வ சாதாரணமாக வைக்கப்பட்டே வருகிறது. ஒவ்வொரு சிறு விஷயத்தையும் தொட்டெடுத்து, வேறு வடிவில் புனைந்து பரப்பும் கர்ண பரம்பரைக் கதைகளுக்கும் இங்கு குறைவில்லை.

மகாபாரதம் ஒரு கதைக் கடல். அதிலிருந்து அவரவருக்கு சாத்தியப்பட்ட கொள்கலன்களில் முகர்ந்து கொள்ளலாம். முழு பாரதத்தையும் மீட்டுரைக்கும் எஸ். பைரப்பாவின் ’பர்வம்’ ; ஜெயமோகனின் ‘வெண்முரசு’ போலவோ, ஒரு பாத்திரத்தின் பார்வைக் கோணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட எம்.வி.வி.யின் ‘நித்ய கன்னி’; எம்.டி. வாசுதேவநாயரின் ‘இரண்டாம் இடம்’ போலவோ எப்படி வேண்டுமானாலும் எழுதிப் பார்க்கலாம்.

வடிவம் எதுவாயினும் அக்கதை புதிதாக ஒரு கண்டடைதலை நிகழ்த்தி இருக்க வேண்டும் என்பதே அடிப்படை விதி. அதே நேரம் புதிதாக எதையேனும் சொல்ல வேண்டும் என்பதற்காக பொருந்தாத கருத்துக்களைப் புகுத்தினால் அது காலத்தில் எடுபடாது போய்விடும்.

வியாச பாரதத்தின் மகா பிரஸ்தான பருவத்தில், மற்ற கணவர்களைவிட, அர்ஜுனனைத் துளி அதிகமாக நேசித்தாள் என்ற காரணத்தால் உடலுடன் சொர்க்கம் புக முடியாது கீழே விழுவாள் திரௌபதி. எஸ். பைரப்பாவின் பர்வம் நாவலின் இறுதியில், அஸ்வத்தாமனால் தன் மக்கள் கொல்லப்பட்டு கிடக்கையில், தன் கணவர்கள் ஐவருமே தன் பிள்ளைகளைவிட, தத்தமக்கு மட்டும் தனிப்பட்ட மனைவியரில் பிறந்த மக்களையே அதிகம் நேசித்தார்கள் என்ற உண்மையினை உணர்ந்து கொள்வாள். திரௌபதிக்கு கிடைக்கும் இந்த அறிதலே தாய்வழிச் சமூகத்தின் எச்சங்களை இங்கிருந்து துடைத்தெறிந்திருக்க வேண்டும் என்பதை வாசிப்பவர் உணர முடியும்.

அல்லது இன்னொரு புறம், ஐந்து பேரையும் மணந்து, பாரதத்தின் பேரரசியாக ஆக அவர்களைப் பகடைக்காயாகப் பயன்படுத்தினாள் என்றும் எழுதலாம். இன்னும் முன்னகர்ந்து குந்தியே கூடத் தன் பேராசையால் பிள்ளைகளைத் தூண்டி பாரதப் போரை உருவாக்கினாள் என்றும் எழுதலாம். சுயமான பாலியல் தேர்வு கொண்ட தேவயானி, தமயந்தி, குந்தி, திரௌபதி என அனைவரையுமே பேராசைக்காரர்களாகவும், ஆதிக்க புத்தியுள்ளோராகவும் செதுக்கி வைக்கவும் முடியும். எந்தத் தரப்பிலிருந்து நாம் புனைவுகளை உருவாக்குகிறோம் என்பதை நமது கருத்தியலே முடிவு செய்யும்.

அந்த வகையில் மானசா, ஒரு நாகினியை, ஓர் அன்னையை, குலங்களுக்கு இடையிலான வஞ்சமறுத்தவளாகக் காட்டுகிறது. ஒற்றைப் பெற்றோளாக நின்று தன் மகனை வளர்த்தெடுத்த அவ்வன்னையின் மன உறுதியைப் பற்றிப் பேசுகிறது. மகனை உடலினால் மட்டுமல்ல அவனது ஆளுமையிலும் பலவானாக வடிவமைத்த திடமான தாய் அவள்.

பொதுவாகவே பெண்ணியம் பேசுமிடத்திலெல்லாம் முன் வைக்கப்படும் அறியாமை மிக்க, ஆனால் ஆணவமான கேள்வி ஒன்றுள்ளது, “ஆணாதிக்கம்னு சொல்றீங்களே, மாமியார் கொடுமை, நாத்தனார் கொடுமைன்னு பெரும்பாலான சிக்கல் பெண்களே ஏற்படுத்திக் கொள்வதுதானே”என்பதுதான் அது. அத்தகைய சூழலின் ஆணி வேராக இருப்பதெல்லாம் தனக்கு கிடைத்த சிறுமையைத் தன்னிலும் எளியவரிடம் மடைமாற்றிவிடும் மனித இயல்பே. அத்தகைய போக்கினையும் தன் மன விரிவினால் மாற்றியமைப்பவளே என் மானசா.

தங்கையாக, மனைவியாக, தாயாக என எல்லா நிலையிலும் தன் கடமைகளைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றிவிட்டு, அதற்குப் பின்னர் தனக்கும் தனியான தேடல்கள் உண்டு என்றும், அதை நோக்கிப் பயணிப்பது தன் உரிமை என்றும் பிறருக்கு உணர்த்தியவள் இந்த நாகினி. நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறிகளும், நிமிர்வும் கொண்ட மானசாவின் கதை இது.

கண்காட்சி செல்வோர் கவனத்திற்கு : நூல் இன்னமும் அரங்கிற்கு வந்து சேரவில்லை. நாளைக்குள் கிடைக்குமென்று பதிப்பகத்தார் தெரிவித்துள்ளனர்.

#ChennaiBookFair

#cibf2023

#BharathiPuthakalayam

#மானசா_நாவல்

#சென்னைபுத்தக்கண்காட்சி

#மகாபாரதம்

Posted in இலக்கியம், நாவல், பெண்ணியம், மகாபாரதம், மானசா நாவல் | Tagged , , , , , | Leave a comment

திரும்பிப் பார்க்கிறேன்

இன்றோடு ஆனந்தவல்லி வெளியாகி சரியாக ஒரு வருடம் நிறைவுறுகிறது. இடைப்பட்ட காலத்தில் சமூக வலைத்தளங்களில் வெளியான நூலறிமுகக் குறிப்புகளைக் கணக்கெடுத்துப் பார்த்தால் நாவல் பரவலாக சென்று சேர்ந்திருப்பதாகத்தான் தோன்றுகிறது. விற்பனையும் நன்றாக இருப்பதாகவே பதிப்பகத் தோழர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்.

நாவலை எழுதி முடித்த பின்னரும் என் இயல்பான தயக்கத்தோடு போராடிக் கொண்டிருந்தேன். அண்ணன்கள் யூமா வாசுகி, கரு. ஆறுமுகத்தமிழன் இருவரிடமிருந்தும் கிடைத்த கருத்துக்களே இந்நூலை பதிப்பகத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் துணிவினை எனக்குத் தந்தன. இருவருக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

எப்போதும் தாட்சிண்யமற்ற விமர்சனங்களை முன் வைத்து எழுத்தை செழுமைப் படுத்திக் கொள்ள உதவும் தம்பி சரவணன், கென், அண்ணாச்சி ஆசிப் மீரான், தோழி மது ஆகிய நண்பர்களுக்கும் நன்றி.

தோழர் அ. மார்க்ஸும், மாலனும் அளித்த விரிவான விமர்சனக் கட்டுரைகள் நாவலுக்கான என் உழைப்பிற்கான அங்கீகாரமாகவே இருந்தது. இருவருமே கதை நடந்த காலகட்டத்தைப் பற்றிய விரிவான ஆராய்ச்சிப் பார்வை உடையவர்கள் என்பதால் அவர்களின் அங்கீகாரம் எனக்கு மிகுந்த நிறைவைத் தந்தது. மார்க்ஸ் அவர்களின் விமர்சனம் புத்தகம் பேசுது இதழிலும், மாலன் அவர்களது விமர்சனம் கல்கி இதழிலும் வெளியானது. இவ்விருவரைத் தவிர சரவணன் மாணிக்கவாசகம் அவர்கள் தமிழ் இந்துவில் எழுதிய பொம்மை ராஜாக்களும், உடன்கட்டைப் பெண்களும் எனும் கட்டுரையும் நாவலைப் பற்றிய விரிவான அலசலைத் தந்தது. மூவருக்கும் என் நன்றியும் அன்பும்.

இது தவிர தத்தமது முகநூல்/வலைப்பதிவில் விமர்சனங்களை எழுதிய நண்பர்கள், வாசிப்பை நேசிப்போம் குழுவில் தங்களது பார்வையைப் பகிர்ந்து கொண்ட முகமறியா வாசகர்கள் அனைவருக்கும் எனது நெஞ்சார்ந்த நன்றி.

புதுக்கோட்டை புத்தகக் கண்காட்சியில் சிறந்த நாவல் விருதும், தமிழ்நாடு முற்போக்கு கலை இலக்கிய மேடையின் மக்கள்கவி இன்குலாப் நினைவு படைப்பாக்க மேன்மை விருதும் இந்நாவலுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. முதல் நாவலுக்கு கிட்டியிருக்கும் இந்த அங்கீகாரங்கள் எழுத்துப் பயணத்தைத் தொடர ஊக்கமும், உற்சாகமும் அளித்துள்ளன. இரு தேர்வுக் குழுவினருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி.

இரண்டாம் சரபோஜி அரசரின் சரஸ்வதி மகால் நூல் நிலையத்தையும், முதலாம் சரபோஜி காலத்தில் அபிராமி அந்தாதி பாடப்பெற்ற நிகழ்வையும் தாண்டி தமிழக மராட்டிய அரச வம்சத்தினரைப் பற்றி பொதுவெளியில் அதிகம் பேசப்பட்டதில்லை. முழுக்க முழுக்க மராட்டிய ஆட்சிக் காலத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்ட நாவல் என்கிற வகையில் ஆனந்தவல்லி புத்தம்புதிய முயற்சி.

இன்றுள்ள மராட்டிய மொழியைத் தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்களால் கூட எளிதில் படித்துவிட முடியாத மோடி எனும் லிபியில் எழுதப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான ஏடுகள் சரஸ்வதி மகால் நூல் நிலையத்தில் மூட்டைகளாக சேமிக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றிலிருந்து உருவான மோடி ஆவணத் தொகுப்பு எனும் மூன்று பகுதி நூல்களையும், அந்த ஆவணங்களை அலசி ஆராய்ந்து எழுதப்பட்ட கா.ம.வேங்கடராமையாவின் இரு நூல்களையும் அனேகமாய் தினந்தோறும் பாராயணம் செய்து கொண்டிருந்தேன். தஞ்சை, திருவையாறு, திருவிடைமருதூர் என்று நேரிலும், மானசீகமாகவும் பயணித்துக் கொண்டே இருந்தேன்.

அளித்த உழைப்பிற்கு இன்னமும் கூட கொஞ்சம் கூடுதல் அங்கீகாரம் கிடைத்திருக்கலாமே என்ற ஆதங்கமும் எனக்குள் இருந்தாலும் எழுத்துப் பயணத்தைத் தொடரத் தேவையான உந்துதல் கிடைத்திருப்பதில் மகிழ்வும் அடைகிறேன். வருட இறுதியில் திரும்பிப் பார்க்கையில் மூன்று படைப்புகள் வரவிருக்கும் புத்தகக் கண்காட்சியில் வெளிவரத் தயாராக உள்ளன என்பது நிறைவளிக்கிறது.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

புது நெல்லின் பால்மணம் வீசும் புதிய வரவு

எழுத்தாளர் உதயசங்கர்

நவீன தமிழ்ச்சிறார் இலக்கியம் கிளைகள் பரப்பி, மலர்கள் மலர்ந்து மணம் வீசிக் கொண்டிருக்கும் காலம். ஒவ்வொரு மலரும் ஒவ்வொருவிதமாகப் பூத்துக் கொண்டிருக்கிறது. சிறார்களுக்கு அவர்கள் விரும்பும் விதத்தில் விரும்பும் வகையில் கதைகள் எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அதே போல வயது வாரியாகவும் சிறார் நூல்கள் வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றன. அந்த வகையில் ஏற்கனவே எழுதாப்பயணம், ஆனந்தவல்லி, போன்ற நூல்களின் வழியே தமிழிலக்கியத்தில் தடம்பதித்துள்ள லஷ்மி பாலகிருஷ்ணன் இப்போது பதின்பருவத்தினருக்கான நாவலுடன் சிறார் இலக்கியத்தில் காலடி எடுத்து வைத்திருக்கிறார்.

நம்முடைய காலத்துக் குழந்தைகளுக்கு வீடும், பள்ளியும் தவிர்த்து வேறு புழங்கு வெளிகளே இல்லை. அவர்களுக்கு விளையாடத் தெருக்களில்லை. சுற்றித்திரிய காடு கரைகளில்லை. வயல்வரப்புகளில்லை. தாங்களாகவே கற்றுக் கொள்ளச் செடிகளில்லை. மரங்களில்லை, பறவைகளில்லை, சிறு பிராணிகளில்லை, பூச்சிகளில்லை, அவ்வளவு ஏன்? சண்டையிட்டுச் சேர்ந்துகொள்ளச் சேக்காளிகள் கூட இல்லை. சிறார்கள் தங்களுடைய குழந்தைமையின் வெகுளித்தனத்தை இழந்து விடுகிறார்கள். தங்களுடைய அனுபவங்களிலிருந்து தாங்களாக அறிந்து கொள்ளும் கற்றலை இழக்கிறார்கள். தங்களுடைய அனுபவங்களிலிருந்தும், கண்டு கேட்டவைகளிலிருந்தும் உருவாகும் கற்பனைவெளியை இழக்கிறார்கள். இத்தனை இழப்புகளையும் ஒருசேர உணர்த்துகிற நாவலாக மலர்ந்திருக்கிறது இந்த நாவல்.

பெருநகரத்தில் வளர்கிற ஒரு சிறுவன் கிராமத்துக்குப் போகும்போது அவன் அறிந்து கொள்கிற புதிய விஷயங்கள் அவனிடம் புதிய உணர்வுகளைத் தோற்றுவிக்கிறது. இதுவரை அவன் தெரிந்து கொண்டதற்கும் கிராமத்தில் அவன் அறிந்து கொள்வதற்கும் இடையில் உள்ள தலைகீழ் அர்த்தங்களே அவனிடம் மாற்றங்களை உருவாக்குகிறது. மிக அழகாக கிராமத்து சூழலை மனதில் ஆழப்பதியும்படி சித்திரமாய் வரைந்து அந்தச் சித்திரத்தில்  நகரத்துக் குழந்தைகளிடம் இன்றளவும் உள்ள கேள்விகளை எளிமையாகவும் அழகாகவும் சொல்லியிருக்கிறார் லஷ்மி பாலகிருஷ்ணன்.

நாவலில் வரும் முத்துத்தாத்தா, மரகதம் பாட்டி, கதைநாயகன் கண்ணன், அவனது தங்கை மயூரி, காளிமுத்து, முத்துக்கண்ணு என்ற கதாபாத்திரங்களின் வழியே சிறார்களுக்கு ஒரு புத்தம் புதிய உலகத்தைக் காட்டுகிறார். அந்த உலகத்தைப் பார்க்கும் குழந்தைகள் இதுவரை தாங்கள் தவறாகத் தெரிந்து கொண்டதைச் சரியாக அறிந்து கொள்வார்கள். அவர்களுடைய பல சந்தேகங்களுக்கு, கேள்விகளுக்கு, பதில் கிடைக்கும். பல புதிர்களுக்கு விடை கிடைக்கும். அத்துடன் நம்முடைய சமகாலச் சமூகம் பற்றிய பார்வையும் கிடைக்கும்.

இந்த நாவலை வாசிக்கும்போது நீங்கள் அறியாதவற்றை அறிந்து கொள்வீர்கள். தெரியாதவற்றைத் தெரிந்து கொள்வீர்கள். புரியாதவற்றைப் புரிந்து கொள்வீர்கள். ஒரு விடுமுறைகாலப் பயணத்திற்குப் போய் வாருங்கள் குழந்தைகளே!

தமிழ்ச்சிறார் இலக்கியத்துக்கு புதுநெல்லின் பால்மணத்துடன் தடம் பதித்திருக்கும் லஷ்மி பாலகிருஷ்ணனுக்கு என் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்!

நல்வரவு!

வாழ்த்துகளுடன்

உதயசங்கர்

+++++++

(எனது இளையோர் நாவல் ‘நெல் விளைந்த கதை’க்கு அனுபவம் மிக்க எழுத்தாளர் உதயஷங்கர் அவர்கள் அளித்த வாழ்த்துரை.)

Posted in அப்பா, இலக்கியம், குழந்தை வளர்ப்பு, சிறார் இலக்கியம், நாவல் | Leave a comment

ஆனந்தவல்லி – அஹமது சுபைர்

ஆனந்தவல்லி – a late tribute
லக்‌ஷ்மி அண்ணி எழுதிய ஆனந்தவல்லி நாவலைப் படிக்க நேற்றுதான் வாய்த்தது. கையிலெடுத்த புத்தகத்தைக் கீழே வைக்காமலே முழு நாவலையும் படித்து முடித்தேன். ஆங்காங்கே சிதறிக் கிடக்கும் முத்துக்களை மாலையாகக் கோர்க்க கொஞ்சம் தடுமாறித்தான் போனேன்.
சபாபதியைப் போலான காதல் சாத்தியமா?
கொத்தன் போல புத்தி கொண்ட பலர் இந்த மண்ணில் வாழத்தானே செய்கிறார்கள்? அவர்களால் எப்படி உறங்க முடிகிறது?
மஹாலில் ஊழியம் செய்யும் அந்த மோஹிதேவைப் போலத்தானே மாத சம்பளம் வாங்கும் பலரின் நிலையும்?
புத்தகத்தை விட முன்னுரையில் அண்ணி சொல்லிச் செல்லும் சதி எனும் உடன் கட்டை ஏறும் அகத்தூண்டல் காரணிகள் என்னை பலவாறு சிந்திக்கச் செய்தது.
நற்குணம் சொல்வதை அப்படியே ஏற்று எதிர்க் கேள்வி கேட்காத தம்பியை நற்குணம் கொஞ்சமேனும் கண்டித்திருக்கலாமே என்ற எண்ணம் ஏற்படாமல் இல்லை.
நாவல் ஆங்காங்கே அலைபாய்ந்தாலும், மைய அச்சிலிருந்து விலகாத சாரட் வண்டியைப் போன்ற ஓட்டம்.
சதி எனும் உடன்கட்டை ஏறும் அத்தியாயம் ஒரு விறுவிறுப்பான திரைப்படத்தின் ஆக்சன்ப்ளாக் போல அமைந்துவிட்டது. வைகைக் கரையில் இது போன்ற தென்னந்தோப்புகளைக் கண்டவன் என்பதால் அந்த வர்ணனைகளை மனதில் ஓட்டிப் பார்த்துக்கொண்டேன்.
ஆனந்தவல்லி தற்கொலை செய்யப் போகும் இரண்டு பெண்களிடம் பேசுவதை இன்னும் நீண்ட நெடிய அத்தியாயமாய் எழுதி இருக்கலாம்.
அந்த மஹாலின் மானோஜி ராவ் போன்ற கபடதாரியைக் கொல்வதைப் போல் ஒரு ஆக்ரோசம் வந்தாலும், இந்தப் புனைவு நிஜத்திற்குப் பக்கத்தில் இருப்பதால் அவன் மன்னிக்கப்பட்டிருக்கலாம்.
மலர்வனமாய்ப் பூத்துக்குலுங்கிய காலத்திலேயே, வார்த்தைகளைக் கோர்த்து வடிக்கும் வித்தை அண்ணிக்கு கை வந்த கலை என்பதை அறிந்தவனாகையால், இந்த நாவல் இவ்வளவு தாமதமாக வந்திருப்பதில் கொஞ்சம் வருத்தம் தான்.
இன்னும் பல படைப்புகள் அண்ணி எழுதட்டும். அதையாவது வெளியாகும் போதே படிக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைக்கட்டும்.

நன்றி Ahamed Zubair A

#ஆனந்தவல்லி_நாவல்
#ஆனந்தவல்லி

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ஆனந்தவல்லி – நாவல் ஒரு பார்வை – அப்துல் பாசித்

ஆனந்தவல்லி – என் பார்வையில்

//கரடு முரடான பாதையில் தூரத்தில் வளைவு இருந்தால், வேகமாக ஓடும் குதிரையின் கடிவாளத்தை இருகப்பிடிப்பவன்தான் நல்ல சாரதி.வளைவிற்கு அந்தப் பக்கம் என்ன இருக்கிறது என்று தெரியாதபோது அறிவுள்ளவன் செய்ய வேண்டியது நிதானிப்பது.//

ராபின் ஷர்மாவின் “The Monk who sold his Ferrari” யில் வரும் motivation quotes-களுக்கு இணையானது இந்த வரிகள்.ஒரு தேர்ந்த படைப்பாளியால் மட்டுமே பாமரனுக்கும் புரியும் வகையில் எடுத்துரைக்கும் ஆற்றல் இருக்கும். அது நம் ஆனந்தவல்லியின் ரியல் தாயான இந்த லக்ஷ்மி அண்ணிக்கும் வாய்த்திருக்கிறது.

ஒரு கதை வலுப்பெறுவது திரைக்கதையின் நேர்த்தி மற்றும் அதன் உள்ளிருக்கும் சொல்லாடலின் மூலமாகத்தான். அதனடிப்படையில், இங்கே, நிகழ்காலத்தில் ஆனந்தவல்லியின் வாழ்க்கையையும், அவளின் கடந்த கால வாழ்க்கையையும் அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அடுக்கிய விதத்தில், Sidney Sheldon நாவல்களின் சாயல் இருப்பதை உணரமுடிகிறது.

தஞ்சையின் அழகையும் அதன் பெயர்க்காரணத்தையும் இடையிடையே தூவியிருப்பது கதையின் ஓட்டத்தை மேலும் அழகாக்குகிறது.

தாசிகளின் வாழ்வியலை முடிந்தவரை இலை மறை காய் மறையாகச் சொன்னதற்காக மீண்டும் ஒருமுறை மெய்சிலிர்க்கலாம்.

இளவரசன் பிரதாமன் தன்னுடைய முதல் கடமையை காவிரிக்கரையில் மரைக்காயரின் தென்னந்தோப்பில் வெள்ளைக்காரர்கள் எதிர்பாராத போது ஆற்றியது, நம் இப்போதைய தமிழில் சொல்வதென்றால் “மரண மாஸ்”.

பொன்னியின் செல்வன் கொடுத்த உற்சாகத்தில் தமிழ் சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த படைப்பாளிகள் உங்களை விரைவில் தொடர்பு கொள்வார்கள். ஏனெனில், அதற்கான எல்லா அம்சங்களும் இதில் உள்ளது.

பேராசிரியர் கு. ஞானசம்பந்தன் அவர்கள் அடிக்கடி மேடைகளில் கூறும் சொர்ணம் தொடர் பற்றிய புனைவு போல, இப்போது நானும் தவிக்கிறேன் ஆனந்தவல்லிக்கும், சபாபதிக்கும் என்ன ஆகியிருக்கும் என்று?

அண்ணி, உங்களின் அடுத்த பாகத்தை எதிர்நோக்கும், கோடிக்கணக்கான வாசகர்களில் நானும் ஒருவனாக.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

வருகிறாள் மானசா

தஞ்சையில் உள்ள மாவட்ட மைய நூலகம் என் வாழ்வில் மறக்க முடியாத இடம். கல்லூரி வாழ்வில் நுழையும் போது கிடைத்த சுதந்திரத்தை நான் பரிபூரணமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டது வாசிக்கத்தான். வாசிப்பை விட எனக்கு மகிழ்வு தரும் விஷயம் வேறெதுவும் இல்லை என்பதை நான் கண்டுகொண்ட நாட்கள் அவை.

சிறுவயதில் நான் கேட்ட புராணக் கதைகள் எல்லாமே “பகவான் கிருஷ்ணர் என்ன பண்ணினார் தெரியுமா” என்றோ “ஸ்ரீ ராமச்சந்திரமூர்த்தி என்ன சொன்னார் தெரியுமோ” என்றோதான் ஆரம்பிக்கும். பாட்டியோ அப்பாவோ பக்தி ரசம் சொட்டச் சொட்டத்தான் கதைகளைச் சொல்வார்கள்.
இளம் வயதில் கேட்ட கதைகள் என்பதால் ராமாயணத்தை ராமனின் பக்கமிருந்தும், பாரதத்தை பாண்டவர் பக்கமிருந்தும் மட்டுமே நினைக்கப் பழகியிருந்த மனதிற்கு, மகா ஸ்வேதா தேவியின் ஒரு படைப்பு புராணங்களுக்குள் புதையுண்டிருக்கும் விளிம்பு நிலை மனிதர்களின் மீதான கரிசனமின்மையை உடைத்து முன் வைத்தது. குந்தியும் நிஷாதப் பெண்ணும் என்ற அந்தக் கதை மரபான சூழலில் வளர்ந்து வந்த எனக்கு அளித்த அதிர்ச்சி மிகவும் அதிகம். அடுத்தது இவரது காட்டில் உரிமை எனும் படைப்பு, அது அளித்த பீர்சா முண்டா எனும் தலைவனின் அறிமுகம் என அந்த இளம் வயதில் என்னை மிகவும் பாதித்த எழுத்தாளுமை மகா ஸ்வேதா தேவி.

புராண இதிகாசங்களை மறுவாசிப்புக்கு உட்படுத்த வேண்டும் என்று நான் சொல்லும் போதெல்லாம் பாலா, சொல்லும் வார்த்தை, உன்னுடைய சிந்தனையில் மகா ஸ்வேத தேவியின் பாதிப்பு அதிகம் தெரிகிறது என்பதுதான்.

அள்ள அள்ளக் குறையாத அட்சயபாத்திரம் போன்ற மகாபாரதத்தில் இருந்து ஒரு பகுதியை மட்டும் எடுத்து, என் பார்வையில் ஒரு நாவல் எழுதி முடித்துவிட்டேன். இப்போது பாலாவின் கூற்று சரியானது என்றே தோன்றுகிறது. வன அழிப்பு, அதை முன் வைத்து ஒரு பெண்ணின் வாழ்வையும் வனவாசிகளின் பாடுகளையும் பேசுவதும்தான் இந்நாவலின் மையச்சரடு. நாவலை எழுதி முடித்தாயிற்று என்பது தரும் ஆசுவாசத்தை நட்புகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளவே இப்பதிவு.

நாவலின் தலைப்பு: மானசா

ஜனவரி புத்தகக் கண்காட்சியில் மானசா வருவாள் என நம்புகிறேன்.

#மானசா_நாவல்
#மானசா
#லக்ஷ்மிபாலகிருஷ்ணன்

Posted in இலக்கியம், நாவல் | Tagged , , , , , | Leave a comment

புரட்சிக்கில்லை கட்டுசெட்டு…


தமிழில் கதை சொல்லுதல் என்பது ஒரு வாழ்க்கைமுறை, அதன் வழியே சமூக மேம்பாடு குறித்தும் மனித வாழ்வில் இயற்கையில் ஏற்டுகின்ற, ஏற்படுத்தப்படுகின்ற சிடுக்குகள் உள்ளிட்டவைகள் குறித்த அரசியல் ரீதியான பயன்மிகு விவாதத்தைக் கிளப்ப அது உதவுகின்றது என்ற கருத்தாக்கத்தின் மீதான நம்பிக்கை குறையும்போதெல்லாம் நம்மவர்களின் சில படைப்புகள் மற்றும் முயற்சிகள் அந்த நம்பிக்கையை வலுவடையச் செய்துவிடுவது நமக்கான நல்வாய்ப்புகளில் ஒன்று. அந்த வகையில் சமகாலத்தில் லஷ்மி பாலகிருஷ்ணன் எழுதிய “ஆனந்தவல்லி” என்ற நாவல் நம்முடைய கவனத்தை வெகுவாக ஈர்க்கிறது.

இங்கேதான் நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தாலும் முன்பு இங்கேயே நடந்த வரலாற்றுச் செய்திகளை, அந்த பரிச்சயப்படாத வாழ்க்கை முறையின் நுணுக்கங்களை நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டியத் தேவை நமக்கிருக்கிறது. இந்த நாவலில் “வருங்காலத்தில் நடக்கப் போவதை நம்மால் பார்க்க முடியாமல் போகலாம். ஆனால் நம் காலத்துக்கு முன் நடந்ததைப் பார்த்துப் புரிந்துகொண்டு, அதே போல எதிர்காலத்திலும் வரக்கூடும் என்று திட்டமிடவே நாம் முந்தைய வரலாற்றைப் படிக்கிறோம்” என்று லஷ்மி பாலகிருஷ்ணன் சொல்லியிருப்பது நிரூபிக்கப்பட்ட வாதம். அவ்வாறான வரலாற்றின் மீது அமர்ந்துகொண்டு கட்டியமைக்கப்படுகின்ற புனைவிற்கு தனித்துவமான மகத்துவம் இருக்கிறது. அந்த வகையில் சுமார் 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக இருந்த தஞ:சை மராட்டிய அரச வம்சத்தில் நடப்பதாக எழுதப்பட்ட ஆனந்தவல்லி என்கிற வரலாற்று நாவலை நமக்களித்திருக்கின்ற ஆசிரியரின் தனிச்சிறப்பையும் நாம் உற்று நோக்கவேண்டியிருக்கிறது.

குழந்தை மணமும், பெண்களை அடிமை வேலைகளுக்கென அரச குடும்பத்திடம் விற்பனை செய்வதும், உடன்கட்டை ஏறுகின்ற முறையும் இருந்துவந்த காலக்கட்டத்தில், சபாபதி என்கிற பிள்ளைவாளுக்கும் மீனாட்சி (எ) ஆனந்தவல்லி ன்கிற ஐந்து வயது கள்ளசாதிக் குழந்தைப் பெண்ணுக்கும் திருமணம் நடத்தி வைக்கப்படுகிறது. குழந்தை வளர்ந்து ருதுவான பின்பாகத்தான் மாப்பிள்ளை வீட்டிற்கு அனுப்பப்படுவாள் என்கின்ற நிலையில் சபாபதி தனது மனைவியான குழந்தை மீனாட்சியை விட்டுவிட்டு தனது ஊருக்குப் போகிறான். சில ஆண்டுகளில் மீனாட்சியை அவளது தந்தை அவளுக்குத் திருமணமாகிவிட்ட செய்தியை மறைத்து பணத்திற்காக அரச குடும்பத்திற்கு விற்றுவிடுகிறான். செய்தி அறிந்த சபாபதி அரசிடமிருந்து தனது மனைவியை மீட்க வேண்டும் என்று முனைகிறான். இது ஒரு சுருக்கமான கதைவிளக்கம்.

இதை மையமாக வைத்து லஷ்மி பாலகிருஷ்ணன் தஞ்சை மராட்டிய வம்சத்தின் வாழ்க்கை முறை, அவர்கள் பிரிட்டிஷ் அரசின் சூழ்ச்சிக்கு பலியாகி அதிகாரமிழந்து வீழ்ச்சி அடைந்தது, அந்த அரசர்களின் அளவற்ற அந்தப்புறப் பெண்களுடனான சல்லாபங்கள், அதற்காக அவர்கள் மெனக்கெடும் “அகடுதகடுகள்”, அரசர்களளின் திருமண முறைகள், அரசவம்சத்து மனைவிமார்களின் பழக்கவழக்கங்கள், அவர்களின் படோடாபம், ஊற்றெடுக்கும் மேனியழகு, தங்களது வாரிசுகளின் மதிப்பைக் கூட்டுவதன் பொருட்டு உடன்கட்டை ஏறத் துணிதல் என அரசவம்சச் செய்திகள் ஒருபுறமும், ஆனந்தவல்லியின் தந்தையின் கேடான நடைமுறை, நீண்ட பட்டியலான அவர்கள் குடும்பத்தாரின் அக்காலத்தைய வாழ்க்கைப் பயணம், சபாபதியின் தந்தை மற்றும் அவர்களின் குடும்பம் மறுபுறமும் என வைத்துக்கொண்டு பின்னியிருக்கும் தொடர் கன்னிகள் ஏராளம். இந்த பாங்கு நாவல் என்ற தன்மைக்கு சிறப்பான முறையில் வலு சேர்த்திருக்கிறது.

எந்த ஒரு புனைவின் மையச்சரடோடு தான் கற்றறிந்த கல்வி மற்றும் அனுபவ ரீதியாலன விசயங்களைப் பொருத்திச் சொல்வது ஒரு ஆகச்சிறந்த கதை சொல்லல் முறை. வாசகனை அடுத்தக்கட்டத்திற்கு நகர்த்திச் செல்வது இந்த இடம்தான். அந்த வகையிலும் நாவலாசிரியர் தனது பங்கினை நேர்த்தியாக நிறைவேற்றியிருக்கிறார். இந்நாவலில் அது சார்ந்து பல இருந்தாலும் கீழ்கண்டவைகளை நாம் காணலாம்…

“அன்பு என்பதை உன்னதமானதொரு விஷயமாகவே எப்போதும் நினைப்பது அறியாமை”

“மேலிருந்து இறங்க இருக்கிற வழி ரெண்டுதான், துரோகம், சாபம். எல்லா ராஜ்யத்தோட கதையும் இந்தப் பாதைலதான் பெரும்பாலும் போகுது”

“இதோபார் பாவனி! நல்லதை யாரும் சொல்லலாம். கேட்பதற்கு நம் காதுகள் திறந்திருக்க வேண்டும். கூடவே இருதயமும் கொஞ:சம் விசாலமாக இருக்க வேண்டும். இன்றைக்கு என்ன வேண்டும் என்று மட்டுமே யோசிப்பவன் நல்ல தலைவனல்ல, தலைமுறைகள் தாண்டியும் யோசித்தாக வேண்டும்”

“உறக்கமும் விழிப்பும் இறப்பும் பிறப்பும் போல என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் மரணம் தரும் பயத்தை உறக்கம் தருவதில்லை. மீண்டும் மறுநாள் காலையில் எழுந்துவிடுவோம் என்ற பரிபுரண நம்பிக்கையுடன், அன்றைய நாளின் களைப்பனைத்தையும் போக்கும் மருந்தென உறக்கத்தைத் தழுவுகிறோம். மரணத்தின் பின்னான பிறப்பைப் பற்றி யாருக்கும் அத்தனை நிச்சயம் இல்லை”

“அடிபோடி அறிவு கெட்டவளே… நாம வாழறதுக்கான மொத்த அர்ததமும் காலுக்கு நடுவால இருக்குற ஒத்த ஓட்டைக்குள்ளரதான் ஒளிந்திருக்கா என்ன?”

போன்றவை உதாரணங்கள். லஷ்மியின் வார்த்தைப் பொறியியலில் மிகவும் தேர்ந்து தெரிகிறார். அதில் நேர்த்தியைப் புகுத்துவதுமான இவரது எழுத்தாற்றல் மெச்சத்தக்கது. 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பான அரச மற்றும் எளிய மக்களது வாழ்வியலின் காட்சி அமைப்புகள் மற்றும் அவர்களுடைய உரையாடல்கள் குறித்தும் விவரிக்கும் தன்மை, அதிலும் மிகமிக எளிய சொல்லாடல்களை வைத்து அதை வாசிக்கின்ற நம்மை வியப்புறவைக்கிறது. மிகச் சாதாரணமான சம்பவம் எனக் கடந்துபோய்விடுகின்ற ஒரு விசயத்தின் மையத்தை வைத்து மிகப்பெரிய அரசியல் கோட்பாடுகளை உருவாக்கிவிட முடியும். அது எழுத்தாளர்களால் மட்டுமே சாத்தியம். சபாபதி என்கிற ஒருவனின் மனைவி சட்டத்திற்குப் புறம்பாக அரசிடம் விற்கப்படுகிறாள். அதைத் தவறெனச் சுட்டிக்காட்டி தனது மனைவியை விடுவிக்க வேண்டி அரசிற்கு சபாபதி விளக்கக் கடிதம் எழுதுகிறான். அந்தக் காலத்தில் பெண்களை விற்பதும் அரசர்கள் வாங்குவதும் நடைமுறையில் ஏற்றுக்கொண்ட சட்டம் என்பதால் இதை மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் நமக்கு சாதாரணமான விசயமாகத் தெரியலாம். ஆனால் அந்தக் காலக்கட்டத்தில் குழந்தையை மணம் செய்த ஒருவன் அவளின் மீது காதல்கொண்டு, அவள் வளர்ந்து பெரியவளாகி வருவாள் என்று எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பவனின் ஏமாற்றம் ஒருபக்கம். அரசரிடம் சிக்கிய பெண்களின் நிலை என்னவாக இருக்கும் என்றும் பாலியல் ரீதியாக அவள் எவ்வாறெல்லாம் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பாள் என்றும் தெரிந்தும்கூட அவனை அரசையே எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்க வைத்திருக்கிறது என்பதை எண்ணிப் பார்க்கும்போது புரட்சிவிதை என்பது அவரவர் மனத்திற்குள் இயற்கையாகவே விதைக்கப்பட்டுக் கிடக்கும், அதை வளர்த்தெடுப்பது அவன் பெறுகின்ற கல்வி மற்றும் மேம்பட்ட சமூகத்தின் கடமை என்பதை இந்தச் சம்பவம் நமக்கு உணர்த்துகின்றது.

நாவலில் இரண்டு இடம் நெருடுலை ஏற்படுத்துகிறது. அரசனின் மரணத்தின் பின் உடன்கட்டை ஏற நினைக்கும் மனைவி குறித்த விவாதம் வரும்போது “நானும் ஐரோப்பிய கல்வி உடையவன் என்றாலும் அடிப்படையில் ஒரு இந்து. என்னால் சக கமனத்தைத் தடை செய்வதை, அதிலும் என் சொந்தக் குடும்பத்திலேயே செய்வதை முழு மனதோடு ஏற்க இயலாது” என்று ஒரு அரசர் குறிப்பிடுவதில் “இந்து” என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டியதில்லை. 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இந்த வார்த்தை அத்தனை முக்கியத்துவமாக இருந்திருக்குமா என்ற கேள்விக்காகக்கூட இல்லை, சமகாலத்தில் அந்த வார்த்தையை வைத்து எத்தனை அளவு வரலாற்றைத் திரிக்க முயற்சி செய்கிறார்கள்! அவர்களுக்கு இந்த நாவலில் இந்த இடத்தில் வருகின்ற வார்த்தை வலு சேர்த்துவிடும் என்பதால் இந்த முரண்பாட்டை முன்வைக்கிறேன். தனது முன்னுரையில் “வைதீக மதம்” என்றே சொன்னவர் கதைக்களத்தில் இந்து என்று தனித்துச் சொல்லியிருக்கத் தேவையில்லை என்பது எனது கருத்து. இது ஒன்று.

மற்றொன்று, “தன்னை நாவல் எழுத
“அனுமதித்து” என்று தொடங்கும் தனது அதே முன்னுரையின் நிறைவுப் பத்தியில் லஷ்மி பாலகிருஷ்ணன் பயன்படுத்திய அந்த “அனுமதித்து” என்ற வார்த்தையை நான் கண்டிக்கிறேன். எதற்காக அந்தக் கண்டனம் என்பது உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி.
மற்றபடி தமிழில் எழுத்தாற்றலும், பொருட்புலமையும் பொதிந்து கிடக்கின்ற பெண்கள் பலர் இருக்கிறார்கள் என்பதை தனது முதல் நாவலின் மூலமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியிருக்கின்றார் தோழர் லஷ்மி பாலகிருஷ்ணன். இவரிடம் எதிர்பார்க்க இன்னுமின்னும் நிறைய இருக்கிறது. தமிழிலக்கியம் சிவப்புக் கம்பளம் விரிக்கிறது அவரின் படைப்பை வரவேற்க. அவர்களுக்கு எனது வாழ்த்தும் பாராட்டும்.


-விசாகன்.

நன்றி Visagan Theni தோழர்

#ஆனந்தவல்லி_நாவல்
#ஆனந்தவல்லி

Posted in ஆனந்தவல்லி, இலக்கிய விமர்சனம், வரலாறு, விமர்சனம் | Leave a comment

கண்டேன் பொன்னியின் செல்வனை

வாசகப் பரப்பில் பெருவெற்றி பெற்ற ஒரு நாவல், திரைப்படமாக்கப்படுவது ஒன்றும் தமிழுக்குப் புதிதல்ல. ஏற்கனவே இதற்கு ஒரு முன்னோடி உண்டு. தில்லானா மோகனாம்பாள்தான் அந்த முன்னோடி. அந்த நாவலும் 50களில் விகடனில் தொடர் கதையாக வந்தது. தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்ல ஆந்திராவில் கூட அதற்கு பெரிய ரசிகர் கூட்டம் இருந்தது. ஆந்திராவில் தமிழ் தொடர் கதை எப்படி என்று வியப்பாக இருக்கிறதா? தமிழ் தெரிந்த ஒருவர் அக்கதையை படித்து மொழிபெயர்த்துச் சொல்ல, மனவாடுகள் சுற்றி இருந்து கேட்டு மகிழ்வார்களாம். அப்படியொரு பிராபல்யம் கொண்ட கதையை வாசனே படமாக எடுக்க நினைத்து, பலகாலம் தள்ளிப் போய்ப் பின் ஏபிஎன் வசம் அந்த உரிமை வந்தது.

ஆனால் படத்தைப் பொறுத்தவரை மூலக்கதை மட்டுமே சுப்புவினுடையது. மற்றபடி திரைப்படம் நாவலின் மாறுபட்ட வடிவம்தான். நாவலின் இரண்டாம் பாகத்தை முழுக்கவே வெட்டி வீசிவிட்டு, மதன்பூர் அரசருக்கும் ஷண்முகத்திற்குமான அகங்காரப் போராட்டத்தை வெறும் மோகனா மீதான அரசரின் மோகமாக மட்டும் சுருக்கிக் கொண்டுதான் படமாக்கினார்கள். அது எந்த விதத்திலும் திரைப்படத்திற்கு குறையாக அமையவில்லை. போலவே கதையில் நாயகன் இருபது வயது இளங்காளை, நாயகியோ பதினெட்டு வயதுப் பருவப் பெண். படத்தில் யார் யார் நடித்தார்கள், அவர்களின் வயதென்ன என்று எல்லோருகும் தெரியும். ஆனால் அதுவும் குறையாகிவிடவில்லை. ஒருவேளை அந்தக் காலத்தில் நாவலை தொடர் கதையாகப் படித்தவர்கள் நாவலில் ஷண்முக சுந்தரத்திற்கு குடுமி வைத்துப் படம் போட்டார்களே, சிவாஜி கிராப் அல்லவா வைத்திருக்கிறார் என்பது போன்ற பற்பல அருங்குறைகள் சொல்லியிருக்கலாம். இப்போது போல சமூக ஊடகங்கள் இல்லாததால் அதெல்லாம் மரத்தடிகளிலேயே காற்றில் கரைந்து போயிருக்கக் கூடும். ஆனால் அறுபது வருடங்கள் கடந்தும் படம் வரலாற்றில் நின்று கொண்டிருக்கிறது. இரண்டாயிரத்திற்குப் பிறகு பிறந்தவனான என் மகன் கனியும் கூட அந்தப் படத்தின் பரம ரசிகன்.

அதே போல பொன்னியின் செல்வன் திரைப்படமும் கூட காலம் கடந்து நிற்கும் என்பதே என் எண்ணம். மூல நாவலை மிகச் சிறப்பாக, அதன் அழகு குறையாதபடி சுருக்கியிருக்கிறார்கள். நடிகர் நடிகைகளில் நான் மிகவும் எதிர்பார்த்தது விக்கிரமைத்தான். அவர் சற்றும் ஏமாற்றவில்லை. அதே போல் நான் மிகவும் மோசமாக மதிப்பிட்டிருந்தது ஜெயம் ரவியை. ஆனால் அவரோ நம்பமுடியாத அளவுக்கு அந்தப் பாத்திரத்தை அழகாக ஏற்று, சமன் செய்திருந்தார். கார்த்திக்கு மிகப் பொருத்தமான பாத்திரம். அருமையாக நடித்துமிருக்கிறார். ஒரு பத்து வருடம் முன்பு எடுக்கப்பட்டிருந்தால் நாகு டார்லிங்க் நடித்திருக்கலாமே என்று மிக லேசாக ஒரு பொறாமை எட்டிப்பார்த்தாலும், உண்மையை ஒப்புக் கொண்டுதானே ஆக வேண்டும். சுரங்கத்திற்குள் நுழையும்போது நந்தினியைக் கண்களால் விழுங்குவதாகட்டும், குந்தவையைப் பார்த்தவுடன் மெய்மறந்து நின்றாலும் கம்பீரத்தை விடாமல் பேசுவதாகட்டும், பூங்குழலியைச் சீண்டிப் பார்ப்பதாகட்டும், எல்லா இடங்களிலும் வந்தியத்தேவனின் விளையாட்டுத்தனம் நிறைந்த வழிசலை நன்றாகவே வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

இதற்கு முன் திரிஷாவை நான் மிகவும் ரசித்தது கொடி படத்தில்தான். அதற்குப் பிறகு இந்தப் படத்தில்தான் அவரது அழகும், திறமையும் ஜொலிக்கிறது. சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் மூன்று தலைமுறை அரசர்களைக் கட்டி மேய்க்கும் அளவு ராஜதந்திரியான, அழகிலும் சோடை போகாத இளவரசியின் கதாபாத்திரத்தையும், அதற்கான பிரம்மாண்டமான கொண்டையைப் போலவே அனாயாசமாக சுமந்து நடித்திருக்கிறார். பிரகாஷ்ராஜ், சரத்குமார், பார்த்திபன் அனைவருமே தங்கள் இடம் உணர்ந்து அடக்கமாக, கச்சிதமாக நடித்திருக்கிறார்கள்.

மொத்தத்தில் மணிரத்னம் கல்கி ஏற்படுத்தி வைத்திருந்த பிரம்மாண்டமான மைல்கல்லைத் தொட்டுவிட்டார். சமகாலத்தவர்களுக்குப் புரியும் படியான, அதே நேரம் பேச்சுத் தமிழளவுக்கு இறங்கிவிடாத வசனங்களில் ஜெயமோகனும் அப்படியே. மணிரத்னத்னமும் கல்கியும் வசனங்களின் அளவு விஷயத்தில் நேரெதிர் துருவங்கள். இருவரையும் இழுத்துப் பிடித்து ஒரு மையமான அளவில் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருப்பதெல்லாம் இமாலய சாதனை. அது ஜெயமோகன் போன்ற அதிதிறமைசாலியான ஒருவருக்கே சாத்தியம்.

குறை என்று பெரிதாக எதுவுமில்லை. ஆனாலும் ஆங்காங்கு சில கற்கள் தட்டுப்படவே செய்கின்றன. சுந்தர சோழரின் நோய்ப் படுக்கையும், அவருக்கான வேர், தழை, பற்ப செந்தூரம் போன்றவற்றைக் அடிப்படையாகக் கொண்ட நாட்டு வைத்தியம் அல்லது சித்த வைத்திய சிகிச்சைகளும் நாவலில் விரிவாகப் பேசப்பட்ட விஷயங்கள். மேலும் அதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் பினாகபாணியும், வந்தியத் தேவனும் மூலிகை தேடி இலங்கை போவதாகச் சொல்லியே குந்தவை அவர்களை அனுப்பி வைப்பாள். நந்தினியின் உத்தரவால் பாண்டிய ஆபத்துதவிகளும் அதே காரணத்தைச் சொல்லித்தான் இலங்கைக்குப் போவார்கள். தந்தை நோயால் படும் துன்பம் கண்டு மனம் கசிந்து நாட்டில் பல ஆதூர சாலைகளை குந்தவை அமைப்பதும் நாவலிலேயே வரும் செய்தி. இப்படி பல இடங்களில் குறிப்பிடப்பட்ட விஷயத்தை வம்படியாக பீதர் நாட்டு சூசிமர்த்த வைத்தியமாக(அக்குபஞ்சர்) மாற்ற வேண்டிய தேவையோ, பாண்டிய ஆபத்துதவிகளும் சுந்தர சோழருக்காக யானை முடி, நரிப் பல் போன்ற மாந்திரீக சாமான்கள் சேகரிக்கவே இலங்கை போவதாகவும் காட்ட வேண்டிய தேவையோ இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை.

போலவே கண்டராதித்தரின் துணைவியான செம்பியன் மாதேவி நாவலில் துறவி போல வாழும் கைம்பெண்ணாகவே வருவார். படத்தில் ஜெயச்சித்திராவுக்கு திருநீறோடு குங்குமமும் நெற்றியில் அணிவித்திருக்கிறார்கள். குங்குமத்தை நாமம் என்று சொல்லி ஆதித்த கரிகாலனை வைஷ்ணவனாக்கிவிட்டதாகப் புலம்பிய எதிரணியினர் கூட இந்த சறுக்கலைக் குறிப்பிடவில்லை என்பது வியப்புத்தான். கைம்பெண் குங்குமம் அணியக் கூடாது என்றல்ல, அந்தக் காலகட்டத்தில் அப்படி ஒருவர் செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதாலேயே இது பிழையான சித்தரிப்பாகிறது.

பழுவேட்டரையர் மாளிகையிலிருந்து கிளம்பும் சுரங்கப்பாதையில் அத்தனை தீவட்டிகள் எரிவது இன்னொரு அபத்தம்.

இலங்கையில் அருண்மொழிக்கு சிங்கள சிம்மாசனத்தை அளிக்கும் புத்த பிட்சுவின் குரல் ஜெயமோகனுடையதைப் போன்று தோன்றுவது என் பிரமையாக இருக்கலாம். 🙂

நாவலில் கப்பல் உடைந்த பின் கடலில் குதிக்கும் வந்தியத்தேவனும், அருண்மொழியும் மிதக்கும் கொடிமரத்தைப் பற்றிக் கொண்டு நீந்துவதாகக் காட்சி வரும். ஆனால் சம்பந்தமே இல்லாமல் உடைந்து கொண்டிருக்கும் கப்பலில் கொடிமரத்தின் உச்சிக்கு இருவரும் ஏன் ஏறுகிறார்கள் என்று புரியவில்லை. இப்படி ஆங்காங்கு சிற்சில பிசிறுகள் இருந்தாலும் இப்படம் யானையை வெற்றிகரமாக எய்த வேலேதான்.

இன்னமும் அதிகம் வெளிப்படாத வீரபாண்டியனின் கதாபாத்திரமும், அறிமுகமே ஆகாத மணிமேகலை பாத்திரமும் இரண்டாம் பாகத்தில் நன்றாக வளர்த்தெடுக்கப்படலாம். நந்தினியாக சமாளித்துவிட்ட ஐஸ்வர்யா, மந்தாகினியாக எப்படி வெளிப்படுகிறார் என்று பார்க்கவேண்டும். அருண்மொழி கடலில் மூழ்கி விட்டதான வதந்தியோடு அழகாக முடித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் ஆதித்த கரிகாலனோ மலையமானோடு சேர்ந்து கோபமாக படை நடத்தி வருவதாகக் காட்டியிருக்கிறார்கள். இந்நிலையில் கரிகாலனின் கொலையை எப்படிக் கொண்டு போகப் போகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. செம்பியன் மாதேவியின் கதாபாத்திரமும், சேந்தன் அமுதனுக்கும் கூட நிறைய காட்சிகள் இருந்தாக வேண்டும். அவையெல்லாமும் இரண்டாம் பாகத்தை ஆவலுடன் எதிர்பார்க்க வைத்திருக்கின்றன.

பி.கு: நாவல் படிக்காத இளந்தலைமுறையினருக்கு நாவலின் பின்னணியை சற்று விவரமாக ஒரு டாகுமெண்ட்ரியாக மணிரத்னமே தயாரிக்கலாம். அதில் படத்தில் நடித்தவர்களையே கொண்டு தங்கள் கதாபாத்திரத்தைப் பற்றி, அவர்களின் வரலாற்றுப் பொருத்தத்தைப் பேச வைத்து வெளியிட்டால் அது பலருக்கும் உதவியாக இருக்கும் என்றெண்ணுகிறேன். ஜெயமோகனே அதற்கும் பிரமாதமாக ஸ்கிரிப்ட் எழுதித் தந்துவிடுவார். அது சோழர் வரலாற்றையும், திரைப்படத்தின் இரண்டாம் பாகத்தையும் மக்கள் நன்கு புரிந்து கொள்ளவும் உதவும்.

Posted in சினிமா, மொழி, வரலாறு, விமர்சனம் | Tagged , , , , | Leave a comment