விசாரணைகள்


ஒரு தந்தை தனது விவரமில்லாத மகனை நடைமுறை வாழ்கைக்குத் தயார் செய்ய முடிவு செய்தார். முதல் முயற்சியாக உடல்நலமில்லாது இருந்த பெரியவர் ஒருவரைக் கண்டு நலம் விசாரித்து வரச் சொல்லி தன் மகனை அனுப்பினார். முன் அனுபவம் இல்லாத மகனுக்கு நலம் விசாரித்தல் எனும் சம்பிரதாயச் சந்திப்பில் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள் குறித்து கொஞ்சம் சொல்லிக் கொடுத்து அனுப்பி வைத்தார்.

”உடம்புக்கு என்ன தாத்தா பண்ணுது?” என்று கேள், அதற்கு அவர் என்ன சொன்னாலும் “அதெல்லாம் ஒன்னும் பெரிய விஷயமில்ல, சரியாகிடும்” என்று பதில் சொல். அடுத்து ”எந்த டாக்டர்கிட்ட காண்பிக்கறீங்க?” என்று கேள். அவர் என்ன பதில் சொன்னாலும் “அவரா, ரொம்ப கைராசியான டாக்டராச்சே, அவர்ட்டயே தொடர்ந்து பாத்துக்குங்க” என்று சொல். அடுத்து ”என்ன மருந்து கொடுத்திருக்கார்?”என்ற கேள்விக்கு அவர் என்ன பதில் சொன்னாலும் “ரொம்ப நல்ல மருந்தாச்சே, நல்லா கேக்கும், விடாம சாப்பிடுங்க”  என்று சொல்லிவிட்டு வந்துவிடு என்று சொல்லியனுப்பினார்.

அந்த பெரியவரோ சற்று விரக்தியான மனநிலையில் இருந்தார். எனவே அந்த உரையாடல் இப்படிப் போனது.

”உடம்புக்கு என்ன தாத்தா பண்ணுது?”

”என்னத்த உடம்பு, சாவுதான் வரமாட்டாம படுத்துது”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் பெரிய விஷயமில்ல, சீக்கிரம் சரியாகிடும்”

”எந்த டாக்டர்கிட்ட காண்பிக்கறீங்க?”

“டாக்டரா, இனி யமன்கிட்டத்தான் காமிக்கணும்”

“அவரா, ரொம்ப கைராசியான டாக்டராச்சே, அவர்ட்டயே தொடர்ந்து பாத்துக்குங்க”

”என்ன மருந்து கொடுத்திருக்கார்?”

“மருந்தென்ன மருந்து, விஷந்தான் இனி எனக்கு மருந்து”

“ரொம்ப நல்ல மருந்தாச்சே, நல்லா கேக்கும், விடாம சாப்பிடுங்க”

இதற்கு மேல் அந்தக் கதை நமக்கு வேண்டாம். இது போன்ற நலம் விசாரிப்புகள் கற்பனைக் கதைகளில் மட்டுந்தான் நடக்கும் என்று நினைக்காதீர்கள். எதிராளியின் மனநிலை புரியாது, அவர் சொல்லும் பதிலின் தீவிரம் உணராது மேலும் மேலும் சம்பிரதாயக் கேள்விகளும், தங்களுக்குத் தெரிந்ததையே பிரதானமாகப் பேசும் மனநிலையும் கொண்ட அந்த இளைஞனைப் போன்ற பலரையும் நாங்கள் தினமும் சந்திக்கிறோம். நாங்கள் என்ற பதத்திற்குள் சிறப்புக் குழந்தைகளைப் பெற்ற எல்லோரும் அடங்குவர். அதிலும் குறிப்பாக ஆட்டிச நிலையாளரான குழந்தைகளைப் பெற்ற நாங்கள் எதிர்கொண்டிருக்கும் விசாரணைகளை எழுதினால் மேற்சொன்ன கதை மிகச் சாதாரணமான ஒன்று என்று தோன்றுமளவுக்கு இருக்கும்.

நாளொன்றுக்கு இரண்டு அல்லது மூன்று தெரப்பிகளுக்கு வெவ்வேறு இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்வது, பார்த்துப் பார்த்து திட்டமிட்டு டயட்டை பின்பற்றுவது, வீட்டில் செய்ய வேண்டிய பயிற்சிகளை செய்வது, இதுதவிர  சாதாரணமான வீட்டு வேலைகள், மற்ற குழந்தைகள் இருந்தால் அவர்களின் வளர்ப்பு என்று மண்டையைப் பிய்த்துக் கொண்டு அலைந்து கொண்டிருக்கும் பெற்றோரிடம் ”இன்னும் பேச்சு வரலயா, தினமும் காலைல ஒரு முறை சாயந்தரம் ஒரு முறை தேனைத் தொட்டு நாக்குல தடவினீங்கன்னா போதும், புள்ள கடகடன்னு பேச ஆரம்பிச்சுரும்” என்பது போன்ற அறிவுரைகளைச் சொல்வது மேற்சொன்ன கதையில் வரும் இளைஞனனது செயலைப் போன்றது என்பதை நலம் விரும்பிகள் உணர்வதே இல்லை. உண்மையில் அவர்களின் அக்கறையும் அன்புமே இப்படியெல்லாம் பேச வைக்கிறது என்று புரிந்தாலும் எங்களால் அதை இலகுவாக எடுத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை. சிலர் கோபப்பட்டும், சிலர் உடைந்து அழுதும் அந்த சிக்கலை கடக்கிறோம்.

அக்கறையோடு சொல்லப்படும் அறிவுரைக்குக் கூட ஏன் இப்படி வித்யாசமாக எதிர்வினையாற்றுகின்றோம் என்று பலருக்கும் கேள்விகள் எழக்கூடும். அதற்கு முன் எங்களது வாழ்வின் சில சிக்கல்களை இங்கு முன்வைக்க விரும்புகிறேன்.

சாதாரணக் குழந்தைகளுக்கு இந்தப் பள்ளி இல்லையென்றால் அடுத்த தெருவிலிருக்கும் பள்ளி என்பது போல் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்புகள் அதிகம். பள்ளி என்றில்லை இசை வகுப்போ கணிணி வகுப்போ எதுவானாலும் சுற்றுவட்டாரத்திற்குள்ளேயே பொருத்தமானதாக அமைந்து விடும். ஆனால் சிறப்புக் குழந்தைகளைப் பொறுத்தவரை நல்ல பள்ளி மோசமான பள்ளி என்றோ நல்ல தெரப்பிஸ்ட் மோசமான தெரப்பிஸ்ட் என்றோ பிரிவினைகளே கிடையாது. என் குழந்தைக்கு மிகப் பொருத்தமாக இருக்கும் பள்ளி அவன் வயதொத்த இன்னொரு ஆட்டிசக் குழந்தைக்கு சரி வரும் என்று சொல்ல முடியாது. அவனுக்கு அருமையான முன்னேற்றங்களை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த தெரப்பிஸ்டின் அருமை என் மகனிடம் செல்லுபடியாகாது. எனவே தூரம், நேரம், பணம் என எதைப் பற்றியும் பொருட்படுத்தாமல் அவரவர் குழந்தைக்குப் பொருத்தமான பள்ளி மற்றும் இன்னபிற வகுப்புகளை தொடர் தேடல் மூலமே கண்டடைந்தாக வேண்டும். ப்ரீக்கேஜியில் சேர்த்தால் பன்னிரண்டாவது முடியும் வரை ஒரே பள்ளி என்ற விளையாட்டெல்லாம் சாத்தியமே இல்லை. எனவே எந்நேரமும் ஏதேனும் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி தேடிக் கொண்டும், விசாரித்துக் கொண்டும்தான் வாழ்கை கழிகிறது.

 

ஜாண் ஏறினால் முழம் சறுக்கும் வாழ்கை என்பதற்கு மிகச் சரியான எடுத்துக்காட்டு வேண்டுமென்றால் எந்த ஒரு சிறப்புக் குழந்தையிருக்கும் குடும்பத்தையும் நீங்கள் பார்த்தாலே போதும். ஒரு முறை வலிப்பு வந்தாலோ அல்லது தினசரி வாழ்வின் ஒழுங்குகள் வேறு ஏதேனும் சிக்கலினால் மாறிப் போனாலோ போதும் அதுவரை கற்றுத் தந்திருந்த விஷயங்கள் கூட அக்குழந்தையிடமிருந்து பறிபோகக் கூடும். எங்கள் வாழ்விலிருந்தே ஒரு சின்ன எடுத்துக் காட்டு. 2015 மழை வெள்ளத்தின் போது தொடர்ந்து ஐந்து நாட்களுக்கு மின்சாரம் இல்லாத சூழல். எங்கள் மகன் பிறந்ததிலிருந்தே இன்வர்ட்டர் உதவியுடன் வீட்டில் எப்போதும் வெளிச்சம் இருப்பதையே உணர்ந்து வந்தவன். இரண்டாம் நாள் முதல் சுவிட்சைப் போட்டாலும் விளக்கெரியாது என்ற யதார்த்தத்தை அவனால் தாங்கிக் கொள்ளவே முடியவில்லை. ஐந்து நாட்களுக்கும் இரவு ஏழு மணிக்கு மேல் இருட்டுக்குப் பழகிக் கொள்ள வேண்டிய நிலை. வெள்ளம் வடிந்த பின்னும் கூட கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதம் வரை எந்த வகுப்புகளுக்கும் போக முடியாத சூழல். இது போன்ற கை மீறிய நிலைகளை அவனால் புரிந்து கொள்ளவே முடியாது போனதில் அது வரை பயிற்சியின் மூலம் அடைந்திருந்த பேச்சும், பாட்டும் காணாமல் போனது. மீண்டும் கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதங்களாயின அவன் பேச்சு மீண்டு வருவதற்கு.

இப்படியாக வாழ்வென்பதே ஒரு பரமபதம் போன்றதுதான் – என்ன இங்கே ஏணிகளின் எண்னிக்கை மிகவும் குறைவு. எனவே நீங்கள் எதிர்பார்க்கும் சமூக முறைமைகளை அந்தக் குடும்பத்தால் கடைபிடிக்க முடியாமலிருக்கலாம். ”ஒழுங்காக போன் பண்ணுறதே இல்ல, நாம பண்ணினாலும் பிசின்னு சொல்லிக்கறாங்க, அப்படி என்ன நாமெல்லாம் வெட்டியாவா இருக்கோம்”, எந்த நிகழ்வுக்கும் வருவதில்லை, வீட்டுக்கு விருந்தினர்களை அடிக்கடி அழைத்து உபசரிப்பதில்லை, அப்படியே அழைத்தாலும் வீட்டிலிருக்கையில் சின்னப் பயலுக்கு மூட் பாத்து நாம இருந்துக்கணுமாம் என்பது போன்ற உள்ளக் குமுறல்கள் உறவினர் மத்தியில் வெகு சகஜம்.

ஏதேனும் இயற்கைச் சீற்றங்கள் வரும் போது “போர்க்கால அடிப்படையில் மீட்புப் பணிகள் நடந்துவருகிறது” என்பது அரசு தரப்பிலிருந்து வழமையாக வரும் ஒரு செய்திக் குறிப்பு. போர்க்காலத்தில் சாதாரண நாட்களில் செல்லுபடியாகும் சட்ட திட்டங்கள் மாறிவிடும். அங்கு போரில் ஜெயிப்பது என்ற ஒன்றே முக்கியமாகி பிற எல்லா விஷயங்களும் பின்னுக்குத் தள்ளப்படும். உணவுப் பொருட்களுக்கு கட்டுப்பாடுகள், கள்ள மார்க்கெட் போன்ற அதிமுக்கிய விஷயங்கள் கூட பின்னுக்கு தள்ளப்பட்டு போர் முனைக்கு உணவும் இன்னபிற தளவாடங்களும் தட்டுப்பாடின்றி செல்வது ஒன்றே குறியாக அரசு இயந்திரம் இயங்கும். இது போலவே நாங்களும் எங்களது குறுகிய வாழ்நாளுக்குள் எங்கள் குழந்தைகளை முடிந்த அளவு தன்னிச்சையான, சராசரிக்கு நிகரானதொரு வாழ்வுக்கு தயார் செய்யும் ஓயாத போரொன்றில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம்.

எல்லோரும் தினசரி வாழ்வுக்குத் தேவையான பொருள், குழந்தைகளின் எதிர்காலத்திற்கான முதலீடுகள்(இது பெரும்பாலும் அவர்களது கல்வி/திருமணம் வரையிலானது மட்டுமே), தங்களது ஓய்வுக்கால வாழ்கைக்கான முதலீடு என திட்டமிட்டு சம்பாதித்தால் அதிலும் நாங்கள் பன்மடங்கு அதிக சுமையை சுமக்க வேண்டியிருக்கிறது. குடும்பத்தின் அன்றாடத் தேவைகள், மேலதிகமாக குழந்தைக்கான தெரப்பிக் கட்டணங்கள், அவர்களது எதிர்காலத்திற்கு தேவையான முதலீடு(அவர்களின் ஆயுள் முழுமைக்கும் யோசித்தாக வேண்டும்), எங்களது ஓய்வுக்கால வாழ்விற்கு தேவையான முதலீடுகள் என எல்லாவற்றையும் ஈடுகட்ட ஓடியாக வேண்டும்.

எனவே உங்களுடனான நட்பில்/உறவில் வழக்கமான எதிர்பார்ப்புகளை எங்களால் பூர்த்தி செய்ய முடியாது போகலாம். அவற்றைப் பொறுத்துப் போக வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை என்றாலும் கூட அவற்றை நாங்கள் ஆணவம் காரணமாக செய்வதாக தவறாகப் புரிந்து கொண்டு விடாதீர்கள் என்பதே எங்கள் கோரிக்கை.

ஆட்டிசமோ அல்லது இன்னபிற அறிவுசார் குறைபாடுகள் எதுவுமே நிச்சயமாக தொட்டால் ஒட்டிக் கொள்ளும் வியாதியல்ல என்பது அறிவியல் பூர்வமான உண்மை. எனவே பள்ளிகளிலும், பூங்காக்களிலும் உங்கள் குழந்தைகளோடு மாற்றுத்திறானாளிக் குழந்தைகள் யாரேனும் விளையாடும், உறவாடும் பட்சத்தில் அதை தவிர்க்க முயற்சிக்காதீர்கள். குழந்தைகளுக்கும் சிறப்புக் குழந்தைகளைப் பற்றிச் சொல்லித்தந்து அவர்களது நட்பு வட்டத்தை விரிவடையச் செய்யுங்கள்.

உங்கள் வீட்டிற்கு வர நினைக்கிறோம், வந்தால் உங்கள் குழந்தையிடம் எப்படியெல்லாம் நடந்து கொள்ள வேண்டும், என்ன வாங்கி வரலாம் என்பது போன்ற விஷயங்களை அப்பெற்றோரிடம் கலந்து பேசிவிட்டு அவர்களைப் பார்க்கப் போனால் எல்லோருக்குமே மகிழ்ச்சி பன்மடங்கு பெருகும்.

சிலபல வருடங்களாக குழந்தைக்காக உழைத்துக் கொண்டிருக்கும் பெற்றோரிடம் மிகவும் எளிய, சாதாரணமான உண்மைகளை அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது என்ற எண்ணத்தில் ஆலோசனையாக முன்வைக்காதீர்கள். பத்திரிக்கையில் ஏதேனும் படித்தால் அவர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ள எண்ணுவது நல்ல எண்ணம்தான். ஆனால் முடிவெடுக்கும் உரிமை அவர்களுடையது என்பதை மறவாதீர்கள்.

உங்களது அக்கறையும், அன்பும் எங்களுக்கு நிறையவே தேவைதான். ஆனால் எந்த வழியில் காட்டினால் எங்களுக்குப் பயன்படும் என்று அறிந்து கொண்டு அந்த வகையில் காட்டினால் எல்லோருக்கும் இதமாக இருக்கும்.

Advertisements

About லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணன்

சொல்லிக்கொள்ளுமளவு பெரிதாக ஏதுமில்லை. :)
This entry was posted in ஆட்டிசம் and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to விசாரணைகள்

  1. Bala V சொல்கிறார்:

    “சிலபல வருடங்களாக குழந்தைக்காக உழைத்துக் கொண்டிருக்கும் பெற்றோரிடம் மிகவும் எளிய, சாதாரணமான உண்மைகளை அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது என்ற எண்ணத்தில் ஆலோசனையாக முன்வைக்காதீர்கள்” – அருமை…

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s