சித்திரம் பேசேல் – புத்தக மதிப்புரை

chithiram

டிப்பாரை இல்லாத ஏமரா மன்னன் கெடுப்பா ரிலானுங் கெடும் என்கிறார் வள்ளுவர். அதிகாரம் என்பது கட்டற்றதாக இருந்துவிடக் கூடாது. அது ஒரு போதும் சமூகத்துக்கு நன்மை பயக்காது என்பதுதான் இதன் பொருள். சங்கப் பாடல்களைப் பார்த்தோமேயானால் கோவூர்க் கிழார், பொய்கையார் என மன்னனை இடித்துரைத்த, நெற்றிக் கண் திறப்பினும் குற்றம் குற்றமே என்று வாதாடிய புலவர்கள் பலரைக் காண முடிகிறது. அதிகாரத்தை கேள்வி கேட்கும், வழிநடத்தும் பொறுப்பை அறிவு சார் குழு ஒன்று எப்போதும் நம் சமூகத்தில் செய்தே வந்துள்ளது என்பது நாம் நம் தமிழ் மரபில் பெருமைப் பட்டுக் கொள்ள கிடைக்கும் அம்சங்களில் ஒன்று.

இன்றைய நவீன ஜனநாயக யுகத்தில் அரசை கேள்வி கேட்கும், அதன் தவறுகளை சுட்டிக் காட்டும் தார்மீக உரிமையைக் கைவசம் வைத்திருப்பவை ஊடகங்கள். சரி, அப்படியெனில் அந்த உரிமை சரியான வகையில் கையாளப் படுகிறதா என்பதையும் சீர் தூக்கிப் பார்க்க ஒரு வழிவகை வேண்டுமல்லவா? பத்திரிக்கை தர்மம் என்பது தமிழில் புழங்கும் ஒரு தேய்வழக்கு(cliché). ஆனால் அப்படி ஒன்று இருக்கத்தான் செய்கிறதா என்ற கேள்வி இன்று தொடர்ந்து ஊடகங்களை பார்க்கும் எவருக்கும் எழத்தான் செய்யும். தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகளை எடுத்துக் கொண்டால் ஒவ்வொரு கட்சிக்கும் ப்ரத்யேகமாக செய்திக்கு மட்டும் என்றே ஒரு சேனல். அந்த செய்திகளைக் கேட்டால் நமக்கு தலை சுற்றிப் போகும். பத்திரிக்கைகளும் விதிவிலக்கல்ல. இப்போது நடக்கும் சொத்துக் குவிப்பு வழக்கின் தீர்ப்பையும், அதற்கு பின் நம் மாநிலத்தில் போராட்டம் எனும் பெயரில் நடக்கும் கேலி கூத்துக்களையும் கண்டித்து காத்திரமான, நடுநிலையான ஒரு கட்டுரையேனும் எந்தப் பத்திரிக்கையிலாவது வெளி வந்திருக்கிறதா என்ன?

இந்த நிலை மாற வழி என்ன என்று யோசித்தால் பத்திரிக்கைகளையும் வழி நடத்த ஊடக விமர்சனங்கள் எனும் வகைமையில் அதிகமான படைப்புகள் வர வேண்டியது அவசியம். மீடியா வாட்ச் எனும் அமைப்பு இந்தப் பணியை முன்னெடுத்து ஒரு நல்ல ஆரம்பம். இந்த முன்னெடுப்பில் மீனாவின் பங்களிப்பாக வெளிவந்த கட்டுரைகள் இங்கே ஊடக அவதானிப்புகள் எனும் தலைப்பில் தொகுக்கப் பட்டிருக்கின்றன.

அதில் குறிப்பாக கவுகாத்தியில் நடந்த பாலியல் வன்முறையையும், அதனை படம் பிடித்து ஒளிபரப்பிய தொலைகாட்சி ஊழியரையும் முன்வைத்து எழுதப் பட்டுள்ள கட்டுரை ஒரு காத்திரமான ஒன்றாகும். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனிமனிதனாகவே தான் கடைபிடிக்க வேண்டிய அறம் அல்லது ஒழுக்கக் கோட்பாடு என்று ஒன்று உண்டு. செய்யும் தொழில், உறவுகள் போன்றவற்றை முன்னிட்டு ஏற்படும் அறக்கட்டுப்பாடுகள் தனி. இவை ஒன்றோடு ஒன்று முரண்படும் வேளையில் எதை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பது ஒரு சுவாரசியமான, முக்கியமான கேள்வி. காலகாலமாக இந்த கேள்வியும், இது சார்ந்த வாதப் பிரதிவாதங்களும் நிகழ்ந்தவண்ணமே உள்ளது.

காவியங்கள் தொடங்கி இன்றுவரை நீளும் இந்த கேள்வித் தொடருக்கு அவ்வப்போது நாம் நம் புரிதலுக்கும், அறிவுத் தேடலின் நீளத்துக்கும் ஏற்ப விடை கண்டு நம் மனசாட்சியைத் திருப்தி செய்து கொள்ள முடியுமே அன்றி அதை எல்லாரையும் ஏற்றுக் கொள்ள செய்துவிட முடியாது.
இந்து நாளிதழில் இந்நிகழ்வை ஒட்டி கரன்சிங்க் தியாகி எழுதிய ஒரு கட்டுரையின் சாராம்சத்தை மொழிபெயர்த்துத் தருகிறார் மீனா. 1994ல் புலிட்சர் பரிசை வென்ற கெலின் கார்ட்டரின் புகைப்படம் சூடானில் பட்டினியாலும் வயிற்றுப் போக்காலும் பாதிக்கப்பட்டு குற்றுயிராக கிடந்த ஒரு சிறுமியை கழுகொன்று கொத்தி தின்பதை பதிவு செய்திருந்தது. அந்தக் குழந்தையை காப்பாற்ற முயற்சிக்காமல், தெளிவாகவும் அழகுனர்ச்சியோடும் அந்தப் படத்தை பதிவு செய்தார் என்று விமர்சிக்கப் பட்டதால் கெலின் தற்கொலை செய்து கொண்ட சம்பவத்தை விவரிக்கும் கரண்சிங்க், அதே போன்ற கேள்வியை இந்த கவுகாத்தி சம்பவத்தை முன்வைத்தும் எழுப்பிக் கொள்கிறார்.

பின் வேறொரு நிகழ்வு. வெள்ளைப் போலீசாரால் கருப்பின குழந்தைகள் சிலர் முரட்டுத் தனமாக தள்ளப்பட்ட போது அவர்களை காக்க ஒடிவந்த பத்திரிக்கையாளரிடம் மார்டின் லூதர் கிங் “நீங்கள் அக்குழந்தைகளை காப்பாற்றுவதை விட இச்சம்பவத்தை உலகத்திற்கு அறிவிப்பதே எங்களுக்கு செய்யும் பேருதவி” என்று சொன்னதையும் கரன்சிங்க் நினைவு கூர்கிறார்.

இந்த இரண்டு வகையான வாதங்களையும் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளும் கட்டுரை பின் தன் இறுதிப் பகுதிக்கு வருகிறது. ஒரு பத்திரிக்கையாளராக அந்நிகழ்வை படம் பிடித்தது தவறில்லை. ஆனால் அந்த படக்காட்சி குற்றவாளிகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டவும், பாதிக்கப் பட்ட பெண்ணுக்கு ஏதேனும் நிவாரணம் அளிக்கவும் உதவு வகையில் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் நேர்மாறாக காயம்பட்ட பெண்ணை, அவளது அடையாளத்தை உலகுக்கு வெளிப்படுத்தவே அக்காட்சி பயன்படுகிறது என்பது ஒரு நல்ல பத்திரிக்கையாளருக்கோ ஏன் ஒரு தனி மனிதனுக்குமே நியாயமான ஒரு செயல் அல்ல.

கரன்சிங்க் தியாகியின் கட்டுரை இந்த மட்டோடு நிறுத்திக் கொள்ள மீனா அதை மொழியாக்கம் செய்வதோடு நின்று விடாமல் தமிழக அளவில் ஊடகங்கள் இச்செய்தியை எப்படி வெளியிட்டனர் என்பதையும் அலசுகிறார். குறிப்பாக தினமணி தன் தலையங்கத்தில் பெண்களுக்கு புத்திமதிகளை அள்ளிவிட்டிருப்பதை சாடவும் தவறவில்லை. டில்லி நிர்பயா வழக்கிற்கு பிறகும் தினமணி இதே போன்று ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தது. அந்த பஸ்ஸில் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள், குறிப்பாக வேறு பெண்கள் யாரேனும் இருக்கிறார்களா என்றெல்லாம் பார்த்துவிட்டு ஏறியிருக்க வேண்டுமாம். யாரேனும் ஒரு பெண் முன்கூட்டியே ஏறியிருந்தால்தான் மற்ற பெண்கள் ஏற வேண்டும் என்றால் அந்த முதல் பெண் எப்படி வண்டிக்குள் ஏறமுடியும்? இப்படியாக தினமணி தொடங்கி இப்போது ஜேசுதாஸ் வரைக்கும் எல்லோரும் பெண்களுக்கு அறிவுரைகளாக அள்ளி வீசிய வண்ணம்தான் இருக்கிறார்கள்.

சமச்சீர் கல்வி பற்றிய மீனாவின் கட்டுரை முக்கியமான ஒன்று. பாடத்திட்டம்(syllabus) ஒன்றாவதால் மட்டுமே முழுமையான சமச்சீர் கல்வி சமூகம் முழுமைக்கும் கிடைத்துவிடாது என்பதை ஒப்புக் கொள்ளும் மீனா அதே நேரம் இந்த புது பாட புத்தகங்கள் நிச்சயம் ஒரு அந்தப் பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான மைல் கல் என்பதையும் குறிப்பிடுகிறார். ஒவ்வொரு பாட புத்தகத்தையும் அலசி ஆராய்ந்து இன்னமும் மிச்சமிருக்கும் பழமையான கருத்துக்களை சுட்டிக் காட்டுகிறார்.  பன்மைத்துவ சமூகத்தை பிரதிநிதித்துவப் படுத்தும் வகையில் பயன்படுத்தப்படும் பெயர்களில் சிறுபான்மையினப் பெயர்களும் பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கலாம், கற்பனையை வளர்க்க உருவாக்கப் பட்டிருக்கும் பகுதிகளான இப்படி இருந்தால் எனும் பகுதி இன்னமும் நேர்மறை எண்ணங்களை குழந்தைகளிடம் விதைக்கும் படி இருக்க வேண்டும் என்பது போன்ற நல்ல அவதானிப்புகளைக் கொண்ட கட்டுரை இது.

அதேநேரம் ஆதிமனித வாழ்வைப் பற்றி பேசும் பாடத்தில் அது ஆண்மைய வாசகங்களைக் கொண்டிருப்பது கண்டு மீனா பொங்கியிருப்பது கொஞ்சம் அதிகப்படியாக தோன்றுகிறது. இன்னமும் நம் சமூகத்தில் பெரும்பான்மை சொல்லாடல்கள் ஆண்மைய வார்த்தைகளாகத்தான் உள்ளது. வரலாறே இங்கே இன்னமும் ஹிஸ்டரிதான், ஹர்ஸ்டோரி அல்ல. எனவே புழக்கத்திலிருக்கும் அதே சொற்களை பாடநூலிலும் காண்பது தவறுதான் என்றாலும் கூட அது எதோ திட்டமிட்ட சதி என்பது போல் நாம் எடுத்துக் கொள்ளவும், உணர்ச்சிவயப்படவும் தேவையில்லை. அதற்காக அதை சுட்டிக் காட்டக் கூடாது என்பதில்லை.

ராதிகா சாந்தவனம் – பெண்ணுடலும் பாலியல் வேட்கையும், ஒரு முன்மாதிரி எனும் கட்டுரையும் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு ஆக்கம்.  பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த முத்துப் பழனி எனும் தேவதாசி ஒருவரால்  இயற்றப்பட்ட இந்தக் காவியத்திலிருந்து சில கவிதைகளை மொழிபெயர்த்து தந்திருக்கும் மீனா அவற்றின் சிறப்புகளை முன்வைக்கிறார்.  இன்றும் ஒரு ஆண் எழுதும் போது அதில் அவரது அனுபவம் எவ்வளவு, கற்பனை எவ்வளவு என்ற விகிதாச்சாரத்தைப் பற்றி கேள்வி கேட்போர் யாருமில்லை. ஆனால் அதுவே எழுதுவது பெண்ணென்றால் அதுவும் எழுதப்படுவது பாலியல் சார்ந்த விஷயங்களென்றால் முதலில் பெரும்பான்மை வாசகர்கள் அறிய விரும்புவது அதெல்லாம் எழுத்தாளரின் சொந்த அனுபவமா என்பதையே. ஆமென்றால் உடனே நமக்கு வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்பதே அடுத்த கேள்வியாக இருக்கும். இப்படியான சூழலில் மராட்டிய காலகட்டத்தில் தஞ்சைப் பகுதியில் வாழ்ந்த ஒரு பெண் இப்படி பாலியல் சார்ந்த கதையாடல்களை, அதுவும் பெண்ணை முக்கியத்துவப்படுத்தும் பிரதி ஒன்றை எழுதியிருக்கிறார் என்பது அவரது வித்யா கர்வத்தையும், தன்னம்பிக்கையையும் காட்டுகிறது. ஆனால் கீத கோவிந்தம் எனும் சிருங்கார ரச காவியத்தைக் கொண்டாடும் பக்தி மரபுதான் முத்துப் பழனியின் இந்த நூலை தனது நிலவறைக்குள் கைமறதியாக சொருகி வைத்துவிட்டு அமைதியானது. ஏனெனில் முன்னதை எழுதியவர் ஜெயதேவர் எனும் ஆண் அல்லவா? மீண்டும் அந்த நூலை கைப்பற்றி அச்சுக்கு கொண்டு வந்தவர் தேவதாசி சமூகத்திலிருந்து வந்த இன்னொரு பெண்மணி – வித்யா சுந்தரி பெங்களூர் நாகரத்தினம் அம்மாள். அவர் அந்த நூலை அச்சிட்டு வெளியிட்ட போது பெற்ற வசைகளும், கண்டனங்களும் கணக்கிலடங்காதவை.  முத்துப் பழனி, நாகரத்னம்  – இருவருக்கும் மட்டும் எப்படி இவ்வளவு துணிச்சல் வந்தது? இருவருமே தேவதாசி இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் எனும் போது நம்மை புதிதாக என்ன இழிவு செய்துவிட முடியும் என்ற துணிச்சலோ அது என்று தோன்றுகிறது.

வ.வே.சு ஐயரைப் பற்றிய நம் மன பிம்பங்களை அசைத்துப் பார்க்கும் கட்டுரையும் மீனா பன்மைத் தன்மை என்பதில் எவ்வளவு ஆழ்ந்த நம்பிக்கையுடையவர் என்பதைக் காட்டுகிறது. அதில் ஐயர் இறந்தபோது பெரியார் எழுதிய இரங்கற் செய்தியை மேற்கோளிட்டிருப்பது மிகவும் முக்கியமான ஒன்று. இஸ்லாமியர்களையும் உள்ளடக்கிய அவரது தேசியம் குறித்த சிந்தனைகளும், ஆயுதப் போராட்டத்திலிருந்து அகிம்சையை நோக்கித் திரும்பிய அவரது பார்வையையும் அழகாக நிறுவும் இந்தக் கட்டுரை இப்புத்தகத்தின் முக்கியமான கட்டுரைகளில் ஒன்று.

பொதுவாக இந்த புத்தகத்தின் கருத்துக்களோடு ஒத்துப் போக முடியும் என்னால் சில இடங்களில் அவரது மொழியோடு ஒத்துப் போக முடியவில்லை. ஒருவருக்கு ஒருவர் மட்டும் கருத்துப் பரிமாறுவதற்கும் ஒருவர் ஒரு கூட்டத்தோடு உரையாடுவதற்கும் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு இருக்கிறது. ஒருவருக்கு ஒருவர் பேசும் போது நாம் கொள்ளும் அதே உணர்வை எதிராளியும் எதிரொலிக்க வாய்ப்புகள் அதிகம். நான் கோபமாக பேசினால் எதிராளியும் கோபமடைவார். ஆனால் ஒருவர் கூட்டத்திடம் உரையாடும் போது இந்த மனநிலை பெரும்பாலும் நேரெதிராகவே பரவுகிறது. நான் மிகவும் உணர்ச்சி வசப்பட்டு பேசினால் அது கூட்டத்தினரிடம் எதிரொலிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அந்த உணர்ச்சி வசப்பட்ட மொழியும், உடல்மொழியுமே கூட அவர்களை எரிச்சலடையவோ அல்லது என்னை நக்கலாக பார்க்கவோ வைத்துவிடும் அபாயம் உண்டு. அதே போல நிதானமான ஆனால் அழுத்தமான பேச்சு கூட எதிரிலிருக்கும் கூட்டத்தை வெறியேற்றவும் முடியும். இரண்டாம் வகைப் பேச்சுக்கு ஹிட்லரின் பேச்சை உவமை கூறுவதுண்டு. சமகாலத்தில் வேண்டுமானால் நாம் இப்போது பால்தாக்ரேவையும், நரேந்திர மோடியையும் உவமை கூறலாம்.

அதே போலவே எழுத்திலும் சற்று மென்மையாக எழுதும் போது நாம் சொல்ல வரும் கருத்தை வாசகருக்கு சரியாக கடத்த முடியும். சிவந்த நிறமாய் இருப்பவர்கள் எல்லாம் நல்லவர்கள் என்பது போலவே உணர்ச்சி வசப்படாமல் பேசுபவர்களும், எழுதுபவர்களும் அறிவாளிகள் என்று நம்பும் சமூகம் நம்முடையது. எனவே மீனாவும் தனது நடையை கொஞ்சம் தளர்த்தி உணர்வு வயப்பட்ட வார்த்தைகளை தவிர்த்து எழுதுவாரேயானால் வாசகர்களுக்கு தனது கருத்துக்களை கடத்துவதில் 100% வெற்றிபெறுவார் என்பதில் ஐயமில்லை.

 

**********

புத்தகம்: சித்திரம் பேசேல்

ஆசிரியர்: மீனா

பதிப்பகம்: எதிர் வெளியீடு

முதல் பதிப்பு – ஆகஸ்டு 2013

***********

11.10.2014 அன்று மிளிர் இலக்கிய அமைப்பு நடத்திய விமர்சன அரங்கில் வாசிக்கப்பட்ட மதிப்புரை.

Advertisements
Posted in இலக்கியம், கட்டுரை, படித்ததில் பிடித்தது, பெண்ணியம், விமர்சனம் | Tagged , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஷங்கரம் சிவ ஷங்கரம்!”

நன்றி: ஆனந்த விகடன்
கதிர்பாரதி, படங்கள்: ப.சரவணக்குமார்
 

சென்னையைச் சேர்ந்த ஐஸ்வர்யா, ஒரு பஸில் குயின்!

மோனலிசா ஓவியத்தையும் ஈஃபிள் டவர் ஓவியத்தையும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பஸில் துண்டுகளாக்கி ஐஸ்வர்யா கையில் கொடுத்தால், சில மணி நேரங்களில் அந்தத் தனித்தனி துண்டுகளை அடுக்கி ஒரிஜினல் ஓவியத்தை கண் முன் கொண்டுவந்துவிடுகிறார். இத்தனைக்கும் அந்த ஓவியங்களை அவர் முன்-பின் பார்த்திருக்க வில்லை. தன்னிடம் அளிக்கப்பட்ட பஸில் துண்டுகளில் மோனலிசா, ஈஃபிள் டவர் ஓவியங்கள்தான் ஒளிந்திருக்கின்றன என்ற ரகசியமும் அவருக்குத் தெரியாது!

‘அமெரிக்கப் பள்ளிகளில் இந்த பஸில் விளையாட்டை ஒரு பாடமாகவே வைத்திருக் கிறார்களே… பள்ளிக் குழந்தைகள் செய்யும்போது 32 வயது ஐஸ்வர்யாவால் அதைச் செய்ய முடியாதா..?’ என்று நீங்கள் யோசிக்கலாம்.  ஐஸ்வர்யாவின் உடலுக்குத்தான் 32 வயது; மனசுக்கு மூன்று வயது! ஆம்… ஐஸ்வர்யா ஆட்டிஸம் பாதிப்புக்குள்ளான சிறப்புக் குழந்தை. இப்போது செய்தி அது அல்ல!

‘பீச்… பீட்டர் சார்… லாலி பாப்!’ என்ற குழந்தைகள் நாவலில் ஐஸ்வர்யாதான் ஹீரோயின். ஆட்டிஸம் பாதிப்புக்குள்ளான சிறப்புக் குழந்தை ஒன்றின் திறமை களையும், அவர்களின் உலகையும் விறுவிறுவென விவரிக்கும் முதல் தமிழ் நாவல் இது. இதன் ஆசிரியர் லெஷ்மி மோகன். இவர்தான் ஐஸ்வர்யாவின் மியூசிக் தெரப்பிஸ்ட்டும்கூட. ஐஸ்வர்யாவின் கதை சொல்லத் தொடங்கினார் லெஷ்மி.

”ஆட்டிஸம் பாதிப்புக்குள்ளான 60 குழந்தைகள் என்கிட்ட மியூசிக் தெரப்பி எடுத்துக்கிறாங்க. அவங்கள்ல வயசுல மூத்தவள் மட்டுமில்லை… ரொம்பவும் வித்தியாசமானவள் ஐஸ்வர்யா. அவள் என் வீட்டுக்கு வந்த முதல் நாள் செஞ்ச வேலை, ஃபிரிஜ்ஜைத் திறந்து உள்ளே இருந்த பொருள்களை எல்லாம் கீழே வெச்சுட்டு, மறுபடியும் இருந்த இடத்துலேயே எல்லாப் பொருள்களையும் கச்சிதமா அடுக்கி வெச்சதுதான். அப்பதான் ஐஸ்வர்யாவின் பஸில் திறமைகளைப் பத்தி தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். உலகின் பிரபல பஸில் ஓவியங்களை ஐஸ்வர்யா ஒண்ணு சேர்த்திருக்காங்க. அந்த ஓவியங்களை வெச்சு பல கண்காட்சிகள் நடத்தியிருக்கோம்.

‘எல் அண்ட் டி’ மாதிரியான பல நிறுவனங்கள் இவளோட பஸில் ஓவியங்களை விலைக்கு வாங்கியிருக்காங்க.

ஐஸ்வர்யா, பஸில் குயின் மட்டுமல்ல; மியூசிக் தெரப்பி மூலமாக அவளுக்குச் சில ஸ்லோகன்களையும் சொல்லிக் கொடுத்தேன். ரெண்டு, மூணு வாரங்கள்ல அந்த ஸ்லோகன்களை கரெக்ட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டு என்கூட சேர்ந்து பாட ஆரம்பிச்சிட்டா. நாலைஞ்சு வார்த்தைகளைச் சேர்த்துக் கோர்வையாப் பேச முடியாத பொண்ணு, என்னோடு சேர்ந்து பாடினதுல எல்லாருக்கும் சந்தோஷமும் ஆச்சரியமும் தாங்கலை!” என்று நெகிழும் லெஷ்மி, ஐஸ்வர்யாவின் முகத்தைக் கைகளால் வருடி முத்தம் கொடுத்துவிட்டு, அவரது வலது கையை எடுத்து தன் உள்ளங்கைகளுக்குள் பொத்தி வைத்துக்கொள்கிறார்.

”ஐஸுக்குட்டி… என் செல்லம்ல… அங்கிளுக்கு நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து ஒரு பாட்டுப் பாடிக் காட்டலாமா?’ என்று சன்னமாகப் பாடுகிறார் லெஷ்மி.

”ஷங்கரம் சிவ ஷங்கரம்
ஷங்கரம் சிவ ஷங்கரம்…
போலோநாத் உமாபதே ஹர
ஜோதிலிங்கம் ஷங்கரம்…” என்று பாடிக் கொண்டிருக்கும்போதே, ”ஐஸுக்கு மில்க் ஷேக்… ஐஸுக்கு மில்க் ஷேக்” என்று சொல்லியபடியே லெஷ்மியின் மடியில் படுத்துக்கொள்கிறார் ஐஸ்வர்யா. ”மில்க் ஷேக் கொடுத்தாத்தான் பாடுவாளாம்…” என்று சொன்ன லெஷ்மி, ”ஐஸு… அங்கிளுக்குப் பாட்டுப் பாடுவியா.. மாட்டியா? பாட்டுப் பாடினாத்தான் அக்கா உன்கூடப் பேசுவேன்” என்று சொன்னாலும், ”ஐஸுக்கு மில்க் ஷேக்… ஐஸுக்கு மில்க் ஷேக்…” என்று மறுபடியும் சொல்ல, ”நீ பாட்டுப் பாடினாத்தான் மில்க் ஷேக்…” என்று லெஷ்மி கண்டிப்பு காட்ட, ஐஸ்வர்யா பாட ஆரம்பித்தார்.

”ஷங்கரம் சிவ ஷங்கரம்
ஷங்கரம் சிவ ஷங்கரம்…”

மழலையும் முதிர்ச்சியும் கலந்த ஐஸ்வர்யாவின் குரல் அறையெங்கும் நிறைகிறது. பாடி முடித்ததும் ஐஸ்வர்யாவின் கையில் ஒரு மில்க் ஷேக் பாட்டிலைக் கொடுத்ததும் வாங்கிக்கொண்டாள். மீண்டும் ‘ஷங்கரம் சிவ ஷங்கரம்…’ ஒலிக்கிறது!

லெஷ்மி, மீண்டும் என்னிடம் பேச ஆரம்பித்தார்…

”ஐஸ்வர்யா ஒருநாள் என்னைப் பார்த்து, ‘பூனை ஓடுச்சு… அப்பா எங்கே?’னு கேட்டா. நான் அவ அம்மாகிட்ட, ‘இதையே கேட்டுட்டு இருக்கா’னு சொன்னேன். ‘ஐஸுக்கு நாலு வயசா இருக்கும்போது அவ பெட்ரூம்ல பூனை நுழைஞ்சதாம். அதை அவ இன்னும் மறக்கலை. அதைத்தான் இப்போ வரை சொல்லிட்டு இருக்கா’னு சொன்னாங்க. எனக்கு ஆச்சரியம். பஸில் போடுறது, பாட்டுப் பாடறது, அபார ஞாபகசக்தி, போட்டோ ஷாப்ல கடவுள் படங்களை வரையறதுனு ஐஸ்வர்யாவின் பல திறமைகளை வெளியுலகத்துக்குக் காட்டணும்னு தான் ‘பீச்… பீட்டர் சார்… லாலி பாப்!’ என்ற நாவலை எழுத ஆரம்பிச்சேன். இந்த நாவலில் ஐஸ்வர்யா, பஸில் துண்டுகளால் இணைத்த நிறைய ஓவியங்களையும் சேர்த்திருக்கேன்.

மனதளவில் மூன்று வயதான ஐஸ்வர்யா காலையில் எழுந்ததும் செய்யும் முதல் வேலை, காய்கறிகளை நறுக்கி தன் தாய் கிரிஜா உதவியோடு மைக்ரோவேவ் ஓவனில் சமைப்பதுதான். பின்பு, பஸில் போடுவாள். அப்புறம் அவள் டைரியில் அன்னைக்கு என்ன செய்யணும் என்று மழலைக் கையெழுத்தில் மூன்று, நான்கு வரிகள் எழுதுவாள். இன்னைக்குக்கூட, ‘விகடன்லேர்ந்து பார்க்க வர்றாங்க’னு எழுதிருக்கா.

ஆட்டிஸத்தின் தீவிரத்தைக் குறைக்க மருந்து மாத்திரகளோட சேர்ந்து இசையின் பங்கும் அதிகம். இவங்க சந்திக்கிற முதல் பிரச்னையே மன அழுத்தம்தான். அவங்க நினைக்கிறதைச் சொல்ல முடியாது. அதுவே அவங்க மனசுல தங்கித் தங்கி ஸ்ட்ரெஸ்ஸா மாறிடும். அதைத் தாங்க முடியா மத்தான் அவங்க ஒரு இடத்துல நிக்காம அங்கே இங்கேனு ஓடுறது, தங்களைத்தாங்களே கடிச்சுக் காயப்படுத்திக்கிறதுனு ரகளை செய்வாங்க. அவங்க மனசைச் சாந்தப்படுத்தி ஒரு இடத்துல உட்காரவைக்கும் இசை. ரைம்ஸ் போல திரும்பத் திரும்ப வருகிற வார்த்தைகள், ஆட்டிஸம் பாதிப்புக்குள்ளான குழந்தைகளை ரொம்பவே ஈர்க்கும்.

இங்கிலாந்து நாட்டைச் சேர்ந்த ஸ்டீபன் வில்ஸ்ஷேர், பிறவியிலேயே ஆட்டிஸம் பாதிப்புக்கு உள்ளானவர். ஆனா, அபாரமான ஓவியர். எந்த ஒரு காட்சியையும் பார்த்த 10 நிமிஷத்துலேயே எந்தக் குறிப்பும் இல்லாமல் வரைஞ்சிடுவார். இவரோட திறமையைப் பாராட்டி, இங்கிலாந்து அரசவையில் உறுப்பினர் ஆக்கிட்டாங்க.

பாஸ்டனைச் சேர்ந்த டெம்பிள் கிராண்டின், ஆட்டிஸம் பாதிப்புக்குள்ளானவர்னு அவரோட நாலாவது வயசுலதான் கண்டுபிடிச்சாங்க. ஆனா, பெற்றோரின் அரவணைப்பு அவரை விலங்கியல் பாடத்துல முனைவர் பட்டம் வாங்கவெச்சது. ஆட்டிஸம் பாதித்தவர்களில் இப்படி அசாதாரணத் திறமைசாலிகளும் இருக்காங்க. வெளிநாட்டில் இவங்களுக்குத் தோள் கொடுக்க சட்ட திட்டங்களும் அரசாங்க வழிகாட்டுதல்களும் இருக்கு. ஆனா, இந்தியாவில் ஆட்டிஸம் பற்றிய விழிப்பு உணர்வே ரொம்பக் கம்மி. ஏதோ என் பங்குக்கு சின்ன வெளிச்சம் கொடுக்கலாம்னுதான் ‘பீச்… பீட்டர் சார்… லாலி பாப்!’ நாவல் எழுதியிருக்கேன்!” என்கிறார் லெஷ்மி.

பக்கத்து அறையில் எட்டிப் பார்க்கிறேன். கால் மேல் கால் போட்டு சம்மணமிட்டு அமர்ந்துகொண்டு ஓர் ஓவியத்தின் பஸில் துண்டுகளை இணைத்துக்கொண்டு இருந்தார் ஐஸ்வர்யா. அந்த ஓவியத்தில், பூக்கூடையில் இருந்து ஒரு பூனைக்குட்டி தாவிக் குதித்து ஓடக் காத்திருக்கிறது.

லெஷ்மி, கொஞ்சம் சத்தமாகவே சொன்னார்…

”ஐஸுக்குட்டி… அங்கிள் கிளம்புறாங்க பாரு… பை சொல்லு…”

ஐஸுக்குட்டி, அதைக் காதில் வாங்கிக் கொள்ளவே இல்லை. வலது கை விரல்கள் பிடியில் மில்க் ஷேக் இருக்க, இடது கை விரல்கள் பஸில் துண்டுகளை அடுக்கிக் கொண்டிருக்க, உதடுகள் சன்னமாக முணு முணுக்கின்றன…

”ஷங்கரம் சிவ ஷங்கரம்

ஷங்கரம் சிவ ஷங்கரம்…”

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்

திணை அடை/தோசை

முன் குறிப்பு: வார இறுதியில் என் சோதனை முயற்சியைப் பற்றி ஃபேஸ்புக்கில் பகிர்ந்து கொண்ட போது எழுத்தாளினி ஏகாம்பரி வந்து இப்படி மொட்டையா சொல்லக் கூடாது. நிஜமாவே செஞ்சு பாத்தீங்கன்றதுக்கு ஆதாரமா ரெசிப்பியும் படங்களும் போடணும்னு மிரட்டினாங்க. அதுனால இந்தப் பதிவு. அத்தோட என் பதிவுகளில் சமையல் குறிப்புன்ற லேபிளைத் தாங்கி ஒரு பதிவு கூட இல்லைன்ற இழுக்கையும் துடைக்கவே இந்த முயற்சி. :)))

திணை அடை

*************

தேவையான பொருட்கள்:

திணை அரிசி – 1 கப்

கடலைப் பருப்பு – 1 கப்

உளுத்தம்பருப்பு – 3/4 கப்

ப. மிளகாய், மிளகாய் வற்றல், பெருங்காயம், உப்பு – எல்லாம் வழக்கமான அடைக்குப் போடும் அதே அளவு

திணை அரிசி, பருப்புகள் எல்லாவற்றையும் தனித்தனியாக 3 மணி நேரம் ஊற வைக்க வேண்டும். பிறகு அரிசியைத் தனியாகவும், இரண்டு பருப்புகளையும் கலந்தும் அரைக்க வேண்டும். அரிசி அரைக்கும் போது மிளகாய் சமாச்சாரங்களையும் சேர்த்து கொஞ்சம் கொரகொரப்பாக அரைத்துக் கொள்ளவும். நான் எப்போதும் மாவோடு சேர்த்தே கருவேப்பிலை, கொத்தமல்லித் தழை இரண்டையும் அரைத்து விடுவது வழக்கம்.  பிறகு பருப்புகளை மைய்ய அரைத்து உப்பு, பெருங்காயத்தூள் சேர்த்து மாவைக் கலந்து வைத்து விடலாம். ஒரு அரை மணி நேரமாவது மாவை அப்படியே வைத்திருந்தால் அடை நன்றாக வரும். வெங்காயம், சுரைக்காய், முட்டை கோஸ் என மேலதிக சமாச்சாரங்கள் அவரவர் விருப்பம் போலக் கலந்துகொண்டு அடையை வார்க்க ஆரம்பிக்கலாம். மாவை கெட்டியாக அரைத்து கையில் எடுத்து கல்லில் தட்டுவது ஒரு விதம். கொஞ்சம் நீர்க்கக் கரைத்துக் கொண்டு தோசை போலவே வார்ப்பது ஒரு விதம். அவரவர் வழக்கப்படி அடையை தட்டவோ வார்க்கவோ செய்யலாம்.

பின் குறிப்பு 1: ரெகுலர் அடை அளவுக்கு மொறு மொறுப்பு இருக்காதே தவிர்த்து ருசியில் எந்தக் குறையும் இருக்காது என்பதற்கு நான் கியாரண்டி.

படம்

படம்

*************

திணை தோசை:

திணை அரிசி – 1 கப்

புழுங்கல் அரிசி – 1/2 கப்

உளுத்தம் பருப்பு – 1/2 கப்

வெந்தயம் – 1 ஸ்பூன்

இவை எல்லாவற்றையும் தனித் தனியாக மூன்று மணி நேரமாவது ஊற வைக்கவும். தோசைக்கு மாவு அரைப்பது போலவே அரைத்து, உப்பு சேர்த்து கரைத்துக் கொள்ள வேண்டும். குறைந்தது 4 மணி நேரமாவது மாவு புளிக்க வேண்டும். பிறகென்ன, தோசையம்மா தோசை என்று பாட்டுப் பாடிக் கொண்டே வார்த்து தட்டில் போட வேண்டியதுதான்.

படம்

படம்

பின் குறிப்பு 2: இங்கேயும் அதே கதைதான் – சாதாரண தோசை அளவுக்கு மொறு மொறுப்பு கிடைக்காது என்பது தவிர வேறு குறையொன்றுமில்லை. அப்படியும் தட்டில் போடும் போது கொஞ்சம் முகம் மாறத்தான் செய்யும்.  நீங்கள் சிறு தானியங்களின் நன்மைகள் என்ற தலைப்பில் ஒரு அரை மணி நேர லெக்சர் கொடுக்கத் தயார் நிலையில் இருப்பதை லேசுபாசாக உணர்த்திவிட்டால் எதிராளி சாப்பிடுவதற்குத் தவிர வேறு எதற்கும் வாயைத் திறக்கவே மாட்டார். :)))

Posted in அனுபவம், சமையல் குறிப்பு, Uncategorized | Tagged , , | 5 பின்னூட்டங்கள்

கார்த்திகை தீபம்

முன்பெல்லாம் கடைல நெல் பொறி விக்க மாட்டாங்க. எனவே நாமதான் நெல் கொண்டு போகணும். அவங்க அடுப்புல பொறிச்சு மட்டும் கொடுப்பாங்க. எங்கப்பா காலத்துலயே வேலைக்குப் போக ஆரம்பிச்சவங்கல்லாம் முதலில் பூர்வீக நிலங்களை குத்தகைக்கு கொடுத்தாங்க. பிறகு மெல்ல மெல்ல வித்துட ஆரம்பிச்சாங்க. கல்யாணம், காது குத்துன்னு எந்த பெரிய செலவுக்கும் முதல் பலி நிலங்கள்தான். விவசாயத்துல லாபம் ஒன்னும் பெருசா இல்லைங்கறதால தினப்படி நிலம் இல்லைன்றது பெருசா தெரியாது. ஆனா இந்த மாதிரி பண்டிகை நாட்கள் வரும்போது அந்த முன்னாள் நில உடைமையாளர்களோட வலி ரொம்ப வெளிப்படையா தெரியும். அப்பா ஒரு பெரிய கூடையில் நெல்லும், முற்றத்து மூலைல தேங்காய்களையும் போட்டு வச்சுருவார். சாப்பாட்டுக் கடை முடிஞ்சதும் ஒவ்வொரு வீட்டுப் பெண்களா வந்து ஒரு படி நெல்லும், நாலைஞ்சு தேங்காய்களும் வாங்கிட்டு நேரா கடைத்தெருவுக்குப் போய் பொறிச்சு எடுத்துட்டு, அப்படியே ஒரு படியோ அரைப்படியோ அவல் பொறியும் வாங்கிட்டு வீட்டுக்குப் போய் அடுப்பு பத்த வைப்பாங்க.

பரண் மேலிருக்கும் வெண்கல விளக்குகள், பெட்டியில் இருந்து வெள்ளி விளக்குகள் எல்லாம் வெளிய வரும். வெண்கல விளக்குகளுக்கு புளி, வெள்ளி விளக்குகளுக்கு விபூதின்னு பாலீஷ் ஏறும். பழைய மண் அகல்கள், சாஸ்திரத்துக்கு வாங்கின புது அகல்கள்(தண்ணீல ஊறப்போட்டு காய வச்சு எடுத்து வச்சிருப்போம்) எல்லாத்தையும் துடைச்சு சந்தன குங்குமம் வச்சு ரெடி பண்ணுவோம்.

பொறி, அப்பம், அடைன்னு பலகாரங்கள் ரெடியானதும் விளக்குகளை ஏத்துவோம். நாச்சியார் கோவில் யானை விளக்குகள் ரொம்ப விசேஷம். பெண்கள் தங்களோட சகோதரன் நலத்துக்காக வேண்டிகிட்டு அந்த யானை விளக்குகளை ஏத்தணும்னு சொல்வாங்க. அதுக்காக சகோதரர்கள் சீர் கொடுக்கணும்.

கோலம் போட்டு செம்மணிட்ட வாசல் தரைல முதலில் குத்து விளக்குகள். அகல் விளக்குகள் வரிசையா படியிலும், திண்ணையிலும். வீட்டின் எல்லா அறையிலும் குறைஞ்சது ஒரு விளக்காவது இருக்கணும்னு சாஸ்திரம். மேலும் எல்லா மின் விளக்குகளையும் போட்டு வீடே ஜொலிக்கும். எல்லாம் முடிஞ்சப்புறம் பலகாரங்களை ஒரு கை பார்க்க ஆரம்பிப்போம். நடுவில் காற்றில் அணையும் விளக்குகளை ஏத்த, திரி தூண்ட, எண்ணெய் தீர்ந்த விளக்குகளுக்கு எண்ணெய் ஊத்தன்னு பரபரப்பா இருக்கும். பாட்டி ஒரு ஓரமா உக்காந்துகிட்டு பாவாடைய பத்திரமா புடிச்சுக்கோ, தாவணிய தூக்கி சொருகுன்னு டென்ஷனா குரல் கொடுத்துகிட்டே இருப்பாங்க.

நடுத்தெருவுல போய் நின்னுகிட்டு யார் வீட்டு வரிசை அழகா இருக்குன்னு பாப்போம். கோவிலில் சொக்கபனை கொளுத்துவாங்க. முடிஞ்சா அங்கயும் போவோம். அதுக்குள்ள பெரிய வெண்கல விளக்குகளையெல்லாம் அம்மா ஏற்கனவே எடுத்து சாமியிடத்தில் வச்சிருப்பாங்க. மிச்சமிருக்கும் அகல்களை கலெக்ட் செய்யும் வேலை எனக்கு. முடிச்சா ராத்திரி டிபனுக்கு சுடச் சுட அடை + மிளகாய்ப் பொடி + தயிர்.

மறுநாள் சின்ன கார்த்திகை அல்லது குப்பை கார்த்திகைன்னு சொல்வாங்க. முதல் நாள் அளவுக்கு இல்லைன்னாலும் கொஞ்சமாவது விளக்குகள் ஏத்தணும். குறிப்பா கொல்லையிலிருக்கும் எருக்குழி/குப்பைக் குழி பக்கத்துல ரெண்டொரு அகலாவது வைக்கணும்பாங்க. மாதம் முழுவதுமே மாலை வீட்டின் இரு பக்க திண்ணையிலுமிருக்கும் மாடப்பிறைகளில் இரண்டு அகல்கள்  கட்டாயம் உண்டு. மார்கழி மாதங்களில் காலையில் அதே பிறையில் விளக்கு வைப்போம்.

பெரும்பாலான வருடங்கள் மலைசார்ந்த ஊர்களுக்கு மட்டுமே திருவண்ணாமலை தீபத்தன்னிக்கே கார்த்திகை வரும்.மற்ற ஊர்களுக்கு மறுநாள் சர்வாலய தீபம்னு சொல்வாங்க அன்னிக்குத்தான் கார்த்திகை. இந்த வருஷம் எங்க ஊர்ல இன்னிக்குத்தான் கார்த்திகை. அப்பா போன் செஞ்சிருந்தார். அதான் ஒரே கொசுவத்தி சுத்தல். :)))

Posted in அனுபவம், மலரும் நினைவுகள், Uncategorized | Tagged , , | 4 பின்னூட்டங்கள்

கனி(ச்) சொல்

ஏதேதோ சாமான்களை இறைத்துப் போட்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தான் கனி. எந்த வேலையின் போதும் எதையேனும் பாடியபடி இருப்பது அவனது சமீப காலத்துப் பழக்கம். குறையொன்றுமில்லை கண்ணா பாடலுடன் விளையாட்டு தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. ”மலையப்பா உன் மார்பில் ஏதும் தர நிற்கும் கருணைக் கடல் அன்னை” என்ற வரியைப் பாடும் போது கருணைக் கடயன்னை என்று பாடினான். நான் கவனித்தாலும் சரி, மழலைதானே என்று பேசாமல் இருந்தேன். சட்டென பாடுவதை நிறுத்தி விட்டு மீண்டும் மலையப்பா உன் மார்பில் என்று ஆரம்பித்தான்.  இந்த முறை கருணைக் கடலென்னை ( என் காதில் கடலெண்ணெய்னு விழுந்தது) என்றான். பிறகு மீண்டும் முயற்சித்து மூன்றாவது முறை சரியாக கடல் அன்னை என்று பாடிய பின்புதான் அடுத்த வரிக்கு நகர்ந்தான்.  Perfectionist(செம்மையாளர்னு சொல்லலாமோ) என்பதை ஒவ்வொரு செய்கையிலும் உணர்த்தியபடியே இருக்கிறான்.


இன்று காலையில் கரும்பலகையும்,சாக்பீஸுமாக பாலா கனியுடன் மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருந்தார். எழுத்துக்கள், வடிவங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் எழுதப் பழகுவதில் ஆரம்ப நிலையிருக்கிறார் கனி. சர்க்கிள் போடு என்றார் பாலா. கனியும் வட்டம் போன்ற ஒன்றைப் வரைந்தார். வெரி குட் என்றார் பாலா. கனியோ சற்றே சுண்டிய முகத்துடன் அவரிடம் நிமிர்ந்து “ஒவல்” என்று சொல்லிவிட்டு வெகுதீவிரமாய் மீண்டும் ஒரு வட்டம் வரைய முயற்சித்தார். பிறகுதான் புரிந்தது முதல் வட்டம் சற்றே நீண்டு போயிருந்தது என்பது. இரண்டாவது வட்டம் கோடுகள் சற்று முன் பின்னாக இருந்தபோதும் வட்டமாகவே இருந்தது. இப்போது நிமிர்ந்து சிரிப்போடு சொன்னார் “சர்க்கிள்”..

—-
கனிக்கு அவனது ஆசிரியை இப்போது விலங்குகளின் படங்களைக் காட்டி பெயர்களைச் சொல்லித்தர ஆரம்பித்திருப்பதாகச் சொன்னார். வீட்டில் விலங்குகளின் படம் கொண்ட ஒரு கலரிங் புத்தகம் இருந்தது. விலங்குகளின் படத்தை பெயருடன் போட்டு அவுட்லைனுக்குள் கொடுக்க வேண்டிய நிறமும் எழுதப் பட்டிருந்தது. அதை எடுத்து விரித்து வைத்து ஒவ்வொன்றாய் காட்டி இதென்ன, இதென்ன என்று வரிசையாக கேட்டு வந்தேன். அனேகமாக எல்லாவற்றையும் சரியாகச் சொன்னான். ஒட்டகத்தை காட்டியபோது brown என்றான். முதலில் எனக்குப் புரியவில்லை. ஒட்டகத்தின் உடலுக்குள் என்ன நிறம் தரவேண்டும் என்று குறிப்பிட brown என்று போட்டிருந்தார்கள்.  Camel தெரியவில்லை என்று சொல்லாமல் தெரிந்த நிறத்தை படித்து சமாளித்திருக்கிறான் என்று பிறகுதான் புரிபட்டது.

Posted in அனுபவம், குழந்தை வளர்ப்பு | Tagged , | 5 பின்னூட்டங்கள்

பிறப்பொக்கும்

முதல் டிகாஷனின் கசப்பும், வீட்டுப் பசுவின் பாலின் சுவையுமாக அம்மா தந்த அந்தக் காலை காபி அமர்க்களமாக இருந்தது.

“ஏ ஒன் காபிம்மா. அதெப்பெடிம்மா உன் கைக்கு மட்டும் இப்படி ஒரு ருசியும், மணமும் வாய்க்குது?” சப்புக் கொட்டிக் கொண்டே அம்மாவிடம் கேட்டேன்.

“சரிதான் போடா… எதையாவது உளறாதே…” என்று செல்லமாய் சொல்லிவிட்டு காலி டம்ப்ளரை வாங்கிக் கொண்டு சமையற்கட்டிற்கு திரும்பினாள் அம்மா.

ஒரு பதினைந்து ஆண்டுகளாவது ஆகியிருக்கும் – நான் இப்படி நிதானமாக ஆற அமர எங்கள் கிராமத்து வீட்டில் தங்கி. பள்ளியிறுதி வரை உள்ளூர் அரசுப் பள்ளியில்தான் படித்தேன். பக்கத்து நகரிலிருக்கும் கல்லூரிக்கு கூட இங்கிருந்துதான் பஸ்ஸில் தினசரி போய் வந்து கொண்டிருந்தேன். வேலை கிடைத்து சென்னை போன போது மாதக் கணக்கில் ஊரையும், அம்மா அப்பாவையும் பிரிந்து இருக்க முடியாமல் ஆரம்பத்தில் பட்ட அவஸ்தைகள் எல்லாம் மெல்ல மெல்ல வேலை தந்த சுவாரசியங்களில் புதைந்து போனது. திருமணமான பின் குடும்பத்தின் கிளையலுவலகமாய் சென்னையிலேயே தனிக்குடித்தனமும் போட்டாயிற்று. ஆரபி பிறந்த பின்னரும் கூட வருடம் ஒன்றிரண்டு முறை வந்து போய்க் கொண்டு இருந்த பயணங்களின் தொடர்ச்சி எப்போது நின்றது என்று யோசித்துக் கொண்டே குளியலை முடித்துக் கொண்டு வந்தேன்.

சூடான தோசை இளம் குருத்தான வாழையிலையில் விழும் போது லேசாய் இலை வெந்து போகும் மணம் நாசியை நிறைத்தது. இளம் பச்சை நிறத்தில் மினுக்கும், ஸ்பிரிங் போல ஓரம் சுருண்டு கொள்ளும் குருத்து வாழையிலையைக் கண்ணால் பார்த்தே எத்தனை வருடமாயிற்று.  அப்பா ஒரு போதும் தட்டில் சாப்பிட மாட்டார். எப்போதும் வாழையிலைதான். மழை நாளில் வாழைத் தோப்புகள் இருக்கும் ஆற்றின் அக்கரைப் படுகைக்குப் போய் வர முடியாது என்பதால் வாழையிலையை வெய்யிலில் காயவைத்து சருகாக பத்திரப் படுத்தி வைத்திருப்போம் வீட்டில். தேவையான போது கட்டிலிருந்து ஒரு சருகை உருவி தண்ணீரில் நனைத்தால் இலை தயார். மழை நாட்களில் பெரும்பாலும் அந்த சருகிலையில் வற்றல் குழம்பு சாதமும், காய்கறிகள் இல்லாததால் தொட்டுக் கொள்ள அப்பளமுமாக வாரக் கணக்கில் சாப்பிட்டாலும் கூட அலுக்கவே அலுக்காத சுகம்.

வேலையில் மேலும் மேலும் என்று எட்டிய உயரங்கள் கொடுத்த சலுகைகளாய் சென்னையில் பெரிய பங்களாவும், காரும் இன்ன பிற சவுகரியங்களும் நிறைந்திருந்தாலும் பிறந்து புழுதியளைந்து விளையாடிய இந்த மண்ணில் நிற்கையில்தான் என்னை நான் முழுமையானவனாக உணர முடிவது புரிந்தது.

மொறுகல் தோசையும் வெங்காயச் சட்னியுமாக காலைச் சிற்றுண்டியை முடித்தேன்.

“அம்மா இன்னொரு கப் காபி கிடைக்குமா?” சத்தமாய் அடுக்களை நோக்கி குரல் கொடுத்தேன். ரெண்டே நிமிடத்தில் காபி டம்பளருடன் அம்மா வந்தாள்

“ஏண்டா அம்பதை தொடறதுக்குள்ள பிபி, சுகர்னு சகலத்தையும் உடம்புல சம்பாதிச்சு வச்சிருக்கே. உன் பொண்டாட்டிக்கு இப்படி நான் ரெண்டாவது காபியும், மூனாவது காபியும் தர விஷயம் தெரிஞ்சால் இப்படி என்னிக்கோ ஒரு நாள் நீ இங்க வரதையும் நிப்பாடிரப் போறா” சிரித்துக் கொண்டே சொன்னாலும் அடிக்கடி வருவதில்லையே என்ற ஏக்கம் அதில் நிழலாடுவதை உணர முடிந்தது.

“நீ வேறம்மா. வேலை என்னை இருபத்திநாலு மணி நேரமும் பிச்சுத் தின்னுகிட்டிருக்கு. நீ இங்க வரலைன்னு குறைப்படறே. அங்க மெட்ராஸிலேயே தாரிணி நான் வீட்டுக்கே நேரத்துக்கு வரதில்லைன்னு புலம்பிகிட்டிருக்கா. லீவு நாள், பண்டிகைன்னு எதுக்கும் வீடு தங்க முடியறதில்லை. முதல் நாலஞ்சு வருஷத்துக்கப்புறம் எங்க கல்யாண நாள், ஆரபி பிறந்த நாளெல்லாம் கூட எனக்கு சரியா நினைப்பு வரதே இல்ல. என்னிக்காவது ஒரு நாள் அரை நாள் நிம்மதியா வீட்டுல உக்காந்தா போதும் உன் மருமக பொறிச்சு கொட்ட ஆரம்பிச்சுருவா… என்ன செய்யம்மா?”

“சரி, சரி. ஒன் பொண்டாட்டியும் பொண்ணும் வர நேரம்தான். நீ பாட்டுக்கு இப்படி எதுனா பேசிகிட்டிருந்தா அவ காதுல விழுந்து பிரச்சனையாயிறப் போகுது. ” அம்மாவுக்கு எத்தனையோ வருடம் கழித்து நான்கு நாட்கள் சேர்ந்தாற்போல தங்க நான் குடும்பத்தோடு வந்திருப்பதில் ஏக சந்தோஷம். அது எந்தவிதத்திலும் கெடுவது போல் பிரச்சனைகள் வந்துவிடக் கூடாது என ரொம்பவே கவனமாக இருந்தாள்.

தாரிணியின் அம்மா வழி உறவுக்காரர்கள் எங்கள் ஊரில் நான்கைந்து பேர் இருந்தனர். எங்கள் திருமணம் நிச்சயமானதே அவர்கள் மூலம்தான். எனவே நேற்று வந்து இறங்கியதிலிருந்தே காலையும் மாலையும் ஒரு மணிநேர திக்விஜயம் செய்வது என்று முடிவு செய்திருந்தாள். இன்றைய காலைச் சுற்றுலாவுக்கு மகளையும் கூட்டிக் கொண்டு போனவள்தான் – மதிய உணவு தயாராவதற்குள் வந்துவிடுவாள்.

அம்மாவின் பதட்டம் புரிந்து புன்னகைத்தேன்.

“சரிம்மா, மதியம் என்ன மெனு?”

“எல்லாம் உனக்கு பிடிச்ச ஐட்டங்கள்தான்.” உண்மையில் இந்திய உணவு வகைகளில் எனக்கு பிடித்த ஐட்டங்கள் என்னவென்று எனக்கே மறந்து போகத் துவங்கியிருந்தது. நினைத்த நேரத்தில் வெளிநாட்டுப் பயணம், உள்ளூரிலும் ஸ்டார் ஹோட்டல்களில் மட்டுமே புழக்கம். எப்போதும் உணவு நேரத்தில் யாரேனும் ஒரு க்ளையன்ட்டோ இல்லை மேலதிகாரியோ பக்கத்தில். எனவே கவனமெல்லாம் உணவின் மீது துளியும் படிவதில்லை. உள்ளூர் வாசம் செய்யும் நாட்களிலும் கூட தாரிணி குறைபட்டுக் கொள்வது போல் திருடன் நுழையும் நேரத்தில் வீட்டில் நுழைந்து பேய் சாப்பிடும் வேளையில்தான் சாப்பிட வாய்க்கிறது. என்னதான் ஹாட்பேக்கில் பதுக்கி வைத்தாலும் நான் வரும் நேரத்தில் அது ஆறி அவலாகத்தான் இருக்கும். இதோ நேற்றிலிருந்து அம்மாவும் அசராமல் விதம் விதமாய் சமைத்துப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள்.

“மதியத்துக்குள்ள பரசு மாமா வந்துருவாரில்லம்மா?”

“ஆமாடா, விடிகாலைல கிளம்பிப் போனவன். நாளைக்கு பூஜைக்குத் தேவையான எல்லா சாமனும் வாங்கி முடிச்சுட்டுத்தானே வரணும். ம்ம்…. நல்ல வேளையா உள்ளூர்லயே எந்தம்பியும் இருக்கப் போய் நான் உங்கப்பா மாதிரி ஒரு பொறுப்பத்த மனுஷனுக்கு வாழ்கப்பட்டும் கூட பொழப்ப ஓட்ட முடியுது. எது ஒன்னுக்கும் அவனத்தான் தொந்தரவு பண்ண வேண்டியிருக்கு. “

சமையற்கட்டை நோக்கி நடந்து கொண்டே அம்மா சொல்லிக் கொன்டு போனது மெல்ல மெல்ல தேய்ந்து போனது.

நாளை நடக்கவிருக்கும் எங்கள் குலதெய்வ வழிபாட்டுக்காத்தான் இந்த பயணமே. தாரிணியின் உடல் நலம், என் தொழில் சிக்கல்கள், அடுத்து ஆரம்பிக்க வேண்டிய ஆரபியின் திருமண முயற்சிகள் எல்லாம் நல்லபடி நடக்க வெகுநாட்களாய் செய்யாதிருந்த குலதெய்வ பூஜையை நடத்தியே ஆக வேண்டும் என அம்மா தொடர்ச்சியாய் ஒவ்வொரு முறை ஊருக்கு தொலைபேசும் போதும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

கிறிஸ்மஸ்ஸையும், புதுவருடப் பிறப்பையும் உள்ளிட்ட நீண்ட விடுமுறைக் காலம் எங்கள் வாடிக்கையாளர்கள் எல்லோருக்கும் கொண்டாட்ட நேரம். எனவே எங்களுக்கு அவர்களிடமிருந்து ஏதும் வேலை வராது. ஆனால் அந்த நாட்களில் மிச்சமிருக்கும் எல்லா சில்லறை வேலைகளையும் முடித்துக் கொண்டு நிமிர்ந்தால் அந்தப்புறம் வெள்ளைத் தோல் எஜமானர்கள் ஏகத்துக்கும் புத்துணர்ச்சியோடு திரும்பி வந்து கசக்கிப் பிழிய தயாராகிவிடுவார்கள். ஆனால் இந்த முறை அந்த நேரத்தில் எப்படியும் போராடி விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டு குடும்பத்தோடு செலவழிக்க வேண்டும் என்று ஏற்கனவே முடிவு செய்திருந்தேன். எனவே அந்நேரத்தில் இந்த பூஜைக்கு ஏற்பாடு செய்யுமாறு அம்மாவிடம் சொல்லியிருந்தேன். இதோ கிளம்பி வந்து சாவகாசமாய் சொந்த ஊரின் சொகுசுகளையும், அம்மா கைச் சமையலையும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

பரசு மாமாவின் புல்லட் சத்தம் கேட்டது. தொடர்ந்து வியர்த்து வழியும் உடலுடன் தன் எட்டுமுழ வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு இரண்டு கைகளிலும் பிதுங்கி வழியும் பைகளைச் சுமந்தபடி வேகுவேகென்று மாமா உள்ளே வந்தார்.

எழுந்து போய் அவரது கைச்சுமைகளில் ஒன்றை வாங்கி கொண்டேன்.  மாமாவின் குரல் கேட்டதுமே அவருக்கான காபியைக் கலந்து எடுத்துக் கொண்டு அம்மாவும் கூடத்துக்குள் வந்தாள்.

“என்னடா, எல்லா சாமானும் வாங்கியாச்சா?”

“ஆச்சுக்கா. மாலை, அர்ச்சனைக்கு உதிரிப்பூ எல்லாத்துக்கும் நம்ம ஆவுடைகிட்ட நேத்தே சொல்லிட்டேன். நேரா காலைல கோவிலுக்கே கொண்டு போய் கொடுத்திருவா. பூசாரி வீட்டுலதான் ஏற்கனவே சொல்லியாச்சே, இருந்தாலும் வரப்ப ஒரு குரல் கொடுத்துட்டு வந்துட்டேன். அவரு பையன இன்னிக்கு சாயந்தரமே அனுப்பிருவார். நீ அவங்கிட்ட அரிசி, பருப்பு சாமானெல்லாம் கொடுத்து விட்டுரு. சேவலையும், ஆட்டுக் குட்டியையும் மட்டும் நாம் போறப்ப கொண்டு போலாம்.”

நீளப் பேசிக் கொண்டே அம்மாவிடமிருந்து காபியை வாங்கி ஆற்ற ஆரம்பித்தார். அம்மா அவர் கொண்டு வந்த பைகளைப் பிரித்து எதற்கும் ஒரு முறை சரி பார்த்து அடுக்க உட்கார்ந்தாள்.

“முக்கியமான சாமன்கள் சிலது மட்டும் நாளைக்கு கோவிலுக்குப் போற வழில அப்படியே வாங்கிட்டுப் போயிரணும்” என்னைப் பார்த்து கண்ணடித்துக் கொண்டே சொன்னார்.

ஆம், எங்கள் குலதெய்வமான பாவாடைராயன் நல்ல அசைவப் பிரியர் மட்டுமல்ல. சுருட்டு, பொடிமட்டை, சாராயம், கள்ளு என சகல லாகிரி வஸ்துக்களும் அவருக்குப் படைக்கப் படவேண்டும். அப்பாவோ அவ்வஸ்துக்களை வீட்டுக்குள்ளேயே சேர்க்காத ஆசாமி. எனவே கோவிலுக்குப் போகும் வழியில் அவைகளையெல்லாம் வாங்கிக் கொண்டு போவோம். அல்லது பண்ணையாள் யாரையேனும் வாங்கிக் கொண்டு நேராக கோவிலுக்கு வரச் சொல்லிவிடுவோம்.

மறுநாள் விடிகாலை எழுந்து எல்லோரும் குளித்து முடித்து காரில் ஏறினோம். முன்னால் சென்ற பரசு மாமாவின் புல்லட்டைத் தொடர்ந்து வண்டியை செலுத்திக் கொண்டிருந்தேன். எங்கள் ஊரிலிருந்து குலதெய்வக் கோவில் இருந்த மாத்தூருக்கு காவிரியின் கிளை நதிகள் மூன்றையும், பின்னர் காவிரியையும் தாண்டி கொஞ்சம் சுற்றிக் கொண்டு போக வேண்டும். போகும் வழியெல்லாம் அப்பா டூரிஸ்ட் கைடாகத் தன்னை பாவித்துக் கொண்டு என் மகளுக்கு ஒவ்வொன்றாய் விளக்கிக் கொண்டிருந்தார். என் மகளும் விவரம் தெரிந்த நாள் முதலாய் சென்னையிலேயே வாழ்பவள் என்பதால் நெல் எந்த மரத்தில் காய்க்கும் என்கிற அளவில் அப்பாவியாய் கேள்வி கேட்க என் அப்பா தன்னை ஒரு அப்துல் கலாமாக நினைத்துக் கொண்டு அவள் அறிவுக்கண்ணை விரிய வைத்துக் கொண்டே இருந்ததார்.

நான்காவது பாலமான காவிரிப் பாலத்தையும் தாண்டி கும்பகோணம் செல்லும் சாலையில் ஏறும் போது நேர் எதிரில் ஒரு பெரிய பொட்டல் மைதானம் ஒன்று உண்டு. மைதானத்தை அடுத்து வருவது மெய்யப்பச் செட்டியின் எண்ணெய் செக்கு. சிறு வயதில் அப்பாவோடு செக்கிற்கு வரும்போது இந்த மைதானத்தில் ஆங்காங்கே கட்டிப் போடப்பட்டிருக்கும் மாடுகள் வினோதமான குரலில் கத்திக் கொண்டிருப்பது வேடிக்கையாக இருக்கும். ஏனென்று கேட்டாலும் அப்பா அதைத் தவிர்க்கும் விதமாக வேறு ஏதாவது பேச்சை மாற்றிவிடுவார். சில சமயங்களில் வீட்டிலிருக்கும் பசுமாடுகளும் சில சமயங்களில் அதே போல் வினோத ஒலி எழுப்புவதும் மறுநாளே பண்ணையாட்கள் யாரையாவது விட்டு இங்கே ஓட்டி வரச் சொல்வதையும் கவனித்திருக்கிறேன். எனவே எதோ வியாதி போல, இங்கே மருத்துவத்திற்கு அழைத்து வருகிறார்கள் என்று புரிந்து வைத்திருந்தேன். விவரம் புரியத் துவங்கியதும்தான் அந்த கத்தல் இனப்பெருக்க விழைவுக்கானது என்பதையும், இங்கே மைதானத்தின் கோடியில் இருக்கும் ராமுக் கோனார் வீட்டில் இருக்கும் பொலி காளைகளிடம் விடுவதற்காகவே இந்த பசுக்கள் இங்கே ஓட்டி வரப்படுகின்றன என்பதையும் ஊகித்துப் புரிந்து கொண்டேன். பாலத்தில் வரும்போதே இதையெல்லாம் யோசித்துக் கொண்டு லேசான புன்னகையுடன் காரை கும்பகோணம் பாதையில் திருப்பியவாறே மைதானத்தின் பக்கம் பார்த்தேன்.

மைதானம் என்னவோ அப்படியேதான் இருந்தது. ஆனால் மாடுகள் எதுவுமேயில்லாமல் வெறுமையாக இருந்தது. பக்கத்திலிருந்த செக்கும் அதை ஒட்டிய செட்டியாரின் எண்ணெய், புண்ணாக்கு விற்கும் கடையும் காணாமல் போய் அங்கே சற்று நவீனமான ஒரு மளிகைக் கடை புதிதாய் முளைத்திருந்தது.

என்னப்பா பொட்டல் காலியாக் கிடக்கு? ராமுக் கோனார் மாடு எதுவும் இப்ப வச்சுக்கலையா?

உங்க பட்டணம் அளவுக்கு எல்லாத்துலயும் நவீனமா மாறிடலைன்னாலும், ஊரெல்லாம் மட்டும் அப்படியே உறைஞ்சு போயிருக்கும்னா நினைச்சுகிட்டிருக்க? இப்பல்லாம் யாருப்பா மாட்டை பொலிகாளை கிட்ட விட்டு சினைப் பிடிக்க வச்சுகிட்டிருக்காங்க? மாட்டாஸ்பத்திரிக்கு ஓட்டிகிட்டுப் போனா ஒரு ஊசில மாடு சினைப்பட்டுருது. அதுலயும் நல்ல சீம மாட்டு வித்தா பாத்துல்ல சேத்து வச்சிருக்காங்க, அதுனால கன்னுகுட்டிகளும் நல்லா இருக்குதுங்க. நீ காலேஜ் போறப்பல்லாமே நாம மாடுங்கள இங்க ஓட்டி வரத் நிறுத்தி, உள்ளூர் மாட்டாஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு போக ஆரம்பிச்சுட்டோமே, உனக்கு கவனமில்ல போல?

ஆமாப்பா, ஆனா அப்பவும் கூட அதெல்லாம் நல்லதில்லன்னு நம்ம சுப்பு மாமா மாதிரி கொஞ்சம் பேர் இங்கதானே வந்துகிட்டிருந்தாங்க?

எவ்ளோ நாளைக்கு பிடிவாதமா முரண்ட முடியும்? அத்தோட ஊருக்கு ரெண்டு பேர் பசு ஓட்டிகிட்டு வரதை நம்பி ராமுக் கோனார் காள வளக்க முடியாதில்ல?

அதுவும் சரிதான் என்று ஆமோதித்தாலும் கூட உள்ளுக்குள் கொஞ்சம் குறுகுறுப்பாய் இருந்தது. பொதுவாய் பிரசவத்திலோ அதைத் தொடர்ந்தோ கன்றுக்குட்டி இறந்துவிட்டாலும் பசுவிடமிருந்து தொடர்ந்து பால் கறக்க தோல் கன்றுகுட்டி செய்து அதனுள் வைக்கோல் அடைத்து அதை மாட்டிடம் காண்பித்து பால் சுறக்க வைப்பது எல்லா இடத்திலும் வழக்கம்தான்.  ஆனால் அதையே அப்பா கூடாது என நினைப்பவர் – வாயில்லா ஜீவன் என்பதற்காக அதன் தாய்ப்பாசத்தை கேவலப்படுத்தக் கூடாது என்று சொல்பவர். அவருமே கூட அதன் இயற்கையான இணை விழைவை தடுப்பது தவறில்லை என்று நினைப்பது ஆச்சரியம்தான். அவரவர்க்கு அவரவர் நியாயங்கள். மெல்லிய பெருமூச்சுடன் பாதையில் கண்ணைப் பதித்தேன்.

கோவிலுக்குப் போகும் பாதையின் முனையிலேயே காரைப் பார்க் செய்துவிடச் சொன்னார் அப்பா. அங்கிருந்து ஒரிரு நிமிட  நடையில் கோவிலுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தோம். வெகு நாட்கள் கழித்து கோவிலின் உள் நுழைந்த பரவசம் அம்மாவின் முகத்தில். நாங்கள் போய் இறங்கியதும் விறுவிறுவென பூசாரி சுப்பையா வேலைகளை ஆரம்பித்தார். முதலில் ஆட்டையும், கோழியையும் பாவாடைராயன் சன்னிதிக்கு நேர் எதிரில் சற்றுத் தொலைவில் நடப்பட்டிருக்கும் வேலின் அடியில் பலியிட்டு ரத்தத்தை ஒரிரு சொட்டுக்கள் வேலின் மேல் தடவினார். பின்னர் அவற்றை சமையலுக்காக தன் மருமகளிடம் கொடுத்துவிட்டு கிணற்றடிக்குப் போய் குளித்துவிட்டு வந்து ஈர வேட்டியுடன் அபிஷேகத்தை துவங்கினார்.

அபிஷேகம் முடித்து, அர்ச்சனையை முடிக்கவும் அவர் வீட்டினர் சமையலை முடித்து பதார்த்தங்களை கொண்டு வந்து சன்னிதியில் இலை போட்டு அடுக்கவும் சரியாக இருந்தது. அடுத்து தீபாராதனையும் காட்டி இலையை சாமிக்கு படைத்தார். பின் எல்லோருக்கும் திருநீறு பூசினார். பிறகு பிரசாத உணவை சிறு இலைத் கிழிசல்களில் தர, அங்கேயே சன்னிதியில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டு பின் வீட்டுக்கு கிளம்பினோம்.

பக்திப் பரவசமும் இனி எல்லாம் நல்லதே நடக்கும் என்ற நிம்மதியுமாக அம்மாவின் முகம் விகசித்திருந்தது. தாரிணியும் கூட வழக்கமான தனது உடல்நலப் புலம்பல்களை நிறுத்திவிட்டு வேறு வேறு விஷயங்களைப் பற்றி பேசியபடி கலகலவென வந்தாள். திடீரென நினைத்துக் கொண்டவராய் அப்பா அபிஷேகத்தின் பின் அலங்காரத்திற்காக காத்திருந்த நேரத்தில் பரசு மாமா பேசிய விஷயத்தை பகிர்ந்து கொள்ள ஆரம்பித்தார்.

“நம்ம வங்காரம்பேட்ட திருநாவு இல்ல, அவன் பரசுவ முந்தாநாள் தேங்காவெட்டு விஷயமா பாக்கவந்தானாம். அப்ப உங்க அக்கா மகன் குடும்பத்தோட வந்திருக்கானாமே, அவன் பொண்ணையும், சம்சாரத்தையும் மாரியம்மன் கோவில்ல வச்சுப் பாத்தோம். என் கடசீப் புள்ள குமரேசனுக்கு அந்தப் பொண்ணு பொருத்தமாயிருக்கும்னு தோணிச்சு. அவனும் நல்ல கம்ப்யூட்டர் படிப்பு படிச்சுட்டு வெளிநாட்டுல வேலபாத்து கை நிறைய சம்பாதிக்கறான். எங்க அந்தஸ்து, சொத்து சொகம்னு எல்லா விவரமும் உனக்கும் உங்கத்தானுக்கும் நல்லாவே தெரியும். அதுனால யோசிச்சுப் பாத்து சரின்னா சொல்லுங்க, ஜாதகம் கொடுத்துவிடறேன்னு சொன்னானாம்.”

அந்த திருநாவுக்கரசு தாரிணிக்கும் ஒரு விதத்தில் உறவுதான். நல்ல பரம்பரை பணக்காரர்கள்.

“பாத்தீங்களா, குலதெய்வ தரிசனம் பண்ணின ஒடனே நல்ல விஷயமா பேச்சு வருது பாருங்க” என்று குதூகலமாய் தாரிணி என் பக்கம் குரலை அனுப்பியதிலேயே தெரிந்தது அவளுக்கு இந்த சம்பந்தத்தில் ஆர்வமிருக்கிறது என்று.

ஆரபி இப்பேச்சைக் கேட்டதும் முகத்தை தொங்கப் போட்டுக் கொண்டாள். அவளுக்கு மேற்படிப்புக்கு பூலோக வைகுண்டமான அமெரிக்கா செல்ல ஆசை. அதற்கான தேர்வுகளுக்குத் தீவிரமாகத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தாள். ஜிஆர் ஈ ஸ்கோர் என்றும், எந்தெந்த பல்கலைக்கழகங்களில் எவ்வளவு தூரத்துக்கு ஸ்காலர்ஷிப் கிடைக்கும் என்றும் தோழிகளுடன் பரபரத்துக் கொண்டிருப்பவள் அவள். இந்த கல்யாணப் பேச்சைக் கேட்டதும் கன்னம் சிவந்து, கால்விரலால் தரையில் கோலமிடுவாள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாதுதான்.

தாரிணிக்கு தன் பக்கத்து சொந்தத்திலிருந்து வரும் மாப்பிள்ளை என்கிற ஆர்வம்.  ஆனால் என் மனநிலை என்னவென்று எனக்கே சரியாகத் தெரியவில்லை. பெண் அடிவயிற்று நெருப்பு, காற்றிலும் கூட கிழிந்துவிடும் வாழையிலை என்றெல்லாம் காலகாலமாய் கேட்டுக் கேட்டு வளர்ந்ததினால் அவளது கல்யாணம் என்பது ஏதோ என்னுடைய தலை மேல் உட்கார்ந்திருக்கும் பாறை போலவும், விரைவில் ஒரு சுமைதாங்கியைக் கண்டுபிடித்து அதை இறக்கி வைத்துவிட வேண்டும் என்றும் சில சமயங்களில் தோன்றுகிறதுதான்.

ஆனால் ஆரபியை, அவள் புத்திசாலித்தனத்தை, படிப்பு, இசை,  இலக்கிய ரசனை என்று அஷ்டாவதானியாக அவள் பரிணமிப்பதை பார்த்து பிரமிக்கும் நேரங்களில் ஒரு குழந்தையை வளர்ப்பதும், நல்ல கல்வி தருவதும் மட்டுமே நம் கடமை. அதற்கு மேல் இந்தக் கல்யாணம் பண்ணி வைப்பது மாதிரியான அதிகப்பிரசங்கித் தனமெல்லாம் தேவையற்றது என்பதை உணர்கிறேன்.

நான் கோடிக்கணக்கில் பணம் சம்பாதித்து வைத்திருக்கும் போது கூட நான் செலவழித்து அவளை வெளிநாடு அனுப்ப வேண்டும் என்று துளியும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. அப்படியிருக்க அவள் திருமணம் என்பது அவளாய் காதல் ஒருவனைக் கண்டு கொண்ட பின்பல்லவா நடக்க வேண்டும்? இன்னமும் அம்மாவோடு சேர்ந்து கொண்டு தாரிணியும் “பெண்ணை ஒருத்தன் கையில் பிடித்துக் கொடுக்க” தவிப்பது கொஞ்சம் பரிதாபமாகத் தோன்றியது.

அப்பா தகவல் தெரிவிப்பதோடு தன் கடமை முடிந்து விட்டது போலவும், முடிவெடுக்க வேண்டியது நானும் தாரிணியும் மாத்திரமே என்பது போலவும் மௌனமானார். அம்மாவின் முகத்திலும் தீவிரமான சிந்தனைக் கோடுகள்.  தன் குதூகலக் குரலுக்கு யாரிடமிருந்தும் எதிரொலி இல்லை என்பது கண்ட தாரிணியின் முகத்திலும் லேசான சிடுசிடுப்பு. மெல்ல இறுக்கத்தைக் குறைக்கும் விதமாக பேச்சை ஆரம்பித்தேன்

என்னம்மா… ஒன்னுமே பேசாம வர்ர? நீ சொன்னா மாதிரியே குலதெய்வ பூஜய முடிச்சவொடனே கல்யாண பேச்சு வருது. பாத்தியாடா, பாவடராயனோட மகிமையன்னு சந்தோஷத்துல பொங்குவன்னு பாத்தா அமைதியா இருக்க? ஆச்சரியமா இருக்கேம்மா?

மெல்ல குரலை கனைத்துக் கொண்டு அம்மா பேச ஆரம்பித்தாள் ”நல்ல விஷயம் பேசுறப்ப நான் அஸ்து போடறதா நினைக்காதேப்பா. அம்மாடி தாரிணி, அவங்க ஒரு வகைல உனக்கு சொந்தமும் கூட. அதுனால உனக்கு இந்த வரன் பிடிச்சிருக்கலாம். நான் முட்டுக் கட்டை போடறேன்னு நினைக்காதே. ஆனா, என் மனசுல படறத சொல்லிடறேன். அப்புறம் பொண்ண பெத்த நீங்கதான் முடிவு செய்யணும்.”

“எதுக்கு அத்தை நீங்க இவ்ளவு பீடிகையெல்லாம் போடறீங்க. நம்ம குடும்பத்துக்குள்ளதானே பேசுறோம், பெரியவங்க நீங்க எதுக்கு இவ்ளோ ஜாக்கிரதயா பேசறீங்க. மனசுல படறத சொல்லுங்க. நீங்க சொல்றத மீறியா உங்க பேத்திக்கு கல்யாணம் செய்யப்போறோம்?” தாரிணி பவ்யமாகச் சொன்னாலும் அம்மா மீண்டும் கொஞ்ச நேரம் மவுனமாக இருந்தார்.

“அந்த திருநாவுக்கரசும் சரி, அவரு சம்சாரமும் சரி பணம் பணம்னு அது ஒன்னே குறியா இருக்கறவங்க. அது ஒன்னும் தப்பில்லைதான். ஆனா அவரோட மூத்த மகனுக்கு கல்யாணம் ஆகி பன்னென்டு வருஷம் ஆகுது. அந்தப் புள்ளயும் ஏதோ வெளிநாட்டுலதான் வேல பாக்குது. பொண்டாட்டி புள்ளங்கள கூட்டிகிட்டு போய் வச்சுக்கறதுக்கு வசதி இருக்கா மாதிரி பெரிய வேலைதான். குடும்பத்த கூட்டி வர பர்மிஷனெல்லாம் இருக்காம். ஆனாலும் அந்த மருமக இங்க வங்காரம்பேட்டைல இவங்க வீட்டுலதான் இன்னமும் இருக்கு. ரெண்டு பிள்ளங்களையும் இதோ இங்க மணி மெட்ரிகுலேஷன்லதான் சேத்திருக்காங்க. அந்த பொண்ண பெத்தவங்க  இந்த அதிசயத்த பாத்து மாஞ்சு போறாங்க – வெளிநாட்டுல குடும்பம் பண்ணினா காசு மீக்க முடியுமா, அவன் சம்பாதிச்சுட்டு வரட்டும்.  உங்க பொண்ணை சவுகரியமாத்தான் வச்சிருக்கோம்னு நியாயம் பேசறாங்களாம் பையன பெத்தவங்க. “

பேச்சை சற்றே நிறுத்தி சில வினாடிகளுக்கு வெளியில் வேடிக்கை பார்த்தாள்.

“பணம் காசெல்லாம் நீயே நிறைய சம்பாதிச்சு வச்சிருக்க. பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுக்கறது வெறுமன காசும் பணமும் சேக்க மட்டுமில்லை. அவ புருஷனோட சேர்ந்து சந்தோஷமா வாழ வேணாமா? இந்தப் புள்ளையும் வெளிநாட்டுலதான் இருக்கான்னா, நம்ம பொண்ணும் லெட்டர்லதான் குடித்தனம் பண்ண வேண்டியிருக்கும். நம்ம புள்ளைக்கு அப்படி ஒரு நிலம வேணாம்பா… உள்ளூரோ வெளியூரோ ராமனிருக்கும் இடம் சீதைக்கு அயோத்தின்னு நம்ம பெரியவங்க சும்மா சொல்லலை. “

மேற்கொண்டு முடிவை நானும், தாரிணியும்தான் எடுக்க வேண்டும் என்பது போல் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கத் துவங்கினாள்.

“நீங்க சொல்ல வரது எனக்கு நல்லாவே புரியுதும்மா. ஆரபியும் மேல படிக்கற ஆர்வத்துலதான் இருக்கு. அதுனால  இப்போதைக்கு அவ கல்யாணத்துக்கு நானும் அவசரப் படலை. இதையே காரணமா அவங்ககிட்ட சொல்லிருங்க”

ஆரபியும் அப்பாவும் இறுக்கம் குறைந்து புன்னகைக்கத் தொடங்கினர். கார் வெறுமையான பொட்டல் மைதானத்தை தாண்டி காவிரிப் பாலத்தில் நுழைந்தது. கழுத்தைத் திருப்பி அந்த காலிப் பொட்டலை இன்னொரு முறை பார்ப்பதை மட்டும் என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை.

*******

நன்றி – கதவு காலாண்டிதழ் (2012 அக் – டிச)

Posted in சிறுகதை | Tagged | 3 பின்னூட்டங்கள்

உதிரிப்பூக்கள் – 10, செப் 2012

நேற்று டிவியில் குழந்தைகளுக்கான நாட்டிய போட்டி ஒன்றை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். மனதில் பட்ட சில விஷயங்கள் இங்கே.
1. குழந்தைகளின் பெயர்கள் – அக்ஷயா, நிவாஷிகா, தேஜஸ்வினி, ரேஷ்மா.
2. ஒரே ஒரு பெண் குழந்தை மட்டுமே வயதுக்குகந்த வளர்ச்சியோடிருந்தாள். இரண்டு பெண்கள் எதிரில் நிற்பவர் ஊதினாலே ஒடிந்து விழுந்து விடுவார்களோ என்று பயப்படும்படி இருந்தார்கள். மற்றொரு பெண்ணோ ஒபிசிட்டியின் எல்லையில் இருந்தாள்.
3. மதிப்பெண்கள் அறிவிக்கப்படும் நேரம் குழந்தைகளின் முகத்தில் தெரிந்த கரைகாணா பயம் பார்க்க மனம் பொறுக்கவில்லை. எவ்வளவு டென்ஷன் ஏற்றப்பட்டிருக்கும் என்பது புரிந்தது.
4. நடுவர்களில் ஒருவரான வெண்ணிற ஆடை நிர்மலா பேசும் நேரம் தவிர்த்து மற்ற நேரத்திலெல்லாம் தூக்கத்தில் சொக்கியவர் போன்றே காணப்பட்டார். என்ன தள்ளாமையோ பாவம். அவரை டைட்டிலின் போது முழு பரதநாட்டிய அலங்காரத்தில் ஆடவைத்த இயக்குனரை முதியோர் வதை சட்டத்தில் தண்டிக்க இடம் உண்டா என்று பார்க்க வேண்டும்.
5. தியரி ரவுண்ட் ஒன்று உண்டு. கேட்ட கேள்விகளையெல்லாம் பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்கு ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பு செய்த பிறகே பதிலளித்தார்கள்.
6. ஆட்ட சுவாரசியத்தில் ஒரு குழந்தையின் காலில் இருந்து சலங்கை பறந்து விழுந்தது. இனி அடுத்த நிகழ்ச்சியிலிருந்து காலில் ரத்த ஓட்டம் நின்று விடுமளவு சலங்கையை கட்டித் தொலைக்காமலிருக்க வேண்டுமே என்று கவலையாக இருந்தது.
உண்மையில் ரியாலிட்டி ஷோக்கள் திறமையை வெளிக்காட்ட நல்ல வாய்ப்பு என்றாலும் என்னமோ இளக்கமே இல்லாது நடப்பது போல ஒரு உணர்வு.
********
இந்திரா கோஸ்வாமி எழுதிய தென் காமரூபத்தின் கதை படித்து முடித்தேன். ஆங்கிலேயர் ஆட்சி காலத்தின் கடைசியில் ஆரம்பித்து சுதந்திரம் பெற்று கொஞ்ச காலம் வரை நடக்கும் கதை. நம் ஊரிலாவது நிலபிரபுக்களும், மதத் தலைமையும் வேறு வேறாக இருந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அங்கோ ஜமீந்தார்கள் + மடாதிபதிகள் மாதிரியான சத்திரா என்கிற அமைப்பு புழக்கத்திலிருந்திருக்கிறது. சத்திராவின் தலைவரை கொஸைன் அல்லது அதிகார் என்று அழைக்கிறார்கள். விதவைகளின் கொடும் கைம்மை நோன்பு, வங்காளிகளைப் போலவே மிகத் தீவிரமாக அசைவம் சாப்பிடும் பிராமணர்கள், மெல்ல முளைவிடும் கம்யூனிசமும், நில உச்சவரம்பு சட்டமும் கொசைன்களுக்கு ஏற்படுத்தும் மன அழுத்தங்கள் என மிகவும் வித்தியாசமான கதைக் களம். நல்ல அனுபவம்.

***********

கனி முன்னெல்லாம் குக்கர் சத்தம் கேட்டால் பயந்து அலறுவான். இப்போதெல்லாம் மெல்ல அதை தாங்கிக் கொள்ள பழகி விட்டான். ஆனாலும் தலைவருக்கு உள்ளுக்குள் உதறல்தான். இப்போ குக்கர் விசிலடிக்க ஆரம்பித்தால் என்னை தர தரவென சமையற்கட்டிலிருந்து இழுத்து வந்து ஹால் சேரில் உட்கார்த்தி விட்டு, தான் போய் கிச்சன் வாசலில் இருந்து தலையை மட்டும் நீட்டி நீட்டிப் பார்த்து விட்டு வருகிறான். சத்தம் போடும் குக்கரிலிருந்து என்னை பாதுகாக்கிறாராம். :))))

 

 

 

Posted in அனுபவம், உதிரிப்பூக்கள், எண்ணம், குழந்தை வளர்ப்பு | Tagged , | 2 பின்னூட்டங்கள்