லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணனின் ‘ஆனந்தவல்லி’ நாவல் குறித்துச் சில – அ. மார்க்ஸ்

தஞ்சை மராட்டிய மன்னர் காலத்து ஆட்சியில் நடந்த ஒரு உண்மை நிகழ்வை ஒரு அருமையான வரலாற்று நாவலாகப் படைத்துள்ளார் லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணன். இதைச் சிறந்த முறையில் வெளியிட்டுள்ளது பாரதி புத்தகாலயம் (ஆனந்தவல்லி, பாரதி புத்தகாலயம், பக் 248, விலை ரூ 230).  போன்ஸ்லே வம்சத்துக் கடைசி அரசன் அமரசிம்மன் மற்றும் சரபோஜி மன்னர் காலத்து உண்மை வரலாரொன்றைச் சொல்லும் நாவல் இது.  ஐந்து வயதில் திருமணம் செய்விக்கப்பட்ட ஒரு இளம் பெண்ணை, அச்சிறுமியின் ஊதாரித் தந்தையே அரண்மனைக்கு விற்றுவிடுகிறான். தேடித்திரியும் அந்தப் பெண்ணின் இளம் கணவன் மற்றும் குடும்பத்தாரின் சோக வரலாற்றைச் சொல்லும் படைப்பு இது. தேடித் திரிவதோடு கதை முடிந்து விடுகிறது. ஆனால் அதன் ஊடாக இரண்டாம் சரபோஜி காலத் தஞ்சையின் வரலாற்றைச் சொல்லிவிடுகிறது இந்த முக்கிய படைப்பு.

மிக நுணுக்கமாக போன்ஸ்லே வம்ச ஆட்சிக் காலத்திய இந்த அரச (அ)நீதியைச் சொல்லிச் செல்கிறார் லக்ஷ்மி. இது அவரது முதல் நாவலாக இருந்தபோதும், இலக்கியப் பரிச்சியம் மிக்கவராகவும், குறிப்பான ஒரு காலகட்ட வரலாற்றுப் பின்னணியைச்  சொல்வதற்காகக் கடும் உழைப்பை நல்கத் தயங்காதவராகவும் அவர் இதன் மூலம் வெளிப்பட்டுள்ளார்.

மன்னர் ஆட்சியின் இறுதிக்காலம் அது. சரியாகச் சொல்வதானால் அப்போதே பிரிட்டிஷ் அரசின் அதிகாரத்தின் கீழ்தான் அன்றைய தஞ்சை  இருந்துள்ளது. மராட்டிய பேஷ்வா அரசர்கள் பிரிட்டிஷ் அரசிடம் ஓய்வூதியம் பெற்றுக் கொண்டு பொம்மை ஆட்சியாளர்களாக இருந்த காலம் அது. பெண்கள் அரண்மனைக்கு விற்கப்படுவது, மிகப் பெரிய அளவில் மன்னர்கள் ஆசை நாயகிகளை வைத்துக் கொள்வது என்பதெல்லாம் ஒரு சாதாரண வழமையாகவும் பெருமையாகவும் இருந்த காலம். அரச மகளிர் அரசனோடு உடன்கட்டை ஏறுவது பிரிட்டிஷ் அரசால் தடை செய்யப்படுதல் முதலானவை நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த காலமும் கூட அது.

மிகப் பெரிய அளவில் சிறு பெண்கள் இப்படி அடிமைகளாக அரண்மனைக்கு விற்கப்படுதல் மட்டுமல்ல தனி நபர்களிடம் இப்படிச் சிறு பெண்கள் அடகு வைக்கப்படுதல் என்பதெல்லாமும் சர்வ சாதாரணமாக நடந்து கொண்டிருந்த காலம் அது. இப்படியான சம்பவங்கள் வழக்குகளாகப் பதிவு செய்யப்படும்போது பெரிய அளவில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அன்று நீதி கிடைத்ததில்லை. பிரிட்டிஷ் அரசைப் பொருத்தமட்டில் இப்படியான வழமைகளில் தலையிட்டு நீதிபரிபாலனம் செய்வது அன்று அவர்களின் நோக்கமாக இருக்கவில்லை. உடன்கட்டை ஏறுதல் முதலானவற்றை அவர்கள் தடை செய்திருந்தாலும் கூட இங்கு நிலவிய சாதி, மத அநீதிகள் போன்றவற்றில் தலையீடு செய்து பிரச்சினைகளை உருவாக்கிக் கொள்வது பிரிட்டிஷ் அரசின் நோக்கமாக இருக்கவில்லை.. அவர்களின் ஒரே நோக்கம்  காலனியச் சுரண்டல் மட்டுமே. தோள் சீலைப் பிரச்சினை, பெண்கள் விற்கப்படுதல், குடும்பம் குடும்பமாக ஆண்கள் உட்பட அருகிலுள்ள இலங்கை போன்ற நாடுகளில் தோட்டச் சாகுபடிகளுக்காகப் பிடித்து அனுப்பப்படுவதன் மூலமாகப் பெரிய அளவில் பணம் சம்பாதிப்பது என்பதெல்லாம் சர்வ சாதாரணமாக நடந்து கொண்டிருந்த காலம் அது. சில கிறிஸ்தவப் பாதிரிமார்களூம் கூட அப்படி இலங்கை முதலான நாடுகளில் தோட்டச் சாகுபடிக் கூலி அடிமைகளாக ஆட்களை ஏற்றுமதி செய்ததற்கும் ஆவணங்கள் உண்டு.

பெண்கள் இவ்வாறு பெரிய அளவில் அரசாணைகள் மற்றும் அதிகாரங்களின் ஊடாகத் தேவதாசிகளாகவும், அடிமைகளாகவும் ஆக்கப்பட்டது தமிழகம் உட்பட இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் வெகு காலமாகவே இங்கு நடந்து கொண்டிருந்ததையும் நாம் மறந்து விடக் கூடாது. தஞ்சைப் பெரிய கோவிலுக்கு ராஜராஜ சோழன் இப்படியாக 400 இளம் பெண்களைக் கொண்டுவந்து அவர்களைத் தேவதாசியர்களாக ஆலயச் சேவைக்கு நியமித்த வரலாறை  நாம் அறிவோம். இவர்கள் எல்லாம் பாலியல் வன்முறைக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டனர் என்பதெல்லாம் பொய் எனச் சொல்லும் சில தமிழ்த் தேசியக் கதையாடல்கள் எல்லாம் அபத்தமானவை. தமிழ்ப் பழமையின் பெருமைகளைச் சொல்ல இங்கே சங்க காலம், பெருங் காப்பியங்கள் என நமக்கு வேறு ஏராளமான அடையாளங்கள் உண்டு. அத்தோடு நிறுத்திக் கொள்வது நலம்.

திருக்காளத்தி கோவிலில் இப்படி தேவதாசியாக்கப் பட்டவர்களைக் குலோத்துங்க சோழன் தன் அரண்மனைக்குக் கடத்திச் சென்றதையும், அதற்கு எதிராக மக்கள் போராடியதையும், வேறு வழியின்றி மீண்டும் அந்தப் பெண்கள் கோவிலுக்கே திருப்பி அனுப்பப்பட்டதையும் பற்றி நான் முன்பே எழுதியுள்ளேன்.

இந்த நாவல் குறிப்பிடுக் காலத்திலும் இப்படி ஏராளமாக நடந்தன. மூட்டை மூட்டைகளாகக் குவித்து வைக்கப்பட்டுள்ள தஞ்சை மராட்டிய மன்னர் காலத்து மோடி ஆவணங்களில் மிகச் சிலவே இன்று அச்சிலும், ஆய்விலும் இடம் பெற்றுள்ளன. அவற்றை வாசித்தாலே எந்த அளவிற்கு அக்காலத்தில் இந்தக் கொடுமைகள் அரங்கேறின என்பது விளங்கும். ஒரு சிறுமியை அவளின் வீட்டாரே ஒரு தேவதாசியிடம் கொண்டுவந்து விடுகின்றனர். மூன்றரை ரூபாய்க்கு அந்தச் சிறுமிக்கு ஒரு ஆடையை எடுத்துக் கொடுக்கும் அந்த தேவதாசி அந்தத் தொகையைக் கொடுத்துவிட்டு மகளை அழைத்துச் செல்லச் சொல்கிறாள். சில காலத்திற்குப் பின் அவளை அவர்கள் மீட்க வந்தபோது அந்தப் பெண்ணை அரசாங்கத்தார் அபகரித்துச் சென்றிருந்த வரலாறு ஒன்றை மோடி ஆவணங்களில் இருந்து சில ஆண்டுகளுக்கு முன் நான் பதிவு செய்த்து உண்டு, இப்படியான உண்மைக் கதைகள் இன்னும் நிறைய உண்டு. நினைவில் உள்ள ஒரு சிலவற்றை இங்கே பகிர்வது அன்றைய காலகட்டத்தைப் புரிந்து கொள்ள உதவும்.. 

தஞ்சை தெற்கு வீதியில் ‘மங்கள் விலாசம்’ என்றொரு மராட்டிய மன்னர்களின் காலத்திய கட்டிடம் இன்றும் உண்டு. இரண்டாம் சிவாஜி (1832 – 1855) காலத்தில் ஓய்வுபெற்ற அரண்மனைத் தேவதாசிகள் தங்கள் பிள்ளைகளுடன் வாழ்வதற்காக அது ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு குறைந்த பட்ச ’பென்ஷன்’ தொகையை அவர்களுக்கு பிரிட்டிஷ் ஆட்சி கொடுத்து வந்தது. அந்தப் பெண்கள்  விபச்சாரம் செய்வதாகவும், அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுவரும்  ஒய்வூதியம் ரத்து செய்யப்பட வேண்டும் எனவும் ரெங்கசாமினாயகர் என்பவர் அரண்மனை அதிகாரியிடம் புகார் அளித்து  (1876 ஆகஸ்ட் 16)  விண்ணப்பம் ஒன்றை எழுதியுள்ளார். (மோடி ஆவணம் தொகுதி 2:162). அதேபோல தஞ்சையின் இரண்டாம் சரபோஜியின்  (1798 – 1832) காலத்தில் அவனது வைப்பாட்டிமார்கள் தங்குவதற்காக இருந்த ’கல்யாண மகால்’ திருவையாறு ஆற்றங்கரை ஓரம் இன்னும் உள்ளது.

பேஷ்வா ஆட்சிக்கு முன்னதாக இருந்த நாயக்கர் ஆட்சியிலும் அப்படித்தான் இருந்தது. கடைசி நாயக்க மன்னனான விஜயரங்க நாயக்கன்  வீழ்த்தப்பட்டு அரசதிகாரம் கைமாறும் நிலையில் முன்னூறுக்கும் மேற்பட்ட இப்படியான அரண்மனைத் தேவதாசியர் நெருப்பில் தம்மை மாய்த்துக் கொண்டதாகப் பதிவுகள் உண்டு. அவ்வளவு பேர்களும் விரும்பித் தீக்குளித்தனர் என்று சொல்லிவிடவும் முடியாது.

இப்படி நிறையச் சொல்லலாம். லக்ஷ்மி அவர்களின் நூல் குறித்து எழுத்த் தொடங்கி வேறு கதைகளைப் பேசுவதாக நினைக்க வேண்டாம். அக்கால வரலாற்றை நாம் புரிந்து கொண்டு இந்த நாவலை அணுகுவது நலம் என்பதற்காகத்தான் இவ்வளவும் சொன்னேன். அப்படியாகச் சின்ன வயதில் தனது தந்தையாலேயே அரண்மனைக்கு விற்கப்பட்ட ஒரு இளம் பெண்ணைத் தேடித் திரியும் அவளது இளம் கணவனின் கதியின் ஊடாக போன்சே வம்ச அரசர் காலத்திய நாவல் இது.

இனி இது குறித்துச் சில:

இந்தக் கட்டுரையின் தொடக்கத்தில் நான் குறிப்பிட்டுள்ளது போல இந்த நாவலை எழுத லக்ஷ்மி அவர்கள் மிக விரிவான ஆய்வுகளைச் செய்துள்ளார். ஒரு கால கட்ட வரலாற்றுப் பின்னணியில் எழுதப்பட்ட ஒரு உண்மை வரலாற்று எனும் வகையில் இதற்கு அவர் நிறைய உழைத்துள்ளது விளங்குகிறது. அந்தக் காலகட்டம், அன்றைய வாழ்க்கைமுறை, அதிகாரம் முற்றிலும் பறிபோகி பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் பென்ஷன் தொகைக்குள் நின்றுத் தம் பழைய ராஜ கவுரவத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளவும், ஆடம்பரங்களைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவும் அரச குடும்பத்தினர் படும் சிரமங்கள் உட்பட வரலாற்றைப் புரிந்து உள்வாங்கிக் கொள்ள நூலாசிரியர் மேற்கொண்டுள்ள கடும் உழைப்பை நாம் புரிந்து கொள்கிறோம்.

அதேபோல வரலாற்றுப் புதினங்களை எழுதும்போது அக்காலகட்ட மொழியை வசப்படுத்திக் கொள்வதும் முக்கியம். அதிலும் வெவ்வேறு நிலையினர், வெவ்வேறு சமூகத்தினர் சந்திக்கும் தருணங்களில் படைப்பாளி கூடுவிட்டுக் கூடுபாயும் யுத்தியில் தேர்ந்தவராக இருப்பது அவசியம். லக்ஷ்மி இதற்கும் உரிய கவனம் செலுத்தியுள்ளதும் குறிப்பிடப்பட வேண்டிய ஒன்று. ‘சபத்தினியர், மொயின் தொகை, மனுஷ்ய கிரயம், போக ஸ்திரீ, சக கமனம், சுரோத்ரியம், தேசஸ்த கிருஹஸ்தர் என அக்காலகட்ட மொழி மற்றும் பயன்பாட்டுச் சொற்கள் முதலான அனைத்து அம்சங்கள் குறித்தும் லக்ஷ்மி கவனம் கொண்டுள்ளதையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டும்.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சி உடன்கட்டை ஏறுதலைத் தடை செய்திருந்த நிலையில் அரசியர் இருவர் பிடிவாதமாக இருந்து, பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளை வெற்றிகரமாக ஏமாற்றி உடன் கட்டை ஏறியதை மிக விரிவாக மட்டுமல்ல ஒரு சாகசமாகவும் சொல்லிச் செல்கிறது நாவல். பூதப்பாண்டியனுடனுடன் சிதை ஏறிய பெருங்கோப் பெண்டு முதல் விரும்பி உடன் கட்டை ஏறிய வரலாறுகள் இந்தியாவில் உண்டு. ஆனாலும் பெரும்பாலான உடன்கட்டை ஏறல்கள் கட்டாயமாகத்தான் நடந்துள்ளன. கிட்டத்தட்ட இதே காலகட்டத்தில் இதே அரச குடும்பத்தில், இதே தஞ்சையில் நடந்த இன்னொரு உடன்கட்டை ஏறலையும் நாம் இங்கே ஒப்பிட்டுப் பார்த்தல் தகும். அதுவும் இதேபோல ஒரு முக்கியமான வரலாற்று நாவலாக உருப்பெற்ற ஒன்றுதான். தமிழின் முதல் நாவலாசிரியர்களில் ஒருவரான மாதவையாவின் ‘க்ளாரிந்தா’ நாவலில் ஒரு சிறுபெண் தன் கிழக் கணவனுடன் சிதை ஏற இயலாது என அழுது அடம்பிடிக்கையில் சொத்தைக் கைகொள்ளத் துடிக்கும் உறவினர்கள் அவளுக்கு மயக்க மருந்து கொடுத்துச் சிதையில் தள்ளிவிட்ட வரலாறும் இதே தஞ்சையில்தான் நடந்துள்ளது. பெரும்பாலான உடன் கட்டை ஏறுதல்கள் அப்படியும் நடந்துள்ளன. க்ளாரிந்தா வரலாற்றில் அவளை அப்போது பிரிட்டிஷ் பிரதிநிதியாக மானம்புச்சாவடியில் இருந்த லிட்டில்டன் காப்பாற்றி விடுகிறார். ஆனால் லக்ஷ்மியின் இந்த நாவலில் பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் தோற்றுவிடுகின்றனர். அரசியர் வெற்றி பெறுகின்றனர்.

மன்னர்கள் தம் அந்தப்புரங்களில் அதிகாரபூர்வமான மனைவியர் தவிர நூற்றுக் கணக்கான பெண்களையும் வைத்திருந்தனர். ஒரு அரசன் எதிரி நாட்டரசனுடனான போரில் தோல்வியுற்று இறக்க நேரும்போது பல நேரங்களில் அவர்கள் நூற்றுக் கணக்கில் உடன்கட்டை ஏறியதாக வரலாற்றுக் குறிப்புகள் உண்டு. இராமநாதபுரம் சேதுபதி மன்னர் இறந்தபோது 47 பெண்களும், மதுரையில் திருமலை நாயக்கர் இறந்தபோது 200 பெண்கள் தீக்குளித்ததும் வரலாறாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. இதே தஞ்சையில் இந்த மராட்டிய மன்னர்களுக்கு முன்பாக இங்கு அரசாண்ட நாயக்க மன்னர்களில் கடைசியாக ஆண்ட விஜயரங்க நாயக்கருடன் 300 அந்தப்புரப் பெண்கள் தீக்குளித்தனர் என்றும் வரலாற்றுப் பதிவுகள் உண்டு. இந்த எண்ணிக்கைகள் ஒருவேளை மிகைப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றாக இருந்தாலும் இப்படி அதிகம் பேர்கள் அக்கால மன்னர்களுடன் உடன்கட்டை ஏறியது அல்லது ஏற்றப்பட்டது  நடந்து வந்துள்ளது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்குப் பின்தான் அது முடிவுக்கு வந்த்து.

இந்த உடன்கட்டை ஏறல்கள் எல்லாம் விரும்பி நடந்தவை எனச் சொல்ல இயலாது. ஆனால் அதே நேரத்தில் எல்லாமே கட்டாயமாக மேற்கொள்ளப்பட்டவை என்றும் சொல்ல இயலாது என்பதற்கு சங்க இலக்கியத்தில் காணப்படும் பெருங்கோப் பெண்டு ஒரு எடுத்துக் காட்டு, ஆனால் பல நேரங்களில் அவை கட்டாயமாகவே நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளன. அதைச் சட்டபூர்வமாக பிரிட்டிஷ் ஆட்சி தடை செய்தது என்பதை நாம் தவறெனச் சொல்லிவிட இயலாது. இந்த நாவலில் பிரிட்டிஷ் ‘ரெசிடன்ட்’ அதிகாரி தன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி அமரசிம்மனுடன் அவனது ராணிகள் உடன்கட்டை ஏறுவதைத் தடை செய்தபோது அவர்களின் கண்காணிப்பை மீறி அவர்கள் உடன்கட்டை ஏறியதை ஒரு வீர சாகசம்போலச் சித்திரித்திருப்பது விவாதத்திற்குரிய ஒன்றுதான். நூல் வெளியீட்டின்போது கவின்மலர் இந்த அம்சத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

இதை இங்கே பதிவது என்பதை ஒட்டு மொத்தமாக இந்த நாவல் அப்படியான ஒரு தன்மையுடன் எழுதப்பட்டுள்ளது என்கிற பொருளில் அல்ல. பேஷ்வா ஆட்சியின் ஊழல்கள், அநீதிகள். ஆடம்பரங்கள், எளிய மக்களுக்கு எளிதில் நீதி கிடைக்காமை ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்வதுதான் இந்த நாவல். லக்ஷ்மி பால கிருஷ்ணன் நூல் முழுக்க இவற்றை அழுத்தமாகவே பதிவு செய்கிறார். கடுமையாகவே விமர்சிக்கவும் செய்கிறார். சரஸ்வதி மகாலை உருவாக்கிய இரண்டாம் சரபோஜி மன்னரைப் பெரிய அளவில் புகழ்வது கொண்டாடுவதே இங்கு வழக்கம். அப்படி எல்லாம் இந்த நாவலில் அவரோ இல்லை மராட்டிய அரசர்களோ புகழாரம் சூட்டப்படவில்லை. இப்படிப் பெண்களைச், சிறுமிகளை அந்தபுறத்திற்கு விலைக்கு வாங்கும் கொடூரத்தை கடுமையாக விமர்சிப்பதே இந்த நாவலின் அடிப்படை நோக்கமாக உள்ளது. இப்படிப் பெண் குழந்தைகளை அரண்மனைக்குக் ’கிரயம்’ பண்ணிக் கொடுப்பது (மனுஷ கிரயம்) எத்தனை அநீதி, இந்த அம்சத்தில் பேஷ்வா ஆட்சி எத்தனை கொடூரமாக இருந்தது என்பதை சுட்டிக் காட்டுவதில் நூலாசிரியர் வெற்றி பெற்றுள்ளார் என்பதில் யாருக்கும் கருத்து வேறுபாடு இருக்க முடியாது. பதவி போனாலும் அரசப்பரம்பரையினருக்கு ஆடம்பரங்கள் போவதில்லை, வைப்பாட்டிகள் வைத்துக் கொள்வது குறையவில்லை. இரண்டாம் சரபோஜி மன்னர் வாய்ப்புக் கிடைத்தபோது உலகிலேயே பெரியது எனச் சொல்லப்படும் கல்வெட்டு ஒன்றை தஞ்சைப் பெரிய கோவிலின் மேற்கு மூலையில் செதுக்கித் தஞ்சை மராட்டிய மன்னர்களின் வம்சாவெளியைப் பதிவதற்குத் தவரவில்லை என்பதை எல்லாம் லக்ஷ்மி இந்த நாவலின் ஊடாகப் பதிவு செய்து விடுகிறார்.

பாத்திர உருவாக்கங்கள் அனைத்துமே மிகச் சிறப்பாகப் படைக்கப் பட்டுள்ளதோடு அக்கால சொல்வழக்குகள் பொருத்தமான இடங்களில் சரியாகப் பயன்படுத்தப்படுவது, பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் மன்னர்களுக்கு மரியாதை கொடுப்பதுபோலக் காட்டிக் கொண்டாலும் ஆட்சி அதிகாரம் தங்களிடம்தான் உள்ளது என்பதைக் கறாராக வெளிப்படுத்துவது என்பதெல்லாம் இயல்பாகச் சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது. வளம் மிக்க உரைநடை ஒன்று நூலாசிரியருக்குக் கைவந்துள்ளது இங்கே குறிப்பிடத் தக்கது. மனைவி கிரயத்திற்கு விற்கப்பட்டு அரச மாளிகைக்குக் கொண்டு போகப்பட்டது உறுதியான பின்னும் அவளைத் தேடி அலையும் சபாபதி பாத்திர உருவாக்கமும் குறிப்பிடப்பட வேண்டிய ஒன்று. 

தமிழக வரலாற்றின் ஒரு குறிப்பான காலகட்டத்தின் உண்மை வரலாற்றை மிகச் சிறப்பாக ஒரு நாவலாக்கியுள்ளார் லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணன்.

  • நன்றி ‘புத்தகம் பேசுது’ ஜனவரி 2022 இதழ்
Posted in ஆனந்தவல்லி, இலக்கிய விமர்சனம், இலக்கியம், பெண்ணியம், மராட்டிய மன்னர் வரலாறு, வரலாறு, விமர்சனம் | Tagged , , , | Leave a comment

ஊர்ப்பாசம்

ஒருவரோடு நம்மை இணக்கமாக உணர ஏதேனும் ஒரு பொதுப் புள்ளி தேவையாகிறது. பள்ளி அளவிலான போட்டிகளில் நம் வகுப்புத் தோழர்களை ஆதரிக்கும் மனது, மாவட்ட அளவு போட்டிகளுக்குப் போகும்போது நம்மூர் என்கிற சரடுக்கே மயங்கிவிடும். தேசியப் போட்டிகளில் மொத்த தமிழ்நாட்டு வீரர்களும் நம்மாளாகி விட, சர்வதேசப் போட்டிகளிலோ வடக்கெல்லை குக்கிராமத்து வீரருக்கு கூட நாம் துள்ளிக் குதிப்போம். இதுதான் மனித இயல்பு.

எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் வலைத்தள கட்டுரைகளை, தொடக்க காலகட்டத்திலிருந்து தொடர்ந்து வருகிறேன். அவரது அபுனைவு கட்டுரைகளில் பத்தில் எட்டு கட்டுரைகளிலேனும் ஏதேனும் ஒரு இடத்தில் அவரது மனைவி அருண்மொழி நங்கை பற்றிய குறிப்புகள் இருக்கும். வாழ்கைத் துணைவி எனும் வகையில் மட்டுமல்ல மிகச் சிறந்த வாசகி எனும் முறையிலும் அவரது கருத்துக்களை மேற்கோளிட்டுக் கொண்டே இருப்பார் ஜெயமோகன்.

அப்படியாக அறிமுகமான அருண்மொழி அக்கா, சென்ற வருடம் தனக்கென ஒரு வலைப்பதிவை தொடங்கியிருப்பது தெரிந்ததும் ஆர்வமாகப் பின் தொடர்ந்தேன். அவரும் தஞ்சை மாவட்டத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர் என்கிற காரணம் ஒரு கூடுதல் ஒட்டுதலைத் தந்தது. ஆற்றுக் குளியல், மரபிசை ஆர்வம், ஆசிரியப் பெற்றோரின் மகளாக பள்ளியில் இருக்கும் சௌகரிய அசௌகரியங்கள், அம்மாவுக்குப் பரிந்து அப்பாவோடு கொள்ளும் முரண்கள் என பலப் பல கண்ணிகளில் அவரது அனுபவங்கள் என் வாழ்வோடும் பொருந்திப் போனதால் அவரது எழுத்துக்களை மிகவும் அணுக்கமாகப் பின் தொடர முடிந்தது.

அவரது பதிவுகள் பனி உருகுவதில்லை எனும் தலைப்பில் புத்தகமாக இருப்பதாக அறிந்ததும் கட்டாயம் வெளியீட்டு விழாவுக்குச் சென்றுவிட வேண்டுமென முடிவு செய்தேன். அதற்குள்ளாக எனது நாவலும் தயாராகிவிடவே அதையும் அவருக்குத் தந்துவிட எண்ணி, மடலில் தொடர்பு கொண்டேன். மடலனுப்பிய சில மணி நேரங்களுக்குள் பதில் வந்தது – வாங்க, சந்திப்போம் என்று.

கொரோனா தடைகளினால் விழா தள்ளிப் போவது தெரிந்ததும் பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்றிருந்தேன். ஆனால் முன்பே திட்டமிட்டபடி சென்னை வந்திருந்த அக்காவோ சந்திக்கலாம் என்றுவிட்டார். ஆஹாவென மகிழ்ந்து, குடும்பத்தோடு கிளம்பி அவர்கள் தங்கியிருந்த விருந்தினர் இல்லம் சென்று சந்தித்தோம்.

ஜெயமோகன் வேலையாக வெளியே சென்றுவிட்டதால் அவரை சந்திக்க இயலாது போனது. வெளிக்கிளம்பிக் கொண்டிருந்த சைதன்யாவை அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார். வெளியே சென்றுவிட்ட அஜிதனை ஜன்னல் வழி காட்டினார். ஒரு தாயாக அவரது பெருமிதம் நிரம்பிய புன்னகை மிக இனிமையான ஒன்று.

அதன்பின் சில மணி நேரங்கள் பேச்சில் கரைந்தது. அவர் அஜ்மீர் சென்று வந்த ஆன்மிக உணர்வுகள் தொடங்கி, தஞ்சை மண்ணின் நினைவுகள், சஞ்சய்யின் தமிழிசை என கலவையான விஷயங்களைத் தொட்டபடி நீண்டது பேச்சு. ஏற்கனவே எழுதாப் பயணத்தைப் படித்திருப்பதாகச் சொன்னார். இந்த நாவலுக்கான தேடலைப் பற்றி விசாரித்தார். எங்கள் பேச்சின் நடுவில் எதிர்பாராதபடி கனி இரண்டு பாடல்களை பாடி எங்களை மகிழ்வித்தான். குறிப்பாக தேவனின் கோவிலில் பாடலை அவன் பாடியபோது ’இவன் என்ன எங்க தலைமுறைப் பாட்டெல்லாம் பாடறான்’ என்று அக்கா வியந்தார். அவனொரு இளையராஜா வெறியன் என்பதைச் சொல்லிவிட்டு, மேலும் 40களின் பாட்டெல்லாம் கூட பாடுவான் என்றேன். சிரிப்பும், இனிமையுமாக நேரம் நகர்ந்தது.

என் நாவலைக் கொடுத்து, புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினோம்.

Posted in அனுபவம், ஆனந்தவல்லி, இலக்கியம், ஜெயமோகன், தஞ்சை மராட்டிய மன்னர்கள், நாவல் | Tagged , , , , , , | Leave a comment

அந்திமழையின் புது நாவல் வரிசையில் ஆனந்தவல்லி

‘எழுதாப் பயணம்’ என்ற புத்தகத்தின் மூலம் எழுத்துலகிற்குள் நுழைந்த லஷ்மி பாலகிருஷ்ணன், ‘ஆனந்தவல்லி’ என்ற தனது முதல் நாவலின் வழியாக புனைவு இலக்கியத்திற்குள் களமிறங்கியிருக்கிறார்.பாரதி புத்தகாலயத்தின் வெளியீடாக வந்துள்ள நாவலின் கதைக்களம் பற்றி அவரிடம் கேட்டோம்.

“தஞ்சையை ஆண்ட மராட்டிய மன்னர்களுடைய ஆட்சிக்காலத்தின் இறுதிப் பகுதியில் நடக்கக்கூடிய கதைதான் ஆனந்தவல்லி.பிரிட்டிஷாரின் ஆதிக்கமும், சுதேசி மன்னர்களும் ஒத்திசைந்திருந்த பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் கடைசி காலகட்டத்தை பிரதிபலிக்கக்கூடிய நாவல் இது.வெளிநாடுகளுக்கு அடிமைகள் விற்கப்பட்டது தான் இதுவரை அதிகமாகப் பேசப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் உள்ளூரிலேயே அடிமை முறை இருந்திருக்கிறது. அதில் பெண்களையும் விற்றிருக்கின்றனர். அப்படி விற்கப்பட்ட பெண் ஒருவரை மையப்படுத்தியே முழு நாவலையும் எழுதியிருக்கிறேன்.

ஆனந்தவல்லி என்ற பெண்ணுக்கு சிறிய வயதிலேயே திருமணம் நடக்கிறது. அது ஒரு பால்ய விவாகம். திருமணத்திற்கு பிறகு கணவன் வேலைத் தேடி வெளியூருக்கு சென்று விட, ஆனந்தவல்லிக்கு திருமணம் ஆனதை மறைத்து அரண்மனையில் விற்றுவிடுகிறார் அவருடைய தந்தை. ஊருக்குத் திரும்பி வரும் கணவன், மனைவி ஆனந்தவல்லியை மீட்பதற்காக தொடர்ந்து முயற்சி செய்கிறார். பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் நடந்த உண்மை சம்பவம் இது. இதை வைத்துத்தான் ஆனந்தவல்லியை எழுதினேன்.தமிழகத்தில் கடைசியாக நடந்த உடன்கட்டை ஏறுதல் நிகழ்வையும் எழுதியிருக்கிறேன்.

உயர்குடி பெண்களுக்கும், அடிமையாக இருந்த பெண்களுக்கும் என்ன பிரச்சனை இருந்தது என்பதை நாவல் பேசுகிறது. உண்மை வரலாற்றைப் பேசக் கூடிய நாவல் என்பதால், வழக்கமான வரலாற்றுப் புனைவில் இருப்பது போன்ற பரபரப்பு, விறுவிறுப்பு எல்லாம் அதிகம் இருக்காது.பிரபஞ்சனின் ‘மானுடம் வெல்லும்’, ‘வானம் வசப்படும்’ போன்றவற்றை முன்மாதிரியாக வைத்து எழுதப்பட்ட நாவல் இது.இந்த நாவல் வாசகர்களுக்கு நல்லதொரு வரலாற்று உணர்வைக் கொடுக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.” என்றார் லஷ்மி பாலகிருஷ்ணன்.

நாவல்: ஆனந்தவல்லி

ஆசிரியர்: லஷ்மி பாலகிருஷ்ணன்

பதிப்பகம்: பாரதி புத்தகாலயம்

விலை: ரூ.230

+++++

நூலினை ஆன் லைனில் வாங்க: https://thamizhbooks.com/product/anandhavalli/

++++++++++

கட்டுரைச்சுட்டி: https://andhimazhai.com/…/-new-novel-series-12…

#ஆனந்தவல்லி_நாவல்

#ஆனந்தவல்லி

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ஆனந்தவல்லி நாவல் வெளியீட்டு விழாப் படங்கள்

புகைப்பட உதவி தம்பி வின்செண்ட் பால்

நாள்: 29.12.2021

இடம்: தி.நகர், தக்கர் பாபா வித்யாலயா

Posted in ஆனந்தவல்லி, இலக்கியம் | Tagged , , , | Leave a comment

ஆனந்தவல்லி – நூல் வெளியீட்டு விழா

நேற்று ‘ஆனந்தவல்லி’யின் நூல்வெளியீடு மிகச்சிறப்பாக நடந்தேறியது. நிகழ்வில் பேசிய ஒவ்வொருவருமே மிகச்சிறப்பாக உரையாற்றினார்கள். அனைவருமே நாவலை முழுமையாகப் படித்துவிட்டுப்பேசினார்கள் என்பது இன்னும் மகிழ்ச்சியானதாக இருந்தது. நாவலின் உள்ளே விரிவாகப் பேசவேண்டிய முக்கியப் புள்ளிகளைத் தொட்டெடுத்துப் பேசினார்கள்.

இளங்கோ கிருஷ்ணன், அ. மார்க்ஸ் ஆகிய இருவரின் பேச்சுக்கள் நாவலின் காலகட்டம், அதன் முன்னும் பின்னுமிருந்த வரலாற்று, அரசியல் சூழல்களைக் குறித்த மேலதிகத் தகவல்கள் செறிந்ததாக அமைந்திருந்தது.

தமயந்தியின் பேச்சில் அவர் பிரபஞ்சனின் மானுடம் வெல்லும், வானம் வசப்படும் நாவல்களைக் குறிப்பிட்டு இது அவ்வகைமையின் கீழ் வரக் கூடிய படைப்பு என்று சொன்னதே எனக்கான மிகப் பெரிய அங்கீகாரமாக உணர்ந்தேன்.

ஒரே நாளில் தேர்வுக்குத் தயாராவது போல நாவலைப் படித்துவிட்டு வந்து அலசி ஆராய்ந்த கவினின் பேச்சில் பெண்ணியம் சார்ந்த விமர்சனங்களும் பொதிந்திருந்தது.

அண்ணன் ஆறுமுகத் தமிழனின் பேச்சோ நாவலின் சாராம்சப் புள்ளி தொடங்கி அதன் முதல் வடிவுக்கு நான் வைத்திருந்த பெயரான ‘தெய்வமும் உண்டு கொல்’ எனும் ஆவேச விளியின் விவரணை வழி போய், கண்ணகிக்கும் ஆனந்தவல்லிக்குமான வேறுபாட்டுகளைப் பட்டியலிட்டு, நாவலின் களத்தில் இன்னமும் ஆழ உழுதிருக்க வேண்டிய கண்ணிகளையும் சுட்டிக் காட்டுவதாக இருந்தது.

உண்மையில் இவர்கள் அனைவரின் உரைகளையும் கேட்ட பின்னர் நானே மீண்டுமொரு முறை நாவலை வாசித்தாகவேண்டும் – என் ஆழ்மனதிலிருந்து பிரதிக்குள் ஊடுருவியிருக்கக்கூடிய பல்வேறு இழைகளை இவ்வைவரின் பேச்சுக்கள் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டின என்றால் மிகையாகாது. அனைவருக்கும் என் நன்றியும் அன்பும்.

நாவலை சிறப்புற வடிவமைத்து, வெளியிட்டுள்ள பாரதி புத்தகாலய தோழர்களுக்கு என் நன்றி. பின்னட்டைக்கான புகைப்படம் எடுத்துத் தந்த தம்பி வின்செண்ட் பால், முன்னட்டையை வடிவமைத்துத் தந்த கார்த்திக் ஆகியோருக்கும் என் நன்றி.

====

ஒரு வேலை நாளின் மாலைப் பொழுதில், உழைத்துக் களைத்த அலுப்பையும் பொருட்படுத்தாமல் நிகழ்விற்கு நட்பின் பொருட்டு வந்திருந்து சிறப்பித்த தோழிகள் கவிஞர் பரமு, தீபா, மஞ்சுளா, பிரியா, கலைச்செல்வி, கிருஷ்ணார்ஜுன், ஸ்ரீதேவி செல்வராஜன், விழாவிற்கென தருமபுரியில் இருந்து வந்திருந்த என் பிரியத்துக்குரிய ஹேமா டீச்சர், கார்த்திகா, பண்புடன் குடும்ப உறுப்பினர்கள் சாபத்தா, ஆஸாத்ஜி, நந்தா, உதயன், அருண், அரும்பு செயலியின் வடிவமைப்பாளர் தம்பி தமிழ்ச்செல்வன், பாரதி தம்பி, சுதர்சன் மகாலிங்கம், சிறில் அலெக்ஸ், அண்ணன்கள் ரமேஷ் வைத்யா, கே.என்.சிவராமன், துரையரசு, மகேஸ்வரி, பட்டம் ஆர். கார்த்திகேயன், ஆத்திக்குமார், சுபாஷ், தம்பி மனோ, ஒளி ஓவியர் தம்பி வின்சன்ட் பால், பாரதி புத்தகாலயத் தோழர்கள் நாகராஜன், பி.கே.ராஜன், ரவி, பாலாஜி, காளத்தி, சிறுவர் எழுத்தாளர் நீதிமணி ஆகிய அனைவருக்கும் என் அன்பும், நெஞ்சார்ந்த நன்றியும். அரங்கின் உள்ளும் வெளியும் தன் பிஞ்சுப் பாதங்களால் ஓடித் திரிந்து, விழாவுக்கே தனி சோபையளித்த எங்கள் செல்லக் குட்டி வெண்பாவுக்கு ஸ்பெஷல் முத்தா.

பி.கு: நினைவுப் பிழையால் நண்பர்கள் யார் பெயரேனும் விடுபட்டிருக்கலாம். அவர்கள் மன்னிக்கவும்.

#ஆனந்தவல்லி_நாவல்

#ஆனந்தவல்லி

Posted in ஆனந்தவல்லி, இலக்கியம், நூல் வெளியீட்டு விழா | Tagged , , , , , | Leave a comment

ஆனந்தவல்லி – நாவல் வெளியீட்டு விழா

நாவலில் இடம் பெற்றுள்ள முன்னுரை

*********************

நான் சென்னையில் பிறந்தவளாக இருந்தாலும் வளர்ந்ததெல்லாம் தஞ்சை மாவட்டத்தின் ஒரு சிற்றூரில்தான். அந்த ஒட்டுறவால்தானோ என்னவோ தஞ்சை குறித்த வரலாற்று நூல்களின் மீது தணியாத ஆர்வமுண்டு. அவை புனைவோ அபுனைவோ, எதுவாயினும் வாசித்து விடுவது  வழக்கம். அந்த வகையிலேயே மராட்டிய அரசர்கள் குறித்த சில நூல்களை வாசித்தபோது தென்பட்ட ஒரு கடிதம் என்னை வியக்கவும், அதிரவும் வைத்தது.

பொதுவாக நம் நாட்டிலிருந்து மனிதர்களை மேற்கிந்தியத் தீவுகளுக்கு அடிமைகளாக விற்றதைப் பற்றி மட்டுமே நாம் அறிந்திருக்கிறோம். ஆனால் உள்ளூருக்குள்ளேயும் அடிமை முறை இருந்திருக்கிறது என்பது பெரிய அளவில் பேசப்படவே இல்லை. குறிப்பாக பெண்களை விற்பது என்பது பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் முதல் நூற்றாண்டிலும் மும்மரமாகவே நடந்து வந்திருக்கிறது.

அந்த வகையில் மராட்டியர்களின் தஞ்சை அரண்மனையில் விற்பனை செய்யப்பட்ட ஒரு பெண்ணைப் பற்றிய கதைதான் இது. சிறுவயதில் மணம் முடிக்கப்பட்ட மகளை கணவனுக்குத் தெரியாமல் சொந்த தகப்பனே, அவளை விற்றுவிட, மனைவியைத்தேடும் கணவன் அரண்மனையிலும், பிரிட்டிஷ் அலுவலர்களிடமும் தொடர்ந்து முறையிடுகிறான். உச்சபட்சமாக மதராஸ் மாகாணத்தின் கவர்னருக்கு அந்தக் கணவன் எழுதிய கடிதம் ஒன்றை நான் படிக்க நேர்ந்த கணம்தான் இந்த நாவல் என் மனதில் உதித்தது. ஒரு உண்மைச் சம்பவத்தின் மீது எழுந்து நிற்கும் புனைவுதான் இந்த நாவல்.

இரு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒரு ஆண் தன் மனைவியை, அவள் விற்கப்பட்ட பின்னும், அவள் சமூகத்தின் பார்வையில் கற்புடனிருக்க வாய்ப்பில்லை எனும் போதும்கூடத் தேடி அலைந்திருக்கிறான் என்பதே ஒரு வியப்பான செய்தி. அந்தக் கடிதத்தின் பின்னால் இருக்கும் அன்பும், நம்பிக்கையும் என்னை உருக வைத்தது. அபகரிக்கப்பட்ட மனைவியை தன் சொந்த வீரத்தைக் காட்டவே மீட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டு, அவளை ஊரார் முன்  தீக்குளிக்கச் சொன்ன ராமனை விடவும் அந்த எளிய மனிதனே ஒரு காவியத் தலைவனாகும் தகுதியுள்ளவன் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது.

சதி எனும் உடன் கட்டை ஏறும் பழக்கத்திற்கான அகத்தூண்டல் பெண்களுக்கு இரு வகையில் அளிக்கப்பட்டு வந்தது. ஒரு புறம் நெருப்பில் இறங்கினால் கிடைக்கக் கூடிய தெய்வ நிலை பற்றிய விதந்தோதல். மாசத்திக் கல் எனும் நடுகல் நட்டு, சதி மாதாவை வழிபடும் பழக்கம் நமக்கு உண்டு. அத்தோடு அப்பெண்ணின் மைந்தருக்கு கிடைக்கும் குடிப்பெருமையும் சேர்ந்து கொண்டு தன்னிச்சையாகவே பெண்களை அம்முடிவை நோக்கி நகர்த்தவது..

உடன்கட்டையேறும் பெண்கள் அணிமணிகள் பூண்டு, மாமங்கலையாக நெருப்பில் நுழைய வேண்டும். அவர்கள் அணிந்திருக்கும் நகைகளை மறுநாள் சிதைச் சாம்பலில் இருந்து எடுத்துக் கொள்ளும் உரிமை ஈமக்கடனை நடப்பித்த புரோகிதருக்கு உரியது. இந்தப் பழக்கத்தை மனதில் கொண்டு பார்க்கும் போது, வைதீக மதம் சதியெனும் பழக்கத்தை எத்தனை உயர்வு நவிற்சிக்குட்படுத்தியிருக்கும் என்பதை உணர்ந்து கொள்ள முடியும்.

இன்னொரு புறம் அப்படி உடன் கட்டையேறாமல் கைம்பெண் வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுத்தால் அவர்கள் மேற்கொள்ள வேண்டிய கைம்மை நோன்பு கொடூரமானது.

ஒல்லையூர் தந்த பூதப்பாண்டியனின் மனைவியான பெருங்கோப் பெண்டு இயற்றிய சங்கப்பாடல் இந்தக் கைம்மை நோன்பின் விதிமுறைகளை மேலோட்டமாகச் சொல்கிறது.

வெள்ளரி விதை போன்ற நெய்யற்ற நீர்ச்சோறு, எள்ளுத் துவையல், புளி விட்டு சமைத்த கீரை ஆகியவற்றை மட்டும் உண்டு, பரல் கற்கள் குத்தும் படுக்கையில் படுத்து உறங்கி விதவையாக வாழும் வாழ்கையை விட, என் கணவனின் சிதை நெருப்பில் பாய்வது தாமரைக் குளத்தில் பாய்வது போன்றது என்கிறார் அப்பெண்மணி.

ஆக இப்படி இரு முனைகளில் இருந்தும் உயர்குடிப் பெண்களின் மீது திணிக்கப்பட்ட உடன் கட்டையேறுதல் எனும் கொடும் பழக்கத்தைப் பற்றியும் இந்த நாவல் பேசுகிறது.

அதே நேரம் ஜாதி, பொருளாதார படிநிலைகளில் கீழ்ப்படிகளில் இருக்கும் பெண்களிடம் உனக்கு அத்தகைய நோக்கங்கள் தேவையில்லை, யாருக்கு அடிமையாக இருக்கிறாயோ அவர்களுக்கு விஸ்வாசத்தோடு இருப்பது மட்டுமே உனக்குப் போதும் என்றும் இதே சமூகம் சொல்வதில் உள்ள முரணை எடுத்துக்காட்டவும் இந்நாவலில் முயன்றிருக்கிறேன்.

மானுடம் வெல்லும் நாவலின் முன்னுரையில் சக்ரவர்த்தி பீட்டர் மற்றும் சிக்கவீர ராஜேந்திரன் ஆகிய இரு அந்நிய மொழி நாவல்களும்தான் தனக்கு வழிகாட்டிகள் என்று சொல்லுவார் பிரபஞ்சன். எனக்கு அவரது மானுடம் வெல்லும், வானம் வசப்படும் ஆகிய இரண்டு நூல்களையும் சேர்த்து நான்கு வழிகாட்டிகள் என்றே சொல்வேன்.

ஆய்வு நூல்களின் துணைகொண்டு, கதைக்களத்தை முடிவு செய்துவிட்டு, தஞ்சைக்குப் பயணம் மேற்கொண்டேன். வளர்ந்து படித்த பகுதிதான் என்றாலும் இம்முறை பயணத்தில் எனது பார்வையே வேறு விதமாக இருந்தது. தஞ்சாவூர், திருவிடைமருதூர், திருவையாறு என்று சென்று திரும்பிய ஊர்களில் எல்லாம் நான் பழமையைத் தேடினேன். புராதன கட்டிடங்களில் சில மட்டுமே தொல்லியல் துறைகளில் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன. ஆனால் அவையும் புதுப்பிக்கப்பட்டு, பழைய அடையாளங்களை தொலைத்துவிட்டு நிற்கின்றன. சில கட்டிடங்கள் தனியார் சொத்துக்களாகி இருந்தன. அங்கெல்லாம் உள்ளே செல்ல அனுமதி கேட்கவே நீண்ட நேரம் காத்திருக்க வேண்டியதிருந்தது. சில இடங்களில் உள்ளே செல்லவே அனுமதிக்கப்படவில்லை. ஏமாற்றமுடனே திரும்பினேன்.

இந்த நாவலை எழுத துணை நின்ற நூல்களின் பட்டியல் பெரிது என்றாலும் குறிப்பாக கா.ம.வேங்கடராமையாவின் மராட்டிய வரலாறு குறித்த நூல்கள் முக்கியமானவை. அந்த நூல்களைத் தேடும் பயணத்தில் வழிகாட்டி உதவிய தஞ்சை சரஸ்வதி மகால் நூலகத்தின் தமிழறிஞர் திரு. மணி. மாறனுக்கு சிறப்பு நன்றிகளைச் சொல்லவேண்டும். நூலில் மட்டுமே படித்திருந்த மோடி ஆவணங்களை நேரடியாகக் காட்டி, உதவினார். பண்டைய எழுத்து ஆவணங்கள் எப்படி எல்லாம் பாதுகாக்கப்படுகின்றன என்பதை விவரித்துக் கூறினார், அதுபோலவே, தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் திரு. இரா.காமராசு, தமிழ்ப் பல்கலைக்கழக தலைமை நூலகர் திரு. சி.வேல்முருகன் ஆகியோருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றியினைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

நாவலின் முதல் வடிவைப் படித்து அவசியமான திருத்தங்கள் சொன்ன அண்ணன்கள் திரு. யூமாவாசுகிக்கும் திரு. கரு.ஆறுமுகத்தமிழன் அவர்களுக்கும் அன்பும் நன்றியும். உண்மையில் இவ்விருவரின் தலையசைப்பிற்கு பின்னரே நூலை அச்சுக்குத் தரும் தைரியம் எனக்கு வந்தது எனலாம்.

நூலின் அட்டையையும் எழுத்துருவையும் சிறப்புற வடிவமைத்துக்கொடுத்த திரு. ஆர்.கார்த்திகேயன் அவர்களுக்கும், பின்னட்டைக்கான புகைப்படம் எடுத்துக்கொடுத்த தம்பி திரு. வின்சன்ட்பால் அவர்களுக்கும் மிகுந்த நன்றி.

கிட்டத்தட்ட எட்டு மாதங்களாக இந்த நாவலுக்கான உழைப்பில் என்னை மூழ்க அனுமதித்து, அதன் மூலம் ஏற்படும் சில்லரை அசௌகரியங்களைப் பொருட்படுத்தாது என்னை ஊக்குவித்த என் மகன் கனிவமுதனுக்கும், துணைவர் பாலாவுக்கும் என் அன்பும், நன்றியும்.

என்னை வளர்த்தெடுத்த தாயும் தந்தையுமான திருமதி. சுலோசனா அம்மாள் & திரு. முத்துசாமி ஆகியோரின் திருவடிகளுக்கு இந்த நூலை சமர்ப்பிக்கிறேன்.

  • லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணன்

lakshmibalawriter@gmail.com

Posted in ஆனந்தவல்லி, இலக்கியம் | Tagged , , , , , | Leave a comment

பொதுவாகவே நமக்கு நம்மருகில் இருக்கும் அதிசயங்களை விட தொலைவிலிருக்கும் அதிசயங்களே அதிக ஈர்ப்பை உண்டாக்குகின்றன. ஆக்ராவிலிருக்கும் தாஜ்மகால் ஒரு காதல் சின்னம் என்பதை நாமறிவோம். ஆனால் தஞ்சையிலிருந்து சேதுக்கரை(ராமேஸ்வரம்) செல்லும் வழியில் ஒரத்தநாட்டிலிருக்கும் முக்தாம்பாள் சத்திரம் கூட ஒரு காதல் நினைவுச் சின்னம்தான் என்பதை நம்மில் பெரும்பாலோர் அறிந்திருக்க மாட்டோம்.

அச்சத்திரத்தின் நுழைவாயிலில் உள்ள கல்வெட்டு இது.

ஸ்ரீமத் போஸல வம்சோத்தம இந்தரபதி ச்ரேஷ்ட ப்ரஸாத ஜனித ப்ரதாப ஸ்வீக்ருத தில்லீ வானுபாக ஸ்வாதந்த்ரய விபக்ஷ்ருத தில்லீராஜ்ய ஸார்வ பௌம க்ஷோணீச குலலலாம சோணாவனீ நாயக தஞ்சபுராதீச ஸ்ரீமந்த மஹாராஜா சத்ரபதீ சரபோஜி ராஜே ஸாஹேப யானீ ஸ்திரீ ஸௌபாக்யவதி முக்தாபாயி அம்மாசே நாவே ஸ்ரீசேது மார்கீந்த தஞ்சபுரவ பட்டுக்கோட்டை யாதீனிஸ்தலாஸ மத்யபூபீந்த அன்னஸ்த்ரவ அக்ரஹாரவ சிவாலயவ விஷ்ணுஸ்தல இத்யாதி அமோகதர்ம ப்ரதிஷ்டில தாரீக – சாலிவாகன சகம் 1723 துர்மதி நாம சம்வத்ஸரம் புஷ்ய சுத்த த்ரயோதசி ஸ்திரவாஸரதிகனீ தைமாஸம் தேதி பாஞ்சு(ஆங்கிலம் 16-1-1802)

ஓர் அன்னசத்திரம் எப்படி காதல் சின்னமானது என்பதை அறிய, இந்த கல்வெட்டைப் படித்து மண்டையை உடைத்துக் கொள்ள வேண்டாம்.வரும்29ந்தேதி தக்கர் பாபா ஹாலுக்கு வாருங்கள். ஆனந்தவல்லி நாவல் வெளியீட்டு விழாவில் தெரிந்து கொள்ளலாம். 🙂🙂

Posted in ஆனந்தவல்லி, இலக்கியம் | Tagged | Leave a comment

ஆனந்தவல்லி

தஞ்சையைக் கடைசியாக ஆண்ட மன்னர் பரம்பரை என்றால் அது மராட்டியர்கள்தான். அரபிக்கடலோரம் இருந்தவர்கள் தஞ்சைத் தரணியின் அதிபதிகளானது ஒரு அதிசயம் என்றால், அவர்களும் இந்த மண்ணுடனேயே இரண்டறக் கலந்துவிட்டது மற்றோர் அதிசயம். மராட்டிய மன்னர்கள் அனைவருமே மராட்டியையும் வடமொழியையும் கற்றுத் தேர்ந்தது போலவே தமிழிலும் தெலுங்கிலும் கூட புலமை பெற்றவர்களாக இருந்தனர். இன்றும் தஞ்சைப் பெரிய கோவிலின் அறங்காவலர்கள் அந்தப் பரம்பரையினர்தான்.

தஞ்சையின் மிகப் பெரிய அரசு மருத்துவமனையான ராஜா மிராசுதார் மருத்துவமனை இருக்கும் இடம் ஒரு காலத்தில் ராணி தோட்டம் என்ற பெயரில் காமாட்சியம்பா பாயி என்ற அரசிக்கு சொந்தமானதாக இருந்தது. தஞ்சை மராட்டிய வம்சத்தின் கடைசி அரசராக இருந்த சிவாஜியின் பட்டத்தரசியான அப்பெண்மணி மருத்துவமனை அமைக்க தனது தோட்டத்தையும் அளித்து, நன்கொடையும் தந்தார். இப்படியாக தஞ்சைக்குள்ளும், வெளியேயும் பல்வேறு நலப் பணிகள், கோவில்கள், சத்திரங்கள் என மராட்டிய அரச வம்சத்தினரின் கொடையாக நீடித்து நிற்கும் நற்செயல்கள் பல உண்டு.

எந்த வம்ச வரலாறும் ஒளிமயமான பக்கம் மட்டுமே கொண்டதாக இருக்க முடியாதில்லையா? அப்படித்தான் தஞ்சையின் வரலாறும். சரஸ்வதி மகால் போன்ற அற்புதமான கலைக்களஞ்சியத்தை அமைத்தவர்கள்தான் வாட்டர்லூ போரில் பிரஞ்சு மன்னன் நெப்போலியனை பிரிட்டிஷ் படை வென்றதிற்காக, அதைக் கொண்டாட மனோரா எனும் நினைவு(அடிமை)ச் சின்னத்தையும் கட்டினார்கள்.

ஒரு புறம் ஆன்மீகத் தேடல் கொண்ட மன்னர்களாக இருந்தபோதே இன்னொரு புறம் கொத்துக் கொத்தாகப் பெண்களை போகப் பொருட்களாக துய்த்தும் மகிழ்ந்தார்கள். கடைசி அரசரான சிவாஜி தன் மூன்று மனைவியருக்கும் குழந்தைகள் இல்லை எனும் காரணத்தினால் ஒரே நாளில் 17 பெண்களை மணம் புரிந்தார். அந்தப் பதினேழு பேரில் மிகவும் இளையவருக்கு அப்போது 6 வயதுதான். மிகவும் மூத்த பெண்ணுக்கோ பன்னிரெண்டே வயதுதான்.

மோகமுள் நாவலில் யமுனா தஞ்சை அரண்மனையின் வழிகாட்டி மராத்திய அரசர்களைப் பற்றி விவரிப்பதை சொல்லி சிரிப்பாள். “இவுங்கதான் __ஜி மகராஜா. இவருக்கு கல்யாணம் பண்ணின ராணிமார் 4 பேரு. அபிமானமா இருந்தவங்க பதினஞ்சு பேரு. இவங்க __ஜி மகாராஜா. இவருக்கு ராணிங்க 3 பேரு, அபிமானம் 8 பேரு” இப்படியாக நீளும் பட்டியலைச் சொல்லி கசந்து கொள்வாள் யமுனா.

அந்த கசப்பான வரலாற்றின் ஒரு துளிதான் இந்த நாவலின் அடிப்படை. ராணியாக வந்து வாழ்ந்தவர்களுக்காவது வரலாற்றில் பெயரும், அரண்மனைச் சுவற்றில் ஒரு தைல ஓவியமாகவேனும் தொங்கும் பாக்கியமும் இருந்தது. அந்தப்புரத்தின் வேலைகளைச் செய்வதற்கும், தேவைப்பட்டால் அரசருக்குப் பயன்படவுமாக காசு கொடுத்து வாங்கப்பட்ட அடிமைப் பெண்களுக்கு எந்த அடையாளமும் கிடையாது. அவர்களின் வாழ்வெல்லாம் கடலில் கரைத்த பெருங்காயம் போன்றதுதான். ஆனால் அப்படியான அடிமைப் பெண்ணொருத்தியின் பெயரும், பூர்வீகமும் வரலாற்றில் எதிர்பாராத விதமாகப் பதிவாகியுள்ளது. இது அந்த ஆனந்தவல்லியின் கதை.

Posted in ஆனந்தவல்லி, இலக்கியம், தஞ்சை மராட்டிய மன்னர்கள், நாவல், வரலாறு | Tagged , , , , | Leave a comment

ஒன்றிய அரசு என்பதே சரி!

அகண்ட பாரதம் என்று சொல்லிக் கொள்ளப்படும் புராண காலத்து பாரத வர்ஷமே ஒரு ஒன்றியம்தான். அதில் 56 தேசங்கள் உண்டு.   புராணங்களில் எந்த அரசன் திக்விஜயம் செய்ய ஆரம்பித்தாலும் அவன் 56 தேசங்களையும் வென்ற பிறகுதான் ஓய முடியும். எந்த இளவரசிக்கு சுயம்வரம் வைத்தாலும் 56 தேசத்து அரசர்களும் வந்து வரிசையில் நின்றார்கள் என்பார்கள்.  நமது மொழிவாரி மாநிலங்களுக்கு முன்னோடியாக இருந்த இந்த 56 தேசங்களின் பட்டியல் கொண்ட விக்கி பக்கத்தின் சுட்டியைக் கட்டுரையின் கடைசியில் கொடுத்திருக்கிறேன்.

56 தேசங்களுக்கும் ஒற்றை அரசன் எப்போதுமே இருந்ததில்லை – புராண காலகட்டங்களிலும் கூட. அப்போதும் அஸ்வமேதமோ ராஜசூயமோ செய்த சக்ரவர்த்தி அவன் நாட்டை மட்டுமே ஆளுவான். பிற அரசர்கள் அவருக்கு கப்பம் கட்டுவதாக ஒப்புக் கொண்டு, தத்தம் நிலப்பரப்பை தாமே ஆளுவதுதான் வழக்கம். பாரதம் ஒரு பண்பாட்டுத் தேசியமாக, பல்வேறு கலாச்சார பரிவர்த்தனைகளோடு வாழ்ந்து வந்த ஒரு நிலப்பரப்பு – அவ்வளவுதான்.

இந்த 56 தேசங்களுக்குள்ளும் அங்கங்கே கொத்துக் கொத்தாக சில கூட்டமைப்புகள் உண்டு. அங்கம், வங்கம், கலிங்கம் எல்லாம் ஒரு குழு. அது போலவே திராவிட தேசம்(ஆந்திராவின் ஒரு பகுதியும், வட தமிழகமும் சேர்ந்த பகுதி), சோழ நாடு, பாண்டிய நாடு, கேரள நாடு ஆகியவை இணைந்த நாடுதான் நமது இன்றைய தமிழ்நாடு. அதாவது தொல்காப்பியத்தின் சிறப்புப் பாயிரத்தில் ‘வடவேங்கடம் தென்குமரி ஆயிடைத் தமிழ்கூறு நல்லுலகம்’ என்று குறிப்பிடப்படும், சிலம்பில் ‘நெடியோன் குன்றமும் தொடியோள் பௌவமும் தமிழ் வரம்பறுத்த தண்புனல் நல்நாட்டு’ என்று குறிப்பிடப்படும் பகுதியே தமிழ்நாடு.

மேலை நாடுகளிலிருந்து தரைவழியாக நம் நாட்டிற்கு வருவதானால் சிந்து நதியைக் கடந்தே வர வேண்டியிருந்தது. சிந்து நதியை இந்து நதி என்று அழைத்த ஐரோப்பியர்களே அதையொட்டிய நமது ஒன்றியத்திற்கும் இந்தியா என்ற பெயரை நல்கினார்கள். கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் மூலம் இந்த இந்திய அரசுகள் அனைத்தையும் வென்றெடுத்த ஆங்கிலேயர்கள் உருவாக்கிய தேசம்தான் இந்தியா. அதற்கு முன் எந்த இந்திய அரசரும் முழுமையாக இப்படி இந்தியாவைக் கைப்பற்றியதோ, அப்படியே வென்றிருந்தாலும் கூட மொத்த நிலப்பரப்பையும் நேரடியாக ஆண்டதோ கிடையாது.

ஆங்கிலேயர்கள் கல்கத்தா, சென்னை, மும்பை ஆகிய கடற்கரை நகரங்களைத்தான் முதன்மையாகக் கருதினர் என்பதால் அவர்களின் ஆரம்ப கால ஆட்சியில் மதராஸ் மாகாணம், வங்காள மாகாணம் மற்றும் மும்பை மாகாணம் என்று மூன்றே மூன்று மாகாணங்கள்தான் இருந்தன.

உண்மையில் ஆங்கிலேய ஆட்சிக்காலத்திலேயே இங்கே மொழிவாரி மாநிலங்களுக்கான குரல் எழுந்துவிட்டிருந்தது. அதுவும் வடக்கிலேயே அக்குரல் ஆரம்பித்தது. கல்கத்தா என்ற பெரிய மாநிலத்திலிருந்து ஒரிய மொழி பேசும் ஒடிசா மாநிலமும், பீஹாரி மொழிகளை(போஜ்புரி, மைத்திலி போன்றவை) பேசும் பீஹார் மாநிலமும் தனியாகப் பிரியப் போராடின.

அப்போராட்டங்களின் வலிமையை உணர்ந்து ஆங்கிலேய அரசு ஒரிசா, பீஹார், பஞ்சாப் என மேலும் சில மாநிலங்களைப் பிரித்தது. இப்படியாக, விடுதலையின் போது நேரடியாக பிரிட்டீஷ் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த 17 மாகாணங்களும், சில நூறு சுதேச சமஸ்தானங்களுமாக கந்தர கோலமாக வந்து சேர்ந்த இந்தியாவை மீளுருவாக்கம் செய்தது நேருவின் தலைமையிலான அரசு.

ஆனால் பல்வேறு இனங்களின், கலாச்சாரங்களின் தொகுப்புதான் இந்த ஒன்றியம் என்பதில் நமது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை வடிவமைத்த மாமேதைகளுக்கு சந்தேகம் எதுவும் இல்லை. எனவே அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் யூனியன் ஆஃப் ஸ்டேட்ஸ்(Union of States) என்றே இந்திய அரசு குறிப்பிடப்படுகிறது.

ஆக நமது தொன்மையான மரபின்படியும், நமது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படியும் ஒன்றிய அரசு என்ற பிரயோகம் சரியான ஒன்றுதான்.

56 தேசங்களின் பட்டியல்

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , | 1 Comment

பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள் ஜெயமோகன்!

மீனாட்சி திருக்கல்யாணமும், அழகர் ஆற்றில் இறங்குவதும் தமிழகத்தின் பண்பாட்டு வரலாற்றில் தவிர்க்கவியலா பொன்னொளிர் மைல் கற்கள்.


வீட்டை விட்டு அதிகம் வெளியில் இறங்காதவர்கள் என தன்னைக் காட்டிக் கொள்ள‘நான் ஆத்தைக் கண்டேனா, அழகரைக் கண்டேனா’ என்றொரு சொலவடையைச் சொல்வார்கள். பாமர மக்களுக்குமே கூட திருவிழா என்றால் சித்திரைத் திருவிழாதான் என்பதை இது போன்ற சொலவடைகள் காட்டும்.

வீர கம்பராய சரித்திரம் என்றும் மதுரா விஜயம் என்றும் அழைக்கப்படும் ராணி கங்கம்மாவின் நூல் தொடங்கி எத்தனையோ நூல்களின் பேசு பொருள் இது. வெகுஜன எழுத்தாளராக அறியப்படும் புஷ்பா தங்கதுரை, ஸ்ரீவேணுகோபாலன் எனும் பெயரில் எழுதிய திருவரங்கன் உலா தொடங்கி, சாகித்ய அகாடமி விருது வென்ற காவல் கோட்டம் வரை எண்ணற்ற நூல்களில் பேசப்படும்

விஷயம்தான் மீனாள் தனது அஞ்ஞாத வாசம் முடித்து மதுரை மீண்ட தருணம்.
பொதுவாக சொல்லிச் சொல்லித் தீராத பெருமைகளை ஆயிரம் நா கொண்ட ஆதிசேஷனாலும் கூட சொல்ல முடியாது என்று சொல்வது வழக்கம். இந்தக் காவியத் தருணமும் அப்படி யாராலும் சொல்லி முடித்துவிட முடியாத பெருமை கொண்டதுதான்.

அத்தருணத்தை நாஞ்சில் நாட்டுப் பக்கமிருந்து பார்க்கவைக்கும் ‘குமரித்துறைவி’ எனும் குறுநாவலை ஜெமோ தனது பிறந்த நாள் பரிசாக இன்று வெளியிட்டிருக்கிறார். இப்போதுதான் முழுவதுமாகப் படித்து முடித்தேன்.

வழக்கம் போல அவரது புனைதிறம் வியந்து, செயல் மறந்து வாழ்த்துதுமே!
இனிய பிறந்த நாள் நல்வாழ்த்துகள் ஜெயமோகன்.

Posted in Uncategorized | Leave a comment