சீதைக்கு ராமன் சித்தப்பாவா?

கணிதத்தில் ஆரம்பப் பள்ளி அளவிலேயே கற்றுத் தரப்படும் ஒரு விஷயம் – இட மதிப்பு. ஒன்று, பத்து, நூறு என இலக்கங்களின் இடமதிப்பு புரிந்தால்தான் கூட்டல், கழித்தல் என அடிப்படைக் கணிதத்தையே கூட கற்க முடியும்.

அது போலவே வரலாற்றைப் புரிந்து கொள்ளுதல் என்பதும், வரலாற்று மனிதர்களை அவர்களின் காலகட்டத்திற்கேற்ப எடைபோட்டுப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அத்தகைய சிந்தனைப் போக்கு இல்லாதவர்கள் வரலாற்றுப் புனைவுகளை உருவாக்கும் போது அந்தப் படைப்புகள் பிள்ளையார் பிடிக்க குரங்காய் முடிவது போல் வந்து நிற்கின்றன.

என் அம்மாவுக்கு உடன் பிறந்தவர்கள் 7 பேர். மூத்த அக்காவான என் பெரியம்மாவிற்கு 17 வயதில் திருமணமாகும் போது என் அம்மாவிற்கு 3 வயது. என் கடைசி மாமாவோ பாட்டியின் வயிற்றில் இருந்தார். கடைசிப் பிரசவத்தின் பின் பாட்டிக்கு உடல் மிகவும் தளர்ந்துவிட, அம்மா, மாமா இருவரையுமே வளர்த்தது அடுத்தடுத்த பெரியம்மாக்கள்தான்.

என் அப்பாவின் வீட்டிலும் கிட்டத்தட்ட இதே கதைதான். அதிலும் விசேஷமாக அவர்கள் வீட்டில் பெரியப்பாக்கள், அத்தைகள் என எல்லோரும் தங்கள் அப்பா- அம்மாவை அண்ணா – மன்னி என்றுதான் அழைப்பார்கள். ஏனென்றால் விவரம் தெரியாத வயதில் கூடவே வளரும் சித்தப்பாக்கள், அத்தைகளைப் பார்த்து அவர்களைப் போலவே அழைக்கத் தொடங்கிவிட்டதாக சொல்வார்கள்.

ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இப்படி அக்காக்களும், அண்ணன்களும் கடைசி வரிசை வாரிசுகளை வளர்த்தெடுப்பது என்பது 50 வருடங்களுக்கு முன் சகஜமான ஒரு நிகழ்வாகவே இருந்திருக்கிறது.

நமக்கு முந்தைய தலைமுறையினரின் வாழ்கையை சற்று ஊன்றிக் கவனித்தாலே இது போன்ற அவதானிப்புகளை அடைந்துவிட முடியும்.

படிப்பு, வேலை என இன்று நாம் திருமண வயது என்று நிர்ணயித்திருக்கும் காலக் கோடுகள், அதன் பின்னும் இரட்டைப் பிள்ளைகளோடு நிறுத்திக் கொள்ளும் குடும்ப அமைப்பு போன்றவற்றை மனதில் வைத்துக் கொண்டு வரலாற்றைக் கணிப்பது போன்ற மூடத்தனம் வேறில்லை.

பொதுவாகவே காலத்தில் முன்னே செல்லச் செல்ல பெண்ணுக்கும், ஆணுக்குமான திருமண வயது என்பது குறைந்து கொண்டே போவதைக் காணலாம். வால்மீகி ராமாயணத்தின் படி ராமனுக்குத் திருமணத்தின் போது வயது 13, சீதைக்கோ 6. வனவாசத்திற்குத் தான் மட்டும் கிளம்புவதாக ராமன் சொல்லும்போது, சீதை பல்வேறு வாதங்களை முன்வைக்கிறாள். அதில் முக்கியமான ஒன்று – நீயும் நானும் சேர்ந்து விளையாடி வளர்ந்தவர்கள் அல்லவா, என்னை நீ பிரிய நினைக்கலாமா என்பதும். வனவாசம் செல்லும் போது ராமனுக்கு வயது 25, சீதைக்கு 18. அதற்குப் பின்னர் வனம் போய், திரும்பி வந்து பட்டாபிஷேகம் நடக்கும் போது ராமனுக்கு 39, சீதைக்கு 32 வயது. அவ்வயதில்தான் சீதை கருவுறுகிறாள்.

16 வயதிலிருந்து 40 வயது வரை பெண்கள் பிள்ளைப் பேறு அடைய வாய்ப்புள்ளவர்கள் என்பதையும், வயதான பின்னர் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வதையெல்லாம் அவமானமாகக் கருதியவர்கள் அல்ல என்பதையும் புராண இதிகாசங்களில் இருந்து ஆரம்பித்து வயதான பெரியவர்களின் அனுபவ மொழி வரை பல்வேறு தரப்புகளில் இருந்தும் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

இது போன்ற புரிதல்கள் இருந்தால் குந்தவை ராஜராஜனை வளர்த்தாள் என்ற விஷயத்தை ரொம்ப எளிதாகவும், சரியாகவும் புரிந்து கொள்ள நம்மால் முடியும். ஆனால் இன்றைக்கு இருக்கும் நமது குடும்ப அமைப்பை மனதில் வைத்துக் கொண்டு, அதெப்படி குந்தவை ராஜராஜனை வளர்த்திருக்க முடியும்? அப்படி வளர்த்தாள் என்றால் அவள் குந்தியைப் போல கானீகனாக அவனைப் பெற்றெடுத்திருக்கக் கூடும் என்று முடிவு கட்டிக் கொண்டு திருகலாக புனைவுகள் எழுதத் துவங்கினால் அவர்களின் சிந்தனைப் போக்கை என்னவென்று சொல்வது?

இப்படியான தட்டையான புரிதலுடன்தான் காலச்சக்ரா நரசிம்மா – சங்கதாரா என்றொரு வரலாற்றுப் புனைவை எழுதியிருந்தார். அதன் பின்னர் அவரது நாவல்களைப் படிக்கும் ஆர்வமே எனக்கு சுத்தமாகப் போய்விட்டது.

இப்போது மீண்டும் ஆதித்த கரிகாலனின் கொலை வழக்கைப் பற்றியொரு தொடர் எழுத ஆரம்பித்திருப்பதாகக் கேள்வி. என்னென்ன குளறுபடியான அவதானிப்புகளை முன்வைக்கப் போகிறாரோ தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று, முன்னைப் போலில்லாமல் எத்தனை அபத்தமாக இருந்தாலும் பொறுமையாக படிக்குமளவு இப்போது எனக்கு பொறுமை கூடியிருக்கிறது. எனவே மொத்தமாக புத்தகமாக வருகையில் படித்துப் பார்க்கலாம் என்றிருக்கிறேன். 🙂

 

Posted in அனுபவம் | Tagged , , , , , , , | 1 Comment

ஜெயமோகனின் 100 கதைகள் – 4

நற்றுணை மற்றும் சிறகு கதைகளில் பெண் கல்விக்குத் தேவைப்படும் ஊன்று கோல்களைப் பற்றி பேசப்படுகிறது. அம்மணி தங்கச்சிக்கு கேசினி என்ற யட்சியின் இருப்பாகிய அகத்துணையும், ஆனந்தவல்லிக்கு சைக்கிள் எனும் வாகனத்தைக் கையாளும் திறன் தரும் புறத்துணையும் கல்வியில், பொருளாதாரத்தில் மேலே செல்ல உதவுகின்றன.

தமிழ்ச் சூழலில் யட்சி எனும் தொன்மம் குறித்து தொடர்ந்து எழுதி வருபவர் ஜெயமோகன். ஆனாலும் இதுவரையில் அநியாயமாகக் கொல்லப்பட்டு அதனால் யட்சி ஆனவர்களின் கதைகளைத்தான் அதிகமாக இதுவரை படித்திருப்போம். மாறாக பௌத்த, சமண மதங்களில் புனிதர்களைச் சூழந்திருக்கும் காவல் தேவதைகளாக வரும் யட்சிகளும் உண்டு.

 

மஹாயான பௌத்த மரபில் அவலோகிதரின் கண்ணீர்த் துளியாக அவதரித்த தாரா தேவியின் காவல் தேவதைகளில் ஒருத்தியின் பெயர் கேசினி. கேசம் என்றால் முடி. நீள் முடி அவளுக்கான அடையாளங்களுள் ஒன்று. நற்றுணைக் கதையில் கண்டன் நாயர் கண்டடையும் ஆய் வேளிர்களின் கோவிலும் பௌத்த அவலோகிதரின் கோவில்தான். அதன் சுற்று மதிலில் இருந்த பின்னப்பட்ட யட்சினி சிலையாகிய கேசினியைக் கொண்டு வந்து தங்கள் குடும்பக் கோவிலில் வைத்து வழிபடத் துவங்குகின்றார் கண்டன் நாயர். அந்த யட்சியின் உதவியுடன் அவர்கள் வீட்டுப் பெண்ணான அம்மிணி தங்கச்சி கல்வி கற்கத் துவங்குவதுதான் வரலாற்றின் திருப்புமுனை.

நாகர்கோவிலில் பெண்களுக்காக பள்ளி ஆரம்பித்து நடத்திய பியாட்ரீஸ் டதி, அலெக்சாண்டர் கிரைட்டன் மிச்செல் என வரலாற்று மனிதர்களும் வந்து செல்லும் இக்கதை பெண் கல்வியின் வரலாற்றின் ஒரு குறுக்குவெட்டுத் தோற்றம்.

கோட்டைகளை முற்றுகையிட்டு உடைக்க முயலும் போது யானைகளின் மத்தகம் கொண்டு முட்டியும், அவற்றின் கையில் இரும்பு உலக்கைகளைக் கொடுத்தும் கதவுகளை உடைக்கச் செய்வார்கள். அப்படி ஏவுமுன் யானைகளுக்கு சாராயத்தை குடிக்க வைத்து வெறியேற்றுவார்கள். சமூகத் தடைகளை உடைத்து கீழிருந்து மேலே வருபவர்களுக்கும் அதே போன்ற உன்மத்தம் தேவைப்படுகிறது. அது உடனிருக்கும் யட்சியாகவோ இஷ்ட தேவதை உபாசனையாகவோ இருக்கலாம்.

அது போலவே சிறகு கதையில் வரும் ஆனந்தவல்லிக்கும். ஒரு வாகனத்தை சொந்தமாகக் கையாள முடிவதுதான் அவள் வெளியுலகை நோக்கி எடுத்து வைக்கும் முதல் அடி. பீடி சுற்றும் தொழிலாளியின் குடும்பத்திலிருந்து வட்டார வளர்ச்சி அலுவலராக அவளது ஏறுமுகத்திற்கு அடிப்படை அவள் அடையும் தற்சார்புதான். தன்னை மிரட்டும் சங்குவை எதிர்கொள்ள அவனது தந்தையிடம் சென்று முறையிடத் துணிவதற்குப் பிறகு அந்த கிராமத்துப் பண்ணையாரை அவள் ஒரு பொருட்டெனவே நினைப்பதில்லை. குருவிக் குஞ்சுக்கு பூனையே சிறகடித்துப் பறக்கவும் சொல்லிக் கொடுக்கும் அக்கதையும் சிறப்பான ஒன்று.

அதே நேரம் ஆண்பெண் உறவுகளின் நுட்பங்களைப் பேசும் கதைகளில் வரும் பெண் கதாபாத்திரங்களின் வார்ப்புரு பெண் வெறுப்பை நியாயப்படுத்துவதாகவே உள்ளது. சீட்டு, லீலை போன்ற கதைகள் பெண்களை சாகசக்காரர்களாகக் காட்டுகின்றன.

ஆட்டக்கதை கணவன் மனைவி உறவு பற்றியது. மற்றெந்த உறவையும் விட நீண்டு தொடரும் திருமண பந்தத்தில் ஆணும் பெண்ணும் கொள்ளும் விலக்கமும், உறவும் அவர்களது ஆளுமையை வலுவாக பாதிக்கக் கூடியவை. உடலினால் உடலை அறிவது என்பது அந்த உடலினுள் இருக்கும் உயிரின் மீது நமக்கு ஒரு பிடிப்பை, அதிகாரத்தை அளிக்கத்தான் செய்கிறது. இரட்டைப் பிறவிகளாகப் பிறந்த லட்சுமியும் சரஸ்வதியும் ராஜசேகரனின் மீது செலுத்தும் பாதிப்புகளைப் போலவே சரஸ்வதியின் மீதான ராஜசேகரனின் பாதிப்புகளையும் நுட்பமாகப் பேசுகிறது.

 

இன்னொரு கதையான குமிழியில் குயவர்கள் மண்ணால் ஆன சிலைகளைச் செய்வது பற்றிப் பேசும் போது முதலில் குயவர்கள் சிலைகளை வனைந்து முடித்தபின் அவர்கள் வீட்டுப் பெண்கள் தட்டி எடுத்து அதற்கு உருவம் கொடுப்பதை விவரித்திருப்பார். ஆணோ பெண்ணோ அவர்களின் ஆளுமைகளை நாம் நமக்கான உறவில் தட்டி எடுத்து உருவாக்கிக் கொள்கிறோம். அந்த உருமாற்றங்களைப் பேசும் கதை என்ற வகையில் நன்றாக வந்திருக்கிறது.

 

தங்கப்புத்தகம் கதையில் திபெத்திய மடம் ஒன்றில் வைக்கப் பட்டிருக்கும் மூலப் புத்தகம் ஒன்றினைப் பிரதி செய்யச் செல்லும் இருவர் அடையும் அனுபவங்கள் விவரிக்கப் படுகின்றன. ஒரே மூல நூல் – அதைப் பிரதி செய்யும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விளக்கத்தை அளிக்கிறது.

ஒரே மூலப்பிரதியான பகவத் கீதைக்கு சங்கரர், ராமானுஜர், மத்வர் ஆகிய மூவரும் முறையே அத்வைதம், விசிஷ்டாத்வைதம், துவைதம் ஆகிய கருதுகோள்களுக்குட்பட்டு பாஷ்யங்கள் எழுதியிருக்கின்றனர். இளமையில் எனக்கு இது எப்படி சாத்தியம் என்ற கேள்வி எழுந்ததுண்டு. ஆனால் ஆன்மீகம் சார்ந்த விஷயங்களில் ஞானம் என்பது ஐயந்திரிபற ஒரு தத்துவத்தை நம்புவது என்றே பொருள் படுகிறது என்று உணர்ந்தபின்னர் இது போன்ற மூல நூற்களை அவரவர் மனதிற்குகந்த வகையில் வார்த்தெடுப்பதை நன்றாகப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. கலை, இலக்கியம், ஆன்மீகம் போன்ற உள்ளுணர்வுகளையே பெரிதும் சார்ந்து இயங்கும் தளங்களில் இது போன்ற தத்தளிப்புகளை தவிர்க்கவே முடிவதில்லை.

 

முக்தாவும், ’பாட்’டும் மேற்கொள்ளும் பயணம், அந்த மடம் குறித்தான விவரிப்புகள் எல்லாம் பிரமிக்க வைக்கின்றன. ஷம்பாலா பற்றிய கனவுகளைப் போலவே பேச்ச கொம்பா எனும் அந்த அற்புதமான மடாலயமும், அதற்குள் காத்திருக்கும் தங்கப்புத்தகம் எனும் உருவகமும் அபாரமான ஈர்ப்பை அளிக்கிறது.

 

அங்கி கதையும் ஏதேன் கதையும் ஆத்ம தூய்மையின் உச்சம் என்னவாக இருக்க முடியும் என்று பேசுபவை. அவற்றைப் புரிந்து கொள்ள மதம் சார்ந்த குறியீடுகள் ஒரு தடையே இல்லை. குறிப்பாக ஏதேன் கதையில் சாம் ஜெபத்துரையும் சேர்ந்து எட்டு நாட்களாக வாழைக்காயை உண்ணும் சித்திரம் குழந்தைகளுக்கு  மட்டுமே அடையச் சாத்தியமான உச்சம் என்றே சொல்லலாம்.

 

குறைகள்:

  • மொழி கதையில் “நீரு வளந்துபோட்டேரு… சொன்னா புரியாது” என்று போற்றி சொல்லும் இடத்தோடு அக்கதை முடிந்து விடுகிறது. அதற்குப் பின்னர் அது சாமிக்க பாசை, தேவன்மாருக்க பாசை என்பது போன்ற புளங்காகிதங்கள் எல்லாம் தேவையற்ற சுயபெருமிதங்கள் மட்டுமே.
  • பொலிவதும் கலைவதும் கதையில் அதிக அறிமுகமில்லாத புள்ளுவர்களின் களமெழுத்துப் பாட்டு பற்றிய விவரணைகள் தவிர்த்து உள்ளீடு என எதுவுமில்லை. சாதாரணமாக கைதவறிப் போன காதலைப் பற்றிய ஒரு இளைஞனின் வழக்கமான மனப்பதிவுகள் மட்டுமே. ஜெயமோகனின் பாஷையில் சொல்வதானால் தரிசனங்கள் எதுவுமற்ற, சராசரித்தனமான கதை.
  • நிறையக் கதைகள் குடி மேஜையில் ஒரு கதைசொல்லி ஆதௌ கீர்த்தனாரம்பத்திலே என்று ஆரம்பித்து விஸ்தாரமாகக் கதை சொல்லும் பாணியில் பயணிப்பது சலிப்பேற்படுத்துகிறது. குடிமேஜைக்கே உரிய சலம்பல்களுக்கும், அபத்தங்களுக்கும் நடுவில் கதையைத் பிரித்தெடுக்க வேண்டியுள்ளது. (ஒருவேளை இப்பாணி ஆண்களுக்கு உவப்பான ஒன்றாக இருக்குமோ என்னவோ)
  • இசைக்கும் இட ஒதுக்கீடு செய்ததாக இருக்க வேண்டுமே என்று சேர்த்தது போல பிடியும், தேனீயும் ஒட்டாமல் நிற்கின்றன. இரண்டிலுமே நம்பகத்தன்மை குறைவு. வலிந்து செய்யப்பட்டவைகளாக தனித்துத் தெரிகின்றன.
  • தஞ்சைப் பெரியகோவில் கல்வெட்டொன்றில் குந்தவையின் கணவர் என்று வந்தியத்தேவனின் பெயர் இடம் பெற்றிருந்தாலும் வேறெந்த மேலதிக தகவலும் அவரைப் பற்றி ஆதாரபூர்வமாக இல்லை. ஆனாலும் பொன்னியின் செல்வனில் கல்கி அவரை ஒரு இணை கதாநாயகனாகவே உயர்த்தி இருப்பார். அதே நேரம் வந்தியத்தேவன் நந்தினியைப் போலவோ ஆழ்வார்க்கடியானைப் போலவோ ஒரு முழுமுற்றான கற்பனை கதாபாத்திரமும் இல்லைதான். இந்த வித்தியாசத்தை வாசகர்கள் மனதில் நிறுத்துவதை கல்கியே நாவலின் பின்னுரையில் தெளிவாகச் செய்திருப்பார். பொதுவாகவே ஜெயமோகனின் அதிதீவிர வாசகர்களுக்கு ஒரு சுபாவம் உண்டு – அவரின் எழுத்துக்கள் எல்லாமே வேத சத்தியம் என்று தீவிரமாக நம்பும் விசுவாசிகள் அவர்கள். வரலாற்று ஊகங்கள், அதன் அடிப்படையிலான புனைவு என்றெல்லாம் இல்லாமல் திருவிதாங்கூர் அரச வம்சமே பத்மநாபனின் செல்வத்திற்கு அறங்காவலர்களாக இருந்து வந்த தியாகத் திரு உருவங்கள்தான் என்றே இனி  அவர்களில் பலரும் நம்பக் கூடும். எட்டு வீட்டுப் பிள்ளைமாரைக் கொன்ற பாவம் நீக்கவே திருப்படித்தானம் செய்தார் மார்த்தாண்ட வர்மா என்ற கதைகளை விட இந்த ஊகத்திற்கு வலு அதிகம். ஏற்கனவே ஒரு பேட்டியில் திருவிதாங்கூர் அரச வம்சத்து வாரிசு ஒருவர் திருப்படித்தானம் என்பதை அசோகர் போர்க்களத்தில் அடைந்த மனநிலையோடு ஒப்பிட்டுச் சொல்லியிருந்தார். இப்புனைவுகள் அவ்வம்ச வரலாறாகவே மாறக் கூடும்.
  • பல கதைகளில் கதை சொல்லல் முறை மிகவும் பலவீனமானதாக இருக்கிறது. உதாரணமாக ஆயிரம் ஊற்றுக்கள் கதையில் திவான் ஆலெட்டி ரங்கய்யா திருவனந்தபுர அரச வரலாற்றை மொத்தத்தையும் உமையம்மை ராணியின் வேலைக்காரிக்கு விளக்கோ விளக்கு என்று விளக்குகிறார். ஔசேப்பச்சன் கதைகள் முழுக்க கொசுவர்த்தி பாணி கதைகள் என்பதோடு குடி மேஜை சலம்பல்கள் வேறு. ஆட்டக்கதை போன்ற பேட்டியெடுக்கும் பாணிக் கதைகளும் ஒப்பிப்பது போல் உள்ளன.

 

பிரஹத்காயரின் மடியை அடையும் வரை ஜெயத்ரதனின் தலையை கீழே விழாது அம்புகளால் தூக்கி நிறுத்திய அர்ஜுனனைப் போல லாக்டவுன் பொழுதின் வெறுமையைத் தன்னிடமிருந்தும், இக்கதைகளைப் படிப்போரிடமிருந்தும் தூர நிறுத்த தினமும் ஒரு கதையாக அள்ளி இறைத்திருக்கிறார் ஜெயமோகன் என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. இந்தத் தொடர் வாசிப்பனுபவத்திற்காக அவருக்கு நன்றிகள்.

 

(முற்றும்)

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 1

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 2

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 3

 

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – https://www.jeyamohan.in/134072/

Posted in இலக்கியம், கட்டுரை, ஜெயமோகன் | 3 Comments

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 3

திருவிதாங்கூர் வரலாறு சார்ந்த கதைகள் இவ்வரிசையின் உச்சங்கள் என்றே சொல்லலாம். ராஜா கேசவதாஸ், வேலுத்தம்பி தளவாய் ஆகிய திவான்களின் வாழ்வை போழ்வு, இணைவு ஆகிய கதைகள் பேசுகின்றன. ஆயிரம் ஊற்றுக்கள், லட்சுமியும் பார்வதியும், மலையரசி போன்ற கதைகள் பத்மநாப சுவாமியின் கோவில் நிலவறைச் செல்வத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

 

மந்திரவாதம் கற்றுக் கொள்பவர் அனைவரும் எதிர்கொள்ளும் இடர் ஒன்று உண்டு. அவர்களால் உபாசனா மந்திரங்கள் மூலம் எத்தனையோ துர்தேவதைகளை, யட்சிகளை, குட்டிச் சாத்தான்களை கட்டிலடக்கி காரியம் சாதிக்க முடியும். ஆனால் மந்திர உச்சாடனங்கள் தெளிவுடன் இருந்தாக வேண்டும். பல் போனால் சொல் போகும் என்பதால் முதுமையில் மந்திர உச்சாடனம் சரியில்லாது போக, அதே துர்தேவதைகளால் கொன்று வீசப்படுவதும் உண்டு. அதே கதைதான் வெள்ளையரை நம்பிய சிற்றரசர்களுக்கும்.

போழ்வு, இணைவு கதைகளில் பேசப்படும் வேலுத்தம்பி தளவாயின் வரலாறு நமக்கு நன்கு அறிமுகமான வார்ப்புருவில் செல்லும் கதை. வெள்ளையரை நம்பிய பாளையக்காரர்கள் அனைவருக்கும் நடந்த அதே கதைதான். நாட்டு நலனுக்காக கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு கப்பம் கட்டத் துவங்கி, அவர்களின் ரத்த தாகத்தை தன்னால் தீர்க்க இயலாது என்று உணரும் போது போரிட்டு அழியும் ஒரு வீரனின் கதை. ஆனால் இதற்குள் வேலுத்தம்பியின் ஆணவம் பெருகி வரும் வழியையும், அதைச் சுட்டும் மாவிங்கல் கிருஷ்ணப்பிள்ளையின் கொடூரக் கொலையும் வீரத்தின் இன்னொரு பக்கம். இணைவு கதையில் இறக்கும் போது வேலுத்தம்பி சொல்லும் சொற்கள் அவரது குற்ற உணர்வைக் காட்டுகிறது. அதிலும் அந்த அரச உடை அதிகார வெறியின் குறியீடாகவே காட்டப்படுகிறது. கண் முன்னால் ஒரு அழிவைக் கண்டும் கூட விட்டில் போல அதே அதிகார விழைவைத் தவிர்க்க முடியாமல் வேலுத்தம்பி சரிந்திறங்குவதை சொல்லும் கதைகள் இவ்விரண்டும்.

2011ல் பத்மநாப சுவாமி கோவில் நிலவறைச் செல்வங்கள் வெளிப்பட்ட காலம் தொட்டே ஜெயமோகன், அச்செல்வக் களஞ்சியம் திருவிதாங்கூர் அரச வம்சம், பஞ்ச காலத்தில் மக்கள் நலன் காக்கவென்று சேமித்து வைத்திருக்கும் புதையல் என்றே சொல்லி வந்திருக்கிறார். இது அவரது விருப்புக்குரிய ஊகம் என்பதற்கப்பால் வேறெந்த புறவயமான ஆதாரமும் இல்லாத கருத்தாகும். ஆனால் ஒரு புனைவாசிரியராக இந்த ஊகம் அவருக்குப் பெரிய உத்வேகம் அளித்திருப்பதை இக்கதைகளில் காண முடிகிறது.

ராஜராஜ சோழன் காந்தளூர்ச்சாலை கலமறுத்து அருளிய பின் நெடுநாட்களுக்கு கேரளம் சோழ அரசின் ஒரு பகுதியாகவே இருந்தது. ஆனால் சோழர்களின் கைப்பிடி தளரத் தொடங்கியதும் சொரூபங்கள் என்றழைக்கப்பட்ட உள்ளூர் அரசுகள் பலம் பெறத் தொடங்கின. அப்படி வளர்ந்த அரசுகளில் ஒன்றுதான் தென் கேரளத்தையும், நாஞ்சில் நாட்டையும் ஆண்ட திருவிதாங்கூர் அரச வம்சமும்.

சேர வம்சத்தைச் சேர்ந்தவரான குலசேகரப் பெருமாள் கொடுங்கல்லூரிலிருந்து கிளம்பி வருகிறார். வந்த இடதில் தலக்குளம் சொரூபம் அல்லது திருப்பாப்பூர் சொரூபம் என்றழைக்கப்பட்ட சிற்றரசில் ஒரு இளவரசியைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். அப்போது அவ்விளவரசிக்கான கன்யா சுல்கமாகத் தரப்பட்டதே அந்த செல்வக்குவை என்பதே ஜெயமோகன் முன்வைக்கும் ஊகம்.

 

வேணாடு என்றழைக்கப்பட்ட திருவிதாங்கூர் அரசு முழுமையும் மருமக்கள் தாயம் எனும் வாரிசு முறையைப் பின்பற்றுபவை. அதாவது நாடு மகாராணிக்கு சொந்தம். ஆனால் அரசராக அந்த ராணியின் மூத்த அண்ணன் இருப்பார். பிறகு ராணியின் மூத்த மகளுக்கு அரசு செல்லும். அதே நேரம் ராணியின் மூத்த மகனே அரசனாகப் பொறுப்பு ஏற்பார். அதாவது ஒரு அரசனுக்குப் பிறகு அவரது மகன் அரசனாக முடியாது, அவரது மருமகனே அரசனாவான். ஆனால் அரசியாக இருப்பவரது மகளே அடுத்த அரசி. சொத்துடைமை பெண் வழியாக வாரிசுகளுக்குச் செல்ல, அந்த சொத்துக்களுக்கு காவல் காக்கும் உரிமை மட்டுமே ஆண் வாரிசுகளுக்கு இருக்கும் என்பதுதான் இதன் பொருள்.

அரச குடும்பத்தில் மட்டுமல்லாது கேரளத்தின் பல முக்கிய சாதிகளுக்கும் மருமக்கள் தாயமே சொத்துரிமைக்கான விதியாக இருந்தது. நாயர், மேனன், நாஞ்சில் நாட்டு வெள்ளாளர்களில் ஒரு பிரிவினர் என உயர்சாதிகளுக்கு மட்டுமல்லாது புலையர் போன்ற சாதிகளுக்கும் கூட சொத்துரிமை பெண் வழியாக கைமாற, ஆண்கள் காரணவர் எனும் பொறுப்பில் சொத்துக்களின் பாதுகாவலராக மட்டுமே இருந்தனர். தலை எண்ணி பாகம் பிரித்தல் எனும் வித்தியாசமான பாகப் பிரிவினைகளும், காரணவர்கள் தங்கள் சொந்தக் குடும்பத்துக்காகச் செய்யும் ஊழல்களும் என இந்த சொத்துரிமை பிரிட்டிஷ் காலத்தில் கந்தரகோலமாக மாறிய வரலாற்றைப் புரிந்து கொள்ள கவிமணி தேசிய விநாயகம் பிள்ளையின் மருமக்கள் வழி மான்மியம் போன்ற நூல்கள் உதவலாம்.

எனவே திருவிதாங்கூர் அரச வம்சத்தில் சுவீகாரம் எடுத்தல் என்பது பெண் வாரிசுகளையே சுவீகரிப்பதாக இருக்கும். அவ்வகையில் ஆயிரம் ஊற்றுக்கள் கதையின் உமையம்மை ராணியும் சரி, லட்சுமி பாய்(சுவாதித் திருநாள் அரசரின் அன்னை), பார்வதி பாய் ஆகியோரும் சரி தத்தெடுக்கப்பட்டே அரச வம்சத்திற்கு வாரிசாகின்றனர். இந்திய மரபில் வாரிசுரிமை என்பது நேரடியாகக் குருதித் தொடர்பால் மட்டுமே நிர்ணயிக்கப்படுவதில்லை. அதிலும் செல்வம் அதிகமிருக்கும் இடங்களில் எப்போதும் சந்தான பாக்கியம் சற்று தட்டுப்பாடாகத்தான் இருக்கும். எனவே நிறைய அரச வம்சங்களிலும், செல்வந்தர் இல்லங்களிலும் சுவீகாரம் இயல்பான ஒன்று.

இந்த நெறிகளைப் புரிந்து கொள்ளும் போதுதான் ஆதித்ய வர்மா சுவீகாரம் எடுத்த உமையம்மை அவரது மகளாகாமல், மருமகளாக சொல்லப்படுவது ஏன் என்பதில் தொடங்கி ராணி லட்சுமிபாய் இறந்த பின்னர் அவரது கணவர் உயிரோடிருக்கும்போதும் ஏன் அவரது தங்கை பார்வதிபாய் ரீஜண்ட் ராணியாகிறார் என்பது வரையிலான வாரிசுரிமைச் சிக்கல்களைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

மலையரசி என்று ஜெயமோகன் உருவகப்படுத்தும் ராணி பார்வதிபாய் சேரர்களின் கருவூலத்தைக் கொண்டு கஞ்சித் தொட்டிகள் திறந்து திருவிதாங்கூர் அரசை வளம் பெறச் செய்ததை லட்சுமியும், பார்வதியும் கதையில் காணமுடிகிறது. கவிஞனும், பாடகனுமான மென்மையான சுவாதித் திருநாள் ராமவர்மா மகராஜா பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் நசுங்கும்போதும் மீண்டும் அரசைத் தாங்கிக் கொள்பவராக, தனது அடுத்த தயாரிப்பான மார்த்தாண்ட வர்மாவை முன்னிறுத்தி அரசை வலிமைப்படுத்துபவராக பார்வதிபாயின் கதாபாத்திரம் கதையில் விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது.

எல்லா வரலாற்றுப் புனைவுகளையும் போல இதுவும் ”இருந்தா நல்லா இருக்கும்” என்கிற தசாவதார வசனம் போலவே இருக்கிறது. அரசர்களும், அரசிகளும் இத்தனை தொலைநோக்குப் பார்வையும், மானுட நேசமும், அதே நேரம் மன உறுதியும் உள்ளவர்களாக இருந்திருந்தால் நன்றாகத்தான் இருக்கும்.

*******

தொன்மங்களைப் பற்றிய கதைகளில் மூத்தோள் என்னை மிகவும் வசீகரித்த கதை எனலாம்.

நம் மரபில் தவ்வை, மூத்தோள், பழையோள், முகடி, ஜேஷ்டா தேவி என்றெல்லாம் அழைக்கப்படும் தேவியை வணங்குவது காலகாலமாக உள்ள வழக்கம்தான்.

ஜேஷ்டா தேவி வருணனின் மனைவி என்றும் அவளுக்கு குளிகன்/மாந்திகன் என்ற மகனும், மாந்தி என்ற மகளும் உண்டு என்பது ஐதீகம். பழங்குடிகள் வழிபட்ட ஏழன்னை வழிபாடு எனும் வரிசையில் இருப்பவள் ஜேஷ்டா தேவி. குப்பைகளை சேகரிக்கும் துடைப்பம், அழுக்கினை சுமக்கும் கழுதை, காகக் கொடி என அழுக்கின் வடிவமாக ஜேஷ்டை காணப்பட்டாலும் அவளே வளமை தருபவளாக, துயர் நீக்குபவளாகவும் வழிபடப் படுகிறாள். இன்னொரு விதத்தில் பார்த்தால் ஜேஷ்டையோடு தொடர்பு படுத்தப்படும் எல்லாப் பொருட்களுமே உரமாகக் கூடியவை. சாம்பல், குப்பை, மலம் என எல்லாமே உரமாக மாறக் கூடியவை என்பதாலும் விவசாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட நம் மரபில் ஜேஷ்டை வழிபாடு வேரூன்றியிருக்கக் கூடும்.

 

மூத்தோள் கதையில் மாமங்கலையான பகவதியின் கோவில் கும்பாபிஷேகத்திற்காக தந்திரி ஒருவரின் ஆலோசனை கேட்கப் படுகிறது. ஆய்வுக்காக வரும் தந்திரி ஜேஷ்டையின் சன்னிதி அங்கிருப்பதைப் பார்த்து எரிச்சலாகிறார். மந்திரப் பிரதிஷ்டையை நீக்கி, அச்சிலையை பின்னப்படுத்தி குளத்தில் எறிகிறார். ஆனால் அச்சன்னிதியில் பரம்பரையாக உபாசனை செய்துவரும் அணைந்த பெருமாள் தன் குலத்தின் உபாசனா மூர்த்தி அப்படி தூக்கியெறியப்படுவதைக் கண்டு பதைக்கிறார். வெளிச்சமும் இருளும் பிரிக்க முடியாதவை, அமங்கலம் இல்லாத மங்கலம் சாத்தியமே இல்லை என்பதையெல்லாம் தன்னால் ஆன அளவு விளக்கிப் பார்க்கும் அணைஞ்சி, முடிவில் தன் தெய்வத்தை இழந்த விரக்தியில் தற்கொலை செய்து கொள்ள நினைக்கிறார். ஆனால் யதேச்சையாக ஜேஷ்டையின் விஸ்வரூப தரிசனத்தைப் பெறுகிறார். அக்காவின் காலடியில் சிற்றுருவமாக அமர்ந்து கருவறைக்குள் பூசனைகளைப் பெற்றுக் கொள்ளும் தங்கையாகிய பகவதியைக் காணும் பேறு அவருக்குக் கிடைக்கிறது. பரம்பரையாக அவர் குடும்பம் செய்த தவப்பயனே அதுதானோ என்று தோன்றுகிறது.

ஜேஷ்டா தேவியின் மகனாகிய குளிகனுக்கு ஒரு கால் ஊனம் என்று சொல்லும் ஐதீகமுண்டு. இங்கு ஜேஷ்டையின் ஒரே பக்தனாகிய அணைஞ்சிக்கும் ஒரு கால் ஊனம் என்பது பல தளங்களில் விரியும் பொருள் கொள்கிறது. ஆபகந்தியும் இதே திருமகள் – மூதேவி எனும் இணையைப் பற்றிய கதைதான் என்றாலும் முந்தைய கதை தரும் உணர்வெழுச்சியை இக்கதை தருவதில்லை.

 

வரலாற்றுக் காலத்து கேரளத்தைப் பொறுத்தவரை அரசர்கள், திவான்/தளவாய் எனும் பெயர்களில் அழைக்கப்படும் அமைச்சர்கள்/தளபதிகள், பேஷ்கார்கள் என்றழைக்கப்படும் சிற்றமைச்சர்கள் அல்லது காரியஸ்தர்கள், மாடம்பி எனும் உள்ளூர் நிலக்கிழார்கள், அம்ம வீடு எனும் பெயரில் அரசர்களுக்குப் பெண் கொடுத்த தரவாடுகள், நம்பூதிரிகள் என உயர் வர்க்கத்தவர்கள் யார் வேண்டுமானாலும் மற்ற ஜாதியினர் மீது குற்றம் சுமத்தி, அவர்களுக்கு கழுவேற்றம் உள்ளிட்ட எந்த சித்திரவதையும் தண்டனையாக விதிக்க முடியும் என்ற நிலை இருந்தது. அப்படியாக பத்மநாபபுரம் கோட்டைக்கு வெளியே கழுவேற்றப்பட்ட கரியாத்தன் எனும் புலையனின் கதைதான் கழுமாடன்.

 

மருமக்க தாயத்தினால் மட்டுமல்லாது பல்வேறு மேலதிக கட்டுப்பாடுகளாலும் கூட வெளியிலிருந்து பார்க்கும் நமக்கு கேரளத்தின் ஆண் – பெண் உறவுகள் இடியாப்ப சிக்கலாகவே தென்படும். நம்பூதிரி குடும்பங்களில் மூத்த ஆண் மட்டுமே சக நம்பூதிரிக் குடும்பங்களில் இருந்து முறையாகத் திருமணம் செய்து கொள்ள முடியும். சொத்துக்கள் பிரிவினைக்கு ஆளாகமலிருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த ஏற்பாடு. அப்படியானால் மற்ற சகோதரர்கள் பற்றற்ற துறவிகளாகி விட முடியுமா என்ன? அவர்கள் எல்லாம் மருமக்க தாயம் உடைய, தரவாடுகளில் நாயர் பெண்களோடு சம்பந்தம் செய்து கொள்வார்கள். அவர்களுக்கு அத்தரவாட்டில் பிறக்கும் பிள்ளைகளைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் தாயின் சந்ததியினராக மட்டுமே தொடர்வார்கள். நம்பூதிரிகளின் வீட்டுச் சொத்துக்கு எந்தப் பங்கமும் வராது. ஆக நம்பூதிரி ஜாதியில் திருமணங்களே அபூர்வம் என்பதால்  அக்குடும்பங்களில் ஏகப்பட்ட பெண்கள் திருமண வாய்ப்பே இல்லாமல் இருக்க வேண்டியிருக்கும் இல்லையா?  இப்படியான சிக்கலான சமூகப் பொருளாதாரக் காரணங்களால் பொருந்தா மணங்களும், கன்னி கழியாமலே காலம் முழுவதும் வாழும் பெண்களும் எல்லா உயர் குடும்பங்களின் அந்தப்புரங்களிலும் நிறைந்திருப்பார்கள்.

 

தாத்ரிக் குட்டியின் ஸ்மார்த்த விசாரம் போன்ற நூல்கள் இது போன்ற சூழலில் நிகழும் பாலியல் பிறழ்வுகளைப் பற்றியும், அவற்றுக்கான தண்டனைகளைப் பற்றியும் பேசுகின்றன. அத்தகைய பாலியல் பிறழ்வுகளில் பிடிபடுவோர் நாயர், நம்பூதிரி ஜாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தால் அவர்களுக்கு ஜாதி விலக்கமும், நாடு கடத்தலும் தண்டனையாக வழங்கப்படும். குற்றவாளிகள் ஜாதிப்படிநிலையில் கீழே செல்லச் செல்ல தண்டனை தீவிரமாகும். நாயர்களுக்குக் கீழ்ப் படிநிலையில் இருக்கும் யார் ஒருவர் மீதும் குற்றம் சாட்டப்பட்டால் பெரிய விசாரணைகள் ஏதுமின்றி கழுவேற்றம் அல்லது சிரச்சேதம் தண்டனையாக வழங்கப்படும். அப்படியாக தரவாட்டுக் குடும்பம் ஒன்றில் கைக்கிளைத் திருமண பந்தத்தில் சிக்கிய பெண்ணோடு தொடர்பு கொண்டதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு கழுவிலேறும் அப்பாவிதான் கரியாத்தன். கழுவேற்றத்திலிருந்து தப்ப வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதும் கூட தன் உயிரையே ஆயுதமாக்கி தன்னை அநியாயமாய் சிக்க வைத்த குடும்பத்தை அவன் பழிவாங்கும் விதம் மனதை உலுக்குகிறது.

இதற்கு முன் ஜெயமோகன் எழுதிய, அறம் வரிசைக் கதைகளில் ஒன்றான வணங்கான் கதையிலும் ஓர் இடதில் “பாவப்பட்டவன் பழிவாங்கணும்னா அவனுக்கு அவனோட சொந்த உடம்பு மட்டும்தானே இருக்கு” என்றொரு வரி வரும். ஆம், கரியாத்தன் தெய்வமாகி அக்குடியைப் பழிவாங்குவதில் முடிகிறது இக்கதை.

 

கரியாத்தனுக்கான கழு பீடத்தில் அளவு பார்க்க உட்காரும் சுண்டனும் அடுத்த கழுமாடனாகும் ’பீடம்’ கதையில் புலையர் பெண்களை அடிமைகளாக விற்கும் முறையும், அதன் கொடுமையும் பேசப்படுகிறது. ஆனால் அக்கதையின் சொல்லும் முறை ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையின் தொனியில்  இருப்பதால் உணர்வுகளை சரியாகக் கடத்துவதில்லை. அந்தத் கதையில் புள்ளுவர்களின் பாடல்களுக்கும், பெண்களின் பானைப்பாட்டுகளுக்குமான வித்தியாசத்தை சொல்லுமிடம் மட்டுமே மனதில் நிற்கிறது.

(தொடரும்)

************

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – பகுதி 1 

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – பகுதி 2

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – பகுதி 4

ஜெயமோகன் எழுதிய நூறு கதைகளின் தொகுப்புக்கான சுட்டி இங்கே.

நூறு கதைகள்

 

Posted in இலக்கியம், ஜெயமோகன், படித்ததில் பிடித்தது, விமர்சனம் | Tagged , , , , , | 3 Comments

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 2

இந்தக் கதைகளின் வரிசையில் முதல் கதையும், கடைசிக் கதையும் தற்கொலை எண்ணத்தை மையப்படுத்தியவை.  கவிதை, கட்டுரை, மேடைப்பேச்சு, அரசியல் என பலதளங்களிலும் இயங்கிய எம்.கே எனும் மாமனிதரின் இறப்புக்குப் பின் அவர் கேரள அறிவியக்கத்தில் ஏற்படுத்திய புத்தெழுச்சியைப் பற்றியும், அவரது வாழ்வைப் பற்றியும் சில அறிவுஜீவிகள் கூடிப் பேசிக் கொள்ளும் உரையாடலாக ஆரம்பிக்கிறது அவரது முதல் கதை.  எண்ண எண்ணக் குறைவது எனும் இக்கதை பல்வேறு கலை இலக்கியத் துறைப் புள்ளிகளின் உரையாடலாக புனையப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் அனைவருமே எம்.கேவின் சீடர்கள். மெல்ல மெல்ல எம்.கேவின் வரலாற்று இடம் என்னவென்று பேசத் தொடங்கி அவரது மரணம் தற்கொலையாக இருந்திருக்கக் கூடுமோ என்ற சந்தேகத்தை நோக்கி நகர்கிறது உரையாடல்.

 

வாழ்வில் தோல்வியடைந்தவர்களே தற்கொலை செய்து கொள்வார்கள் என்பது பொதுப்புரிதல். ஆனால் எம்.கேவின் வாழ்வு நிறைவான ஒன்று. அவரது உரையாடலின் தெரிப்புகளே அந்த அறையிலிருக்கும் அனைத்துக் கலைஞர்களின் மனதிலும் விதையாய் விழுந்து, அவர்களின் கலைப்படைப்புகளாய் வளர்ந்து செழித்திருக்கிறது. தன் இடமும், சாதனையும் என்னவென்பதை நன்குணர்ந்த எம்.கே ஏன் தற்கொலை முடிவெடுத்திருக்கக் கூடும் என்று அந்த நண்பர் குழாம் அலசுகிறது.

எம்.கே தனது பிறவி நோக்கம் என்று தான் நினைப்பதை சாதித்து முடிந்தபின் இனி செய்வதற்கு ஒன்றுமே இல்லை என்ற மனநிலையை அடைகிறார். இதற்கு மேல் இருந்தால் அது பெருமையடித்தலாக, செய்தவற்றையே திருப்பி நடிக்கும் முதுமையின் அசட்டுத்தனமாக முடிந்துவிடும் என்ற தனது எண்ணங்களை அவர்களில் ஒருவரான பாபுவிடம் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

 

இந்த உரையாடலையும், பிரேதப் பரிசோதனை அறிக்கையை வைத்து முதல்வர் எழுப்பிய கேள்விகளையும் கொண்டு எம்.கேவின் மரணம் தற்கொலைதான் என்றே முடிவுக்கு வருகிறார்கள். அதை அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஏற்பதும், மறுப்பதுமாக விவாதித்துப் பிரிகிறார்கள்.

 

இந்தக் கதையில் பார்வையாளனாக நுழைந்து வெளியேறும் மலையாளம் தெரிந்த தமிழ்நாட்டுக் கதாசிரியனாகிய இளைஞன் வளர்ந்து இன்று தனது செயல் நிறைவுக்குப் பின்னர் கொள்ளும் மனக்குழப்பமாகவே இக்கதை விரிகிறது.

நூறு கதைகளையும் எழுதிய பின்னர் ஜெயமோகன் எழுதியிருக்கும் பதிவொன்றிலும் வெண்முரசென்னும் மாபெரும் பணியை முடித்த பின்னர் தன்னுள் எஞ்சும் வெறுமையைப் பதிவு செய்கிறார். அதிலிருந்து தன்னை திசைதிருப்பிக் கொள்ளவே இக்கதை வரிசையை எழுதத் தொடங்கியதாகச் சொல்கிறார். அந்த தத்தளிப்பை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது இக்கதை.

 

நூறாவது கதை வரம்.  இதில் கதையின் நாயகி தற்கொலையிலிருந்து தப்பி லௌகீக வாழ்வில் வெற்றி காண்பதான கதை. தற்கொலை முயற்சியில் வெற்றியடையும் கதையில் ஆரம்பித்து அம்முயற்சியில் தோல்வியடையும் கதையொன்றோடு, ஜெமோவின் இக்கதைகளின் வரிசை முடிகிறது.  ஆனால் இவ்விரண்டில் எது தோல்வி, எது வெற்றி என்பதை எப்படி நிர்ணயிப்பது என்பதுதான் முக்கியமான கேள்வி.

ஒருவிதத்தில் அறிவுஜீவியான, நிறைவாழ்வு வாழ்ந்து முடித்த எம்.கே தனது களப்பணிகள் குறித்து சிந்தித்துப் பார்த்து நிறைவுடன் வாழ்வை முடித்துக் கொள்ளும் விதமும், ஸ்ரீதேவி அம்பிகையின் தரிசனம் பெற்று தன்னம்பிக்கையோடும், தெளிவோடும் வாழ்வை எதிர்கொள்வதும் இரண்டுமே வெற்றிகள்தான்.

ஸ்ரீதேவியின் வாழ்வு திசை திரும்புவது ஸ்ரீமங்கலையான பகவதியின் வரத்தினால் அல்ல, பெயரில்லாத அந்தத் திருடனின் வரத்தினால்தான். சொல்லப் போனால் அத்திருடனின் வரத்தில் பகவதியின் கோவிலும் கூட வளம் கொழிக்கத் துவங்குகிறது. அத்திருடனுக்குப் பெயரில்லை, முகவரியில்லை, அன்பு ஒன்றைத் தவிர அவனுக்கு எவ்வித அடையாளங்களும் இல்லை.

இந்த நூறு கதைகளின் எல்லைப் புள்ளியாக நின்றிருக்கும் இவ்விரு கதைகளும் இக்கதை வரிசைக்கு வேறொரு அர்த்தத்தை அளிக்கின்றன. இக்கதை வரிசையை மேலும் நன்றாகப் புரிந்து கொள்வதற்காக சில வகை மாதிரிகளாகப் பிரித்துக் கொள்ளலாம்.

இந்தப் பிரிவுகள் ஒன்றும் மிகக் கறாரானவை அல்ல. சில கதைகள் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட வகைமைக்குள் வைத்துப் பார்க்கத் தக்கவை. எனவே ஒரு பொதுப் புரிதலுக்காக இப்படி எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

  • கிளி சொன்ன கதை, தீ அறியும் போன்ற கதைகளில் அறிமுகமான அனந்தன் எனும் சிறுவனின் பால்ய கால கிராமத்தைக் களமாகக் கொண்ட கதைகள். அனந்தன், அவனது அப்பா கரடி நாயர், அம்மா விசாலம், அம்மாவின் தோழியும் வேலைக்காரியுமான தங்கம்மை, அப்பு அண்ணன், தங்கைய்யா பெருவட்டர் என ஜெயமோகனின் வாசகர்களுக்கு நன்கு அறிமுகமான கதாபாத்திரங்களினால் கொண்டு செல்லப்படும் கதைகள்.
  • தொலை தொடர்புத் துறைப் பணி அனுபவம் சார்ந்த, காசர்கோடு வட்டாரக் கதைகள் – வான் கீழ், வான் நெசவு, மலைகளின் உரையாடல், உலகெலாம்
  • திருடர்களை மையப்படுத்திய கதைகள் – வருக்கை, முத்தங்கள், பிறசண்டு, எழுகதிர், வரம்.
  • கிறிஸ்துவ ஆன்மீகத் தளத்தில் உள்ள – லூப், ஏதேன், அங்கி, ஏழாவது போன்ற கதைகள்.
  • பௌத்த ஆன்மீகத் தளத்தில் பயணிக்கும் கரு, தங்கப்புத்தகம், சிந்தே போன்ற கதைகள்.
  • திருவிதாங்கூர் அரச குடும்ப வரலாற்றை மையப்படுத்திய கதைகள் – ஆயிரம் ஊற்றுகள் , போழ்வு, இணைவு, லட்சுமியும் பார்வதியும், மலையரசி
  • இந்து மத ஆன்மீகத் தளத்தில், தொன்மங்களைப் பேசும் கதைகள் – யாதேவி, சர்வபூதேஷு, சக்தி ரூபேண, பீடம், கழுமாடன், ஆபகந்தி, மூத்தோள், சிவம்
  • ஓய்வு பெற்ற காவல் துறை அதிகாரியான ஔசேப்பச்சன் துப்பறியும் கதைகளான ஓநாய் மூக்கு, பத்து லட்சம் காலடிகள், வேரில் திகழ்வது, கைமுக்கு
  • குழந்தைகளை மையப் படுத்திய கதைகள் – பாப்பாவின் சொந்த யானை, கிரீட்டிங்க்ஸ்
  • விலங்குகளை மையப்படுத்திய சிறுகதைகள் – ஆனையில்லா, பூனை, ராஜன், இடம், அமுதம்
  • ஆண் பெண் உறவுச் சிக்கல்களைப் பேசும் கதைகள் – லீலை, செய்தி, ஆட்டக்கதை, முதல் ஆறு, தவளையும் இளவரசனும், வேட்டு, சீட்டு
  • பெண் கல்வி, முன்னேற்றம் தொடர்பான கதைகள் – நற்றுணை, சிறகு, வரம்.

**********

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 1

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 3

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 4

ஜெயமோகன் எழுதிய நூறு கதைகளின் தொகுப்புக்கான சுட்டி இங்கே.

நூறு கதைகள்

Posted in இலக்கியம், கட்டுரை, சிறுகதை, ஜெயமோகன், விமர்சனம் | Tagged , , , | 3 Comments

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 1

கொரோனா காரணமாக எழுந்த ஊரடங்கு உத்தரவும், நோய் குறித்த அச்சமும் ஒரு சாராரை வீட்டுக்குள் முடக்கவும், இன்னொரு பக்கம் மக்களை பசியும் பட்டினியுமாக சாலைகளில் சாரை சாரையாக நடக்கவும் வைத்திருக்கிறது. இதில் வீதியில் விடப்பட்டோரின் வாழ்கை அவர்களின் கையில் இல்லை – அவர்களை நகர்த்திக் கொண்டு போகும் விதியின் வலிய கரங்களே அவர்களை என்ன செய்வதென்பதை முடிவு செய்கிறது. காக்க வேண்டிய அரசுகள் மௌனித்திருக்க, ஆங்காங்கு சில உதிரி மனிதர்கள் சோளப்பொறி கொண்டு யானைப் பசியை ஆற்றும் தளராத முயற்சிகளில் இறங்குகின்றனர்.

அதே நேரம் வீடுகளுக்குள் முடங்கியிருக்கும் மக்களின் நிலை பல விதமாக இருக்கிறது. அதில் பெரும்பான்மையினர் மனதில் எதிர்காலம் குறித்த அச்சமும், நிகழ்காலம் குறித்த தெளிவின்மையுமாக உழன்று நாட்களை நகர்த்தி வருகின்றனர். வெகு சிலரே தங்கள் எல்லைகளுக்குள்ளாக ஆக்கபூர்வமாக என்ன செய்ய முடியுமோ அதை செய்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

 

ஒரு வணிகர் தனது கடைசிக் காலத்தில் தன் மகன்கள் மூவருக்கும் ஒரு தேர்வு வைத்தார். அதில் வெற்றி பெறுபவனுக்கே தனது சொத்துக்கள் முழுமையும் சேரும் என்றார். மகன்களும் ஒப்புக் கொண்டனர்.

மூன்று மகன்களிடமும் ஆளுக்கு ஒரு பொற்காசு மட்டும் தந்து, அக்காசைக் கொண்டு, மாலைக்குள் அவரவர் வசிக்கும் அறையை நிரப்ப வேண்டும் என்பதே போட்டி என்றார். மூவரும் உற்சாகமாக காசை வாங்கிக் கொண்டு சந்தைக்குச் சென்று அவரவர்க்கு வேண்டிய பொருட்களை வாங்கி வந்தனர். மூத்த மகன் வண்டி வண்டியாக விறகு வாங்கி அறை முழுவதும் அடுக்கினான் – அவனது வேலை மதியமே முடிந்து விட்டது. இரண்டாவது மகனோ வைக்கோலை வாங்கி தனது அறை முழுவதும் திணித்து வைத்தான். அவனது வேலையும் மாலைக்குள் முடிந்தது. சந்தையிலிருந்து வந்த மூன்றாவது மகனோ தனது அறைக்கு வெளியே வெறுமனே உட்கார்ந்திருந்தான்.

 

மாலை தந்தை வரும் நேரத்தில் தன் அறைக்குள் சென்ற மூன்றாவது மகன் வாங்கி வந்திருந்த அகல் விளக்குகளைக் ஏற்றி வைக்க, அவனது குடில் முழுமையும் ஒளியால் நிறைந்தது. அத்தந்தை தனது சொத்துக்களை யாரிடம் ஒப்படைத்திருப்பார் என்று சொல்லத் தேவையில்லைதானே?

 

அதைப் போலவே வீட்டுக்குள் அடைபட்டிருக்கும் இக்கொடுங் காலகட்டத்தையும் மிகவும் பயனுள்ளதாக மாற்றிக் கொள்ளும் திறனும், வாய்ப்பும் வெகு சிலருக்கே வாய்க்கிறது. அப்படியான ஒருவரே எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். இந்த சோதனையான காலகட்டத்தில் மார்ச் 17ல் தொடங்கி ஜூலை 10ந்தேதிக்குள் 100 சிறுகதைகளை எழுதித் தள்ளியிருக்கிறார் அவர்.

 

இக்கட்டுரையில் அந்தக் கதைவரிசையில் உள்ள சில கதைகளைப் பற்றிய என்னுடைய பார்வைகளைப் பகிர எண்ணுகிறேன். ஒவ்வொரு கதையையும் பற்றி பேச ஆசைதான் என்றாலும் கட்டுரையின் நீளம் கருதி மிக முக்கியமானவை என்று நான் கருதும் சில கதைகளைப் பற்றி மட்டும் பேசுவதாக இருக்கிறேன்.

***********

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 2

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 3

ஜெயமோகனின் நூறு கதைகள் – 4

ஜெயமோகன் எழுதிய நூறு கதைகளின் தொகுப்புக்கான சுட்டி இங்கே

நூறு கதைகள்

Posted in இலக்கியம், கட்டுரை, ஜெயமோகன் | Tagged , , , , , , | 3 Comments

தொடரும் சேவை

பாம்பு தீண்டி இறந்த பூம்பாவை எனும் மங்கையை உயிர்ப்பிக்க பாடிய பதிகத்தில் மயிலாப்பூரில் அக்காலத்தில் நிகழ்ந்த விழாக்களைப் பட்டியலிடுகிறார் திருஞானசம்பந்தர். ஒவ்வொரு பாடலிலும் ஒவ்வொரு விழாவாகக் கூறி, அதைக் காணாது போய்விடுவாயோ பூம்பாவை என்று கேட்கும் அந்தப் பத்துப் பாடல்களையும், நூற்பயனாக பாடப் பெற்ற 11வது பாடலையும் பாடியவுடன் பூம்பாவை உயிர்பெற்றாள் என்கிறது மயிலையின் தலபுராணம்.

 

ஐப்பசி ஓணம், கார்த்திகை விளக்கீடு, திருவாதிரை, தைப்பூசம், பங்குனி உத்திரம், சித்திரை அட்டமி, ஊஞ்சல், பெருஞ்சாந்தி என  விழாக்களைப் பட்டியலிடும் பதிகம் அவ்விழாக்கள் அனைத்துக்கும் பொதுவான அம்சமாக ஒரு விஷயத்தை முன்வைக்கிறது.

 

மட்டிட்ட புன்னையங் கானன் மடமயிலைக்

கட்டிட்டங் கொண்டான் கபாலீச் சரமமர்ந்தான்

ஒட்டிட்ட பண்பி னுருத்திர பல்கணத்தார்க்

கட்டிட்டல் காணாதே போதியோ பூம்பாவாய்.

 

இங்கு நடக்கும் ஒவ்வொரு விழாவிலும் சிவனின் அடியவர்களுக்கு அன்பர்கள் அமுது செய்விக்கும் காட்சியைக் காணாது செல்வது முறையா என்று கேட்பதே இப்பாடலின் பொருள்.  ஆக, ஞானசம்பந்தரின் காலத்திலிருந்தே கபாலீச்வரத்தின் விழாக்கள் அன்னதானத்திற்குப் பெயர் பெற்றவைதான். இதை இன்றும் அறுபத்தி மூவர் விழாவின் போது காண முடியும்.

 

எங்கள் குடும்ப நண்பர்கள் சிலர் ஒன்றாகச் சேர்ந்து  அறுபத்தி மூவர் விழாவின் போது சிறப்பான முறையில் அன்னதானத்துக்கு ஏற்பாடு செய்வது வழக்கம். வருடா வருடம் நடக்கும் அவ்விழா இம்முறை கொரோனாவினால் நடக்கவில்லை என்றாலும் அந்த நண்பர்களின் சேவை மட்டும் தடைபடவே இல்லை. சொல்லப் போனால் அன்று ஒரு நாளோடு நின்று போவதற்கு பதில் தொடர்ச்சியாக மூன்று மாதங்களாக தங்களால் முடிந்த அளவுக்கு உணவு சமைத்து விநியோகித்து வருகின்றனர். 97வது நாளாக இன்றும் தொடரும் சேவையில் தக்காளி பிரிஞ்சி சாதம் & மெதுவடை , தண்ணீர் பாட்டில் ஆகியவற்றை விநியோகிக்கும் காணொளி இதோ.

 

 

எவ்விதப் பின்புலமும் இல்லாத சில நல்லுள்ளங்கள், பிரதிபலன்களை எதிர்பாராமல் செய்யும் இது போன்ற செயல்களே எல்லாப் பேரிடர் காலங்களிலும் மனிதத்தின் மீதான நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றுகின்றன.

Posted in அனுபவம், சமூகம் | Tagged , | Leave a comment

புத்தியுள்ள மனிதரெல்லாம்

‘புத்தியுள்ள மனிதரெல்லாம் வெற்றி காண்பதில்லை’ என்ற பாடலைக் கேட்டிருப்பீர்கள். இவ்வரி பொதுவாக நல்லூழ், இறை ஆசி போன்றவற்றைக் குறிப்பதாக இருக்கலாம். ஆனால் மாணவப் பருவத்தில் இவ்வாறு நிகழ்வதற்கான முக்கியமான காரணியாக இருப்பது கற்றல் குறைபாடு.

கல்வியில் பின் தங்கியிருக்கும் அனைத்துக் குழந்தைகளும் கற்றல் குறைபாடு உடையவர்கள் அல்ல. நிஜமாகவே நுண்ணறிவுத் திறன்(IQ) குறைவால் கல்வி கற்பதில் சிரமப்படும் குழந்தைகளும் உண்டு. ஆனால் கற்றல் குறைபாடு உள்ள குழந்தைகளின் நுண்ணறிவுத் திறன் சராசரியாகவோ அல்லது சராசரிக்கு அதிகமாகவோ இருக்கும். அதே நேரம் வகுப்பறையின் வழக்கமான கற்றல் முறையில் பாடங்களை உள்வாங்கிக் கொள்வதில் சிரமம் இருக்கும்.

வெளிப்படையாகத் தெரியாத இந்தக் குறைபாடு அவர்களின் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் தொடரக் கூடிய ஒன்றாகும். மூளையின் தொடர்புக் கண்ணிகளில் (Brain wiring) உள்ள சிக்கல்கள், மூளையின் வலது இடது பகுதிகளின் ஒத்திசைவில் ஏற்படும் சிக்கல்கள் போன்றவற்றால் ஏற்படும் இந்தக் கற்றல் குறைபாட்டை ஆசிரியர்களும், பெற்றோர்களும் பெரும்பாலும் புரிந்து கொள்வதில்லை.

இக்குறைபாடுகளுக்கு இரண்டு வகையான காரணங்கள் இருக்கக் கூடும். ஒன்று பரம்பரையாகத் தொடரும் குறைபாடுகள். இன்னொன்று கர்ப்ப காலத்திலோ, குழந்தை பிறப்பிலோ அல்லது அதற்கு பின்னான காலகட்டத்திலோ ஏற்படும் சிக்கல்கள் காரணமாக ஏற்படுவது (பிறந்த உடன் அழாமலிருப்பது, எடை குறைவு, வலிப்பு, சில தவறான மருந்துகள் உபயோகிப்பது, சிறுவயதில் கீழே விழுந்து தலையில் அடிபடுவது போன்றவை).

கற்றல் குறைபாடு உள்ள குழந்தைகளை பற்றி பொதுவாக சோம்பேறி, பிடிவாதக்காரன், ஊக்கமில்லாதவன் போன்ற முடிவுகளுக்கே நாம் சுலபமாக வந்துவிடுவோம். ஆனால் ஊன்றிக் கவனித்தால் அவர்களின் இயலாமை காரணமாகவே அவர்களின் கல்வி பாதிக்கப்படுவது தெரியும். பின்வரும் சிக்கல்கள் குழந்தைக்கு இருந்தால் அவர்களுக்கு கற்றல் குறைபாடு இருக்கலாமோ என்று நாம் யூகிக்க முடியும்.

  1. பேச்சு வர தாமதம்
  2. ஞாபக மறதியால் பொருட்களைத் தொலைத்தல், வீட்டுப்பாடங்களை செய்யாதிருப்பது
  3. ஒன்று போல இருக்கும் எண்களையோ எழுத்துக்களையோ குழப்பிக் கொள்வது(25 மாறாக 52, “b” பதில்  “d,” or “on” என்பதை “no” என்று எழுதுவது), எண்களையோ எழுத்துக்களையோ இடவலமாகத் திருப்பி எழுதுவது
  4. மோசமான கையெழுத்து, அதிகப்படியான எழுத்துப் பிழைகள்
  5. ஷூ லேஸ், பட்டன் போன்றவற்றை போட முடியாதிருப்பது, அல்லது மிகவும் சிரமப்படுவது
  6. இடது, வலது, திசைகள் போன்றவற்றை புரிந்து கொள்ள திணறுவது
  7. காலம் சார்ந்த சொற்களை சரியாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாமை (நேற்று/இன்று/நாளை, வாரநாட்கள் போன்றவற்றைக் குழப்பிக் கொள்வது)
  8. பள்ளிக்கு போக மறுப்பது

குழந்தைகளுக்கு இது போன்ற அறிகுறிகள் தெரிந்தால் உடனடியாக முறையான மதிப்பீடு செய்து கொள்வது அவசியம் ஆகும்.

கற்றல் குறைபாடு ஒரு நோயல்ல, குறைபாடே.  இதற்கான சிகிச்சை என்பது மருந்து மாத்திரைகள் சாப்பிடுவது அல்ல. ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும்  இக்குறைபாட்டின் தன்மை வேறுபடும். எனவே அவர்களது தனித்திறன்கள், ஆர்வம் போன்றவற்றைப் புரிந்து கொள்வதுதான் சிகிச்சையின் முதல்படி. இவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு பாடங்களை சொல்லிக் கொடுக்கும் வழி முறையில் ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் மாற்றங்களே இக்குறைபாட்டிற்கான தீர்வாகும். இப்படியான கற்பித்தல் முறைகளை சிறப்புக் கல்வி(Special Education) என்கிறோம்.

சிறப்புக் கல்வி ஆசிரியர்கள் என்னவெல்லாம் செய்வார்கள்?

  • கற்றல் குறைபாட்டைக் கண்டறிதல்(Screening)
  • குறைபாட்டை நிர்ணயித்தல்(Diagnosis)
  • குழந்தையைப் பற்றிய தகவல்களைத் திரட்டுதல் (Case History)
  • தனி நபர் பாடத்திட்டத்தை வரையரை (Individualized Education Plan) – ஒவ்வொரு பாடத்திலும் குழந்தையின் தற்போதைய அறிதல்களை அறிந்து கொண்டு, அடுத்து என்னென்ன விஷயங்களை, எப்படிக் கற்பிக்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பதே முக்கியமான விஷயம். பெற்றோருடன் கலந்தாலோசித்தும், குழந்தையோடு நெருங்கிப் பழகியுமே இத்திட்டத்தை தீர்மானிக்க முடியும்.
  • கற்பித்தல் அணுகுமுறை(Learning approaches) குழந்தையின் கற்றல் பண்புகள், கற்றல் குறைகள், ஆர்வம் முதலியவற்றை கணக்கில் கொண்டு எவ்வகையில் ஒவ்வொரு பாடத்தையும் சொல்லித்தரலாம் என்று தீர்மானிப்பது.
  • மறுமதிப்பீடு செய்து குழந்தையின் முன்னேற்றத்தை உறுதிப் படுத்திக் கொள்வது

கற்றல் குறைபாடுள்ள குழந்தைகளின் கல்வியில் முன்னேற்றம் கொண்டுவர சில பயனுள்ள முறைகளைப் பற்றிய அறிமுகம் பெற்றோருக்கு இருக்குமானால் குழந்தைகள் தங்கள் சவாலைக் கடக்க மிகவும் உதவியாக இருக்கும். அவற்றில் சிலவற்றை இங்கு பார்க்கலாம்.

 

முழுச் சொல்லாக படிக்கப் பழக்குதல்(Sight words):  வார்த்தைகளை சம்பந்தப்பட்ட பொருளின் படத்தோடு அட்டைகளில்(Flash cards) எழுதி அதைக் காட்டி சொல்லித்தருதல். இம்முறையில் முழு வார்த்தையும் குழந்தையின் மனதில் பதியும். இதன் மூலம் குழந்தையின் சொல்லறிவு(Vocabulary) மேம்படும். இது வாசித்தலில் ஏற்படும் தவறுகளைக் குறைக்கும். எண்களையும் இவ்வாறே அட்டையில் எழுதிப் பயிற்றுவிக்கலாம்.

குரலொலி முறை(Phonetic method) – இது எழுத்திற்கும், அதற்கான உச்சரிப்பு ஒலிக்குமான தொடர்பை வைத்து கற்பிக்கும் முறை. தமிழைப் பொறுத்தவரை எழுத்துக்களின் ஒலி எந்த நிலையிலும் வேறுபடுவதில்லை. மாறாக ஆங்கிலத்திலோ எழுத்துக்களைப் படிக்கையில் ஒரு விதமாகவும், அதை வார்த்தைகளாக்கிப் படிக்கையில் வேறு விதமாகவும் உச்சரிக்க வேண்டியிருக்கும். எனவே எழுத்துக்களை மட்டுமல்லாமல், வார்த்தைகளில் வரும்போது அதை எப்படி உச்சரிக்க வேண்டும் என்பதையும் சேர்த்து சொல்லித் தருவதே போனிக்ஸ் முறை ஆகும். இம்முறையில் கற்றுக் கொள்ளும் போது வாசித்தல் எளிதாகும்.

புலன் உணர்வு சார்ந்த பயிற்சிகள்(Multisensory Learning):

கற்றல் குறைபாடு உள்ள குழந்தைகளுக்கு வழக்கமான கரும்பலகையில் எழுதிப் போட்டு, அதைப் பார்த்து நோட்டுப் புத்தகத்தில் எழுதிப் படிக்கும் கல்வி முறை ஒத்துவருவதில்லை. மாறாக புலன் உணர்வு சார்ந்த பயிற்சி முறை என்பதே பயனுள்ள வழிமுறையாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. கண்டு, கேட்டு, உற்றறியும் முறைகளில் அவர்களுக்குச் சொல்லித் தருவதன் மூலம் அவர்களின் குறைபாடுகளைத் தாண்டியும் ஆர்வமுடன் கற்றலில் ஈடுபடச் செய்யலாம்.

பார்ப்பதின் மூலம் கற்கும் திறன் உள்ளவர்களுக்கு(Visual Learners) வண்ணமயமான வரைபடங்கள்(charts) , படங்கள் நிறைந்த புத்தகங்கள் போன்றவற்றின் மூலம் கற்பிக்கலாம். பாடத்தின் முக்கிய கருத்துக்களை தாளில் அச்சிட்டு வழங்கலாம்.

கேட்பதன் மூலம் கற்றல் திறன்(Auditory Learners) உடையோருக்கு ஒலிப்பதிவுக் கருவிகளை உபயோகிக்க அனுமதிக்கலாம். கதைகள், பாடல்களின் மூலம் பாடத்தை கற்பித்தால் இவர்களால் எளிதில் கற்றுக் கொள்ள முடியும்.

தொடுதல் முறையில் கற்றல் திறன்(Tactile Learners) உடையோருக்கு மணலிலோ அல்லது உப்புத்தாள் போன்ற சொரசொரப்பான தளங்களிலோ விரலால் எழுதப் பழக்கலாம். அபாகஸ் மணிச்சட்டங்களைக் கொண்டு கணிதப் பயிற்சி அளிக்கலாம்.

 

இயக்கத்தின் மூலம் கற்றல் திறன்(Kinesthetic Learners) உடையோருக்கு எதையும் செயல் முறையில் கற்பித்தலே சிறந்த வழி. விளையாட்டுக்கான களிமண்(Clay)கொண்டு உருவங்களை உருவாக்கி கற்பிக்கலாம்.  நீரை குவளைகளால் மொண்டு வேறு பாத்திரத்தில் நிரப்பச் செய்து எத்தனை குவளைகள் தேவைப்பட்டன என்று கணக்கிட வைக்கலாம்.  இவர்களை நெடுநேரம் ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்திருக்க வற்புறுத்தக் கூடாது.

 

மூளை ஒருங்கிணைவுக்கான உடற்பயிற்சிகள் (Brain Gym): மூளையின் செயல்பாட்டைத் தூண்டி, கற்றல் திறனை மேம்படுத்துவதற்கான பிரத்யேக உடற்பயிற்சிகள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. இணையத்தில் இத்தகையப் பயிற்சிகளைத் தேடி, குழந்தைகளைச் செய்ய வைக்கலாம். இதன் மூலம் நீண்ட கால நோக்கில் கற்றலில் முன்னேற்றம் விளையும்.

 

வல்லுநர் வார்த்தை: திருமதி. பிரியா கணேஷ் – சிறப்பாசிரியை

பெரும்பாலும் கற்றல் குறைபாட்டை ஆரம்பக் கல்வி அளவில் யாரும் பெருசா பொருட்படுத்தறதே இல்ல. அந்தக் குழந்தையையே குறை சொல்லி, வேற வேற டியூஷன் மாத்தின்னு ரொம்ப காலத்தை வீணடிச்சுட்டு, இந்தப் பள்ளியில் இனி நான் தொடர மாட்டேன்னு அந்தக் குழந்தைகள் விரக்தியடைஞ்ச பின்னாடிதான் சிறப்புக் கல்வியாளர்களைத் தேடி வராங்க. இந்த நிலை மாறி உடனடியாக சிறுவயதிலேயே இதற்கான சிகிச்சையை ஆரம்பிக்க வேண்டியது அவசியம். கற்றல் குறைபாட்டைக் கண்டறிவதிலும் , தேவையான சிறப்புக் கல்வியை அளிப்பதிலும் நாம் காட்டும் அலட்சியமும், தாமதமும் குழந்தைகளிடம் நிறைய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தக் கூடும். நம் புரிதலின்மை குழந்தைகளை விரக்தி, தன்னம்பிக்கை குறைவு, தாழ்வு மனப்பான்மை,கல்வியை குறித்த ஆர்வத்தை இழப்பது இப்படியான சூழலை நோக்கி தள்ளிடும்.

 

குழந்தைகளை உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டே இருப்பது ரொம்ப முக்கியம். அவர்களின் சின்ன சின்ன வெற்றிகளுக்கும் உற்சாகப்படுத்தும் போது அவங்க இன்னும் அதிகமா உழைத்துப் படிப்பார்கள். மேலும் பெரும்பாலான கற்றல் குறைபாடு உள்ளவர்கள் கலைகளிலோ அல்லது விளையாட்டிலோ மிகுந்த ஆர்வத்தோடு இருப்பார்கள். அப்படியான குழந்தைகளின் தனித்துவமான திறமையைக் கண்டறிந்து அந்தத் துறையில் அவர்களை வளர்த்தெடுப்பதே அவர்களின் எதிர்காலத்திற்கு நல்லது.

 

 

கற்றல் குறைபாடு என்று பொதுவாகச் சொல்லிவிட்டாலும் அதிலும் பல்வேறு வகையான சிக்கல்கள் உண்டு.

  1. டிஸ்லெக்சியா – மொழித்திறன் குறைபாடு(Dyslexia)

மொழி சார்ந்த கற்றல் குறைபாடான இதில் எழுதுவது, படிப்பது, படித்ததை புரிந்து கொள்வது, மனதில் பதித்துக் கொண்டு பின் தேவைப்படுகையில் நினைவு கூர்வது போன்ற திறன்கள் பாதிக்கப் படலாம்.

  1. டிஸ்கால்குலியா – கணிதத் திறன் குறைபாடு (Dyscalculia)

எண்களையும், கணிதக் குறியீடுகளையும் புரிந்து கொள்வதில் இருக்கும் சிக்கல். இவர்களுக்கு கடிகாரத்தில் மணி பார்ப்பது போன்ற எண்கள் சம்பந்தப்பட்ட சிறு செயல்களில் கூட சிரமம் இருக்கும்.

  1. டிஸ்கிராபியா – வரைகலைத் திறன் குறைபாடு (Dysgraphia)

எழுதும் திறனில் ஏற்படும் சிக்கல். எழுத்துப் பிழைகள், போதுமான இடைவெளி விட்டு எழுத முடியாமை, மிகவும் பெரிதாகவோ அல்லது மிகவும் சிறியதாகவோ எழுதுவது, காகிதத்தில் இருக்கும் இடத்தை சரியாக திட்டமிடாது எழுதுவது என இதிலும் பலவகைகள் உண்டு.

  1. டிஸ்ப்ராக்சியா – தொலைவு உணரும் திறன் குறைபாடு(Dyspraxia)

இது தசைகளை ஒருங்கிணைப்பதில் வரும் ஒருவகைச் சிக்கலாகும். இதன் காரணமாக நடமாட்டம், ஒத்திசைவு, சமநிலை பேணுவது, உட்காரும் விதம் போன்றவற்றில் இவர்களுக்குத் தடுமாற்றம் இருக்கும்.

  1. கேட்பதை உள்வாங்கும் திறன் குறைபாடு (Auditory processing disorder – APD)

காதில் கேட்கும் ஒலிகளை சரியாக உள்வாங்கிப் புரிந்து கொள்வதில் இருக்கும் இயலாமை. ஒலி அளவு அதிகமாக இருந்தாலும், உச்சரிப்புத் தெளிவாக இருந்தாலுமே இவர்களால் கேட்கும் வார்த்தைகளை சரியாக உள்வாங்க முடியாது. இது காது கேளாமை(செவிட்டுத் தன்மை) அல்ல. காதில் விழும் ஒலியை பிரித்தறியும் மூளையின் திறனில் உள்ள குறைபாடு இது.

 

  1. பார்வைப் புலனுணர்வு சார்ந்த கற்றல் குறைபாடு (Visual perceptual/visual motor deficit)

பார்ப்பது, வரைவது, படியெடுப்பது போன்றவற்றில் ஏற்படும் இவ்வகை சிக்கல்கள் கண்கள் மூலம் கிடைக்கும் தகவல்களை மூளை புரிந்து கொள்வதில் ஏற்படும் சிக்கலால் உருவாகிறது. ஒரே மாதிரி தோன்றக்கூடிய எழுத்துக்கள், வடிவங்கள் போன்றவற்றைக் குழப்பிக் கொள்வது, கண்ணுக்கும் கைக்குமான ஒத்திசைவில் சிக்கல்கள், பேனாவையோ பென்சிலையோ மிக அதிக அழுத்தத்துடன் பற்றிக்கொள்வது, பொருட்களை பிடிப்பது, வெட்டுவது போன்றவற்றில் சிரமம் என இவ்வகைக் குறைபாடுடடையோர் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகள் அதிகம்.

இக்குறைபாடுகள் ஒரு குழந்தைகளுக்கு  தனியாகவோ, ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட குறைபாடுகள் கலந்தோகூட இருக்கக் கூடும்.

கற்றல் குறைபாடுள்ள மாணவர்களுக்குத் தேர்வுகளில் தமிழ்நாடு அரசு அளிக்கும் சலுகைகள்

  • கூடுதல் நேரம்
  • எழுத்துப் பிழைகளுக்கும், இலக்கணப் பிழைகளுக்கும் மதிப்பெண் குறைக்காமல் இருப்பது
  • கணிதத் தேர்வில் கேல்குலேட்டர் பயன்படுத்த அனுமதி
  • மாணவர் சொல்வதைக் கேட்டு எழுதும் உதவியாளர்
  • ஐந்து பாடங்களில் இரண்டாம் மொழித் தேர்வுக்கு விலக்கு(4 பாடங்களின் மதிப்பெண்களே போதுமானது)

செல்லமே ஜூன் 2020 இதழில் வெளியான கட்டுரை

Posted in அனுபவம், கட்டுரை, கற்றல் குறைபாடு, குழந்தை வளர்ப்பு, செல்லமே, டிஸ்லெக்சியா | Tagged , , , , , | 3 Comments

லைக் பண்ணுங்க, ஷேர் பண்ணுங்க

இந்த லாக்டவுனில் எனக்குப் புதிதாக ஆரம்பித்திருக்கும் வியாதி கன்னா பின்னாவென யூட்யூப் வீடியோக்களைப் பார்ப்பது. எந்தச் சேனலும் சீண்டாத பழைய படங்கள்,  புதிதாக செஃப் அவதாரம் எடுத்தவர்களின் சமையல் சேனல்கள், ஆன்மீகப் பேச்சாளர்கள் என்று கலந்து கட்டி பார்த்துத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

 

முதலில் கருத்தாளர்களின் செய்தி அப்டேட்டுகள். ஏற்கனவே பத்திரிக்கைகள், செய்திச் சேனல்கள், வாட்ஸ் ஆப்புகளில் வந்த அதே செய்திகளை அவரவர் குரலில் சொல்வதற்குள் நம் காதுகள் படும் பாடு இருக்கிறதே… தொலைக்காட்சிகளில் குறிப்பாக பாடல், காமெடிக்கான சேனல்களில் தொகுப்பாளராக வருபவர்கள்தான் இந்த கருத்தாளர்களின் ஆதர்சம் போல.

அவர்களைப் போல பேசுவதாக நினைத்துக் கொண்டு, அவர்களைவிடப் பன்மடங்கு அபத்தமான உடல் மொழியோடும், பேச்சு மொழியோடும் பேசுகிறார்கள். கடுகளவு கூட புதிதாக எந்தத் தகவலும், சிந்தனையும் இருப்பதில்லை. பெரும்பாலும் பிக்பாஸ் மாதிரியான நிகழ்வுகளை விமர்சித்து அந்த வெளிச்சத்தில் பிரபலமானவர்களாக இருக்கிறார்கள். அதிகமும் சினிமா செய்திகள்தான் இவர்களின் தூண்டில்.

 

இந்தக் கருத்தாளர்களின் வரிசையில் சேர கீழ்காணும் தகுதிகள் போதுமென எண்ணுகிறேன்.

  • ஹரி பட நாயகர்களைப் போல மூச்சுவிடக்கூட இடை நிற்காமல் பேச வேண்டும் – அப்போதுதான் நாம் உளறுவதையெல்லாம் யாரும் கண்டுபிடிக்க முடியாது.
  • எந்தவொரு துறை சார்ந்த அறிவும் இருக்கவே கூடாது – அப்படியானால் மட்டும்தான் முழுமுற்றான தன்னம்பிக்கையோடு வாட்சப் வதந்திகளையே ஆதாரமாகக் கொண்டு அடித்து விட முடியும்.
  • வீடியோ எடுக்கிற நேரம் போக மீதி நேரமெல்லாம் கமெண்ட் பகுதியிலேயே கூடாரமடித்து தங்கிவிட வேண்டும் – அப்போதுதான் வாசக ரசனையைப் புரிந்து கொண்டு அதற்கேற்ப அடுத்த நாளுக்கான மசாலாவை அரைக்க முடியும்.

இந்தக் கருத்தாளர்களின் ரசிகர்கள் எல்லாம் கொண்டுள்ள ஆதரவு வெறியைப் பார்த்தால் கூடிய சீக்கிரம் எம்ஜியார் X சிவாஜி, ரஜினி X கமல், அஜித் X விஜய் ரசிகர்கள் ரேஞ்சுக்கு சண்டை சச்சரவெல்லாம் களை கட்டும் போலத்தான் இருக்கிறது.

++

எங்கள் ஊரில் ஒரு ஜோசியர் இருந்தார். ஸ்கேன் எல்லாம் வந்திராத காலத்திலேயே கருவிலிருப்பது ஆணா பெண்ணா என்று அறிந்து சொல்வதில் அவர் கில்லாடி. அவர் சொல் பொய்த்ததே இல்லை. அவரின் தொழில் ரகசியத்தை என் அப்பாவிடம் ஒரு நாள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

யார் வந்து கேட்டாலும் அந்த நேரத்தில் ஆணோ பெண்ணோ வாய்க்கு வருவதை சொல்லி விடுவாராம். ஆனால் அந்தத் தேதியில், கேட்டவர் பெயரை எழுதி அருகில் சொன்னதற்கு நேர் மாறாக எழுதியும் வைத்துக் கொள்வாராம். அதாவது ராமுவுக்கு ஆண் குழந்தை என்று சொன்னால், டைரியில் ராமு – பெண் குழந்தை என்று எழுதிக் கொள்வார். இவர் சொன்னபடி ஆண் குழந்தை பிறந்துவிட்டால் சிக்கலில்லை. பெண் குழந்தை பிறந்து, ராமு வந்து சண்டை பிடித்தால் இவர் தன் டைரியை எடுத்துக் காட்டி, நான் சரியாகத்தான் சொன்னேன், நீதான் எதோ தவறாகப் புரிந்து கொண்டுவிட்டாய் என்று சாதித்துவிடுவாராம்.

 

இப்போது எதற்கு இந்தக் கதையெல்லாம் என்கிறீர்களா? ஒரு சிறுவனைப் பிடித்து ஜோசியம், ஆயுர்வேதம், ஆர்கானிக் விவசாயம் என்று எல்லாவற்றுக்குமாய் தயார் செய்து வருகிறார்கள். அந்தப் பையனும் எப்போது ஜோசியம் சொன்னாலும் அதில் ஒரு ஓரமாக ஒரு வியாதி வரும், ஒரு போர் வரும், ஒரு பொருளாதர பின்னடைவு வரும் என்றெல்லாம் சொல்லி வைக்கிறான். நிஜமாகவே ஏதேனும் விபரீதமானால் எங்க பால ஜோசியர் அப்பவே சொல்லிருக்கார் பாத்தீங்களா என்று அவரது அடிப்பொடிகள் கிளம்பி விடுகிறார்கள். ஒவ்வொரு மாதமும் இந்த மாதத்தோடு கொரோனோ காணாமல் போகுமென்று அந்தப் பையனும் தளராமல் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறான். என்றேனும் ஒரு நாள் நிஜமாகவே வைரஸுக்கு மருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, அது குறையும் போதோ, அல்லது காணாமல் போகும் போதே அச்சிறுவனின் முந்தைய ஏதாவது ஒரு விடியோவைச் சுட்டிக்காடி, நாங்கள்தான் சரியாகக் கணித்தோம் என்று சொல்லிக் கொள்வார்கள் போலும்.

 

இன்னொரு ஜோசியரோ, தினசரி ராசி பலனில் இன்று  மேஷ ராசிக்காரர்கள் மனுஷ்யபுத்திரனையும், விருச்சிக ராசிக்காரர்கள் விமலாதித்த மாமல்லனையும், ரிஷப ராசிக்கார்கள் ராஜேஷ் குமாரையும் பாராயணம் செய்தால் வாழ்வு வளம் பெறும் என புதுமையான பரிகாரம் சொல்லி பகீரிட வைக்கிறார். இணையத்தில் எழுதும் பலரையும் அவர் அறிந்து வைத்திருக்கிறார். அவருக்கு என்றாவது எழுத்தாளர் பஞ்சம் வரும்போது பேஸ்புக் பிரபலங்கள் பெயர்களை சொல்லுவார் என நினைக்கிறேன். அப்படி ஏதாவது  நடந்துவிட்டால்.. ஐயகோ..

 

இருப்பதிலேயே மிக மோசமான நிலையிலிருப்பது சமையல் குறிப்பு நிகழ்ச்சிகள்தான். திருமதி. ரேவதி ஷண்முகம் அவர்களின் கவிஞர் வீட்டு சமையல் போல எளிமையான, அதே நேரம் பயனுள்ள சேனல்களும் சில இருக்கின்றனதான். ஆனால் பெரும்பான்மையான சமையல் சானல்கள்  அபத்தக் களஞ்சியம்தான்.

 

ஒரு அம்மா சொல்றாங்க, ரவைய நல்லா வறுத்துக்கணும். அப்பத்தான் கட்டி பிடிக்காம இருக்கும்னு.  ரவைக்கெல்லாம் கட்டிபிடி வைத்தியம் தெரிந்திருக்கும் என்று நான் அன்னைக்குத்தான் தெரிஞ்சுகிட்டேன்.

 

 

இன்னொரு அம்மிணி “ நான் வேறொரு யூட்யூப் சேனலில் பார்த்த ரெசிப்பிய இப்ப இங்க செஞ்சு காட்டப் போறேன்னு.” சொன்னதைக் கேட்டதும் அதிர்ச்சியாகிட்டேன்.  வீடியோவுக்கும் கலர் ஜெராக்ஸ்  போடுறாங்கன்னு அப்பத்தான் தெரிஞ்சுகிட்டேன்.

 

 

அதிலும் இந்த சமையல் வல்லுநர்களுக்கென்று தனியாக பிரத்யேக ’பண்ணி’த் தமிழ் ஒன்று இருக்கிறது. ஆஹா.. என்னவொரு அபாரமான மொழி.

“முதல்ல ஸ்டவ் ஆன் பண்ணிக்கணும். ரைஸ் ஃப்ளாரை எடுத்து,  ஒரு பான்ல போட்டு,  கொஞ்சம் ஹீட் பண்ணிக்கணும். அப்புறம் அதுல கொஞ்சம் சால்ட் ஆட் பண்ணிட்டு, அப்பறம் ஹாட் வாட்டர் சேத்து மிக்ஸ் பண்ணிக்கணும். அப்புறம் அதை ரவுண்ட் ஷேப்ல மோல்ட் பண்ணிக்கணும். ஒரு இட்லி பிளேட்ல ஆயில் கிரீஸ் பன்ணிட்டு, அதுல இந்த ரைஸ் ஃப்ளார் பால்ஸ ஃபில் பண்ணிட்டு, இட்லி பாட்ல வச்சு ஹீட் பண்ணணும். ஸ்டீம்ல 10 மினிட்ஸ் குக் பண்ணிட்டு எடுத்தீங்கன்னா, டேஸ்டியான, ஹெல்தியான மணி கொளுகட்டை ரெடி ஆகிடும்.” என்று அவர்கள் அசராமல் பேசுவதைக் கேட்டால் உங்களுக்கு கண்டிப்பாக உங்கள் மொழி மறந்துவிடும்.

இதெல்லாம் போதாதென்று , உலக யூட்யூபர்களின் ஆப்த வாக்கியங்களான, “பிடிச்சிருந்தா லைக் பண்ணுங்க, சப்ஸ்கிரைப் பண்ணுங்க, பெல் பட்டனை பிரெஸ் பண்ணுங்க”ன்னு வேற ஐந்து நிமிடத்திற்கொருமுறை சொல்லுகிறார்கள்.

 

சமையல் குறிப்புகள் ஒரு புறம் என்றால் உடல் நலக் குறிப்புகளும், அழகுக் குறிப்புகளும் இன்னொரு புறம்.  சில ஆன்மீகப் பேச்சாளர்கள் உடல் நலக் குறிப்புகளையும், மருத்துவர்கள் அழகுக் குறிப்புகளையும் சொல்லும் வீடியோக்கள் எல்லாம் கூட உண்டு அதிலும் ஒரு மகப்பேறு மருத்துவர் முடி கொட்டும் சிக்கலுக்கு தீர்வு சொல்லும் வீடியோக்கள் மட்டும் நான்கு செய்திருந்தார். அபிநய சரஸ்வதியான அந்தம்மா ஒவ்வொரு வீடியோவிலும் வெவ்வேறு உடையலங்காரத்தோடு வீற்றிருக்கிறார்.

ஆரம்பம் எல்லாம் நாலு வீடியோவிலும் ஒன்று போலவேதான் இருக்கிறது. முடி உதிர்வைத் தடுக்க ஒரு எண்ணெய் தயாரிப்பதைப் பற்றி பேசுகிறார். ஒரு வீடியோவில் நாட்டு பொன்னாங்கணி, கரிசலாங்கண்ணி, கறிவேப்பிலை ஆகியவற்றை அரைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார். அடுத்த வீடியோவில் கரிசலாங்கன்னி, வெந்தயக் கீரை, கறிவேப்பிலை ஆகியவற்றை சேர்க்க வேண்டுமென்கிறார். இன்னொன்றிலோ பொன்னாங்கண்ணி, மருதாணி, புதினா, கீழநெல்லி எல்லாம் போட்டு அரைக்க வேண்டும் என்றார்.

ஒவ்வொரு முறையும் அவர் எண்ணெய் காய்ச்ச, சமையலறைக்குள் நுழைந்தும் கண்ணில் படும் முதல் மூன்று பச்சை வஸ்துக்களை எடுத்து, அரைத்து,  எண்ணெய் காய்ச்சுவது அவரது வழக்கம் போலிருக்கிறது. என்றேனும் அவர் கண்ணில் பச்சை மிளகாய் முதலில் பட்டுத் தொலைக்காமலிருக்க வேண்டும்.

 

அடுத்து அந்த ஆன்மீக சொற்பொழிவாளர். இவர்  கொய்யாவின் மகிமைகளைப் பற்றி மட்டும் அரைமணி நேரம் பேசுகிறார். நெல்லிக்காயைப் பற்றி மூச்சுவிடாமல் ஒரு மணி நேரம் பேசுகிறார். நோய் எதிர்ப்பு சக்தி, தூக்கப் பிரச்சினை எல்லாவற்றுக்கும் கைவைத்தியங்களை அள்ளி விடுகிறார். அப்படியே உளவியல் பக்கம் திரும்பி குடும்ப ஒற்றுமை, பிள்ளை வளர்ப்பு இவற்றுக்கெல்லாம் டிப்ஸ். அப்படியே லெஃப்ட் இண்டிகேட்டர் போட்டு ரைட்டில் கை காட்டி விட்டு நேராக வியாபர வளர்ச்சி, வாஸ்து பரிகாரம் என்று வேறு லெவலில் தாக்குகிறார்.

நடு நடுவே மறக்காமல் ஆன்மீக விஷயங்களையும் அவ்வப்போது சொல்கிறார் என்பதுதான் ஒரே ஆறுதல். அதிலும் கூட பூஜைகள் பரிகாரங்கள் என்று போவதா, பக்தி இலக்கியங்களை விளக்குவதா, தத்துவார்த்தமான விளக்கங்களைக் கொடுப்பதா எது அதிக லைக்குகளைத் தரும் என்று புரியாததால் வகைக்கு ஒன்று என்று வாரத்திற்கு நான்கைந்து ஆன்மீகப் பதிவுகளையும் போட்டு வைக்கிறார். பார்க்கும் நமக்குத்தான் தலை சுற்றுகிறது.

ஊர்நாட்டுப் பக்கம்  சீசனுக்கேற்ற காயை எடுத்து ஊறுகாய் ஜாடியில் உப்பும், மிளகாய்ப் பொடியும் போட்டு குலுக்கி ஊற வைப்பார்கள். அதுபோல பொதுவெளியில் கிடைக்கும் எல்லா விஷயங்களையும் குலுக்கிப் போட்டு வைத்திருக்கும் ஒரு இடம்தான் இந்த யூட்யூப். மன அழுத்தங்களை ஏற்படுத்தும் அரசியல் செய்திகள், ஆட்சி செய்யும் அரசின் அலட்சியம். மக்களின் அறியாமை என்றெல்லாம் டென்ஷன் ஆகாமல், யூட்டியூப்பின் உள்ளே போய் ஏதேனும் மேற்குறிப்பிட்ட வகைமை வீடியோக்களைப் பார்க்கலாம், நன்றாக பொழுது போகும்.

 

பி ஹாப்பி!!

Posted in அனுபவம், உதிரிப்பூக்கள், எண்ணம், கட்டுரை, சமூகம், விமர்சனம் | Leave a comment

ஆல் பாஸ்

நேற்றிலிருந்து பத்தாம் வகுப்பு ஆல் பாஸ் தொடர்பான பதிவுகளை கவனித்ததில் ஒரு விஷயம் புரிபட்டது. 90% மனிதர்கள் அப்பாடா என்று நிம்மதியும், மகிழ்ச்சியும் அடைகையில் 10% பேர் விதவிதமாக வயற்றெரிச்சலைக் காட்டிக் கொண்டே இருக்கின்றனர்.
 
 
 
கொரோனா புண்ணியத்தில் பாசானவர்கள் என்று சர்டிஃபிகேட்டில் கரும்புள்ளி செம்புள்ளி குத்தச் சொல்வது முதல் ஸ்டேட் ஃபர்ஸ்ட் வரக் கூடிய மாணவர்களின் கனவுகளில் மண்ணள்ளிப் போட்டுட்டாங்களே எனும் வகைப் பிலாக்கணங்கள் வரை விதவிதமான வெளிப்பாடுகள். ஆனால் வழக்கம்போல அவையெல்லாமே தரமே எங்கள் தாரக மந்திரம் எனும் ஒரே குரூப் ஆசாமிகளுடையதுதான்.
 
 
 
உங்களுக்கு கல்பனா குமாரியை நினைவிருக்கிறதா? நீட் தேர்வில் தேர்ச்சி பெறாததால் தற்கொலை செய்து கொண்ட பிரதீபா எழுதிய அதே வருடத்தில் அதே தேர்வில் இந்திய அளவில் முதலிடம் பெற்ற பத்தரை மாற்றுத் தங்கம். அவர் பீகாரில் உள்ள பள்ளியில் +1, +2 படிக்கும் போதே டெல்லியில் உள்ள கோச்சிங்க் செண்டர் ஒன்றிலும் நீட் தேர்வுக்காக படித்து வந்த சாதனையாளர். இரண்டு தேர்விலும் முதலிடம் பெற்ற திறமையாளர்.
 
 
 
இவராவது பத்தாம் வகுப்பிற்குப் பிறகுதான், அதுவும் தனியான பயிற்சி நிறுவனத்தில்தான் நீட் பயிற்சி பெற்றார். ஆனால் இப்போதெல்லாம் பல பள்ளிகளில் 6ஆம் வகுப்பிலிருந்தே ஏ, பி, சி, டி என்று வகுப்புகளைப் பிரிப்பதில்லை. ஐஐடி நுழைவுத் தேர்வுக்குப் படிப்பவர்கள், நீட் தேர்வுக்குப் படிப்பவர்கள், மற்ற மக்குகள் என்கிற வகையில்தான் பிரிவினையே நடக்கிறது.
 
 
 
 
மாணவர்களின் மூளைகளைத் துளைத்து, நுழைவுத் தேர்வுக்கான சூத்திரங்களை புகட்டிக், குறுகத் தரித்தவர்களாக அவர்களைத் தயாரிக்கும் இந்தத் தொழிற்சாலைகளில் சாதாரணப் பாடங்களை நடத்தவும், காலாண்டு, அரையாண்டுத் தேர்வுகளை நடத்தவும் நேரமிருக்குமா என்ன?
 
 
 
நடுத்தர, உயர் நடுத்தர வர்க்கப் பெற்றோர்களில் பலரும் இத்தகைய தொழிற்சாலைப் பள்ளிகளையே தேர்ந்தெடுக்கவும் செய்கின்றனர். சாத்தியப்படும் எல்லா வழிகளிலும் பணம் சம்பாதித்து, அதை வருங்காலத் தலைமுறைக்கு சேர்த்து வைப்பதோடு குறுக்கு வழியிலேனும் ப்ரொபஷனல் டிகிரிகளையும் பிள்ளைகளுக்கு ஏற்பாடு செய்துவிட வேண்டும் என்ற வெறியே இவர்களை ஆட்டி வைக்கும் விசை.
 
இந்தப் போக்கை உணர்ந்து கொண்டதால்தான் அரசு +1க்கே பொதுத் தேர்வு முறையெல்லாம் கொண்டுவர வேண்டியிருந்தது.
 
இந்நிலையில் வருகைப் பதிவேடு, காலாண்டு மற்றும் அரையாண்டுத் தேர்வு மதிப்பெண்களையெல்லாம் வைத்து பொதுத் தேர்வு முடிவுகளை வெளியிட்டால் இவர்களின் கணக்கு வழக்குகள் என்னாவது?
 
 
 
திருடனுக்குத் தேள் கொட்டியது போல இதை அப்படியே வெளியே சொல்ல முடியாதல்லவா? அதனால்தான் ததாம(தரமே எங்கள் தாரக மந்திரம்) குரூப்புக்கு அரசின் இந்த முடிவு மிளகாய் அரைத்துப் பூசியது போல எரிகிறது.
 
 
 
குளிர்சாதனப் பெட்டியில் தண்ணீர் இருந்தால் எடுத்து தலையிலும் ஊற்றிக் கொண்டு, உள்ளுக்கும் பருகவும். வெந்தயம், இளநீர், கற்றாழை போன்ற பதார்த்தங்களைத் தொடர்ந்து நான்கைந்து நாட்களுக்கு சாப்பிடவும். வேறென்ன சொல்ல?
Posted in அனுபவம், உதிரிப்பூக்கள், எண்ணம், கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, சமூகம் | Tagged , , , , , , , | 1 Comment

கயிற்றரவு

ஒவ்வொரு ஆறாவது இந்தியனுக்கும் மனநலம் சார்ந்த உதவிகள் தேவைப்படும் நிலையில் இன்று இருக்கிறோம். நகர்ப்புறங்களில் மன நலச் சிக்கல்கள் கூடுதலாகக் காணப்படுகிறது. பொருளாதாரப் படிகளில் கீழிறங்க, இறங்க பாதிப்புகள் அதிகமாகிறது என்றெல்லாம் ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.

மனநலச் சிக்கல் எனும் பதத்திற்குள் பல நூறு வகைமைகள் உண்டு. அதில் முக்கியமானதுதான், மனச்சிதைவு. மனச்சிதைவு (Schizophrenia) நோய் என்பது மனக் குழப்பம், மாயக் காட்சிகளைக் காண்பது, மற்றவர் கேளாத குரல்களைக் கேட்பது, கற்பனையான பயங்கள், புனைவான குற்றச்சாட்டுகளை பிறர் மீது வைப்பது என பலவிதக் கூறுகளைக் கொண்டது.

முன்பெல்லாம் மன நல பிரச்சனைகளுக்கு ஆட்படுபவர்களை சங்கிலிகொண்டு, கட்டி வைக்கும் வழக்கம் உலகெங்கும் பரவலாக இருந்தது. (இன்றும் சில இடங்களில் அப்படியான வழக்கம் தொடருவது வேதனையான விஷயம்)

பிரான்ஸ் நாட்டைச் சேர்ந்த ‘பிலிப் பினைல்’ எனும் மருத்துவர், 1792, மே 24ஆம் தேதி, கொட்டடிகளுக்குள் சங்கிலிகளால் கட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த மனநலம் குன்றிய நோயாளிகளை கட்டவிழ்த்து விட்டார். அதை நினைவுகூறும் விதமாக, 1986ஆம் ஆண்டில் மே 24ஆம் தேதி உலக மனச்சிதைவு விழிப்புணர்வு நாளாக அறிவிக்கப்பட்டது. இன்றும் அனுசரிக்கப்படுகிறது.

மனச்சிதைவு கொண்டோரை பேய் பிடித்திருப்பதாகவோ அல்லது புனிதர்களாகவோ சாமியார்களாகவோ நினைப்பது என்று பல்வேறு பொய்யான கற்பிதங்களோடு அணுகுவதே இங்கு அதிகம். அத்தகைய தவறான கற்பிதங்களை போக்குவதே இந்த விழிப்புணர்வு தினத்தின் நோக்கம்.

மனச்சிதைவு நோய்க்கு ஆளாகிறவர்களுக்கு முறையான மருத்துவ சிகிச்சையும், சுற்றியுள்ளோரின் அரவணைப்பும் மிக மிக அவசியம். நம்மைச் சுற்றி வாழ்ந்து வருபவர்கள், குடும்பத்தினரின் மனநலன் பாதிப்படைவதாகத் தெரிந்தால், அவர்களின் நடவடிக்கைகளில் மாற்றமிருந்தால் தகுந்த மனநல ஆலோசனைகளைப் பெற்றுத் தர முயல்வோம்.

செய்தியை பகிர்வோம்! மனச்சிதைவு நோய்க்கு ஆளானவர்களிடமும் அன்போடும் அனுசரணையோடும் நடந்துகொள்வோம்.!!

 

Posted in எண்ணம், சமூகம், மனச்சிதைவு, மூட நம்பிக்கை, Schizophrenia | Tagged , , , , , , | 1 Comment